Magnolia (1999)

Ik heb ooit gelezen dat de rol van Tom Cruise in deze film is gebaseerd op Mysterie, de schrijven van het boek The Game, een soort van hulpboek om vrouwen te leren versieren.

Voorlopig geef ik vier sterren voor deze mooie en boeiende film. Alleen... het einde kwam wel heel erg uit de lucht vallen. Ik vond dat weinig passen in de film, opeens nam het een hele vreemde wending die me helemaal uit het verhaal wist te halen. Een meer realistisch einde had ik beter gevonden.

De film had trouwens wel wat korter gemogen (en gekund). Desondanks toch wel een interessante film.

Ik geef toe, de eerste keer (toen de film net uit was) vond ik het ook maar wat bij de haren getrokken maar eigenlijk zijn de kikkers geweldig. Iedereen zit zo hard in z'n eigen wereldje, op een weg van slechte emoties waar ze niet meer van af kunnen. Op de een of andere manier zorgen de kikkers voor 'relativering' en wekken ze een soort bewustzijn op van de 'collision course' die ze bevaren. De scène met de kikkers zegt eigenlijk dat je niet alles in de hand hebt. Als je weet dat 'vallende kikkers' een bestaand fenomeen is dan kun je alleen maar vaststellen dat de regisseur hier een geniale zet doet.

Toen de film gedaan was wist ik niet zo goed wat ik ervan moest denken. Maar na een aantal dagen stond deze film al in mijn top 20 aller tijden. Ik wist niet meteen wat ik van de zangscene moest vinden, maar die vind ik uiteindelijk ook legendarisch. Wie durft dat nou aan? ik vind de zangscene nog veel iconischer dan de bekendere kikkerscenePrachtige film!

Ja, ja, ja. Ja..... wat zal ik zeggen. Wat valt er te zeggen? Al het werkelijke wordt onwerkelijk en vice versa. Beter kan ik Magnolia niet omschrijven.

De grootste valkuil bij mozaïkfilms zijn de personages. Stop er een dozijn bij elkaar en de kans is groot dat een regisseur ze binnen de speeltijd niet allemaal genoeg aandacht kan geven. Anderson slalomt zich op een eenvoudige manier om dit probleem heen door voor het hele verhaal van Magnolia een dikke drie uur uit te trekken.

Een meeslepend en schitterend epos, fenomenaal geacteerd en zonder een moment zijn tempo te verliezen. Herzieningen doen de werken van Paul Thomas Anderson écht veel goed: een halve punt erbij.

Nou NYSe, wel wat zuinig hoor. Volgens mij ligt onze smaak niet zo ver van elkaar af, maar deze film is een Jewel.

Eens. Misschien komt er later nog een half puntje bij. Nu kan ik het gevoel nog niet van me afschudden dat ik dit toch wel de minste Anderson vind die ik tot nu toe gezien heb: de verandering in stijl vanaf Punch-Drunk Love trekt me veel meer en aangezien ik die film een 4,5 geef leek het me niet kloppend deze film ook dat cijfer te geven. Maar het ligt op het randje hoor; het zal me niks verbazen als alles helemaal op zijn plaats valt bij een tweede herziening.

Ik vind Magnolia zijn meest 'alle registers open' film en waar drama het sterkst wordt aangedikt.

Magnolia is zo’n typische film die je nu eenmaal moet gezien hebben en een paar dagen geleden was het eindelijk zo ver, maar het bleek niet de topper te zijn die ik verwachtte.

Wel zijn er twee positieve dingen die ik wil onthouden van deze film. Hetgeen me wel aanspreekt aan deze film is dat ze erg hoopvol is. Dan denk ik vooral aan Claudia die haar glimlach eindelijk terugvindt door vriendschap en liefde te krijgen van Jim. Diezelfde Jim lijkt dan toch de liefde van zijn leven eindelijk gevonden te hebben. Ook voor Stanley ziet de toekomst er hoopvoller uit dan Donnie op diezelfde leeftijd. Hij durft zijn vader wel te confronteren met de extreme druk die hij hem oplegt.

Het tweede positieve punt aan Magnolia is de cast. Ondanks dat er veel personages zijn, kan ik niet iemand aanduiden die tegenviel. Vooral Reilly en Walters acteren op een erg hoog niveau als agent Jim en Claudia. Het samenspel tussen die twee was echt genieten. Ook Tom Cruise valt hier in positieve zin op. Ik had de hoop al opgegeven, maar na Eyes Wide Shut en deze Magnolia blijkt hij toch te kunnen acteren. Verder weten Macy en Hoffman me meestal wel te bekoren.

Waar de film voor mij tekort schiet zijn de verschillende verhaallijnen. Buiten de verhaallijn van Jim en Claudia, konden de andere verhaallijnen me amper boeien. Tom Cruise als TV-persoonlijkheid, Earl Partridge die op sterven ligt en zijn vrouw die compleet hysterisch wordt, de quiz waarvan de presentator aan kanker lijdt. Geen enkel kon me echt boeien en de verbondenheid tussen elk van deze personage waar iedereen vol lof over is, deed me maar heel weinig. Die kikkerregen tenslotte vind ik ook maar een anticlimax. De betekenis ervan is wel duidelijk, maar ik ben sowieso een tegenstander van onlogische/onrealistische gebeurtenissen in een film die toch erg realistisch is.

Magnolia is zo’n typische film die je raakt of niet. Bij mij doet het niet bijzonder veel. Paul Thomas Anderson is voor mij een wisselvallige regisseur. Punch-Drunk Love vond ik matig, There Will Be Blood was goed en Magnolia had ik beter verwacht. Benieuwd wat Boogie Nights brengt.

3*

Die kikkerregen en de verhaallijntjes zijn best wel normaal en realistisch. De stijl van de film is echter te uitvergroot (net als een opera) om dit realistische cinema te noemen maar ik snap wel wat je bedoelt.

Naar mijn genoeg een iets te lange film. Zoals zo vaak is de thematiek te terug te leiden naar theologie (de exodus). Aangezien ik (te) weinig weet hierover heb ik wat zoekwerk verricht en kwam tot dit: Metaphilm ::: Magnolia (natuurlijk via het bekende verhaal over de kikkers). Waar sommige verhaallijnen sterk en helder zijn, vind ik het een beetje gissen naar die van Julianne Moore.

Het gaat niet over de exodus.

Aangezien het een discussieboard/forum is: please do explain. Een alternatieve interpretatie mag dan, uiteraard, ook gegeven worden.

Een tornado die over het water raast en een drukbevolkte gebied met kikkers meepakt en die weer ergens neersmijt. Het thema gaat meer over toeval dan over de Exodus. Hoewel je het exodus wel kan meenemen heeft PTA gezegd dat de film daar niets mee te maken heeft. Wel wat minder charmant natuurlijk een waterhoos, dan een Bijbelse plaag

Hmm, oké als PTA het niet zo bedoeld is het wel erg toevallig dat er veel verwijzingen naar 8:2 zijn. Hij zal de discussie dus juist stimuleren. Aflijn, het maakt het geheel dan inderdaad minder verklaarbaar en open voor interpretaties.

Al vind ik de uitleg die hier wordt gegeven ook acceptabel (1ste antwoord): In the movie Magnolia, what do you think the significance was of the frogs? - askville.amazon.com.

Snap helemaal niks van deze hoge notering, ik vond deze film oersaai...

Ik vind oersaai nog redelijk eufemistisch uitgedrukt..

Zoals in de film werd gezegd over de verhalen die werden verteld (Van de zelfmoordpoging en van de duiker in de boom): Als zoiets in een film gebeurt zou men het niet geloven.
Zo is het ook met de kikkerregen. Het zat in deze film en iedereen vindt het ongeloofwaardig, maar die dingen gebeuren. In een iets minder extreme mate dan in de film, daar is het dan ook film voor.
De regisseur hoorde pas later dat het verhaal uit de bijbel komt, waarna hij de hele film vol met Exodus 8:2 verwijzingen heeft gestopt. De oplettende kijker had het in de scene waarin de acteurs gaan zingen al kunnen zien aankomen. Daarom was het slimme jongetje Stanley er ook niet van onder de indruk, in tegenstelling tot de volwassenen die in paniek raakten. Hij was geïnteresseerd in weersverschijnselen en weet dat zulke dingen gebeuren ("This happens. This is something that happens.")
De Quizshow heet What Do Kids Know? In deze film weten de kinderen juist veel, maar willen niet gehoord worden door de volwassenen (hiermee doel ik ook op het rappende jongetje).

Traag en onboeiende personages.

Ik verwachtte veel van deze film, maar het bleek toch niet mijn ding.

Een film waarbij ik naar afloop met het gevoel bleef zitten van 'waar heb ik nou eigenlijk naar zitten kijken'.

Een redelijk geslaagde herziening. Het zal meer dan vijf jaar geleden zijn dat ik deze film voor het eerst zag, maar er was me niet meer bijgebleven dan dan het personage van Cruise en de kikkerregen.

Dus een hoop personages om opnieuw te leren kennen, en één van de sterke punten van de film is dat er veel personages zijn die vaak ook echt mooi zijn, ook al zie je dat niet meteen aan de oppervlakte. Het algemene thema lijkt te zijn dat iedereen op zoek is naar hoe vrede met zichzelf en zijn/haar omgeving te krijgen, hetgeen een thema is dat me aanspreekt en dat in de film ook heel mooi uitgewerkt wordt. Het absolute hoogtepunt is de lange monoloog van het personage Earl tegen zijn verpleger, maar ook de mijmeringen van agent Jim mogen er zijn. En ook nu vond ik het personage van Cruise erg sterk. En ook al herinnerde ik me nog de kikkerregen, ook nu kwam het bij mij over als een klap in het gezicht als soort van wake-up call. Ik snap dat niet iedereen er wat mee kan, maar voor mij werkte het.

Sterke personages kunnen niet zonder sterke acteerprestaties en die zijn er dan ook volop. Ik weet nog dat ik bij de eerste keer dat ik Magnolia zag verbaasd was door Cruise. Ik heb inmiddels vaker gezien dat de man wat kan, maar toch vraag ik me af of hij ooit een rol beter heeft ingevuld. Verdere sterke punten van de film zijn de lange shots waar iemand gevolgd wordt, waarna de focus ineens verlegd wordt naar een passant enzovoorts.

Als één van de mindere punten wil ik toch de muziek noemen. Hoewel ik de nummers van Aimée Mann wel aardig vond, was de overige muziek soms erg aanwezig en repetatief waardoor ik erg nerveus werd. Verder merkte ik dat ik soms toch een beetje de aandacht verloor, de film is wel erg lang, en misschien toch iets te lang.

Uiteindelijk een bijzondere en interessante film, die zeker weet te raken, maar niet vrij van zwaktes is. 3,5*.

Vanavond gezien, had er stiekem toch iets meer van verwacht. Maar de film heeft me wel 4 uur lang meegesleept en blijft nog wel even hangen denk ik. Wacht nog even met stemmen.

Heb je na afloop nog 1 uur naar zwart beeld gekeken ? Minstens net zo boeiend dat ben ik met je eens

Weet niet wat ik ervan moet denken en hoe ik hem moet begrijpen.. nog nooit eerder gehad eigenlijk.

Na de 2e keer kijken weet ik het wel. Een meesterwerk.

Watch: Explore 'That Moment' With 72-Minute Making Of Paul Thomas Anderson's 'Magnolia'|The Playlist - blogs.indiewire.com

Ik zie in jou top 10 2001 a bla bla, vond je die niet saai dan??!