Maboroshi no Hikari (1995)

Een blik van een afstand op emotie. Eerst chemie en liefde, dan de zelfmoord zonder verklaring, dan absolute leegte. Heel langzaam gevuld met kleine, subtiele momenten waarop er weer gevoeld wordt. een beetje warmte, intimiteit, vertedering, humor. Tot de terugkeer naar Osaka begraven wonden weer blootlegt, de tijd heeft begraven, niet geheeld. Dan het bevrijdende einde waarin een muizenstapje wordt gezet en er een beginnetje is. Gewoon om te kunnen zijn.

Prachtige film.

4.5*

Zonder te weten dat deze film van dezelfde regisseur als After Life (1.0*) en Nobody Knows (2.0*) was, ben ik gaan kijken.. (en toen ik er zonet achter kwam, dacht ik.. dat had ik ook wel kunnen weten/zien).. Maar overduidelijk ligt Koreeda me niet, want ook met Maboroshi no Hikari komt hij niet verder dan 2.0*, ik zal de rest van zijn werk dan ook maar vermijden voorlopig.

Het begin deed mij allemaal niet zoveel maar eer de man zijn Maboroshi had gezien werd de film gelijk wat interessanter. De confrontatie met de plaats waar het drama zich afspeelde was al indrukwekkend, maar ook het op proberen te pakken van het ' gewone ' leven zoals ik dat altijd zo mooi en zonder poespas weergegeven zie in Koreeda `s films was zeer mooi. 2 ontwrichtte gezinnen die samen op de veranda nader tot elkaar kwamen door samen een theetje te drinken.

Soms ergerde ik mij wel aan de steeds maar doorsluimerende beslommeringen van de vrouw. Dan dacht ik mens, zegt nou toch gewoon eens wat je op je hart hebt, maar anderzijds was het ook bewonderingswaardig hoe zij er ten alle tijden wat van probeerde te maken. Hoogtepunt was inderdaad het einde met die begrafenisstoet en alles wat erop volgde. 4*

Wat een debuut zeg. Vaak zijn debuutfilms herkenbaar als vingeroefeningen of zitten er tenminste elementen in, die pas in later films tot volle bloei komen. Bij Koreeda is dat blijkbaar anders, al moet ik het grootste deel van zijn oeuvre nog zien. Dit is een enorm prachtige film over rouwverwerking, die vooral scoort door zijn subtiliteit. Een vreselijke gebeurtenis, waar je je enerzijds wel overheen kan zetten, maar waar altijd elementen je zullen doen terugdenken aan het waarom en hoe van die gebeurtenis. Aanvankelijk zijn het vooral fietsende mensen of treinen, die de herinnering aan de achtergrond leven houden, maar wanneer de oude vrouw op zee niet terugkeert of als haar nieuwe man over de sproeten begint, dan is het toch duidelijk dat het grotendeels verwerken van een gebeurtenis niet betekent dat al het pijn en verdriet ook weg is.

Met sobere kleuren geschoten, en wellicht daardoor niet herkenbaar dat de film inmiddels al 16 jaar oud is. Kan zich nog goed meten met films die vandaag de dag uitkomen. Erg sterk, maakt me benieuwd naar wat Koreeda verder zoal gemaakt heeft.

Zoals Knisper hierboven al aangeeft zijn debuut films vaak stijloefeningen die later geperfectioneerd worden. Koreeda lijkt echter bij zijn debuut al haarfijn te weten wat hij wilt en wijkt hier (met uitzondering van wat recenter werk) vrij weinig van af. En dat is maar goed ook, want ook na tal van herzieningen blijft Maboroshi staan als een huis.

Schitterende film over rouwverwerking, die rustig de tijd neemt om op te bouwen naar misschien wel het mooiste eind ooit. De ontlading die je daar ook als kijker voelt is groots.

Een toegankelijke film is het niet, maar wie geduld heeft en bereid is zijn best er voor te doen heeft kans een van de meest indrukwekkende drama films ooit te zien.

P.s blijft een onwaarschijnlijk lelijke dvd cover op imdb.

Mooi hoe de film warm en ontroerend aan kan voelen terwijl het toch gebruik maakt van een zekere afstand in shots. Misschien dat de emotie nog wel harder naar binnen komt omdat het zo kunstig elke sentimentaliteit weet te vermijden. Het is een pittige film om geconcentreerd bij te blijven, maar wie doorzet heeft dan ook echt wat. Aziatische cinema op z'n best!

Alweer een wondertje van Koreeda.

Mag dan zijn eerste film zijn geweest, eigenlijk kan ik niet anders zeggen dat het een van zijn besten is. Alleen al die scene met die stoet langs de zee is al zo onwaarschijnlijk mooi. Echt een briljante scene, zo ontzettend goed ingedeeld en geschoten.

Zoveel rust en kalmte, in een mooi sereen verhaal. Hoe simpel kan een film maken ogenschijnlijk zijn. Dat (bijna) niemand dit zo goed kan als Koreeda is veelzeggend.

Ik heb het wel vaker gezegd, maar films waar je vrij weinig over kunt zeggen vind ik vaak de beste films, alles valt op de juiste plek en meer is er eigenlijk niet nodig als je het mij vraagt.

4.5* en op naar Distance.

Blij dat in ieder geval dat ik bij de tweede kijkbeurt aanwezig was.

Deed me het meeste denken aan het kijken naar een familievideo van een gezin dat je eigenlijk niet kent.. Dat is zowel een plus als minpunt, omdat er gewoon echt een aantal shots in de film zitten die niet per se veel toevoegen. Ook de keuze van de regisseur om zijn personages van zo ver af te filmen, zorgt er voor dat ik als kijker voor het grootste gedeelte van de film vrij vervreemd van de hoofdrolspelers ben geweest. Pas bij het moment na de begrafenisstoet waarop Yumiko voor het eerst in woorden kan uitdrukken wat haar dwars zit kreeg ik een idee dat Koreeda me probeerde bij de personages te betrekken.

Het tweede gedeelte in het vissersdorpje is visueel gezien een stuk sterker dan het begin en levert ook iets beter materiaal. Uiteindelijk gebeurt er helemaal niets in de film, maar het intrigeert wel en geeft ook een mooie inzage in het sobere leven van een Japans gezin. De shots van de zee zijn prachtig en gaven me ook de wens om in zo'n kustplaatsje te gaan wonen. De dialogen zelf zijn verder compleet verwaarloosbaar, met uitzondering van het moment waarin het concept van Maborosi wordt uitgelegd, maar zelfs dat maakt niet heel erg uit.

Het is moeilijk om precies uit te drukken waarom de film me aansprak, het was gewoon zo. Blijkt achteraf dat ik van Koreeda ook al Wandâfuru Raifu heb gezien en die sprak me heel erg aan. Er gaat gewoon een stukje magie uit van deze regisseur.

Er is inmiddels alweer bijna een jaar verstreken sinds de eerste keer dat ik Maborosi zag. In die periode heb ik er vaak aan gedacht om hem nog eens te kijken, maar ik heb daar bewust mee gewacht, zodat ik als het ware weer met een ''verse'' blik deze film kon aanschouwen. En wederom was het een bijzondere ervaring!

Het is moeilijk om nu precies te beschrijven wat Maborosi zo speciaal maakt voor mij. Komt het door de minimalistische opzet die me op bijzondere wijze betoverd en 2 uur lang laat zwijgen? Is het het inleven in Yumiko, zoekend naar wat er zich afspeelt achter haar stilte? Of misschien toch de sereniteit die deze film uitstraalt en in mij opwekt? Laten we het er maar op houden dat het een combinatie is van deze drie en talloze andere factoren.

Achteraf kan ik nu concluderen dat Maborosi tot één van m'n favoriete films behoort. Nummer 1 positie? Daar ben ik nog niet over uit. Maar het zou zomaar eens kunnen.

Prachtig. 2de film pas die ik zie van Koreeda, maar begin het idee te krijgen dat hij wel eens een van de grootste talenten van zijn generatie kan zijn.

Als je sceptisch bent zou je kunnen zeggen dat hij de lange shots, het minimalistische en het trage tempo wat overdrijft. Na het zien van de film is het voor mij onmogelijk om sceptisch te gaan zitten doen. Het tempo werkt als een rustgevend alternatief voor te veel poespas in cinema. Wanneer je een film maakt over echte mensen, met echte kommer en kwel moet je zorgen dat je personages goed geschreven zijn en de acteurs reageren zoals echte mensen dat zouden doen. En daar slaagt de film grandioos in.

De titel is poëtisch, de uitwerking vrij aards, maar er zit meer in de film. De thema's zijn ambitieus. Zo'n algemene constatering als dat het gaat over leven en dood wil ik niet maken. Het gaat over hoe de personages hun plekje in deze wereld proberen te vinden. Hoogtepunten waren het verkennen van de omgeving van de kinderen, het vuurbaken tegen het eind (en het gesprek dat daar op volgt), de begrafenisstoet en het bushokje.

Een film(maker) waar ik lang niet altijd zin in zal hebben, maar die op het juiste moment extra krachtig bij me binnenkomt. 4 sterren.

Buitengewoon. Ik kan me eigenlijk niet herinneren een film gezien te hebben die met zo weinig zichtbare doelgerichtheid in de afzonderlijke scènes, met zo’n documentaire-achtig realisme, met zo’n schijnbaar totale afwezigheid van effectbejag, zo’n maximaal emotioneel effect kan bereiken.

Ja, ongetwijfeld is er over elk detail in elke scène nagedacht, maar Koreeda verstaat de kunst om daar geen uithangbordjes van te gaan maken, de shots worden net niet te lang aangehouden, er wordt nergens gehengeld naar het predikaat ‘Kunst’.

Schijnbaar zijn daar wel uitzonderingen op – Koreeda permitteert zich bijvoorbeeld een shot van een langzaam heen en weer rollend peertje (lampje) op een nachtkastje – maar dat zijn momenten die zich naadloos laten inpassen in de algehele tendens van documentaire registratie; daar heel bescheiden even een extra nadruk op leggen.

En er zijn natuurlijk de twee – schitterende - scènes tegen het einde van de film die overduidelijk wél geconstrueerd zijn, en die wél een direct maximaal effect ‘bejagen’: de begrafenisstoet tussen hemel en aarde, en de scène met het vuur bij het water. Maar die momenten werken juist als geweldige apotheose, krijgen hun reliëf, omdat al het voorafgaande van een niet aflatende terughoudendheid en bescheidenheid was.

Je moet er niet aan denken dat een film alleen maar uit dit soort scènes zou bestaan; het is de spaarzaamheid die de mogelijkheid schept om op het juiste moment een grote uitgave te kunnen doen, zogezegd.

Opvallend is dat de film voornamelijk bestaat uit een reeks elkaar opeenvolgende statische shots. Er zijn wel een beperkt aantal scènes waarbij de camera meebeweegt met de ‘actie’, maar het gebeurt bij mijn weten slechts één keer in de hele film dat dit een echt zelfstandige beweging is, en dat is het moment vlak voordat Yumiko op het politiebureau de kamer van de rechercheur binnenstapt.

Een reeks beelden dus, van een alledaagse omgeving, of van alledaagse, vaak praktische en huishoudelijke handelingen van - ook al - alledaagse personen, die daarmee, en met hun verstildheid, inkleuring en met name belichting, soms doen denken aan het werk van de Hollandse meesters.

En Koreeda heeft slechts enkele middelen nodig om zijn film op subtiele, onnadrukkelijke wijze tot een eenheid te smeden, zoals bijvoorbeeld de terugkerende motieven van de fietsen en het fietsen, de sproeten, en het nachtelijke kloppen op de deur.

Maar het werkelijke wonder is hoe hij met dit terughoudende realisme het personage Yumiko toch zo dichtbij kan laten komen, een personage wier karakter als levenslustige, vrolijke jonge vrouw zoveel diepte krijgt, geadeld wordt zou je haast zeggen, in het onbegrijpelijke noodlot dat haar treft.

Want de woorden van Tamio over het verleidelijke licht zijn natuurlijk nergens een verklaring voor, maar kunnen ‘slechts’ helpen het onbeïnvloedbare lot te aanvaarden, en het leven voort te leven.

Prachtige film.

Fraaie film over het familieleven, geheel in de traditie van Ozu. De film wordt zonder sentiment verteld (dat ligt later bij Koreeda wel eens anders) en is prachtig gefotografeerd. De muzikale ondersteuning, waarmee soms wel een beetje op de emotie wordt gemikt, vond ik wat wisselvallig. Komt zo'n film wat meer binnen dan zit er een hoge score in maar op één of andere manier gebeurde dat vandaag niet echt.

Vooropgesteld, ik ben niet zo van style over substance films en dit is volgens mij zo’n film pur sang. Toch vind ik het een mooie film omdat regisseur Koreeda met trage, soms stilstaande beelden de leegte accentueert in het leven van Yumiko na de onverklaarde zelfmoord van haar man. De grauwsluier die over heel de film hangt —er zijn nauwelijks scènes waarin de zon schijnt— en de uitgekiende muziek benadrukken de sombere sfeer nog eens extra.

Omdat ik van nature altijd op zoek ben naar een verhaal, zal ik wel nooit een enthousiaste liefhebber worden van dit soort films. Maar ondanks de afwezigheid van een verhaal en het goeddeels ontbreken van echte emoties (zoals te verwachten valt), kan ik deze film best waarderen.

Ook ik heb intussen Koreeda ontdekt en was na ‘Like father, like sun’ en ‘Nobody knows’ erg benieuwd naar zijn zo goed als debuutfilm. Later deze volgen nog ‘After life’ en ‘Our little sister’. Maar eerst was deze Maboroshi no Hikari aan de beurt.

Het is een tragische film over een jonge vrouw gelukkige vrouw die haar partner verliest na een zelfmoord. Het sterke aan de film is het voortdurend knagen van de vrouw over het motief. Waarom in hemelsnaam? Ook de kijker blijft met deze vraag worstelen. Ze voelt zich schuldig, legt de fout bij haarzelf en laat haar gaan. Ook wanneer ze een nieuwe partner ontmoet kan ze het verleden moeilijk loslaten. Even vrees je ervoor dat ze na de verdwijning van haar grootmoeder (toen ze nog jong was) ook nog haar zoontje zou verliezen (eentje die in het water valt, het is gauw gebeurd). Gelukkig gebeurde dit niet en het zou misschien net dat tikkeltje té geweest zijn.

Het is een film met veel stiltes, een film met een erg trage opbouw en lange statische camerapunten. Weinig emoties ook, maar dat kan wel aan de Japanse cultuur liggen. Zelfmoord binnen de Japanse samenleving is een sluipend gif, veelal gedragen door de veeleisende prestatiecultuur die er heerst. Misschien pleegde hij zelfmoord door het prille (stressvolle) vaderschap, who will tell?

Het einde maakte de film sterker en symbolisch. De begrafenisstoet, het vuurbaken, de uitleg en de passende muziek erbij maakten het mooi af.

Mooie film. Sfeervol en vooral kleine momenten daar is Koreeda uitstekend in. Mooi geschoten, heerlijk ritme en fijne beelden van Japan. Alleen is het wel dat je als kijker heel lang op afstand wordt gehouden. Letterlijk ook vaak met de camera op grote afstand, maar de film is enorm kil. Pas de laatste 10 minuten wordt gevoel toegelaten. Dat maakt wel dat het lastig is deze te beoordelen. Het is namelijk zo dat ik niet echt werd meegetrokken waardoor een hoger cijfer te hoog is, maar de film was best heel fijn en bijzonder, dus hetgeen ik nu geef is naar m;n gevoel weer te laag. Niettemin vastgesteld op 3,5* dan maar.

Een nogal deprimerend filmpje dit filmdebuut van Koreeda. Ik werd er in ieder geval niet vrolijk van. Dat neemt niet weg dat deze film enkele ijzersterke scènes bevatte, zoals de scène van de twee kinderen die de omgeving aan het verkennen waren en dit onder de klanken van de prachtige melancholieke muziek van Chen Ming-Chang én niet te vergeten de scène met de begrafenisstoet aan het einde van de film.

Ik moet er trouwens wel bij zeggen dat ik Koreeda steeds beter begin te waarderen, hoewel zijn films veel geduld vereisen van de kijker. Zijn films zijn traag en er gebeurt namelijk niet zoveel. Van de kleine dingen moeten ze het van mij hebben.

Waardering: 3,5* met kans op verhoging.

Ik was onverwachts onder de indruk. Een heel simpel gegeven over rouwverwerking en tegelijkertijd verder het eigen leven een nieuwe richting geven. Mij viel inderdaad zoals mjk87 ook zegt de inkadering op. Geen zooms op zoek naar emoties maar vertrouwde bewegingen bekeken vanop vaak grote afstand, met kaders die erg gevuld zijn. Hij neemt zijn tijd om de actie/beweging plaats te laten vinden binnen dit kader vooraleer de scène verandert. Dit levert taferelen op die je zo op schilderij zou kunnen vatten, bvb de marktjes, de steegjes van Osaka terwijl een trein voorbijraast, het verlovingsfeest en zelfs alledaagse handelingen zoals het huis poetsen. De rouwprocessie langs de kustlijn is fotografisch inderdaad uitzonderlijk. Een erg visuele film die imponeert door uitzonderlijke beeldcomposities. Zoiets heb ik nog niet veel gezien maar het kreeg me mee.Als het zo goed uitgevoerd is, dan is er van verveling gewoon geen sprake.

Mooie, rustige film, maar het pakte mij niet echt. Misschien was het te rustig voor mij, of kwam het verhaal niet genoeg op mij over en voelden de personages net iets te afstandelijk. Tegelijkertijd waardeer ik die rust aan deze film, en het realistische, de emoties die niet uitgesproken worden, maar die je wel voelt. Dat is knap. Ik denk dat het een sterke film is, ik vind het goed gespeeld en de thematiek ligt mij, maar toch is het niet helemaal mijn ding. Ik werd niet weggeblazen en dat is jammer, maar dat heb je of dat heb je niet. Er zijn films van Koreeda die meer met mij deden. Een 7. 3,5*

Erg fijne herziening.

Zelfs wat beter dan ik me herinnerde. Komt vooral door de impact van het einde van de film, al is het in z'n geheel wel de moeite waard. Koreeda's eerste is wel iets formeler en stricter dan z'n latere werk, maar da's eigenlijk ook iets wat mij meer aanspreekt in Japanse dramas.

Fans van Asano kunnen deze film gerust skippen, zijn rolletje is erg beperkt. Gelukkig is Esumi net zo indrukwekkend. Met relatief weinig weet ze haar personage toch erg veel emotie en diepte te geven, al blijf je wel bijna een hele film tegen een redelijk ijzige Japanse facade aankijken. Een beetje voeling met Japans drama is dus zeker op z'n plaats.

Sterk film, die een geweldige climax kent. Wel traag, redelijk onderkoeld en eerder gericht op een arthouse-minnend publiek, maar het was erg fijn om deze film opnieuw te leren kennen. Eén van Koreeda's betere, net niet z'n beste.

4.0* en een uitgebreide review

Ik ben met de jaren gaan houden van films uit Azië, maar elke keer merk ik toch dat vooral Japan de meeste indruk maakt. Ook hier krijgen we een heel mooie emotioneel drama, waarin tijd wordt genomen om sfeer te scheppen. En ook al is dit een film uit de 90s, moet het tot veel andere tijdsgenoten uit dit genre, visueel niet inboeten na al die jaren. Zo'n beelden zijn gewoon tijdloos en prachtig verfilmd. En waar in westers films vooral strijkers te horen zijn, zorgt de piano voor een intieme soundtrack om van te genieten. Kore-eda Hirokazu weet ook mooi een balans op te bouwen tussen verhaallijn en sfeer. Er wordt niet meer vertelt dan wat niet met beelden kan gebracht worden. Net als het hoofdpersonage Yumiko zijn ook voor de kijker de antwoorden op vele vragen niet zomaar voor het rapen.