Maboroshi no Hikari (1995)

Nee hij stond wel aangekondigd in een catalogus die ik zag, maar verder is het al een tijdje stil. Lumière heeft er een handje van om titels aan te kondigen en eindeloos te verschuiven. Uiteindelijk komen ze wel uit, dus dat is in elk geval een geruststelling.

Ik ook al tijden, tevens naar After life en Distance van Hirokazu. Mocht je ooit iets op het spoor zijn hoop ik dat je dit mij wilt laten weten. Ik weet wel dat er een kans is dat Lumiere.be 2 van deze titels in het najaar weer op de markt gaat brengen. Vr gr Gerda

Hij is nog altijd niet verschenen.

Van Distance is een Regio 3 (zie in eht topic aldaar).

Van After Life is een Nederlandse uitgave. Die is toch niet moeilijk te vinden dacht ik.

De Nederlandse After Life is out of print, maar ook die zou opnieuw uit moeten gaan komen bij Lumiere.

Via play.com heb ik de Soda vintage dvd uitgave kunnen op de kop tikken van After life. Nederlandse uitgave ben ik eigenlijk nog niet tegengekomen. Nobody Knows is wel frequent te verkrijgen in Nederlandse uitvoering.

Bij het Filmmuseum in Amsterdam staat de NL-se uitgave nog bij de koop DVD's

Op=Op dan.

De typering is al vaker genoemd, maar hoe subtiel kan een film zijn? Rustig opgebouwd, prachtige cinematografie. De muziek vond ik echter niet zo bijzonder, hoewel deze wel op de juiste momenten werd ingezet.

Met Nobody Knows de mooiste van Koreeda.

'Voorlopig' hoeft niet hoor, want Maboroshi en Distance zijn natuurlijk gewoon gelijkwaardig

Ik zal Distance op mijn lijstje zetten, ben benieuwd!

Ik denk de beste Kore-eda film die ik gezien heb. Het totaal omgekeerde (gelukkig!) van Air Doll. Die film is licht en sentimenteel aan de oppervlakte maar met een behoorlijk donker (misschien zelfs verrot) hart, terwijl deze qua onderwerp, maar ook letterlijk, in het licht en kleurgebruik donker is en toch constant opzoek naar berusting en geluk; "het licht", zeg maar. Mooi symbolisch gebruik van tunnels door de hele film heen ook in deze context. En de prachtige minimalistische stylering is 100% Japans: 100% geweldig dus.

Net zie ik hem ook zelf staan in de catalogus (die bij een recentelijk uitgebrachte film zat), samen met een heruitgave van After Life trouwens, maar op de Lumière-site is nog steeds niets te bekennen van deze uitgaves. We zijn inmiddels een jaar verder en wachten - nog altijd - in spanning af...

Als er één film is waar ik reikhalzend naar uitkijk is het wel deze.

Goed nieuws! De dvd is nu dan toch eindelijk uit zag ik net, evenals die van After Life. En dan waarschijnlijk ook Distance. Jammer van die lelijke dunne hoesjes die ze tegenwoordig produceren maar het blijft toch een heel fijn label, dat lumiere! Hoop dat ze in de toekomst ook nog veel andere aziatische pareltjes uit zullen gaan brengen en dan doel ik voor op de classics natuurlijk...

Must have dvd natuurlijk!!!

Distance komt voor zover ik weet niet uit bij Lumiere, zal waarschijnlijk iets met rechten te maken hebben.

Edit: Inderdaad, hier meer info.

Wel jammer van het beeldformaat van After Life.

Nederlandse ondertiteling is toch altijd fijn. Ik wilde deze films eigenlijk importeren, maar heb gewacht omdat Starbright Boy al lang geleden een release met Nederlandse ondertiteling aankondigde.

After Life stond al in de Fnac in Brugge maar deze had ik al, Maboroshi besteld. (7.99 euro)

Ik heb ze allebei gewoon gekocht in de fnac, nietsvermoedend dat het zo langverwacht was Heerlijke prijs wel..

Wat een debuut zeg. Vaak zijn debuutfilms herkenbaar als vingeroefeningen of zitten er tenminste elementen in, die pas in later films tot volle bloei komen. Bij Koreeda is dat blijkbaar anders, al moet ik het grootste deel van zijn oeuvre nog zien. Dit is een enorm prachtige film over rouwverwerking, die vooral scoort door zijn subtiliteit. Een vreselijke gebeurtenis, waar je je enerzijds wel overheen kan zetten, maar waar altijd elementen je zullen doen terugdenken aan het waarom en hoe van die gebeurtenis. Aanvankelijk zijn het vooral fietsende mensen of treinen, die de herinnering aan de achtergrond leven houden, maar wanneer de oude vrouw op zee niet terugkeert of als haar nieuwe man over de sproeten begint, dan is het toch duidelijk dat het grotendeels verwerken van een gebeurtenis niet betekent dat al het pijn en verdriet ook weg is.

Met sobere kleuren geschoten, en wellicht daardoor niet herkenbaar dat de film inmiddels al 16 jaar oud is. Kan zich nog goed meten met films die vandaag de dag uitkomen. Erg sterk, maakt me benieuwd naar wat Koreeda verder zoal gemaakt heeft.

Iemand idee waarom ze hem uitbrengen op 4:3?

Zowel DVD die ik heb (filmfreak) en de Japanse versie is op 16:9.

Hoe is de kwaliteit van Maboroshi? Van Japanse DVD die ik heb (Bandai) vind ik de beeldkwaliteit niet super.

Zoals Knisper hierboven al aangeeft zijn debuut films vaak stijloefeningen die later geperfectioneerd worden. Koreeda lijkt echter bij zijn debuut al haarfijn te weten wat hij wilt en wijkt hier (met uitzondering van wat recenter werk) vrij weinig van af. En dat is maar goed ook, want ook na tal van herzieningen blijft Maboroshi staan als een huis.

Schitterende film over rouwverwerking, die rustig de tijd neemt om op te bouwen naar misschien wel het mooiste eind ooit. De ontlading die je daar ook als kijker voelt is groots.

Een toegankelijke film is het niet, maar wie geduld heeft en bereid is zijn best er voor te doen heeft kans een van de meest indrukwekkende drama films ooit te zien.

P.s blijft een onwaarschijnlijk lelijke dvd cover op imdb.

Mooi hoe de film warm en ontroerend aan kan voelen terwijl het toch gebruik maakt van een zekere afstand in shots. Misschien dat de emotie nog wel harder naar binnen komt omdat het zo kunstig elke sentimentaliteit weet te vermijden. Het is een pittige film om geconcentreerd bij te blijven, maar wie doorzet heeft dan ook echt wat. Aziatische cinema op z'n best!

Alweer een wondertje van Koreeda.

Mag dan zijn eerste film zijn geweest, eigenlijk kan ik niet anders zeggen dat het een van zijn besten is. Alleen al die scene met die stoet langs de zee is al zo onwaarschijnlijk mooi. Echt een briljante scene, zo ontzettend goed ingedeeld en geschoten.

Zoveel rust en kalmte, in een mooi sereen verhaal. Hoe simpel kan een film maken ogenschijnlijk zijn. Dat (bijna) niemand dit zo goed kan als Koreeda is veelzeggend.

Ik heb het wel vaker gezegd, maar films waar je vrij weinig over kunt zeggen vind ik vaak de beste films, alles valt op de juiste plek en meer is er eigenlijk niet nodig als je het mij vraagt.

4.5* en op naar Distance.

Heb deze eigenlijk blindelings aangeschaft omdat danuz hem op 1 in zijn top 10 heeft staan. Maakte me nieuwsgierig en ik hou wel van een gokje.

Ik heb een mooi, sterk verstild drama gezien. Zo een die blijft nazinderen in woord en beeld. Ik vind de film met name in het eerste half uur emotioneel net iets te afstandelijk, maar nadat de vrouw naar het dorpje aan de kust verhuist komt de stijl van Koreeda wat meer tot zijn recht.

De film kent prachtige details die je moeten opvallen als je er geduld voor hebt (de steeds voorbij rijdende trein op de achtergrond, de echtgenoot die ogenschijnlijk nonchalant met een paraplu zwaait als ie wegloopt, het spel van de twee kinderen op de half vergane boot, ik noem maar wat...)

Met name de natuurbeelden, met daarin de 'kleine' mens, een bus, een treintje, zijn imponerend. Het water, de bomen, de heuvels, ze zijn zwijgend aanwezig en vragen om respect.

Er valt bij Maboroshi veel te zien 'tussen de regels door' als in de beste poëzie, en de film vraagt, zij het zacht fluisterend in een zilte zeewind, om een spoedige herziening.

De spoedige herziening was meteen vanochtend al. Ik kon op de een of andere manier niet anders. De film is nog rijker en wonderlijker dan de eerste keer en nu vind ik het ook wel meevallen met die 'emotionele afstandelijkheid' in het begin.

Koreeda is iemand van het subtiele, het terloopse - je neemt als kijker alles rustig tot je, als in een spirituele overweging - dat dient alleen maar geprezen te worden. Veel regisseurs van dit kaliber zijn er niet. Veel films van dit kaliber zijn er ook niet.

Om te koesteren...

Ik was nogal verrast dat ik deze film voor een goede prijs binnen Nederland kon bestellen. Nog even een paar dagen wachten en dan zou hij op mijn deurmat moeten liggen. Ik ben reuze benieuwd.

Misschien toch wel de meest subtiele film die ik ooit gezien heb. Maboroshi no Hikari is een film zonder haast. Koreeda neemt zijn tijd, ontziet geen enkel detail en geeft ons een reis van 2 uur langs de pijn van verlies en de verwerking van rouw.

De film komt wat traag op gang, kent een aantal pieken, maar ook flink wat dalen. Af en toe waren er iets te veel statische scènes met als effect dat de film hier en daar toch best saai kon zijn. Misschien is hier een tweede kijkbeurt wel op zijn plaats, aangezien het goed mogelijk is dat ik in deze 'overbodige' scènes wel bepaalde details over het hoofd heb gezien. Ik zal Maborosi sowieso hier voorlopig nog niet op af rekenen. De film brengt in ieder geval een vorm van realisme wat in mijn ogen vaak ontbreekt in de Westerse filmwereld. Japanse cinema heeft een veel subtielere en ingetogenere benadering als het op menselijke emoties aankomt.

De grauwe sfeer en het gebrek aan close-ups van de gezichten van de personages vond ik een interessante keuze. Hoewel het af en toe een vervreemdende uitwerking had, hielp het wel mee aan de troosteloze atmosfeer, welke meesterlijk ondersteund werd door de wonderschone muziek. Vaak afwezig, maar op de juiste momenten toch daar.

Gisteravond, nadat ik deze film net gezien had, was ik misschien minder lovend geweest over Maboroshi no Hikari, maar nu ik er zo over nadenk heeft Koreeda met deze film me toch iets gegeven wat ik niet goed kan omschrijven. Gisteravond leek het af en toe een lange zit, maar de mooie muziek, prachtige scènes (met name die van de begrafenisstoet en het moment dat Yumiko toch bezwijkt en uitlegt wat haar dwars zit) en het uitmuntende acteerwerk waren zulke mooie beloningen die me er toch toe dwingen om deze film 4.5* te geven.

motoko303 schreef:

Dat had ik dus ook...