Todo sobre Mi Madre (1999)

Prachtige film. Ik zag 'm op tv van de week en ben benieuwd hoe mooi ik 'm wel niet zou hebben gevonden als ik 'm in de bioscoop had gezien.

Cecilia Roth heeft een gezicht waar je naar kan blij-ven kijken maar eigenlijk geldt dat voor alle actrices in deze film. Het is één groot feest van de charme van menselijke zwakheden, krachten en treurnissen. Ieder draagt een verhaal met zich mee en vooral eentje weet daar meesterlijk gebruik van te maken.

De uitbundige inrichting van het appartement van Cecilia Roth was een lust voor het oog.

Almodóvar weet met dit soort ingrepen het realisme een zodanige kwartslag te draaien dat ik het verhaaltje helemaal accepteer. Als dit is wat men een 'melodrama' noemt, dan houd ik bij deze van melodrama's. Ik heb gisteren een andere film van Almodóvar gehuurd - nog niet gezien maar ik ben zeer benieuwd.

U mag het mij niet kwalijk nemen, maar in de poging een spelfout te verwijderen heb ik zelf m'n eigen bericht gewist (ontbijten achter een PC, wie doet het ook ....). Anyway, typ straks wel weer een nieuw berichtje.

--------

Dit (of iets van die strekking) hoort dus eigenlijk net boven het bericht van Redlop.

Na La Mala Educacion weet ook deze Almadovar mij niet te bekoren.

Ik begin films over travestieten, transsexuelen en hoertjes een beetje beu te worden. De zaken worden vaak te eenzijdig voorgesteld, en telkens wordt weer hetzelfde beeld opgehangen van deze mensen. Het is tijd voor wat nieuws.

Daarenboven voelt het drama in deze film te geforceerd en te scriptmatig aan. In een sneltreinvaart raast het verhaal de ene na de andere tegenvaller voorbij. De films is kleurrijk, maar verre van indrukwekkend op visueel gebied, en de soundtrack kan ik me op dit moment zelfs niet meer herinneren. Wel zorgt Almadovar's aanpak, ook het visuele, ervoor dat de film op zich redelijk luchtig blijft.

Maar uiteindelijk is ook dat net waar de film de mist in gaat. Het drama werkt niet goed, personages voelen erg geforceerd aan, en net dat luchtige maakt het tot een filmpje waar je gewoon doorheen kijkt, en waarna je gaat slapen. Het enige gevoel wat achterbleef na de film was lichte verveling.

De personages zijn even kleurrijk als de film zelf, alleen wordt het nooit mooi of subtiel in beeld gebracht. Een duidelijke parallel voor mij die de zwakte van de film omvat.

1.5*

Deze film had ik al eens eerder proberen te kijken een paar jaar geleden maar heb hem toen na ongeveer 20 minuten afgezet. Na gisteravond weet ik waarom ook al weer. Wat een drama, letterlijk en figuurlijk, deze film zeg.

Binnen 5 minuten is de alleenstaande moeder haar enige zoon kwijt waarna zij naar Barcalona vertrekt om de verloren vader van haar zoon te vinden. Vervolgens komen we in een wereld met travestieten, theater en drugsverslaafde. De moeder wordt bevriend met een lesbische actrice met een jalourse aan heroine verslaafde vriendin en met een non. Verassing, deze non blijkt zwanger, maar niet gewoon, nee zij is ook nog zwanger van een travestiet! O,ja haar ouders willen ook niet veel met het lieve kind te maken hebben en dus neemt Florence Nightingale de verzorging op haar.

Op dit punt in de film dacht ik, als ze nu ook nog seropositief is haal ik er nog een half punt af. En, ja hoor tuurlijk seropositief. Erg dramatisch bedoeld allemaal maar ik schoot er gigantisch van in de lach!

De ellende kabbelt lekker tot het einde door, maar mijn aandacht was ondertussen al zo verslapt dat ik moeite moest doen om enigzins wakker te blijven. Ik heb, in tegenstelling tot 3/4 van de karakters uit de film, het einde wel gehaald. Dit einde wat plotsklaps erg happy uit de hoek kwam. Maar eerlijk gezegd, het deed er voor mij allemaal al niet meer toe.

Nee, absoluut niet mijn film dit. Het deed me allemaal niet zoveel dit "over the top" spaanse drama. Nergens werd ik ook maar enigzins gegrepen. De film werd eerst lachwekkend en daarna oersaai. Sorry voor de liefhebbers maar meer dan 1* voor de muziek en de soms mooie plaatjes kan ik hier niet aan kwijt.

Een verschrikking,

Je zou het kunnen roemen dat de regisseur al na 5 minuten zijn hoofdpersonage in tranen zo groot als waterbuffels laat uitbarsten. Maar, ik vond het een verschrikkelijke, melodramatische manier om in de gunst van de kijker te komen. Bah.

Nou, kan ik de film er niet van beschuldigen dat hij constant in melodramatiek vervalt. Daarvoor worden de vele gebeurtenissen rondom een stel travestieten te luchtig in beeld gebracht. Alsof het bij iedereen op de hoek van de straat voorkomt. Maar het is allerminst boeiend, zoniet verschrikkelijk om aan te zien. Hè, boeiend het leven van een paar mislukte travestieten volgen. Veel ophopingen van clichés en veel situaties die vooral nogal leeg overkomen, doordat de humor absoluut niet werkt. Slechts iemand die nog nooit een travestiet gezien heeft zal zijn ogen uitkijken om deze in 1ste instantie fascinerende wezens.

De film wordt niet saai. Maar er gebeurt niks aardigs of interessants. De muziek is slecht en de camera registreert slechts 1 boeiend moment. ten tijde van het ongeluk. Daarnaast viel Penelope Cruz mij ook tegen. Ik had er wat meer van verwacht. Het deed mij allemaal niks.

Absoluut geen film voor mij. Voorlopig heb ik het wel even gehad met Almodovar. 1,5*

Ja, Almodovar maakt er een vreemde bende van en laat je nogal wat onwaarschijnlijke plottwists slikken. Gewoonlijk zou ik dat vreselijk vinden, maar gek genoeg werkt het hier voor mij wel. Althans gedeeltelijk. De twists zijn misschien vergezocht, ze passen wel bij het doel van de film. De hele film zit vol met parallelen, zo dus ook de verhaallijnen. Van de moeder die reclame maakt voor orgaandonoren en vervolgens zelf haar reclame moet naleven, tot aan de vele verwijzingen naar A Streetcar Named Desire op zowel het toneel als in het echt: alles lijkt op een bepaalde manier een tweede keer voor te komen. Vaak in één geval nep of geacteerd, en in het tweede geval vind het echt plaats. Zelfs de titel doet mee, want het is natuurlijk geen toeval dat All About My Mother qua naam verwant is aan All About Eve. Geforceerd? Een beetje, maar de film is wel consequent in het trekken van paralellen.

Het enige nadeel is dat dit misschien de reden is dat ik niet echt ontroerd werd door de film. Of misschien benaderde de film het iets te luchtig allemaal. Veel mensen omschrijven dit als een melodrama of zelfs een tragedie en in principe is het dat ook wel, maar zo heb ik het nauwelijks ervaren. De film zit vol met leven en een aanstekelijk enthousiasme. Het is en blijft drama, maar ergens vond ik het wel een aangename film. Een leuke mix tussen serieus en luchtigheid. Al voorkomt dit misschien wel dat de film echt geweldig wordt voor mij.

De personages spraken me overigens ook opvallend genoeg aan. Ik vind travistietentypetjes doorgaans heel flauw, maar Agrado wist mijn sympathie toch wel te winnen. Ze deed me overigens wel heel erg denken aan Jack Lemmon in vrouwenkleren in Some Like It Hot. Ze had zelfs vergelijkbare maniertjes. Cecilia Roth's hoofdrol vond ik ook erg sterk. Wel vreemd overigens dat Almodovar hier lijkt te willen stellen dat iedereen wel een travistiet kent en ermee naar bed wil.

Almodovar valt me tot nu toe goed mee. Ik had gedacht dat het helemaal mijn ding niet zou zijn en zijn impopulariteit mij veel MM'ers wekte ook geen grote verwachtingen op. Een groot bewonderaar ben ik nog niet, maar als Almodovars andere werk ongeveer op deze lijn ligt of op die van Hable con Ella (die ik toch wat sterker vond) wil ik er zeker wel meer van zien.
3,5*

Onmiskenbaar een film van Pedro Aldomovodar. Toch niet één van de sterksten vind ik. De film hupt van het één naar het ander en behandelt misschien teveel 'lastige' onderwerpen tegelijk. Wel leuk zijn de referenties naar All About Eve (alhoewel dat ik een ontzettende kutfilm vind) en de cinematografie blijft natuurlijk oke.

Wat overgewaardeerde Almodovar dit. De eerste twintig minuten is érg zwak, nare situaties, saaie dialogen en vervelende personages. Naar mate de film vordert (eigenlijk vanaf de aankomst in Barcelona) wordt het steeds beter en beter en het kijkt allemaal bijzonder goed weg. Fantastisch gespeeld, geinige types en leuke humoristische momenten.

Het grootste probleem is echter dat Almodovar een gevoel van onevenwichtigheid ontwikkelt. Aan de ene kant bespeurde ik maar weinig emotie omdat de komische toon in de weg stond en aan de andere kant weinig komedie omdat dan weer de emotionele toon in de weg stond. Mocht het een pure komedie zijn zou ik de film beter waarderen en zou het een pure drama zijn, idem dito. Helaas krijgt geen beide aspecten de overhand en kom ik niet verder dan het predikaat 'onderhoudend'.

De dood is iets wat, veel meer dan welk ander menselijk drama ook, moeilijk is om mee om te gaan. Ikzelf ben in mijn leven weinig geconfronteerd met de dood, en ik verwacht heel veel moeite te hebben om ermee om te gaan.

Een film als All About My Mother helpt de verwerking van de dood van naasten een eind op weg. Zo ongeveer ieder karakter in deze prent legt ofwel daadwerkelijk het loodje of zou het zomaar kunnen doen. Het is bijna moeilijk om het allemaal bij te houden. De karakters worden dan ook, in tegenstelling tot mij, continu geconfronteerd met de dood en moeten daar maar mee om zien te gaan. Ze kennen elkaar zo door en door, de positieve maar vooral ook de soms veel aanweziger negatieve kanten, dat de dood hen toch echt heel erg moet raken. Het einde. Tot hier en niet verder. Stop. Maar ieder personage lijkt zich te realiseren dat ... het leven gewoon verdergaat. En dat je beter af bent als je vrolijk leeft dan als je gedeprimeerd bent.

Op dat punt dus een bijna optimistische film over het omgaan met verdriet. Toch beviel niet alles me. Het kleurgebruik vond ik nog wel leuk, de knappe vertelstijl vol gemankeerde personages die ook onsympathiek geïntroduceerd worden en waarover je later misschien je mening moet bijstellen, of andersom, het soortvan luchtige sfeertje; dat was allemaal wel oke. Maar de humor vond ik vaak tekortschieten. Het acteerwerk eveneens. Cecilia Roth vond ik niet bepaald schitteren. Maar in feite droeg het halfzwakke acteerwerk vaak bij aan de luchtige sfeer die de film zo bijzonder maakt, dus zo vreselijk was het ook weer niet. Echt zielig werd het daardoor ook allemaal niet, maar ik denk ook niet dat dat de bedoeling kan zijn geweest.

Maar een beetje saaiheid was nooit ver weg, afstotelijk wilde Almodóvar's stijl ook nog wel eens worden en echt magistraal wordt het allemaal ook niet. Wel bijzonder was Agrado's optreden. Ja, de nadruk op theater en A Streetcar Named Desire en doen alsof was ook wel interessant. Het had wat.

Grappig ook vond ik de vergankelijkheid van alles. Je leven, je geslacht, je lichaam: alles kan verdwijnen of veranderen. Dat is nog eens een andere kijk op het leven ...

3,5*

Na het kijken van de geweldige film Volver had ik het idee dat deze film ook wel goed zou zijn maar niets bleek minder waar te zijn.

Het verhaal is in vele gezichtspunten sterk maar o zo vreemd en de emoties dringden niet echt bij mij door. De acteer prestaties was ik ook niet echt over te spreken.

Jammer dat ik hier zolang voor heb moeten nachtbraken.

Gister gekeken, derde film die ik kijk van Pedro Almodóvar. De vorige 2 films wisten wel mijn interesse te wekken, maar de verhalen raakten mij net niet. Ook met ''All About My Mother'' kon ik wel mijn interesse tonen om hem tot diep in de nacht af te kijken, maar of het mij nou echt raakten? Nee, niet echt.

Het verhaal vond ik wel erg mooi, leuk om allerlei moeder-relaties terug te vinden, zonder dat er een dikke nadruk op ligt. Mooi gefilmd en gemonteerd, wanneer de beelden een paar seconden van de andere scene in beeld blijven, wekt toch een andere situatie op dan als de scene gewoon van shot verwisseld. Leuk gedaan!

Het is een film, die je moet aanspreken of niet. Ikzelf heb het niet echt op de Spaanse taal, en het-bijna-soap-achtige-acteer-werk. Toch niet teleurgesteld of iets.

3,5sterren

Opnieuw een heel mooie film van Pedro Almodóvar, waarin hij onder andere afrekent met taboes betreffende travestie. Opmerkelijk om te zien hoe hij zijn actrices (acteurs doen er nauwelijks mee) de ruimte geeft om hun vaak moeilijke personages gestalte te geven en hoe knap hij de onderlinge relaties met de bijbehorende problemen in beeld brengt.

De film kent niet alleen een zorgvuldig opgebouwd, aangrijpend verhaal, maar ook en in de eerste plaats schitterend acteerwerk. Zonder anderen te kort te doen, wil ik daarbij vooral wijzen op de fabelachtige vertolking door Cecilia Roth, die ik al kende van Almodóvar’s eveneens prachtige Hable con Ella. Ook de prestatie van Antonio San Juan (Agrado), een travestiet in het echte leven, is er een om in te lijsten. Zijn hilarische soloact tijdens de afgelaste toneelvoorstelling zal bij velen lang blijven hangen.

Deze film bevestigt andermaal dat Spanje een vooraanstaand filmland is en dat Pedro Almodóvar een van de beste regisseurs van deze tijd is.

Hij viel erg goed mee. 'k had er al wat wilde verhalen over gehoord, maar 'k wist niet echt wat 'k er moest van verwachten, maar hij is erg goed meegevallen. De film boeide me eigenlijk van begin tot einde. 'k heb al een paar films van Almodovar gezien en dit is toch wel een van de normaalste. Aangenaam verrast.

Goede film van Pedro Almodóvar, die vooral uitblinkt in vreemde personages.

Het thema omgaan met de dood komt in deze film nadrukkelijk naar voren. Waar het bij sommige films goed werkt, dat ze de boel luchtig houden, door niet teveel door te slaan naar het drama en omgekeerd, daar lijkt het deze film juist niet altijd even goed te doen, ondanks dat de film verre van slecht is. Ondanks de dramatiek en de soms heftige gebeurtenissen, raakte mij het niet helemaal.

Wel is het punt op zich goed. In het leven gebeuren nare zaken, zoals het doodgaan van geliefden om je heen, maar daarnaast gaat het leven voor jezelf ook weer verder. Ondanks dat de personages in de film nogal excentriek zijn, voelde het allemaal wel echt aan, mede ook door het prima acteerwerk van de cast. Visueel is de film nogal wisselend van kwaliteit. Aan de ene kant zijn die felle kleurtjes soms wel mooi. Aan de andere kant was het ook wel eens iets teveel van het goede, en maakte het de film er juist niet mooier op.

Al met al dus wel een bovengemiddelde film, waarbij ik soms het idee heb dat er nog meer in had gezeten.

3,5*

Indrukwekkend en vooral ontroerend.

Een film waarin allerlei heftige thema's aan bod komen die ons leven vaak paradoxaal beïnvloeden. Prachte muziek en mooie personages.

Treurige film maar ook geregeld luchtig. Fantastisch acteerwerk en schitterende muziek. Moet nog veel zien eigenlijk van Almodovar maar het bevalt me steeds goed. De film raakte me geregeld. De aanwezigheid van Penelope Cruz is natuurlijk ook heel erg fijn. Geen hele grote rol, maar wel belangrijk. En ze is gewoon beeldschoon.

4*

Heel erg naar uitgekeken, maar: dit is niet boeiend, niet pakkend, en het was onmogelijk om me in te leven of betrokken te voelen - en dat is niet omdat ik geen travestiet ben. Een dag later zag ik La Rafle (2010) ; boeiend, pakkend, en ik voelde me helemaal betrokken en kon me helemaal in het verhaal inleven - en ik ben nochtans geen jood.

Het zijn een heleboel dingen samen die er voor zorgen dat de film als een ingezakte ovencake in mij gedachten blijft hangen.
Wat het drama van één vrouw had moeten zijn - daarvoor is het item 'kind verloren' meer dan ernstig genoeg - is een mix van de levens van verschillende personages, waardoor het hoofdthema te zeer op de achtergrond terecht komt. Agrado die een ander leven wil, Rosa's zwangerschap en problemen, Huma en haar zorgen, Nina en haar verslaving, de zoektocht naar de ex die dan ook al gaat sterven,... Het is teveel, en geen beetje. Een soap is er niets bij.
De inhoud van de dialogen is bijzonder pover; wat ongetwijfeld te maken heeft met het feit dat geen van de onderwerpen echt de boventoon haalt en voldoende aandacht kan krijgen.
De personages... Iedereen is verschillend, maar al de mensen die we gepresenteerd krijgen zijn wel héél zwart/wit uitgebeeld, wat de geloofwaardigheid helemaal niet ten goede komt. Manuela is op zich al een bijna schizofreen personage. Ik zie wel eens tranen, maar in het merendeel van de scenes zie ik geen moeder die haar zoon net verloren is, terwijl ze nochtans niet in Barcelona is om een nieuw leven te beginnen; integendeel, je zou verwachten dat net door de zoektocht naar de vader de zoon geen moment uit haar gedachten is.
Onder andere de beelden van de vader op de trappen aan het kerkhof hadden iets van een scene uit een opera; ook al niet bepaald een manier om de kijker dicht bij het verhaal te trekken.
Drama/Comedy, het kan wel eens samen gaan. Hier is de comedy een miscast (eens iets anders dan een acteur); daarvoor het onderwerp is alweer te ernstig. Behalve de speech van Agrado voor het theaterpubliek was er dan ook niks grappigs...

Cecilia Roth is oké, de kleuren waren heel mooi - kwestie van met toch iets positiefs af te sluiten, maar als er bij zo'n verhaal geen tranen uit m'n ogen rollen, is er iets mis mee.

Mooie film. Het plot sprak me niet zo aan waardoor ik het heel lang heb laten liggen. Maar de uitwerking ervan levert een mooie en theatrale (in de goede zin van het woord) film op met voor mij de juiste mix tussen humor (sarcasme) en (melo)drama.

Als ik zo de minder positieve kritieken hier lees vraag ik me wel af of mensen deze film niet heel serieus nemen (moet je een film serieus nemen waar een non zwanger raakt van een prostituerende travestiet??). Dit is geen tear-jerker. Er zijn volgens mij hints genoeg die erop wijzen dat deze film een (tragi)komedie is waar je de gebeurtenissen dus niet bloedserieus moet nemen. Of vervolgens die humor je ligt is natuurlijk wat anders.

Bij mij werkte het wel en vond ik dat de theatrale aanpak, de overdreven gebeurtenissen, en de excentrieke personages tot een hele frisse, aparte en bijzondere film hebben geleid. Eentje die naast de komisch aandoende tragiek en de humor ook warmte weet uit te stralen. Ruim 3,5*

Qua mening bijstellen dat drama niets zou zijn voor Almodovar. Recent heb ik nog La Piel Que Habito gezien en dat werkt perfect. Houdt niet weg dat Todo sobre mi madre wel wat rommelig is. Het lukt de regisseur niet om sfeer weer te geven. Het chaotische hoort wel bij hem, maar zelfs dan crëeert het een eigen wereld. In dit dramatische verhaal voelt alles een beetje geforceerd aan. Jammer, want de acteerprestaties zijn best goed.

Gewoonlijk ben ik een liefhebber van Almodovar, maar deze komt nooit goed over helaas.

Voor maart wilde ik het ter afwisseling eens anders doen. De jaren vliegen immers voorbij, en films waarvan ik me prima kan herinneren dat ze uitkwamen maar er even niet aan toe kwam, zijn voor je het weet 15 jaar oud. En een ogenblik later 25 . Maart staat om die reden voor mij in het teken van een bescheiden inhaalslag van titels van rond het jaar 2000, die ik om wat voor reden dan ook nog steeds niets gezien heb, terwijl ze wel op de radar stonden. Todo sobre Mi Madre (1999) was een van die titels.

Erg sterk vond ik hem. Naast de redenen die ik wel kan benoemen, heeft deze film iets bijzonders en ongrijpbaars, iets waar ik niet precies de vinger op kan leggen, maar dat me enorm aanspreekt. Ik herontdek Almodovar echt na La Piel Que Habito, en in het bijzonder deze film. La Mala Educacion was destijds een stroeve start, wat mijn relatie met deze filmmaker betreft, maar dat is geheel hersteld door deze ervaringen.

Ik moest er heel even inkomen, maar de rust en controle die Almodovar laat zien in het uitbouwen van zijn verhaal en de karakters die het bewonen, is een welkome verrassing in tijden waarin we daar vaker niet dan wel op mogen rekenen. Dit zijn mensen van vlees en bloed, (soms kleurrijke) persoonlijkheden met een eigen geschiedenis die langzaam doorsijpelt, terwijl de verhaallijn zich ontvouwt. Of niet. Je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat er meer gaande is dan wat er uiteindelijk verteld en geïnsinueerd wordt, en dat maakt Todo sobre Mi Madre zo interessant.

4*

Almodóvar schrikt niet om te choqueren : een moeder die haar 17-jarige zoon ziet omkomen in een verkeersongeluk, een vader die na vele jaren nog altijd onwetend is over het bestaan van een zoon, een non in verwachting van een travestiet, de wereld van de transseksuelen......
Almodóvar mengt het allemaal dooreen in een film die cinematografisch origineel en knap gemaakt is.
Eigenaardig, niettegenstaande de vele emoties en de vele huilbuien, raakt de film maar weinig.
Wel veel respect voor de expressieve actrices die deze film bevolken.

Deze film van Almodóvar heeft bij mij niet de juiste snaar geraakt. Het verhaal ging nogal langs mij heen en ik vond het niet erg interessant. Ondanks de heftige, emotionele gebeurtenissen, werd ik niet erg ontroerd. Misschien voelde het te afstandelijk voor mij. Niet intens en niet pakkend genoeg. Jammer. Wel goed geacteerd. Een 6. 3*

Door sommige mediakanalen bestempeld als Almodovar's beste film. Dat lijkt voor me een brug te ver. Deze komt nog niet in de buurt van bvb Hable con Ella. Todo sobre Mi Madre is een ode aan de vrouw. De vrouw staat centraal in de film met ook nog een aantal transseksuelen. Het eerste deel vond ik nog redelijk interessant, maar naarmate de fim vorderde kon het me amper begeesteren. De casting en de cinematografie zat wel goed, maar voor de rest deed de film me niet al te veel.

Ik vond het plot wat een beetje van het goede teveel. Het drama wat de zoon overkomt was ruim voldoende om een film rond te bouwen. Almodovar's besliste er anders over (terecht zo blijkt hoe hij ermee in de prijzen viel), maar niet voor mij dus.

“Success has got no taste or smell and when you get used to it, it's as if it didn't exist.”

Gisteren gezien op Canvas. Ik vond het bij momenten eigenlijk wat moeilijk te volgen. Ze spraken geregeld over een Lola, maar wie is die Lola? Deze verschijnt pas op het einde van de film. .
De film probeert zowel een lans te breken voor het taboe rond travestie als dat het gaat over het verdriet van een moeder die haar zoon verliest bij een auto-ongeluk. Haar zoon is dan orgaandonor en ze komt zelfs te weten wie het hart van haar zoon krijgt. Anderzijds gaat ze op zoek naar Huma, waar haar zoon op het laatste moment van zijn leven een handtekening van wou hebben, maar die hij niet kreeg want de taxi reed weg.

Het is een speciale film en in haar omzwervingen raakt Manuela bevriend met Penelope Cruz die dan wel heel toevallig zowel ziek en zwanger is geraakt van Lola, eveneens de vader van Manuela's overleden zoon Esteban. Naar mijn idee is deze film wel behoorlijk overgewaardeerd, hoewel het nergens een marteling is om naar te kijken.

Meh.

Intussen meer dan 2000 stemmen en toch is deze mijn eerste van Pedro Almodóvar. Het werd dus hoog tijd dat ik eens iets van hem zag.

Deze melodramatische tragikomedie vind ik echter wat povertjes. Visueel leuk ogesmukt, met felle doch warme kleuren die vaak contrasteren in toneelachtige decors. Saai ziet het er dus geenszins uit. Soundtrack is verder ook wel oké, zonder meer.

Maar daar blijft het bij. Inhoudelijk is het wat hak-op-de-takkerig, zonder dat er ook maar één plotje echt interessant is. Er zit nogal veel soapachtig drama in, en het is maar dat er af en toe nog wat bescheiden te lachen valt, of het was zelfs een taai drama geworden.

Niet de meest succesvolle kennismaking met een regisseur van wie ik eigenlijk al lang iets gezien had moeten hebben. Hoe dan ook, z'n oeuvre lijkt wel uitgebreid genoeg om andere films te ontdekken.

2,5

Tweede Almodóvar.

Maakte eerder een diepe indruk op me, maar deze film is heel wat vrolijker van aard. Het is wel te verwachten dat films als deze doorbreken en kritisch goed worden ontvangen, want het is een echte crowdpleaser. Toegankelijk, gemakkelijk te volgen en hoopvol. Dit soort films doen het uiteraard goed bij het publiek.

Ik denk dat ik me ook te weinig kan verplaatsen in deze film om het echt goed te vinden, want de potentie was er zeker. Er wordt kleurrijk te werk gegaan, al vond ik het visueel toch maar matig. Veel achtergrondkleur, maar te weinig variatie in locaties en vooral lelijk. De cinematograaf moet vast korte dagen hebben gemaakt, want de presentatie mist veel focus en aandacht. Ik schrik van de foto's die hier op MovieMeter staan, die mooie beelden zijn namelijk echt heel schaars.

Het acteerwerk is prima en het mag duidelijk zijn dat iedereen heel erg zichzelf is in deze film, maar ik vond elk personage niet echt sympathiek. Ze hebben zeker genoeg gezicht en karakter, maar ik kon me nogal moeilijk in hen verplaatsen. Misschien dat Almodóvar ze allemaal zo apart mogelijk in beeld wilde hebben, maar ik denk dat ik iedereen na de film weer ga vergeten.

Het is een aardig verhaaltje alhoewel niet bijzonder onderscheidend, slim, impactvol of meeslepend. Het gaat er in All About My Mother wat vrolijker aan toe dan je zou denken, maar wat ik mis is een goede flow die de scenes mooi in elkaar laat overlopen. De film pakte me gewoon niet en kon me nergens laten meeslepen in de gebeurtenissen. Ik denk echt dat ik de verkeerde doelgroep ben, maar niettemin is de film wel professioneel en toegankelijk. Een zware opgave is het nergens, maar indrukwekkend evenmin.

Alsof een zoon verliezen door een auto ongeluk en zijn donorhart volgen in een nieuw persoon nog niet genoeg drama is , krijgen we ook nog eens de leugen over een vader die trans blijkt te zijn en nog een nieuw drama met een zwangere vrouw waarvan de vader ook verdwenen is
Deze extremiteiten als drama worden nogal quasi nonchelant in een behoorlijk hoog tempo over de kijker uitgestort alsof het de normaalste zaak van de wereld is maar het werkt zeer vervreemdend en als kijker kan je dit ook niet al te serieus nemen .
Links woke hollywood ed zal dit soort rare verhalen vast wel toejuichen maar als geloofwaardig verhaal slaat het allemaal nergens op

Met de felle (veelal primaire) kleuren weet je: dit is er één van Almodóvar. Maar ook qua toon, thema's, beeldvoering doet alles in deze film aan hem denken. Niettemin ook een film die wat afstandelijk was en af en toe gewoon niet goed overkomt. Dat moment dat die zoon werd aangereden oogde wat knullig en werkte eerder op de lachspieren dan dat het me wat deed. En een halfuur ofzo ging het ineens over die zoon en ik dacht: oh ja die is net overleden maar op de een of andere manier deed de film dat nergens laten voelen. Verder wel erg veel drama bij elkaar met ook nog hiv en een zwangerschap. Te veel om te overtuigen laat staan te emotioneren.

Niettemin als sfeerschets wel geslaagd, als ode aan de vrouw en de zelfkant van de samenleving ook. Fijne beelden, prima muziek en behoorlijk acteerwerk waardoor de film goed wegkijkt en ook wel opvalt. Alleen te veel nadelen om echt vol geboeid te zijn. 3,0*.

De stijl van Almodóvar is me ondertussen wel bekend met de mooie, warme kleuren en thema’s die in principe zwaarwichtig zijn, maar op geen enkel moment zo aanvoelen. We krijgen nogal wat drama’s te verwerken op een korte tijd van 100 minuten van een moeder die haar zoon verliest in een auto-ongeluk tot een non die zwanger raakt door een travestiet en seropositief blijkt te zijn en sterft bij de bevalling.

Ook thema’s als drugs, prostitutie en alzheimer komen aan bod en hoewel het allemaal onderhoudend en aangenaam is om te volgen, vroeg ik me af of er niet te veel op één hoop werd gegooid en of de juiste gevoelens worden bespeeld. Soms werd het wat te makkelijk en luchtig voorgesteld, waardoor het echte dramatische effect wat ontbrak. De personages zijn best vreemd, maar wel leuk om te volgen en ze geven kleur aan de film. Ook de verwijzingen naar A Streetcar Named Desire en All about Eve (nochtans niet mijn favoriete films) geven een leuke toegevoegde waarde.

Ik houd er een dubbel gevoel aan over, maar Almodóvar komt er nog vanaf met een voldoende.

3*