Maboroshi no Hikari (1995)

deze film heeft indertijd lovende kritieken gekregen (ook in de nederland media), vooral vanwege de cinematografie.

ben er nog altijd naar opzoek...

ik stuur je een pm

prachtig, ingetogen drama over verlies en afscheid nemen. koreeda laat je zelf de leegte voelen door veelal gebruik te maken van langerekte stillshots en een subtiele klassieke score.

helaas was mijn vhs versie van zeer matige kwaliteit. ik hoop deze film nog een keer op dvd te kunnen bekijken. weet zeker dat verschillende scenes/shots tot die tijd op mijn netvlies geprent zullen staan

de film verdient het sowieso om door meer MM-ers bekeken te worden!

4*

Er mooie film inderdaad. Al ben ik blij bovenstaand verhaaltje niet gelezen te hebben.

Begon allemaal zeer leuk, verraste me even Esumi en Asano te zien, had ze niet verwacht. Mooie chemistry tussen beide acteurs, en dan als een bominslag die zelfmoord. Totaal aan de grondgenageld, waardoor Yumiko's gevoelens alleen maar onderstreept worden. Plots een enorme leegte die je als kijker heel sterk aanvoelt.

Beetje jammer dat het vervolg enkele kleine dalletjes kent, maar het einde is prachtig. Dat shot van die begrafenisstoet, kaarsrechte lijnen met een stoet mensen die perfect tussen zee en land passen. Da's afwerking.

Erg mooie film, erg mooie shots (al is het soms iets te grauw) en erg mooie muziek. Jammer van een paar iets te gerekte scenes, maar een dikke 4* is hier zeker op z'n plaats.

Door prachtige beelden, mooie muziek en een krachtige sfeer heeft Maborosi het eerste half uur mijn volledige aandacht, maar daarna vermindert deze langzaam omdat alles te veel op een afstand blijft.

De afstandelijkheid en eenzaamheid door twee gebeurtenissen in het leven van hoofdrolspeelster Yumiko worden benadrukt door het ontbreken van close ups en weinig verlichting. Ogen, gezichtsuitdrukkingen, ik kan er niet goed contact mee maken…het blijft in de verte en het is te donker… ik mis nabijheid. Het gezicht van haar man komt wel een keer duidelijk in beeld, maar dit is dan jammer genoeg ook gelijk de laatste.

Een akelige leegte is aldoor te voelen en maakt de film letterlijk ”breathtaking”. Met veel moeite blijf ik trouw Yumiko’s stille en langzame tocht volgen, alsof ik me in een begrafenisstoet bevind. Het einde van Maborosi, het nieuwe begin voor Yumiko, is voor mij een opgelucht ademhalen.

Yes, eindelijk een Koreeda die me écht boeit!

Waar ik Afterlife en Nobody Knows interessant maar tegelijk wat droogjes vond, daar raakt deze film voor mij wel de goede snaar. Zelden een proces van rouwverwerking zó mooi en ontroerend in beeld gebracht gezien. Dikke 4*

Visuele poëzie. Ingetogen maar (juist daardoor) ontzettend krachtig.

In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister

4,5/5

Subtiel, traag, weinig verhaal maar toch een énorm krachtig drama. Opvallend is dat de film, zoals cempaka al zegt, vrij afstandelijk aandoet. Vreemd genoeg maakt dit de film niet minder ontroerend. Het einde is, net als de muziek en het visuele aspect, simpelweg briljant.

Precies.

Maboroshi verteld op een ingetogen, subtiele manier over verlies en verdriet, maar vooral over de schoonheid van het leven. Subtiel en poëtisch geschoten, met veel stiltes en sporadisch muziek die precies op de juiste momenten om de hoek komt kijken. Prachtig geschoten, heel erg waarnemend, waardoor personages soms nauwelijks herkenbaar zijn, vanuit de verte.

Dit zorgt ervoor dat het op het begin wat inkomen is (dommelde zelfs een paar keer weg), maar zeker in de tweede helft me tot het bot ontroerde. Prachtig hoe zo’n zwaar thema wordt verworven met alledaagse dingen. Hoe kleine handelingen worden uitgediept en tot kunst worden verheven.

Kan er niet veel over kwijt, wel dat ik het niets minder dan briljant vond. Hoe Japans kan cinema zijn ? Niet heel veel meer dan deze film. Poëtisch, contemplatief maar nergens te afstandelijk of elitair. 4,5/5*

Eerste speelfilm van regisseur die later After Life (uiterst origineel) en Nobody Knows (fantastisch) zou maken. Verhaal beweegt zich voort als halfbevroren stroop, en zonder veel tekst, maar dat komt de psychologie uiteindelijk wel ten goede. Het emotionele hoogtepunt , een prachtig dramatische sequentie aan het strand, mag er zijn. Soms heeft een film genoeg aan één scene die al het voorafgaande sublimeert en het zitvlees rechtvaardigt.

Wat een prachtige poster trouwens, t is net een schilderij van Mark Rothko.

Je zou het bijna zeggen ja. Een sferisch spel van kleuren, met een flinterdunne horizon als scheidslijn. Mooie vlakverdeling tussen de gradiant grijstinten aan de bovenkant en de witte onderkant.

Ben misleid door de bovenstaande synopsis. Maboroshi no Hikari deed mij niet veel, eigenlijk niks. Het koste me zeer veel moeite om m'n aandacht bij de film te houden. De beelden zijn erg mooi, vaak wat te lang en soms overbodig. Het verhaal was voor mij simpelweg te zwak en de mooie shots konden dit niet goedmaken. Kan de hoge scores overig goed begrijpen, but it just wasn't my cup of tea.

2,5*

Een blik van een afstand op emotie. Eerst chemie en liefde, dan de zelfmoord zonder verklaring, dan absolute leegte. Heel langzaam gevuld met kleine, subtiele momenten waarop er weer gevoeld wordt. een beetje warmte, intimiteit, vertedering, humor. Tot de terugkeer naar Osaka begraven wonden weer blootlegt, de tijd heeft begraven, niet geheeld. Dan het bevrijdende einde waarin een muizenstapje wordt gezet en er een beginnetje is. Gewoon om te kunnen zijn.

Prachtige film.

4.5*

Mooie film die mij helaas iets te weinig raakte.

Traagheid. De ene keer werkt het voor me, de andere keer niet. Dit was er zo'n eentje waar ik op een gegeven moment meer met m'n houdig op de bank bezig was dan met de film zelf. Misschien kwam het ook wel door, wat hierboven al is aangegeven, het filmen van 'afstand'. Het zal ongetwijfeld de bedoeling zijn geweest om op deze manier 'emotie van een afstand' te laten zien, maar bij mij had het denk ik tot gevolg dat ik me wat minder betrokken voelde bij de karakters.

Cinematografisch vond ik het een tegenvaller hoor, na de bovenstaande comments gelezen te hebben. De laatste scene was mooi, maar niet overweldigend. De rest is wat mij betreft helemaal al niet noemenswaardig op dit vlak.

Pluspunten waren er uiteraard ook: de muziek is prachtig, komt inderdaad precies op de juiste momenten in het spel, het acteren is krachtig en al met al hangt er toch een hele mooie sfeer over dit geheel (en die laatste scene langs zee is erg mooi). Mijn inziens had er echter toch wat meer ingezeten.

3.5*

Zonder te weten dat deze film van dezelfde regisseur als After Life (1.0*) en Nobody Knows (2.0*) was, ben ik gaan kijken.. (en toen ik er zonet achter kwam, dacht ik.. dat had ik ook wel kunnen weten/zien).. Maar overduidelijk ligt Koreeda me niet, want ook met Maboroshi no Hikari komt hij niet verder dan 2.0*, ik zal de rest van zijn werk dan ook maar vermijden voorlopig.

Het begin deed mij allemaal niet zoveel maar eer de man zijn Maboroshi had gezien werd de film gelijk wat interessanter. De confrontatie met de plaats waar het drama zich afspeelde was al indrukwekkend, maar ook het op proberen te pakken van het ' gewone ' leven zoals ik dat altijd zo mooi en zonder poespas weergegeven zie in Koreeda `s films was zeer mooi. 2 ontwrichtte gezinnen die samen op de veranda nader tot elkaar kwamen door samen een theetje te drinken.

Soms ergerde ik mij wel aan de steeds maar doorsluimerende beslommeringen van de vrouw. Dan dacht ik mens, zegt nou toch gewoon eens wat je op je hart hebt, maar anderzijds was het ook bewonderingswaardig hoe zij er ten alle tijden wat van probeerde te maken. Hoogtepunt was inderdaad het einde met die begrafenisstoet en alles wat erop volgde. 4*

Hier ben ik het helemaal mee eens. Ik vond die langgerekte scenes (vooral aan het begin) vaak te nietszeggend. Maar het is een prachtige film en die begrafenisstoet...heel mooi gedaan!

Zowaar een Nederlandse DVD release in aantocht bij Lumiere.

Heel fijn, hopelijk is de DVD van Still Walking er ook tegen die tijd...

Als dat niet het grootste nieuws van de laatste maanden is. Ik kijk er al naar uit. Enig van een datum?

Ik heb nog geen datum, maar hij staat aangekondigd in de meest recente catalogus van Lumiere. Zal wel ergens begin 2010 zijn.

Klopt. Ik kocht recent een andere Lumière uitgave waarin een boekje zat met aankomende releases. Maborosi staat erin voor februari 2010.

Niet te missen dus in Februari. Nog enkel zijn documentaire en distance vinden.

Van Distance is een Regio 3 uitgave, die vrij makkeljik te vinden is via het net.

Gister gezien ter voorbereiding op Air Doll, die op het IFFR zou draaien en vond het fascinerend, maar vooral ook nogal moeilijk om te beoordelen. Ik baal er naderhand eigenlijk enorm van dat ik de plotbeschrijving hierboven heb gelezen en er dus met geheel verkeerde verwachtingen in ging. Ik dacht persoonlijk dat het (met dat licht) iets bovenatuurlijks zou hebben maar dit bleek niet het geval en was dus wachten op niets. Dat maakte het er echter niet minder mooi op. Meesterlijk zou ik het niet durven noemen maar er zitten wel een paar prachtige momenten in. De film heeft ook een lekker rustig tempo, iets dat verder totaal niet ergerd en alles loopt eigenlijk precies goed. Kwam er later ook pas achter dat het geheel om een rauwproces zou gaan, heb het me de hele tijd afgevraagt en ik had wel zo mijn vermoedens maar doordat ik totaal gefocust was op ''dat licht'' dus heel wat mooist gemist. Voor de laatste minuten echter heb ik geen woorden, die begrafenis aan dat strand en het moment waarop die vrouw breek zijn echt ontiegelijk mooi en zullen nog wel even op mijn netvlies gebrand staan.
Alleen jammer dat ik er door verkeerde verwachtingen en mijn welicht iets wat suffe bui niet geheel van heb kunnen genieten. Zal hem later dan vast nog eens gaan herzien. After Life ben ik voor nu ook best benieuwd geworden. Hoewel, voorlopig even genoeg ellende (menselijk leed) gezien in een maand tijd...

3,5 sterren

Iemand al een idee of deze film nu al op dvd is verschenen? Zou voor deze maand zijn.

Nog niet op gelet eigenlijk. Maar is me ook niet direct opgevallen.

Nog steeds geen nieuws? Ik kan niks vinden op de site van Lumière...