Lost in Translation (2003)

en more than this van roxy music natuurlijk. Bill Murray stond al tijden hoog in m'n lijstje van favoriete acteurs, maar begint komt met deze film de top 3 in. En daar gaat hij niet snel meer weg ook.

Mooie film om te zien, één die op geweldige wijze beelden laat spreken. Vooral het uitbeelden van het sterke contrast tussen stad en natuur, bezoek aan de rustgevende tempels en het ruige nachtleven, Kelly en Charlotte, de jonge Charlotte en de oude Bob, Bob in de lift tussen de 'korte' Japanners, professionele succes en persoonlijke faling e.d. Deze tegenstellingen bestaan naast en met elkaar en vormen uiteindelijk een balans, waarbij de samensmelting van Charlotte en Bob

centraal staat.

Alhoewel er weinig gebeurt in de film, heeft het mij van begin tot eind weten te boeien. De relatie tussen de hoofdrolspelers is natuurlijk en intens, zonder toeters en bellen. Bijzonder.

4*

Waarom 2,5* Diesel? Wat vond je niet goed aan deze film?

Het is me nu in ieder geval wel duidelijk dat niet elke Coppola briljante films kan maken. Voor mij onbegrijpelijke personages, weinig bijzondere shots, matig acteerwerk (vooral van Murray) en bijzonder veel platte dialogen. Dan valt er zeer weinig te genieten voor mij. 2,5* puur voor enkele zeer mooie momenten. Verder stelt deze film in mijn ogen zeer weinig voor. Sofia Coppola's stijl bevalt me niet moet ik toegeven.

Van alle hedendaagse regisseurs is Sofia Coppola (samen met Wes Anderson) degene die de geest van de Nouvelle Vague het meest weet te benaderen. Begrijpelijke personages, bijzondere shots, goed acteerwerk en bijzondere dialogen die je regelmatig recht in je hart treffen.

Niet om te zeuren hoor, Blokland - maar bedoel je met het bovenstaande dat de geest van de Nouvelle Vague bestaat uit begrijpelijke personages ? Bijzondere shots ? Goed acteerwerk ? Bijzondere dialogen die je regelmatig in het hart treffen ?

Dat is volstrekt niet mijn ervaring.

Hugohei, ik zou de twee graag willen scheiden. De tweede zin had tot doel aan te geven dat ik niet eens was met Diesel (de vorige poster). De eerste zin was een losse observatie mbt Lost in Translation. Ik had daarbij in het bijzonder de Karaoke scene in gedachte...

O, jaja, nu begrijp ik het beter.

Die karaokescene heeft wel een soort nouvelle vague-achtigheid, nu je het zegt.

Ik dacht dat je misschien iets gehoord of gelezen had (een interview met Sofia of zo ?) waarin de Nouvelle Vague genoemd wordt als inspiratiebron. Ik zag onlangs weer es een franse NV-film en het viel me op hoe lastig het is om er de vinger op te leggen wat die stroming nu precies voorstelt qua aanpak en vormgeving. Je komt nauwelijks verder dan een mentaliteitskwestie : wetten doorbreken, publiek een beetje jennen met dingen die niet kunnen. En veel lol in het filmmaken op zich, een soort baldadigheid...

Lost in T. ziet er heel doordacht en geraffineerd uit, en bereikt een soort jetlag-effect op een heel subtiele manier. Knap. Ik vond het erg genieten.

Hugohei, ik ben geen expert op de Nouvelle Vague (dus er zijn ongetwijfeld zat kenners die me op de vingers zullen tikken) maar voor mij hebben de NV films iets "ik doe wat ik zelf wil"-erigs. Prachtige momenten vind ik b.v. in Tirer sur le Pianiste waar één van de hoofdrolspelers een kroeg uitvlucht en ipv dat de camera hem volgt (zoals "de regels" van de cinema voorschrijven) blijft deze in de kroeg rondhangen waar één van de obers plotseling op tafel springt en een zeemanslied aanheft. Dan denk je na een paar seconde dat er wel een cut zal komen naar de vluchtende hoofdrolspeler maar niets daarvan! De ober mag gewoon zijn lied afzingen (met ondertiteling bovendien!) Dat soort scenes vind ik geweldig! Ook typische NV baldadigheid is de hoofdrolspeelster in Bande a part die plotseling een vluchtige blik recht in de camera werpt. Het is spotten met conventies en "de regels" (JE MAG NOOIT DE "DERDE MUUR" SLECHTEN, ect) maar op een wijze dat de films iets enorms "levends" krijgen!

Precies. Dat bedoel ik met 'het publiek een beetje jennen' - net tegen de verwachting ingaan.

Mooi voorbeeld : je zet Brigitte Bardot aan een cafetafeltje, en naast haar een professor in de filosofie, en je laat die man tien minuten achter elkaar over filosofie lullen, terwijl de kijker alleen maar het strakke truitje van Bardot wil zien (weet niet meer welke film).

Het duo Pim & Wim heeft zich door dat soort dingen ernstig laten inspireren, Adriaan Ditvoorst ook, en nog een paar filmers in Nederland - maar dat is toch vrij snel voorbijgewaaid. En baldadigheid is best leuk, maar na een tijdje heb je het wel weer gezien...

De NV was destijds een heftige reactie op de nette, risicoloze, commercieel bepaalde films van die jaren. Toen werkte dat anders (ik zou bijna zeggen verfrissend, als dat niet zo'n kutterm was).

Hugohei, toch blijft het mij wel charmeren. Ik had laatst een discussie met iemand die zei dat de Karaoke scene het moment was waarop hij definitief constateerde dat hij Lost in Translation niet te pruimen vond. "Het ging maar door en door en door. Wat had die scene in godsnaam voor zin? etc" Terwijl ik die scene juist zeer aangenaam vond. Kijkertje pesten is voor mij absoluut niet noodzakelijk (en ik kan me voorstellen dat dit na een tijdje snel oud wordt en snel voorbij waait) maar het ongedwongene van de NV blijf ik prachtig vinden. Als de hoofdrolspelers interessante mensen zijn, waarom zou je dan de tijd niet mogen nemen om ze "in de kroeg" bezig te zien terwijl ze op een bijna geimproviseerde wijze lol maken? Daar verveel je mij absoluut niet mee. De onlangs overleden filmcriticus Gene Ciskel stelde zichzelf bij elke film die hij zag de vraag "zou deze film interessanter zijn geweest als men gewoon de acteurs bij elkaar had gebracht voor een goed diner en de gesprekken had opgenomen? Vaak (maar natuurlijk niet altijd) is het antwoord daarop, ja!

Heerlijke film, erg van genoten. Ik had er erg hoge verwachtingen van, zeker na het zien van The Virgin Suicides, de hoge waarderingen hier en de prachtige poster. Ze zijn volledig ingelost. En Scarlett Johansson, wat een schattig personage zet zij neer zeg. Ik werd er spontaan verliefd op. 4,5*

Die Gene Ciskel moet wel een groot fan zijn van 'My Dinner With Andre'.

Klopt!!

Ik ook. Erg warme relaxed geacteerde scene, die opgenomen lijkt te zijn tussen de draaidagen door. De kritiek dat de Japanse cultuur zo stereotyp wordt neergezet kan ik ook niks mee. Het Japanse avontuur is (inderdaad) zo clichématig geensceneerd, dat je als kijker al lang door zou moeten hebben dat dat juist de bedoeling was. Japan is hier gewoon...ver van huis.

Twee weken geleden de film voor een tweede maal bekeken. Zo mooi!!!! Zulke oogstrelende beelden! Zo een mooi geluid doorheen heel de film! Zelfs de stilte klinkt fantastisch! Sofia Coppola weet duidelijk iets van films maken.

Dat openingsshot! Niet alleen mooi door het adembenemend achterwerk van Scarlett Johansson, maar vooral door de eenvoud. Zo subtiel erotisch: verbluffend!

Tot slot deze vraag: Zou het kunnen dat Scarlett Johansson de mooiste vrouw ter wereld is? Of ben ik gewoon verliefd?

Zijn we lekker samen verliefd

Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb altijd al gedacht dat Scarlett Johansson (op de poster dan) een jongen was. Heb de film inmiddels al gezien, maar elke keer als ik naar die poster kijk, kan ik echt niet het idee in mij opbrengen dat het een vrouw is...

Het is wel een hele mooie poster maar dat terzijde. Wel grappig want eigenlijk haal je hier een punt aan waarom ik juist Scarlett Johansson zo'n goede actrice en aantrekkelijke vrouw vind (niet het feit je vind dat ze hier op een jongen lijkt trouwens). Maar ze is niet overperfect zoals veel Hollywoodactrices. Catherina Zeta Jones, Cameron Diaz en Nicole Kidman bv mooie dames die er ALTIJD goed uit zien. Alles keurig perfect op de plaats keurig tot in de puntjes bijgewerkt maar daardoor soms wel aan geloofwaardigheid moeten inboeten. Iets wat ik bij Scarlett Johansson niet heb ze komt veel natuurlijker over. Hopen dat dat nog lang zo blijft.

Gisteren eindelijk gezien.

Er zaten hele leuke scenes in en het acteren was van beide hoofdrolspelers formidabel.

Scartlett Johansson is inderdaad een aantrekkelijke vrouw, en niet alleen door haar uiterlijk, maar ook door haar intelligente uitstraling.

Jammer, maar ik vond de film wat te traag en ik vond de grappen vaak van hetzelfde. Bijv. dat er een japanner tegen ze praat en er van uit gaat dat hij wordt verstaan, en dan die vragende ogen van Bill Murray erbij, erg grappig maar wordt wel erg vaak gebruikt.

Die scene op het fitnessapparaat was geweldig!

Al met al viel hij wel een beetje tegen, ik vond het verhaal een beetje zwak.

Toch 3* voor het acteerwerk van Murray en het achterwerk van Scarlett Johansson. Ik heb me niet zitten vervelen.

ik geloof best dat het een mooie erevaring kan zijn in een ander land met andere gebruiksculturen..maar om hier nou zo'n slappe film van te maken..heb de film afgekeken tot het eind maar was niet onder de indruk..!!

Hebben wij het hier over dezelfde film!

Ja, waar waren de car chases en huge explosions?

Ik heb ze niet gezien = Slappe film!

heb hem vandaag gehad, ga hem zo snel mogelijk kijken

matige film..

de beelden zijn mooi maar de verhaallijn is zo vreselijk saai.

logisch dat je als landgenoten in een vreemd land wat meer aan elkaar hebt, maar om dit zo lang dradig te maken..

vreselijk saai zit te wachten tot het einde...

ik heb die film gezien en ik had er veel meer van verwacht na een paar reacties hier te hebben gelezen. goed geacteerd dat wel en die Scarlett Johansson is een prachtige meid maar dat zijn ook wel de enigste pluspunten. ik vond het niet bepaald een boeiend verhaal, als ik op vakantie ben maak ik hetzelfde mee. 2 **

prachtige film

Gisteren was het nog een matige film

Nu vind je de film die je gister betitelde als vreselijk saai zit te wachten tot het einde, en dat is nu een prachtige film? Vreemd.

Dat weerspiegelt zich ook in je score.

Helemaal mee eens. Prachtige, rustig voorkabbelende film. Een verhaal dat je in vijf minuten verteld, maar dat is juist de kracht van de film; het gaat om de sfeer.

Tsja, en Scarlett is gewoon de chick van dit moment. Een enorm sterke actrice.