The Finest Hours (2016)

"In the Coast Guard they say you gotta go out, they don't say you gotta come back in."

Blijkbaar is deze film gebaseerd op een waargebeurde ramp in 1952. In ieder geval een gegeven dat tot de verbeelding spreekt.

'The Finest Hours' had er beter aan gedaan om zich alleen te richten op de ramp en niet op allerlei vlakke personages en ontwikkelingen die er weinig toe doen. Zo zit je als kijker opgescheept met een - langdradige - romance die nooit ofte nimmer van wal steekt. Hierdoor is de aanloop enigszins te verwaarlozen en kijk je al gauw uit naar de scheepsbreuk van de olietanker.

Eenmaal als de reddingsoperatie is begonnen, wordt het gelukkig beter. Het lijkt er namelijk op alsof je zelf op de onstuimige zee bent beland en de woeste golven moet zien te trotseren. Het zorgt voor een vrij intense beleving i.c.m. degelijke CGI. De dingen die misgaan worden dan ook spectaculair in beeld gebracht.

Toch steekt het dat de film stuurloos aanvoelt; er is niet echt een bepaalde focus te vinden in het geheel. Er wordt alsmaar geschakeld tussen verschillende situaties, waardoor er nauwelijks sprake is van spanning. Daarbij lijkt er geen ernst te zijn bij de bemanning van de tanker en kan Chris Pine geen indruk maken. Het resulteert zich in een flauwe bedoening die vol inzet op melodrama.

Al met al een redelijke dramafilm die beter had uitgepakt als het enkel over de ramp ging. Overigens voegt het gebruik van 3D helemaal niets toe.

2,5 Sterren.

The Finest Hours wordt nooit ergens een interessant drama en nooit ergens een spannende thriller. Jammer, want de potentie voor een meeslepend verhaal is er best. De penibele situatie van de Pendletoncrew leende zich perfect voor een spannend verhaal. Helaas komt dat nooit helemaal uit de verf en is het liefdesplotje op de achtergrond ook niet bijster interessant. De effecten zien er strak uit en de cast doet het prima. Jammer dat 3D weinig toevoegde.

Een zoetsappig en een te romantisch weergegeven waargebeurde Drama film, waarvan ik alleen de scenes op zee goed vond en de scenes aan de kust juist tenenkrommend slecht vond. Dat laatste heeft vooral te maken met de rol van Miriam (gespeeld door Holliday Grainger) in deze film, die naar mijn mening voor de ondergang (toepasselijk ook m.b.t. het verhaal ) van het verhaal zorgt. Dat gebeurt eigenlijk al direct in de tenenkrommende opening van het verhaal, welke bijna 15 minuten duurt en die ik gelukkig maar in 5 minuten (door vooruitspringen, met steeds 30 seconden, tijdens de opening) heb gezien. Voor mij begon het verhaal vanaf het moment (rond de 15e minuut) dat je boot "Pendleton" (T2 olietanker) fraai in het donker in de in de zware storm ziet varen.

Dit verhaal speelt zich af in februari 1952 aan de oostkust van New England, waar op dat moment een van de zwaarste stormen uit de geschiedenis heerst. Deze zware storm zorgt ervoor dat de olietanker "Pendleton" voor de kust van Cape Cod in de problemen komt en al vrij snel in tweeën breekt (fraai in beeld gebracht), waarvan één stuk snel zinkt in de zee en één stuk (achterstuk) blijft drijven. Op het stuk boot wat blijft drijven zitten een 30-tal personen, waaronder bootspecialist Ray Sybert (goed gespeeld door Ray Sybert), die probeert om het zinken van het stuk boot zolang mogelijk uit te stellen, zodat de overlevenden meer tijd hebben om eventueel gered te worden. Vier dappere leden van de kustwacht bij Cape Cod, waaronder reddingsbootskapitein Bernie Webber (vreselijk slap gespeeld door Chris Pine), trotseren daarbij in het donker met een kleine reddingsboot koude temperaturen en meters hoge golven op zoek naar naar de overlevenden, waar de tijd begint te dringen (i.v.m. zinken).

Omdat het verhaal uit handen komt van Disney films, wordt alle drama gewoon te zoetsappig en te romantisch (voegde niets toe en was alleen maar storend voor het verhaal) weergegeven, waardoor het verhaal je eigenlijk weinig tot niets doet en het ook nergens aangrijpend wordt. Hierdoor wist het verhaal mij nauwelijks te boeien (alleen de scenes op zee dan) en spannend werd het sowieso nergens. Daarvoor is het allemaal gewoon te flauw, clichématig en te voorspelbaar. Visueel gezien vond ik de beelden op zee best fraai (zeker m.b.t. de meters hoge golven) en de beelden op het stuk boot en de reddingsboot waren sfeervol. Omdat het verhaal behoorlijk voorspelbaar is, laat het einde van de film zich natuurlijk makkelijk raden, maar desondanks vond ik het wel nog mooi en dat geldt ook voor de aftiteling (met o.a. echte foto's m.b.t. dit drama en overlevenden).

De cast kom me ook nergens overtuigen en alleen Casey Affleck in de rol van bootspecialist Ray Sybert speelde nog goed. Daarentegen vond ik de rollen van Holliday Grainger (in de rol van Miriam, die de vriendin is van reddingsbootskapitein Bernie Webber en waarmee ze ook wilt trouwen) en Chris Pine (in de rol van reddingsbootskapitein Bernie Webber, die een beetje een softie is, zo vraagt zijn vriendin Miriam om met hem te trouwen en vinden een aantal reddingscollega's hem een slappeling) vreselijk slecht. Met name vanwege het romantische gedoe (waar ik niet op zat te wachten) tussen beiden en een aantal irritante smeekbedes (o.a. vijf keer herhalen van "Alsjeblieft, roep ze terug", tegen kustwachtcommandant Daniel Cluff) van Miriam. De rol van Eric Bana als kustwachtcommandant Daniel Cluff was nog verdienstelijk.

Al met al met al een flauwe Disney verfilming van een waargebeurd Drama verhaal en vooral omdat alles te zoetsappig en te romantisch is weergegeven. Dat laatste maakt deze film ook wat langdradig (film duurt 110 minuten) en zeker wat betreft de 15 minuten durende flauwe en clichématige romantische opening (had makkelijk gekund in 5 minuten). Eigenlijk maken alleen de beelden en de scenes op zee tijdens de zware storm, het nog waard om deze film te bekijken.

Aardige vermakelijke film, maar niet meer dan dat. Het verhaal wordt vakkundig neergezet. De opbouw is goed en de film verloopt vlotjes en verveelt geen moment. Zo nu en dan is het spannend maar echt op het puntje van je stoel kom je niet. Het is allemaal wat braafjes met de gebruikelijke Disney clichés. Visueel ziet de film er prima uit. Mooie special effects en een fraaie jaren 50 stijl. Het acteerwerk is aardig. Pine wordt wel overklast door Affleck. Leuk tussendoortje. 3.0/3.5

Sentimenteel maar tegelijktertijd meeslepend en spannend drama, spectaculair in beeld gebracht, met eersteklas special effects. De cast is tevens prima, met vooral Casey Affleck uitstekend als leider tegen wil en dank, wanneer het schip waarop hij werkzaam is in twee delen breekt tijdens een storm op zee. Geproduceerd door Disney, dus wapen je tegen een flinke dosis weinig subtiel gebracht sentiment, maar afgezien daarvan is dit vakkundig gemaakt entertainment.

Aardige reddingsfilm, het kleine broertje van The perfect storm uit 2000.

Casey Affleck speelt weer zijn rol op zijn welbekende droge relaxte manier.Chris Pine speelt een lulletje rozenwater en doet aardig mee. Leuke beelden maar niet echt boeiend...

Ben Foster en Eric Bana spelen ook mee maar hebben weinig inbreng in heel de film en hebben hun centjes makkelijk verdiend...

Zeer matige film die nooit spectaculair wil worden en te veel leunt op clichematige drama ontwikkelingen, zeker m.b.t. het vriendinnetje aan land. Hierbij zitten enkele erg zwakke scenes, bijvoorbeeld wanneer ze strand met haar auto (even in de achteruit misschien?). Heel knullig. Ook dat de storm steeds even gaat liggen tijdens, vaak dramatische, dialogen.

Verder zijn de scenes op zee nep en overladen met spcial effects; een gemiddelde aflevering van Deadliest Catch is een stuk spetaculairder! Bana is een erg matige acteur en Pine kan de film niet dragen.

Sappig melodramatisch verhaal wat precies volgens de boekjes uiteengezet wordt en we op deze manier al menig keer voorbij hebben zien komen. De sterrencast onder leiding van Chris Pine en Casey Affleck geeft hun karakters allemaal wat houterig gestalte en in combinatie met het slaperig tempo was dit geen beste uitvoering van dit waargebeurd verhaal.

“We're sinking.”

Deze film leek “Titanic” wel. De ijsberg was dan wel afwezig, maar de olietanker die als een tandenstoker in tweeën werd gebroken door de woeste zee, ging toch ook richting oceaanbodem. Een romance was ook aanwezig. Alleen speelde zich dit niet af aan boord van het zinkend schip. Het uiteindelijke resultaat is een Disney rampenfilm, geschikt voor koppeltjes. Het vrouwelijke publiek kan wegsmelten bij de love-story. Een hommage aan onoverwinnelijke liefde en hoe een oneindige liefde vervelende obstakels kan overwinnen. Een toonbeeld van gelijkgestemde geesten die op telepathische manier elkaar terugvinden en elkaar als baken gebruiken om terug verenigd te worden. Dat zo’n baken kan bestaan uit een rij oldtimers met hun koplampen gericht op de oceaan, had ik nooit verwacht. Het mannelijke publiek kan genieten van de spannende reddingsoperatie die een scheepsingenieur op touw zet om op ingenieuze wijze het in tweeën gebroken schip te laten stranden op een zandbank. Ze mogen zich dus verwachten aan zenuwslopende scenes, tonnen zoutwater en rond zwiepende kettingen en bemanningsleden.

Het feit dat dit een Disney product is, betekent dat het ook een happy end bevat. Dat is toch in de meeste Disneyfilms het geval. Wie thuis is in scheepvaartgeschiedenis zal dan ook weten dat dit de verfilming is van een waargebeurd voorval uit 1952 waarbij de Amerikaanse Kustwacht één van de meest gewaagde reddingsoperatie succesvol uitvoerde. Reddende engel van dienst is Bernard Webber (Chris “Z for Zacharia” Pine). Hoe hij reddingsboot CG36500 met gevaar voor zijn eigen leven over een verraderlijke zandbank manoeuvreert, wordt schitterend in beeld gebracht. Een hallucinante boottocht over (en onder) gigantische golven, die me deed terugdenken aan “The perfect storm”. Een geslaagde vertolking door Chris Pine als nietszeggend, schuchter officiertje die uitgroeit tot een vastberaden en heldhaftige kapitein. Ook Casey “Out of the furnace” Affleck was schitterend als de mensenschuwe Ray Sybert die zich meestal verschuilt in de onderste ruimtes van de SS Pendleton en op een vindingrijke manier het schip tijdelijk weet te redden. Een ingetogen en nuchter personage. Persoonlijk vond ik dit één van zijn betere vertolkingen.

Spijtig genoeg was een dosis romantiek blijkbaar weer noodzakelijk. En dit in de vorm van de telefoniste Miriam (Holliday Grainger). Een niet op haar mond gevallen juffrouw. Ze lijkt wel de stichtster van de feministische beweging. Het is zo’n straffe tante die haar vriend ten huwelijk vraagt (waarschijnlijk ongezien en onaanvaardbaar in die periode) en eventjes in dat mannenbastion van de kustwacht haar zegje wil doen. Dat is dan buiten de dienstdoende officier Cluff (Eric “Deliver us from evil” Bana) gerekend, die haar met haar klikken en klakken buiten smijt. Het enige wat Maria kan doen is al snotterend en biddend hopen dat haar toekomstige echtgenoot het er levend van afbrengt.

Het meest irritante tijdens deze toch spannende reddingsactie is dat men dus ook telkens terugkeert naar het thuisfront om de wanhoop en angst te tonen waarmee de achterblijvende huismoeders zitten. Daardoor werd de oplopende spanning telkens weer onderbroken. Bij mij wekte dat een geërgerde reactie op. “Ga toch wat kokkerellen en wacht rustig af” dacht ik telkens. Op die manier zou ik tenminste kunnen genieten van de stoere mannenactie op het gehalveerde schip. Dat en het belachelijke, sentimentele einde (de held wordt zelfs gewoonweg genegeerd) zijn de oorzaak dat ik de film uiteindelijk niet veel soeps vond.

2.5*

Geslaagde verfilming van een reddingsoperatie. Omdat de film bij Disney vandaan komt, kan je het verloop een beetje voorspellen. Alleen het sponsormoment van coca cola miste ik. CGI is indrukwekkend goed. Einde is wat makkelijk in vergelijking tot het begin, zowel voor script als qua verfilming.

We all live, or we all die.

Het vat zo'n beetje de film samen. Webber wordt tot held uitgeroepen want want hij weet iedereen op het schip te redden, maar maakt daarbij wel de keuze om het leven van een hoop mensen op het spel te zetten. Het is een discutabel moraaltje en eentje die zich zelden goed naar de realiteit weet te vertalen. Het is namelijk niet Webber zelf die een heldendaad verricht, hij maakt vooral een gok met het leven van 32 matrozen.

Maar ach, daar is het verder ook de film niet naar, deze Finest Hours richt zich vooral op de romantiek van de situatie, aangevuld door een of ander melig romantisch subplotje. Het is op waargebeurde feiten gebaseerd (met fototjes achteraf), maar Gillespie weet het nooit geloofwaardig te brengen. Het voelt vooral plat en manipulatief aan.

CG is niet bijster, al zag het zinkende schip er zelf wel indrukwekkend uit. Verder nogal voorspelbaar en met bijna 120 minuten op de teller ook makkelijk een half uur te lang. Begon al snel te vervelen deze film en ondanks een kleine opleving naar het einde toe (de eigenlijke redding) wordt het nooit spannend.

Wat is er toch met Gillespie gebeurd ...

1.5*

Aardige film waarin de kustwacht een reddingsoperatie onderneemt tijdens een hevige storm. Deze rampenfilm is gebaseerd op een waargebeurd verhaal uit 1952. Ondanks dat het verloop zich gemakkelijk laat voorspellen, kijkt het wel gemakkelijk weg. omdat het er allemaal goed uit ziet en ook de cast is prima. Het einde is nogal melodramatisch.

Aardige film maar geen hoogvlieger.

Hier en daar ook een beetje ongeloofwaardig maar ach....ik was er niet bij.

Affleck kan ik altijd wel waarderen in films alleen ik zie hem liever in ietswat realistische films.

Verder lekker voorspelbaar.

Ik wil het geen draak noemen, want daarvoor zag het er allemaal iets te goed uit, maar ik werd al onpasselijk van dat continue in zoemen op dat gezicht van Christ Pine de hele tijd. Waarom men dat nu deed is me een raadsel. Bah. Maar ook dat typisch Amerikaanse liefdesverhaal...; als dat nu creatief gebeurt is het natuurlijk prachtig, maar als het er vanaf het begin al zo vet op ligt, en zo ééndimensionaal dan gaat 't me tegenstaan. Zo erg dat je hoopt dat er een ruw eind aan komt. Aan het liefdes verhaal, maar ook aan de film, inderdaad.

Bovendien, en ik weet niet of dat aan de regie ligt, maar ik vond de meeste acteurs zich ook van een zekere overacting bedienden. Ik wil acteurs helemaal niet goed zien acteren... ik wil dat ze me meenemen in een verhaal. Hier lukte in dat geheel niet. De wetenschap dat dit al of niet 'waargebeurd' is, is voor mij geen meerwaarde, te meer het hele verhaal totaal ongeloofwaardig was.

Jammer, want ik hou zeker van dit genre.

Werd rillerig van de film. Dus de winterkoude kwam goed over. Een film zoals ie ook 40-50 jaar geleden had kunnen worden gemaakt. Voor Affleck was het overduidelijk een routinejob; die kan klaarblijkelijk niet goed overweg met een personage neerzetten in een voornl. CGI setting. Pine was fijn understated als een beetje weirdo en corny maar betrouwbare doorzetter en daarmee redder van levens. Tsja, waarom rij je met z'n allen naar de kust als je niet de koplampen laat aanstaan? Kwam goed, maar even twijfelde ik aan de de verstandelijke vermogens van de Nantucketers.

Wanneer een olietanker tijdens een zware storm in problemen komt, is het aan Kapitein Bernie Webber [Chris Pine] om de reddingsactie te leiden. Ondertussen probeert de bemanning van de tanker de moed erin te houden.

In alle opzichten gedateerde avonturenfilm is een reconstructie van een heroïsche reddingsactie op zee die in 1952 plaatsvond. Oppervlakkige karakters, matige special effects en een ondankbare rol voor Holliday Grainger als de in spanning afwachtende echtgenote van de heroïsche Pine, zorgen ervoor dat de film wél rap naar een minder dan middelmatig peil afzinkt.

Een vakkundig geschoten film, die echter door de kwakkelige verhaalopbouw de mist in gaat. Iets wat bij het gelijkaardige 'The perfect Storm' bijvoorbeeld wel wat beter is uitgewerkt. Beide films hebben trouwens zowat dezelfde score hier op Moviemeter.

'The Finest Hours' bevat echter geen vedetten, maar veeleer acteurs die in hun films opvallen door degelijke bijrollen te spelen, of hoofdrollen in kleinere films (Casey Affleck, Ben Foster). Hier spelen beiden trouwens zeer ingetogen, waardoor de film niet echt een kapitein heeft. Chris Pine speelt te zwak, en Eric Bana heeft eerder een kleine bijrol.

Dan moet de film het hebben van de sfeerschepping, en dat ziet er in het jaren-50 kleedje best wel ok uit. Ook de woeste zee tilt de film omhoog, zodat 'The Finest Hours' geen slechte films is, maar wel eerder een tussendoortje.

Voor mij een behoorlijk onbekende film die vooral de aandacht trekt vanwege de brede cast, en dat is vooral de reden om de film te proberen. Want de beoordelingen en middelmatige cijfers waren dat vooralsnog niet.

En ja eigenlijk zijn er wel wat puntjes van kritiek te vinden, heel veel zelfs. De clichématig ontmoeting en begin van een relatie, alle open deuren omtrent binden en het risico van het vak, de ongeruste en best wel mondige vrouw voor die tijd. Erg is het allemaal niet, dat vind ik wel van het feit dat zo'n beetje iedere acteur/personage zich in de kou, sneeuw of weer en wind waagt, of continu doornat is. Toch valt de koude niet aan hun af te lezen. Zo ook de scene op het dek met Sybert en de bijl, ook weer zo'n fase waar het vliegende storm behoort te zijn met water, wind en waar het ijskoud hoort te zijn. Toch ogen de mannen alsof ze in een subtropisch zwemparadijs staan. En zo zijn er zat momenten, zo ook Bernie en zijn crew, die er opmerkelijk comfortabel en amper nat uitzien. Pas richting het einde zijn er enige bibbers te bespeuren.

Maar om de film daar alleen op de beoordelen is te kort door de bocht. Vorig jaar tijdens mijn vakantie heb ik namelijk nog het Reddingsmuseum Dorus Rijkers Museum te Den Helder bezocht over Neerlands meest bekende redder. Boeiend is het daar gebrachte beeld van de mannen van de KNRM die keer op keer uitrukten met gevaar voor eigen leven, en dat vroeger uiteraard met hele beperkte middelen. En op dat vlak is er wel een lans te breken voor deze film over de moed van dergelijke mensen en de kunststukjes die uitgehaald worden. Fraai en vergelijkbaar met The Perfect Storm vind ik de wijze waarop de bevolking meeleeft en een beeld van saamhorigheid en betrokkenheid laat zien. De zee geeft en de zee neemt, zo getuigt ook het monument in naar ik meen Moddergat met ontstellend veel namen van één specifieke storm, iets dat mij op jonge leeftijd erg schokte. Dat dergelijke gemeenschappen dusdanig meeleven is begrijpelijk.

Behalve dat heeft The Finest Hours een prima cast waarvan Affleck in beste doen is maar waar ik het ook altijd een feest vind Ben Foster te zien. Dan de adembenemende settings met besneeuwde landschappen en wegen, tevens de uitstekende cgi rond het wrak van de Pendelton vooral vanaf boven gezien in de ziedende watermassa. Fraai! De soundtrack wisselt goede met slechte momenten af om te eindigen met de aftiteling. Dergelijke nostalgie doet het bij mij altijd uitstekend. Nee, echt verassen doet The Finest Hours niet, daar is het allemaal te cliché voor, en missen de details van echte ontbering, maar de goede punten die er wel zijn garanderen een voldoende. Daarom prima te doen voor een keer.

Zwakjes.

Ondanks dat dit soort omgevingen me best aanspreken had ik eerlijk gezegd nog nooit van deze film gehoord. Ik kwam er pas wat over te weten nadat ik wat meer ging kijken in de carrière van Gillespie, de desbetreffende regisseur. Heeft zeker ook wat goede films geregisseerd, maar dit is duidelijk een van de mindere.

Wel moet ik zeggen dat de look van de film meer dan geslaagd is. Erg sterke cinematografie en mooie filters. De film wordt spectaculair en knap versierd, aangevuld met prima effecten. Het oogt allemaal zeker duur, ook al is het duidelijk dat het niet alle middelen van de wereld had. Dat merkte ik vooral aan het feit dat de drama- en romantiekkant van het verhaal duidelijk voorrang krijgt over de actie.

Het jammerlijke van de film is dat het wat sterke namen bij elkaar heeft verzamelt, maar er tamelijk weinig mee doet. Iedereen verdwijnt behoorlijk naar de achtergrond en onder het lawaai. De redelijk onrustige vertelling van de rampsituatie en de uitermate uitgebreide vertelling van de personages op de kader gaat ook niet goed samen. Dat zal ook wel te maken hebben met zeer misplaatste promotie.

Ik kon er niet zoveel van genieten, maar wat spectaculaire beelden op zee maakt deze film nog wel het kijken waard. Helaas vond ik de achtergrondkant van de film zeer oninteressant en al die romantiek tussendoor vervelend. Het leidt af van de ramp zelf, die een stuk moeilijker uit te kijken is met al die saaie onzin die eromheen wordt verwerkt.

Verfilming van het waargebeurde verhaal van een reddingsmissie in 1952 onder leiding van Bernie Webber, een Amerikaanse kustwacht die samen met zijn team (Andrew Fitzgerald, Richard Livesey en Ervin Maske) de bemanning van de T2 tanker SS Pendleton redde. De film is een typisch Hollywood rampenfilm. Met uiteraard bekenede acteurs, de heroïsche heldendaad, bombastische muziek, een romantische subplot dat verder niet zo heel veel toevoegt en een sentimenteel einde Tja en het is een historische film dus dat reddingsmissie slaagt staat vast Alleen in de digitale spektakel-scènes weet de film nog best te overtuigen. Voor het grootste deel is het een solide film maar echte rillingen lopen je zelden of nooit over de rug. Daar kleurt de film teveel binnen de lijntjes!

Flauw.

Afgelikt en braaf Disney-drama. Braaf gebracht ook, met Chris Pine als verlegen redder-in-nood en zijn vrijgevochten tegenspeelster als beste voorbeelden. Toegegeven, die vrouwenrol is eigenlijk het enige waar men een beetje pit in heeft proberen stoppen. Voorts heeft het allemaal te weinig om het lijf en voelt het leeg aan. Het is duidelijk dat er gemikt wordt op sentiment, maar zelfs voor 12-jarigen kan dit toch niet indrukwekkend zijn. De CGI is veelal matig - ook bij de redding zat ik niet bepaald op het puntje van m'n stoel. Met rasacteurs als Casey Affleck en Ben Foster wordt niet veel gedaan, al overleeft die laatste voor 'n keertje een film. Da's ook weer nieuw.

2

Toch wat tegenvallend. Het is een op en top Disney film en dan weet je eigenlijk genoeg. Alles is net te dik aangezet, er wordt erg op het sentiment gespeeld, een liefdesverhaal dat er doorheen is geweven. Het standaard recept voor een typisch Disney product. Ik stoor me normaal niet zo aan slechte CGI / studiewerk, maar in deze film vond ik het erg afleidend. Soms zijn de blue screens / studie sets zo overduidelijk dat het een film uit je jaren 60 lijkt. Ik vond ook het acteerwerk onder maats (ondanks enkele grote namen). Eric Bana spant op dit vlak wel de kroon: zeer, zeer matig (gelukkig geen hele grote rol). Er klopt technisch ook veel niet van de film: iemand staat in een storm, maar de kleding beweegt niet, je zit met met andere op een reddingsboot in de meest ruwe storm ever en je neemt even de tijd om rustig met elkaar te praten (normaal zou je elkaar niet eens kunnen horen onder zulke omstandigheden). En zo kan ik nog heel, heel lang doorgaan. Ik ben niet zo gevoelig voor dit soort 'fouten', maar hier klopt er zo veel niet, dat het me begon op te vallen en te storen. De film wordt ook nergens echt spannend. Het kabbelt eigenlijk maar voort terwijl de gebeurtenissen zelf angstaanjagend zijn. Jammer dat het niet gelukt is om dat gevoel in de film te stoppen. Het voelt als een film met te weinig budget (wat bijzonder is, aangezien de film een budget had van 70 - 80 miljoen dollar).

Waarom dan toch 2,5 ster? Het is een weinig bijzondere film over een aantal hele bijzondere mannen en een bijzondere gebeurtenis. Het feit dat het een waargebeurd verhaal is, maakt dat ik de film wel met plezier heb uitgekeken en een leuke avond heb gehad. Ja, het is allemaal niet zo best, maar ook weer niet zó slecht dat je de film wilt uitzetten. Het is gewoon jammer dat het zo veel beter had kunnen zijn. De film is ook in de bioscopen geflopt en bracht slechts 52 miljoen dollar op.

Voor mij 2,5 ster. Je kunt argumenteren dat je deze film in het 'Sentimentele Disney genre' een halve ster erbij kunt geven.