Lost in Translation (2003)

de discussie is net zo saai als de film, met 1 verschil, dat de film me boeit!

Ik blijf het toch ook vreemd vinden dat je iets saai en boeiend tegelijk kunt vinden.

tegenvaller, na het prachtige "the virgin suicides" moest ik deze zien, hand van Sofia Coppola was maar in enkele scene's zichtbaar, waar in TVS de inspiratie er af spatte, viel dat hier heel erg mee, bleef mooi, grappig en ruim anderhalf uur boeiend, maar ik had er meer van verwacht. Had wat rustiger gemogen.

ruime 3,5*

Deze film over oppervlakkigheid en onthechting; de beelden vol stille momenten zijn sfeervol dat wel, maar aan de andere kant zat ik zo nu en dan op mijn horloge te kijken, een teken dat ik niet volledig geboeid was.

Tja, dit is toch wel mijn 'favoriete' film. Toen ik LiT voor de eerste keer zag, was ik overdonderd. Door de mooie gestileerde beelden, dromerige sfeer en muziek, en door het simpele verhaal.

En bij het moment van afscheid hoor je ook geen strijkers als achtergondmuziek.

Ik heb deze film al vaak gezien, maar ik blijf 'm nog steeds mooi en interessant vinden. Nergens wordt het zoet, luchtig of clichématig.

Tja, ik weet niet wat ik er verder nog over moet zeggen. Lost In Translation is naar mijn idee een film die je moet 'voelen', en ook een 'hate it or love it'-film. Ik ken namelijk mensen die hem prachtig vinden, maar ook mensen die het niet begrijpen en er totaal niets in zien. Daar kan ik me wel in vinden, maar ik raak nogal geïrriteerd als mensen zeggen; 'er gebeurt niets'. Er gebeurt wel degelijk iets, alleen moet je die dingen zien! Bovendien vind ik het knap dat je met een simpel, lineair verhaal toch iets moois weet te vertellen, wat bovendien het publiek weet te raken. Daar heb ik bewondering voor. En de humor, tja, die ligt er ook niet al te dik bovenop. Natuurlijk zitten er een aantal hilarische momenten in de film, maar deze zijn niet per sé grappig omdat ze grappig horen te zijn, maar omdat ze juist toepasselijk zijn in een bepaalde situatie (oke, misschien ben ik een beetje vaag, maar misschien zijn er hier ook mensen die wel begrijpen wat ik bedoel).

Ben trouwens benieuwd naar Sofia Coppola's volgende project, ik heb ergens gelezen dat ze bezig is aan een nieuw scenario. Marie Antoinette vind ik ook wel goed, maar ik vind Lost In Translation en The Virgin Suicides haar twee beste films.

In de heksenketel Tokio hangt tussen Bob en Charlotte zo'n fantastische dromerige sfeer, dat zelfs de heksenketel in schemertoestand wordt gehouden. Ondanks dat er zo goed als niets gebeurt, boeit deze film van begin tot eind. Stiekem hoop je dat het met "more than this" zal eindigen.

Eens met xav Verder niets speciaals.

less is more: ze zullen levenslang in makaars hoofd blijven spoken. Als ze het "gedaan" hadden was er schaamte en ongemakkelijkheid opgedoken en was de zeepbel uiteengespat. O, wat zit deze film briljant smpel en goed in elkaar.

Wat een saaie film zeg, de film komt niet opgang en gaat nergens over. Wat is het nut van deze film?? Zit totaal geen actie, spanning of humor in. De humor die er in zit, is niet grappig, en erg saai.

Snap niet dat mensen deze film goed vinden, ik geef deze film een waardering van 0.5 omdat je geen 0.0 kunt geven.

Krijg spontaan weer zin in herziening!

Tja, als je moordwijven al met een 5 bekroond en deze met o,5 heb je duidelijk een ander gevoel voor humor dan de gemiddelde kijker. Zal iets met subtiliteit van grappen te maken hebben.

Overigens, 'het nut van een film'?

Prachtige film die je helemaal laat wegdromen in de sfeer in en rond Tokio. Hetgeen me het meest is bijgebleven uit de hele film zijn de geweldige shots, en de mooiste vond ik toch wel diegene die je hier op de poster ziet staan. Ook de 'relatie' tussen Bob En Charlotte is ook zeer mooi weergegeven. 4*

Ik hou van heel veel soorten humor, ook subtile humor, zoals mr bean, Naked Gun en My Cousin Vinny dus niet alleen de botte humor als Moordwijven. Lost In Translation is gewoon te hoog gewaardeerd, de meeste vrienden en kennissen van mij van dit een bagger film, dus wij waren erg verast met de hoge waardering van deze film. Ik denk dat het te maken heeft omdat het een Copolla films is, en dat mensen daarom geneigd zijn om deze film over te waarderen.

Ik hou ook van Naked Gun maar subtiel kan ik die humor bezwaarlijk noemen. Allesbehalve zelfs, maar wel geestig en daar draait het tenslotte om…, maar…

Subtiel oordeel, moet ik zeggen. Bagger. Eén ding is duidelijk: je bent niet mee met het feest, nu zo zij het. Daarom ook dat je deze film onderwaardeert. Je moet de dingen niet op zijn kop zetten. Gegroet.

Moet je om deze film echt te waarderen eerst niet een voldoende aantal kilometers op je teller staan hebben ? (niet hautain bedoeld!)

bah, deze opmerking vind ik erg hautain!

…I’m winking at you

Gonna make you, make you, make you notice

Gonna use my arms

Gonna use my legs

Gonna use my style

Gonna use my sidestep

Gonna use my fingers

Gonna use my, my, my imagination, wohow!

cause I gonna make you see

Nobody else here

No one like me

I’m special (special), so special (special!)

I gotta have some of your attention give it to me

Ladies and Gentleman, mr. Bob Harris.

“Thanks, this is hard.”

één van die zeer weinige films die me gedurende de hele lengte hebben kunnen ontroeren. Keer op keer.

Sofia Coppola: Dankjewel mooie vrouw. Ook voor Marie Antoinette

Bill Murray: Diep, diep respect. For relaxing times… Make it Suntory times

Giovanni Ribisi: Een erg leuke, relatief nieuwe acteur. Ga Heaven zien!

Anna Faris: Eervolle vermelding

Scarlett: Jij bent mijn Claudia Cardinale, Brigitte Bardot, Sophia Loren, Anita Ekberg en Marilyn Monroe. Allemaal samengeperst in 1 persoon.

Volgens mij word jij net zo groot als elk van deze actrices. Als jij 70 bent, zal de Gérard Depardieu van die tijd netzo in jouw boezem kruipen als de hedendaagse placht te doen bij La Loren. En zullen journalisten net zo kwijlen wanneer je je sterk maakt voor proefdieren als ze nu doen voor Bardot.

En ik hoop nog groter.

Waarom vind ik LiT zo uitzonderlijk, afgezien van de acteerprestaties?

De film is heerlijk, ontzettend - hilarisch…

De soundtrack…

De levenswijsheid…

Japan is zo mooi…

Dat gevoel van ergens niet horen te zijn, heimwee, nostalgie, verdriet, herkenbaar herkenbaar…

Wat is het nut van deze film? Sorry, maar wat is het nut van een dergelijke opmerking als al meer dan eens is gebleken dat je films met de verkeerde insteek, verwachtingen en/of vooroordelen bekijkt? Niet lullig bedoeld hoor, maar dat valt me op.

Wederom sorry, maar hierop moet ik eveneens reageren. Dergelijke opmerkingen las ik ook heel vaak bij Pulp Fiction en Trainspotting; 'Ts, iedereen loopt weg met deze film, dus om erbij te horen geven jullie hem allemaal vijf sterren, wat een losers zijn jullie!' Hierbij wil ik opmerken dat ik me niet irriteer aan de manier waarop je dit zegt; ik ben het absoluut niet met je eens, maar je brengt het tenminste netjes, ben ik erg blij om . Persoonlijk val ik telkens weer voor de geweldige sfeer in de film. Ik geef toe, veel opzienbarends gebeurt er niet, maar dat vind ik ook helemaal niet nodig. In dit geval niet, tenminste. Ik hoorde voor het eerst van de film toen ik op een website die in het teken staat van één van mijn favoriete bands, The Jesus and Mary Chain (géén reli-pop!), las dat hun single Just Like Honey gebruikt wordt in de film. Ook mijn broer was, vanwege Bill Murray, erg enthousiast over de film. En als mijn broer over een film enthousiast wordt, raak ook ík vaak nieuwsgierig. En ja, ik wist wel dat het van 'de dochter van' was, ik had The Virgin Suicides reeds gezien, vond ik een mooie film, maar ik werd geen fan van Sofia. Ja, ik mag 'Sofia' zeggen. Uiteindelijk zag ik Lost In Translation en werd, zoals ik al zei, meegevoerd en betoverd door de prachtige sfeer. Ik ben het dus met je eens dat er weinig voorvalt, maar dat is ook helemaal niet relevant in deze film, vind ik. De vriendschap tussen de twee hoofdkarakters wordt heel onconventioneel en geleidelijk gesloten, wat verfrissend en mooi is. Tja... moet ik doorgaan? Om een lang verhaal kort te maken, mijn Liefde voor dit Meesterwerk heeft dus niks te maken met de naam Coppola.

Je hebt me geheel gerustgesteld. Het feit dat je deze film zo'n lage waardering geeft, ligt dus klaarblijkelijk niet aan de film zelf. Bedankt voor deze veelzeggende toelichting.

Prachtige film. Een van de weinige films die mij ooit echt heeft kunnen ontroeren. Vooral dat einde..

Ik zou het liefst 6.0* geven!

Naked Gun en Mr. Bean zijn verre van subtiel.

Kul. Ik heb helemaal niets met films als The Godfather, the Virgin Suicides en Marie Antoinette waren mooi maar niet memorabel. Lost in Translation is één van de films waarvan de naam van de regisseur mij heel weinig doet.

Paar berichten verwijderd.

Discussies over de top 250-notering van deze film horen in het forum, niet bij de film.

Op het begin was deze film grappig, met de cultuurverschillen enzo, maar na een tijdje werd hij echt langdradig. Prachtige acteerprestaties, daar niet van, maar de humor verdween voor een groot gedeelte en het verhaal vlotte niet meer.

Toch 2,5 sterren voor de prachtprestaties van de cast en de momenten dat ik gelachen heb.

Kijk hem later nog eens zou ik zeggen en dan zul je zien dat hij beter wordt.

He, Kelly, ben het eens met Niethie.

Het klinkt waarschijnlijk neerbuigend en pedant maar is absoluut niet zo bedoeld: het helpt als je al echt geleefd hebt en een paar hoge pieken en dalen hebt meegemaakt. Zo kan je helemaal het mooie van dit sprookje - want dat is het echt, en geloof me: nog met een happy end ook - aanvoelen.
Bob Harris, ondanks dat het een gevierd acteur is, maakt toch een periode door in zijn leven of valt ten prooi aan soort melancholie, zal ik maar zeggen, wat veel mannen doormaken. De lacherige term voor dit gevoel heet "midlife crisis", maar ik wil het zo niet noemen. Het is een soort acute overgevoeligheid die je in staat stelt open te staan voor kleine momenten, soms op het melige af en ervan te genieten.
Zo zijn de dagen voor Charlotte een cadeau voor hem, voor haar ook trouwens, een aangename seksule spanning die tot het einde intakt blijft, zodat ze het als mooie herinnering kunnen koesteren.
Die laatste scène in de straat, als hij uit de taxi springt en haar achterna holt, overtreft voor mij de mooiste filmkus ooit.
Dat is puur geniaal.
En zo heb ik deze mooie film ondertussen voor mezelf naar 5* geluld.

Zoals ik al zei, wat kilometers op je teller helpen om de film echt te apprecieren....