Magnolia (1999)

Op zich is een stervende man natuurlijk realiteit en dus geen tranentrekkerij. Het gaat er om hoe zijn personage in de film wordt ingevuld en in Magnolia vond ik dat te opzichtig. Voornamelijk door de muziek, maar ook een beetje door de monologen en dialogen. De monoloog die de stervende man prevelt over wat hij allemaal heeft fout gedaan in zijn leven vind ik bijvoorbeeld onnodig en cliché. Ook de uiteindelijke ontmoeting met zijn zoon is te voor de hand liggend vind ik. Eerst de boosheid en het gescheld, dan de instorting en de huilbui. Te cliché in mijn ogen. Tom Cruise acteerde deze scène voortreffelijk, maar zijn ontwikkeling als personage vond ik te drastisch en ja ... te cliché. Ik merk dat ik vaak op de term "cliché" terugval, maar dat is nu eenmaal wat ik er van vond.
Maar uiteindelijk is het toch de "melige" muziek die deze film (voor mij) de das omdoet.

Mwah, zo vreemd is die monoloog van Robards niet wat mij betreft. Hij ligt op sterven en voor die mensen is het vaak zo dat ze hun leven overdenken. Wat beter had gemoeten, waar ze spijt van hebben en wat er nog aan te doen is. De ontmoeting met Cruise vind ik daarom ook niet ''te'' voor de hand liggend. De boosheid, gescheld, instorting en vervolgens de huilbui tonen - en dan kom ik weer terug op zonet - de ware realiteit. Zo gaat het in het leven. Alle personages worden op een vlijmscherpe manier realistisch weergeven wat mij betreft.

Dan heb jij een behoorlijk rooskleurige visie op "het leven" . (Is niet als verwijt bedoeld hoor, maar ik zie het allemaal door een andere bril.)

Daar was ik inmiddels achter Wat de film betreft. Jammer dan je hem niet kan waarderen, maar ik ben blij dat ik dat wel kan

Ik vind dat Magnolia veel meligheid ontwijkt door het verschroeiende tempo van de film, waardoor er bij dit soort momenten niet heel lang stil wordt gestaan.

Vind Magnolia ook zeer geloofwaardig en zelfs erg herkenbaar. Het helpt natuurlijk erg dat ik de muziek juist erg mooi vind (en ook niet eens echt zoet, daar associeer ik ook weer heel andere muziek mee). De film ook niet trouwens (hoewel ik niks tegen zoete films heb per definitie).

Dan deel jij min of meer dezelfde levensvisie als HarmJanStegenga. In mijn leefwereld ziet alles er net wat anders uit. Maar ach, veel doet het er uiteindelijk niet toe. Hoe realistisch of onrealistisch zoiets is, bij mij voelde het gewoon niet juist. En het gevoel is nog altijd doorslaggevend in m'n eindoordeel.

Voor dat laatste geldt natuurlijk , uiteraard. maar aan de andere kant noem je HarmJans visie rooskleurig, terwijl ik mezelf niet als iemand zie met een optimistische levensvisie, integendeel. Ik vind Magnolia ook helemaal geen rooskleurige film of een film met een rooskleurige kijk op het leven. Wel een hoopvolle. Maar meer een klein aarzelend bloemetje tussen het beton dan een rozenperk.

Ik vind het een goede gemaakte film, prachtig verhaal, mooie special effecten. Maar het is niet mijn soort film en daarom geef ik een 2*. Ik heb hem een keer gezien en het begin vond ik wel rommelig, (Ben erg kieskeurig in films) maar daarna werd het toch wel weer duidelijk. Maar ik kijk liever naar andere films. Sorry....

Ik deel overigens de mening dat Magnolia veel van het échte leven laat zien, vooral m.b.t. het tevergeefs willen wegstoppen van gebeurtenissen in het verleden. Tel daar de impact, briljante twist aan het einde, fantastische muziek en meesterlijke humor bij op en je hebt een sfeervol beeld van (niet semi!) intellectuele kunst vol emoties en pijnlijke situaties. Het soort film waarvan je aan het einde gaat nadenken waarover je je wel niet druk maakt in het leven.

Sterkste line:

I really do have love to give, I just don't know where to put it!

Krijg nu alweer tranen in mijn ogen, prachtig!

God, begin jíj nou ook al! Ik dacht mijn portie "gejank" wel gehad te hebben na gister

Net even herzien,en is meteen een van de beste herzieningen die ik ooit gehad heb.

Paul Thomas Anderson levert met Magolia alweer een waar meesterwerk af.Dik 3 uur lang raast hij door een verhaal, zonder ergens vaart te verliezen, wat zijn weerga niet kent.Alles sluit zo mooi op elkaar aan.Het begint al met de geweldige proloog over toeval wat geen toeval is en dat wel degelijk alles en iedereen met elkaar te maken heeft/in verbinding staat.Hoe bedenk je het? Daarna begint het verhaal pas echt, 9 mensen die allemaal iets met elkaar te maken hebben/elkaar kennen.In grote lijnen en in minder grote lijnen in het begin maar naar mate de film vordert zie je steeds meer hoe ze met elkaar verbonden zijn.

De manier waarop het vertelt wordt maak het zo goed.Het verhaal richt zich bijv. niet 20 min. op 1 persoon maar wordt verweven in kleine stukjes waarbij je steeds meer informatie over de karakters krijgt.Elk personage heeft zo z'n eigen verhaal en dit wordt met prachtige emoties door de acteurs gebracht, dit alles voortgesleept door prachtige muziek die de hele film door blijft klinken behalve in de kikker-regen scene zowel de score als de gezongen muziek.Vooral het nummer Wise Up waar je in een soort montage scene de acteurs het nummer hoort zingen Prachtig gedaan, daar kreeg ik ook echt serieus een brok van in m'n keel, ook omdat het op zo'n belangrijk punt komt in de film.

In deze ommekeer van de film krijg je even later iets wat je totaal niet verwacht de kikkers ik weet zo nog niet echt wat het betekent maar ik denk dat het te maken heeft met de geweldige quote "We may be through with the past, but the past ain't through with us." daarmee doel ik op dingen die de personages in het verleden hebben gedaan waar ze niet echt trots op zijn, of een ruzie kregen en dat de kikker-regen hun laat inzien, zoals Jim op het laatst ook zegt, wat vergivenis/begrip moeten tonen. Of juist eerlijk tegen een bepaald persoon moeten zijn Daar moet ik het spoiler topic maar eens wat meer over lezen.

De acteer prestaties zijn eigenlijk allemaal heel goed, ik heb geen één acteur waarvan ik kan zeggen die viel erg tegen of die was wat minder, nee ze deden het allemaal haast tegen perfectie aan.Of het nou gaat om de echt grote rollen, of de kleine rollen zoals Alfred Molina(die het weer erg memorabel deed net als in Boogie Nights) en Luis Guzman.De kids deden het ook uitstekend.Van de grote rollen vond ik iedereen erg goed John C. Reilly speelde de sterren van de hemel,eveneens als Tom Cruise en Philip Baker Hall.
William H. Macy speelt ook een geweldige rol als een Burned-out ex kind ster.De prestatie die deze man levert is top en hij bracht ook op het laatst wel een klein traantje teweeg bij mij met zijn line "I really do have love to give, I just don't know where to put it.".Maar er is toch iemand die ik er met kop en schouders boven uit vond steken, wat had deze man en mooie rol Philip Seymour Hoffman, hij stopt zoveel emotie in zijn karakter je leeft helemaal met hem mee.Hij draagt gewoon de film en laat de essentie daarvan zien.Respect voor deze man.

Film technisch is eigenlijk ook alles perfect, het klopt gewoon allemaal, de muziek had ik het al over gehad.Regie is uitstekend Anderson brengt het naar een heel ander level.Camera werk is subliem, de camera staat(net als in de andere P.T. Anderson films) bijna geen moment stil en is constant in beweging ook in de dialoog scenes.De belichting is heel goed,de editing is fantastisch de effecten zijn fenomenaal.Gewoon perfectie is dit.

Tja ik kan niet anders zeggen dat Magnolia een geweldige,schitterende film is.Hij behoort zeker tot mijn grote favorieten. En de sterren, die blijven lekker staan.

5*

Hmm ik ken deze film niet, lijkt mij een beetje op Crash. Dat verschillende verhaal lijnen samenkomen.

Wat 'n juweeltje

Alleen met het verschil dat dit een over-sentimentele film is en crash veel minder.

Crash vond ik geweldig, maar dit was "om te huilen" .

Hier hangen de verschillende verhaallijnen tenminste goed samen zonder overdreven met elkaar verbonden te zijn (Crash hangt van toevalligheden aan elkaar).

Ja, precies!

En dat is dus een pluspunt van Crash!

Want gezien de intro van Magnolia (die wél echt heel goed was), wilden ze in deze film ook die toevalligheden brengen. Ik zat daar dus tot de aftiteling op te wachten, maar heb nergens gezien hoe de verhaallijnen briljant bij elkaar kwamen.

Dat zag ik bij Crash wél!

It's all part of the plan... Waar ken ik dat ook alweer van?

Oké, dat is misschien een kwestie van smaak dan. Ik vond namelijk de manier waarop de verhalen in Crash kruisen veel inventiever. Gaf mij echt een "ohja-hij-is-díe-kerel-en-hij-steelt-nu-precies-de-auto-van-die-andere-kerel" -gevoel.
Maar bij Magnolia had ik dat minder.
Wat ik wél briljant vond was dat het pistool van de agent met de kikkerregen naar beneden kwam.
Weet iemand trouwens waar die kikkerregen op slaat? Mijn moeder had het over een vloek oid uit de Bijbel?

ik sluit me helemaal bij jouw aan,beter had ik het niet kunnen verwoorden.

werkelijk waar een groot meesterwerk deze fim.

Een film waar je stil van word,en wakker word geschud.

waar gaat het leven over?deze film geeft duidelijkheid en veel stof tot nadenken.

In een woord formidabel!