Lost in Translation (2003)

Waar gaat de film dan wel over volgens jouw? Veel meer heb ik waarschijnlijk niet uit de film gehaald, omdat ik haast in slaap viel

Als de [totaal niet saaie] non-verbale schoonheden uit deze film ook hier worden toegepast......

Bill Murray is goed, Scarlett Johanson schitterend. De film straalt heel mooi het bevreemdende gevoel uit dat je moet hebben als je ergens alleen in een hotel zit in een land met een sterk verschillende cultuur. Sofia Coppola even goed als haar vader? **** 1/2

Japanners niet blij met Lost In Translation:

Op het moment dat je besteft dat jouw leven en dat van anderen totaal langs je heengaan en je je teneergeslagen voelt in een soort muffe verdoving...dat is het gevoel wat los komt bij deze film!

De sfeer in de film was BRILJANT, had even goed op de maan kunnen afspelen met een einde waar je niet op had durven hopen maar de afsluiting bood waardoor je met een knoop in je maag de zaal uitloopt!

Dialogen van hoog niveau juist door de magerheid van de inhoud!

De wederzijdse afhankelijkheid ontwikkelt zich tot een onmogelijke liefde!

Chapeau chapeau!!!

4,5*

Dan begrijpen ze de film toch echt niet. Het gaat erom hoe die twee verdwaalden de "stad en haar inwoners" zien. Zij beleven het zo, het gaat om hun belevenis.

Had evengoed ook in Moskou, Pretoria of Sao Paulo kunnen spelen.

Dus jij zou de film ook leuk gevonden moesten ze in Amsterdam, afgebeeld als stoners, hoeren, boeren op klompen en luidruchtige gierigaards, rondlopen ?

Met "ja" kom je er deze keer niet vanaf.

Ik denk dat het zeker had gekund in Amsterdam. Kijk, dezelfde sfeer als die je in zo'n wereldstad als Tokyo tegenkomt (ik ben er nooit geweest...) zal je in Amsterdam nooit proeven. Maar zoals Fisherking terecht zegt gaat in in LIT niet om de stad zelf maar om twee mensen die er terecht zijn gekomen. In Japan zouden ze een film als deze kunnen maken in Amsterdam. Zie het voor je 2 Jappanners op ontdekkingsreis in Amsterdam. Ik zie daar zeker iets in .

Ze zoeken toch ook heel bewust alle clichees op. Ze zijn er op dat moment toch ook bewust van.

Ik had niet de indruk dat de japanners in LiT met fotocamera's alles wat bewoog aan het fotograferen waren. Om maar een stereotype te gebruiken. ('Foolish' was mij overigens ook niet opgevallen.) Ik was, voordat ik deze film zag, twee weken in Frankrijk en ik herkende in deze film heel veel in wat ik daar ook mee had gemaakt. Dus ja, het had zich ook ergens anders kunnen afspelen zoals bijv. Grenoble. (En nee ze liepen daar niet met stokbroden, baret en een zwart-wit gestreepte trui rond. Arrogantie viel ook reuze mee.)

ps. Eigenlijk begrijp ik jou niet

Dat vind ik nu ook weer wat makkelijk geredeneerd.

Why?

Ik vind de film ook mooi, maar kan niet ontkennen dat ik een wat dubbel gevoel heb. natuurlijk worden die japanners nogal karikaturaal en belachelijk neer gezet.

helemaal niet , in het echt zijn ze nog veel gekker...:P

Tuurlijk worden ze dat. Dat is de beleving van die twee hoofdrolspelers (Amerikanen) maar, ze laten ook een andere kant zien met dat feestje en die karaoke. Ook weer via de beleving, maar daar zien we wel die spontane Japanse mensen (universeel) en genieten we mee.

Waarom kan nou niemand daar een onderscheid tussen maken? De film gaat over ontheemde Westerlingen (idg Us'ers) die zich in hun werk-vakantie-adres niet thuis voelen. Soit. En vanuit hun uitheemse adres gaan ze uitstapjes maken. Dat mag en is leuk, en moet dan alles ingekleurd worden zoals het werkelijk werkt?

Dat zou niet werken. Leuk is het om te klagen als je de film niet goed vond, dat de Japanners zo stom worden neergezet.

Tuurlijk.

Twee Japanners die in Amsterdam verblijven en zich daar helemaal niet thuis voelen.

Ze gaan uitstapjes maken op de Dam, het Damrak, de Wallen en het Leidseplein. Ze ontmoeten hoeren, junks, vrijgezellen-feestjes en wat al meer... Wie weet treffen ze het en maken ze Koninginnedag mee! Ze snappen misschien geen barst van dit rare volkje, maar proberen

er het beste van te maken.

Natuurlijk zien die Japanners dan een karikatuur. Dat is dan hun beleving van wat ze meemaken. Naar mijn mening is dit hilarisch en absoluut geen belediging voor 'de Nederlandse cultuur' of voor Nederlanders.

Op deze manier moet je deze twee 'lost' Amerikanen in Tokio ook zien.

Om maar eens een oude quote (over een zombiefilm nota bene) uit de gracht te halen. Als dat bij een komische film al stemmingmakerij is, wat is het dan bij een drama ?

Alsjeblieft zeg.

Graag gedaan

japan heeft n nederlands themapark

echt 1op1 madurodam

ontopic : tuurlijk moet je dit op n bepaalde manier bekijken, 2 mensen verplicht in n land waar ze niets van af weten ,en der eigen de pleuris vervelen

offtopic : ik zelf zouw me wel kunnen vermaken daar wil er ook eens heen

Erg interessante film. Heel komische momenten zonder beledigend te zijn tegenover japanners. Daarvoor was de film te dramatisch. Hilarisch vond ik de opname van de reclamespot. 4*

Als de Japanners daar zelf anders over denken ben ik toch geneigd dat serieus te nemen.

Te dramatisch toch...?

Vandaar dat je de film zo goed vond!

Wat een onzin-opmerking, mijn remark ging al over een onzinnige post van 2 maanden geleden.

Als jij de film niet goed vindt, gebruik dan argumenten, of is dit een te moeilijk woord. ?

Mooie film. Hield me bezig na het gezien te hebben. Het zijn vooral een aantal geweldige fragmenten die indruk maken. Verrassend vond ik dat ik het na de pauze (op zichzelf vond ik dat trouwens ergerlijk, die pauze. Misschien ga ik te weinig naar de bioscoop om daar gewend aan te raken) beter vond worden. Vooral het stukje, voor de pauze, dat ze met een aantal Japanners de hort op gaan en karaoke zingen kon me eerlijk gezegd gestolen worden. Vond ik dramatisch weinig bijdragen aan de film.
Het spel van Johansson raakte me meer dan dat van Murray, hoewel ik wel regelmatig ontzettend om hem moest lachen.
Het afscheid was hartverscheurend mooi. (tranen)
Op dit moment beschouw ik deze film vooral als een hommage aan die enkele tamelijk korte ontmoetingen die je kunt hebben in je leven maar die een onvergetelijke indruk op je kunnen maken. Ook miste ik die reizen naar vreemde oorden die ik veels te lang geleden alweer gemaakt heb. Ik houd van dat gevoel van ontheemdheid zoals die twee dat hebben. Het is een geestestoestand waar ik regelmatig 'heimwee' naar heb.
Diepe buiging voor Johansson en Coppola en het camerawerk.
De minachting (beetje groot woord misschien) dat er af en toe naar de Japanners is, zit 'm vooral in het spel van Murray, zo ervaar ik dat tenminste. Daar voel ik ook te veel de Saturday Night Live routinier die zijn stukje improviseert.
Bij het stukje met de roodharige zangeres die bij Murray in bed kruipt, kreeg ik opeens de reactie: hee, een plotje! Vond ik wel grappig.
Ik, als toch tamelijk jonge vrouw, zag deze film met man van middelbare leeftijd. Leuke parallel. Daar houden de overeenkomsten ook op trouwens...

Ik had precies hetzelfde. Maar meestal mijd ik ook bioscopen die pauzes hanteren. (soms kun je niet)

erg goed zo voel ik me na elk weekend op maandag en dinsdag