Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001)

Het is een moeilijke tijd voor dromers

Vrij unieke film, analytisch bekeken. De voice-over, de weetjes van de personages en het heel zorgvuldig uitgekozen kleurenpalet maakt Amélie al uniek genoeg. Tel daarbij de humor, de nergens vervelende special effects en Yann Tiersen bij op en je hebt inderdaad een topfilm. Ook al vind ik deze film in de herziening minder overrompelend dan de eerste keer.
Een film als Amélie kan in principe meerdere malen gemaakt worden voor telkens diverse personages, met hun eigenzinnigheden en problemen. Een hoofdrolspeler/speelster kan dan dienen als 'reddende engel' die weer die sprankeling in de ogen van de wijkgenoten brengt op haar eigen absurde, lieve manier. Maar dan wel geregisseerd door Jeunet, over iedere scène, ieder shot lijkt nagedacht te zijn en er zit een vrij hoog tempo in de film die toch 2 uur duurt. Tautou schittert en de kusscène is er één uit duizenden; absurd en lief. Leuke humor, lieve romantiek in het leuk vormgegeven (rustige!) Parijs. Blijft gewoon een aanrader. 4*

"Quand le doigt montre le ciel, l' imbécile regarde le doigt."

In een review van het album 'Go' van Jonsi in Pitchfork schreef de reviewer dat Jonsi met dat album een wereld had gecreëerd vrij van cynisme en pessimisme. Ik moest daar aan terugdenken terwijl ik deze film aan het kijken was. Amélie is doordrenkt van een aanstekelijk optimisme. Dit is echter geen gevolg van naïviteit, men is zich goed bewust van de donkere kanten van deze wereld, maar kiest bewust voor het mooie, het positieve. Cynisme wordt immers al te vaak verward met intelligentie.

De film begint met een originele en vermakelijke introductie van de belangrijkste personages Amélie Poulain. Werken met een voice-over is altijd een beetje delicaat maar hier is het wel goed gedaan. Jeunet trekt hierin meteen alle registers en de introductie staat dan ook bol van de technische vernuftigheden. De hele film is eigenlijk zeer aantrekkelijk geregisseerd, veel leuke vondsten zonder dat deze de film doen inboeten qua gevoel. Sterker nog, de regie draagt net heel erg bij tot de opgewekte sfeer.

De vormgeving van de Parijse buurt vond ik bijzonder mooi. Geen theatrale beelden van de Eiffeltoren en de Arc de Triomphe. De film speelt zich volledig af in de kleine binnenstraatjes van Parijs die warm en mooi zijn ingekleurd. Het kleurgebruik werd hier al een aantal keren aangehaald, en is inderdaad heel erg knap. Veel leuke details ook, zoals de tv van de kunstenaar, eigenlijk was zijn hele appartement een plaatje. Ook het appartement van Amélie zelf is leuk vormgegeven.

Het hoogtepunt van de film was voor mij toch het personage Amélie. Audrey Tatou zet het personage heerlijk charmant neer. Tegelijkertijd verlegen en brutaal, probeert Amélie op haar eigen manier de wereld rondom haar beetje bij beetje te verbeteren. De film wou de kijker verliefd laten worden op Amélie in twee uur tijd, en dat is erg goed gelukt. Ook de andere personages zijn amusant, hoewel een beetje eendimensionaal en stereotiep.

Het verhaaltje dat verteld wordt is niet bepaald bijzonder, maar dat doet er ook niet echt toe. Het werd, volgens mij, enkel gebruikt om de wondere wereld van Amélie te schetsen. Aan de hand van de vele subplotjes werd die wereld verder uitgewerkt. Ik heb ook vrijwel de hele film met een smile op mijn gezicht gekeken. Er waren weinig momenten waarop ik hardop heb moeten lachen, maar over de film hing een soort komisch 'gevoel' die het een heel aangenaam kijkstuk maakte.

Al bij al erg genoten van de film.

4*, maar het zit erg dicht bij 4.5*.

Deze film gezien op school, ik verwachtte dat ik deze film helemaal niks zou vinden omdat er veel fantasie in voorkomt. Toch vond ik het een mooie film, de muziek, de acteurs, de manier waarop het is gemaakt is prachtig, diep respect voor hoe ze deze film hebben gemaakt. Nu al 4x gekeken en hij verveelt nog steeds niet. Deze film hoort absoluut in de top 10, daarom geef ik 4.5 ster.

De magische wereld van Jeunet. Met een vlotte voice-over. Een rijke, fleurige beeldenstorm badend in de meest warme kleuren, maar hoe leuk, grappig, lief, charmant en vindingrijk het ook is, de vonk moet nog wel over slaan. Daar schort het bij mij nog wel eens aan bij zijn films. Amélie Poulain lukt het uiteindelijk met al haar goede bedoelingen. Hoe zoet ook, ergens onderweg wordt het vertederend en ontroerend.

Zo wordt het cafeetje ineens wel erg verleidelijk, is het geinig hoe ze de groenteboer over de kling jaagt en de reizende tuinkabouter is goud waard. Zo zijn er nog wel wat zaken die even de tijd nodig hebben, maar stilaan op hartelijke wijze toeslaan. De videoboodschap is raak, om maar wat te noemen. Het kat en muis spelletje kan zich meten met het meest onweerstaanbaar romantisch geschuifel ooit op film vastgelegd.

Hele aparte film. Het hele "liefde is leven" aspect en Amelie die de zin van het leven wil ontdekken... het kijkt lekker weg. Verder moet je vooral letten op de geweldige cinematografie, de manier waarop alles fantastisch verteld en in beeld gebracht wordt. Toch is het niet helemaal mijn cup of tea, ik kan alleen niet goed uitleggen waarom. Ik ga hem in de toekomst sowieso nog eens zien.

Een film om bij weg te dromen.

Twee uur lang neemt Jeunet je mee in z'n sprookjeswereld. De wereld van Amélie, waarin alles harmonisch en lieflijk is. Audrey is uiteraard perfect gecast, zet een erg sterke prestatie neer en maakte het me onmogelijk om niet zo nu en dan een glimlach op m'n gezicht te laten verschijnen. Haar zoektocht naar Kassovitz, die het ook goed doet, is uiterst leuk om te volgen en zit vol met leuke, originele vondsten en komische insteken.

Filmisch steekt het ook erg goed in elkaar. Editing en camerawerk zijn leuk en fris, maar vooral visueel is de film bijzonder mooi, waarin voornamelijk het kleurgebruik erg opvalt door veel gebruik van rood en groen-achtige kleuren, wat de film een soort eigen visuele stijl meegeeft. Soundtrack is al even prachtig (vooral die pianomuziek, wat mooi ) en sluit perfect aan bij de film, die zich door al deze genoemde elementen als een waar kunstwerkje tentoonstelt.

Zoals sprookjes horen te zijn wat mij betreft. Magische film, die je met erg fijn gevoel achterlaat, maar toch ook de meeste echte ''clichés'' weet te vermijden. Dikke 4,5*.

Fijne herziening weer.

Er valt tijdens het kijken amper wat aan te merken op de film. Visueel Jeunet's meest verzorgde werk, superveel kleine details, originele momenten en érg fijn in beeld gebracht allemaal. Het oogt nog steeds erg fris en fruitig. Soundtrack past perfect bij de film en ook Tautou speelt hier haar beste rol.

En toch is er iets waardoor de film nogal snel vervaagt. Dat frisse is iets wat niet lang genoeg blijft hangen, wat wél blijft hangen is het wat tuttige karakter van de film. Niet helemaal fair want ik besef wel dat de realiteit anders is, maar het is iets wat ik naderhand elke keer opmerk.

Blijft wel een fantastische, magische film, alleen valt er net iets te weinig na te genieten. Ik wou dat de herinnering aan Amélie net zo sappig was als de film zelf, maar dat zit er jammer genoeg niet in. Daarom blijft ik Delicatessen nog nét iets beter vinden.

4.5* en een uitgebreide review

Ik heb Amélie jaren geleden al eens gezien en toen was ik er ook al van onder de indruk. Jeunets films zijn het beste te omschrijven als moderne sprookjes (Delicatessen, La Cité des Enfants Perdus) en Amélie hoort daar prima in thuis. De warme Parijse beelden en de romantische sets zijn een ode aan de Franse cultuur en levensstijl, met een aantal prominente plekken die dienen als achtergrond voor het verhaal, zoals de Sacre Coeur en Gare de l'Est. Een lust voor het oog.

Amélie is in al haar excentriciteit een aandoenlijk personage, dat bijna perfect is neergezet door Audrey Tautou. Het is nu moeilijk voor te stellen dat iemand anders die rol net zo goed had kunnen doen, hoewel dat misschien te maken heeft met het feit dat zij nu zo onlosmakelijk verbonden is met haar personage. Overigens vind ik dat ze vrij lelijk (bijna hekserig) op de poster staat, die afbreuk doet aan haar lieflijke verschijning in de film.

De film zit barstensvol kleine details en bevat een stortvloed aan informatie, die middels een snelpratende voice-over wordt medegedeeld. De eerste keer had ik dan ook best veel moeite om alles bij te houden. Bij een herkijk kun je de minder relevante informatie wegfilteren. Toch blijft het bij vlagen een drukke film waarin net iets teveel door elkaar gebeurt. Het had gerust wat minder personages kunnen bevatten, hoewel sommige erg leuk zijn.

Voor mij sprong vooral het contact met Amélies schilderende buurman er boven uit, met hun discussie over het meisje uit Renoirs schilderij, dat natuurlijk als een metafoor gold voor de ontwikkeling van Amélie zelf.

Voor deze herkijk doe ik er weer een half puntje bij, want al met al is het een uitstekende feelgood-film en zit het geheel knap in elkaar.

Herzien en net zoals vele andere klassiekers weet deze film mijn aanvankelijk hoge waardering van 5,0* niet te prolongeren.

Laat ik eens beginnen met het positieve; aan de fotografie - mooi kleurengebruik o.a. - en de score valt niets op aan te merken, maar het verhaal over weldoenster Amelie wist mij niet langer te boeien. Audrey Tatou in de rol van Amelie deed het wel erg goed, zeer zeker, maar ik vond het beslist niet haar beste rol in een film. Die is toch echt weggelegd voor haar rol als Angelique in de zeer mooie en boeiende film À la Folie... Pas du Tout (2002) die ik na herziening toch wel een stuk mooier vind dan deze i.m.o. toch wel enigszins overschatte film.

Waardering: 4,0* na herziening

Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain

Amelie is excentriek en dan doel ik op zowel de film als het personage. Het uitgangspunt van iemand die de liefde zoekt maar niet vindt en besluit om dan maar de mensen om haar heen te helpen, is intrigerend maar ik had wat problemen om helemaal meegesleurd te worden Amelie's avonturen. De twee sterkste punten van de film zijn de schitterende muziek en de prachtige cinematografie. Parijs wordt in volle glorie getoond en het gebruik van zachte zomerse kleuren zorgt voor een heerlijke sfeer. De film straalt aan alle kanten positiviteit uit.

Helaas is het verhaal wat onevenwichtig en de personages niet altijd even interessant. Ik ken Audrey Tautou voornamelijk van Un long dimanche de fiancailles en ik was erg onder de indruk van haar in die film. Jammer genoeg is ze als Amelie een stuk minder overtuigend. Ze is wat muizig en dat piepstemmetje helpt daarbij ook niet. Het verhaal springt van de hak op de tak en het duurt lang voordat de film echt to the point komt. Er wordt veel ingegaan op de jeugd van Amelie zonder echt iets noemenswaardig of interessants over haar te vermelden en op een gegeven moment wordt haar bemoeizucht wat creepy en dat kan niet de bedoeling zijn volgens mij. Amelie heeft een mooi uitgangspunt maar helaas sterft het een beetje in schoonheid. Maar Parijs heeft er nooit mooier uitgezien...

Prachtige film. En nog mooiere soundtrack. Sommige nummers hoor ik weleens terug in tv-programma's en dan zit ik qua sfeer meteen weer in de film.

Ook een mooie hoofdrolspeelster.

De fantasierijke beelden spraken me enorm aan, net zoals de kleurrijke bijpersonages. Vooral de blonde hypochonder achter de kassa is me bijgebleven. En een scene waarin de chagrijn wijst op het vrouwelijke "parings"gegiebel en eentje tussen Amelie en een blinde man. De intro met de voice-over is ook steengoed.

Wat een waanzinnig goede film ! Waar het mij om gaat, ik kijk eigenlijk nooit naar dit soort films (Annie Hall van Woody Allen wel gekeken en vond ik ook steengoed) en mijn zoon alleen maar actie films, hoe slechter gespeeld hoe beter. Hoe fantastisch dit verhaal wordt verteld, de muziek, de personages en naar mijn oordeel een van de beste scripts van de laatste 25 jaar, en mijn zoon wilde mijn enthousiasme delen en ook de film kijken (10 minuten dacht ik, dan loopt hij gillend weg), maar halverwege zat hij met tranen in zijn ogen en alles moest wijken om perse de film af te kijken.

Na vele jaren herzien, wat een parel van een film blijft dit toch. Geweldig. Alles komt bij elkaar: de iconische muziek, de fijne cinematografie en de rol die Audrey Tautou op het lijf geschreven is. Mijn favoriete scene is die in het spookhuis.

"Failure is human destiny. Failure teaches us that life is but a draft, a long rehearsal for a show that will never play"

Amélie is een degelijke film met uiteindelijk een nogal standaard einde, ik snap dan ook niet waarom deze 41e staat in de top 250. De muziek vond ik niet altijd even passend bij de persoonlijkheid van Amélie (ingetogen, introvert, verlegen, bescheiden, ...) en steeds datzelfde stukje. Beetje een raadsel wat sommigen hier zo goed aan vinden. De beelden zijn mooi geschoten, hier en daar een fast-forward maar niet zodanig dat het de sfeer eruit haalde.

Wat ik wel goed vond is dat Amélie dingen ziet waarop andere mensen niet letten. Zo van die typische introvertere eigenschappen die goed worden weergegeven. Ook het mysterieuze, wat zal ze nu gaan doen?

Jammer genoeg miste ik vooral wat interessantere personages. De film zit vol met verschillende typetjes, alsof er geen normale mensen zijn. Er zitten echt dingen in de film dat je zegt van oke dan. Oa. de 2 mogelijke redenen waarom Nino Quincampoix nog niet in de bar was verschenen. De eerste reden was logisch, de andere euhm .. wel heel vergezocht. Een bende bankovervallers had hem gijzelaar genomen, de politie ging in de achtervolging. Ze konden ontsnappen, maar Nino veroorzaakte een crash. Toen hij bijkwam was hij zijn geheugen kwijt, een ex-gevangene pikte hem onderweg op, maar miszag hem als een vluchteling en zo werd Nino verscheept naar Istanbul. Daar ontmoette hij wat Afghaanse overvallers die hem opdrongen om een Russische kernkop te stelen. Hun vrachtwagen liet een mijn ontploffen aan de grens met Tadzjikistan. Hij overleefde dit natuurlijk, vluchtte de bergen in en werd een moedjahedien Wie verzint zo'n dingen haha! Ook zowat het enigste stuk in de film waar ik om kon lachen, want wat is de kans dat dit gebeurd .

Ook de introductie van al die personages was steeds op dezelfde manier. Gaat na een tijdje wel vervelen en de dingen die deze personen graag deden zijn of zich aan ergerden waren soms nogal belachelijk vond ik zoals het parket opblinken op slippers of een toolbox werkgerief leegmaken, schoonmaken en terug rangschikken (wat is daar in nu zo leuk aan?). Het begin vond ik ook enorm druk overkomen zo, ik leer liever de personages gaandeweg kennen dan hier heb je Willy, hij stofzuigt graag op het ritme van YMCA en dit is Hans die graag in plassen in de weg springt als het geregend heeft.

Al bij al wel een voldoende en toch 3* voor de editing en cinematografie.

Gewoon een prachtfilm mensen, een stukje romantiek, veel humor en een mooi verhaal!

Het is al een poos geleden, zo'n drie jaar, dat we deze film hebben gezien maar ben hem niet vergeten en hij gaat binnenkort weer op het huiselijke beeld omdat we het verhaal met alle finesses iets kwijt zijn. Toch was dit een film die indruk maakte in zijn genre. Dat kan je ook aan onze waardering zien, want een 9 geven we zelden!

Gewoon een gewone prachtfilm!!!

Prachtfilm. Een romantisch sprookje waarvan je wil dat het je leven instapt. De muziek is ook geweldig. En dat met mensen aan wie van alles mankeert. Een onvergetelijk hartenbrekertje!

Weer eens herzien en tijd om eens een wat uitgebreider bericht te schrijven, aangezien deze film tot mijn absolute favorieten behoort sinds de eerste kijkbeurt. Kennelijk heb ik wat mensen getrold met mijn eerste bericht bij deze film. Helemaal vergeten dat ik dat ooit heb geschreven. Grappig om terug te lezen, al hoop ik dat ik in de tussentijd wat volwassener ben geworden.

Opmerkelijk blijft hoezeer deze film in een bepaald opzicht de volstrekte tegenpool is van die andere Franse film in mijn top 10 staan, Irréversible. Waar de laatst genoemde rauw realisme in een universum zonder genade toont, is Amélie een romantisch sprookje dat betovert en ons de ideeën probeert te verkopen dat kleine dingen het leven mooi maken; dat de wereld mooier wordt als je iemand anders gelukkig kan maken. Ideeën die me heel erg aanspreken, en waarvan de uitvoering subliem is. Zowel plot, hoofdrolspeelster, en sfeer zijn een schot in de roos. Om te beginnen met de hoofdpersone; in haar komen die ideeën samen, haar dromerigheid spreekt me aan, en de ongelooflijk charmante glimlach van Tautou maken het plaatje helemaal af.

Het plot voelt aan als een sprookje, en dat is het natuurlijk ook. Helaas zijn bepaalde elementen, zoals het fotoboek en de tuinkabouter blijkbaar gejat zonder bronvermelding. Ik kan het de film zelf niet aanrekenen; het product staat wat mij betreft na de creatie los van de schepper. Ik ben ook een groot fan van de muziek van Wagner, terwijl ik besef dat de man zelf wel bijzonder dubieus was. Maar jammer blijft het ergens toch. Desondanks hangt de film niet aan die twee elementen vast; genoeg andere creatieve ideeën die interessant, grappig of ontroerend zijn.

Tenslotte een fantastische sprookjesachtige sfeer, waar de audiovisuele aspecten een aanzienlijke rol in spelen. De muziek is ontzettend sfeervol, en past perfect bij de beelden die voorzien zijn van een filter dat het allemaal nog wat meer sprookjesachtig doet aanvoelen. Verder de nodige effecten, die overduidelijk aanwezig zijn, maar toch zo soepel ingezet worden dat veel mensen na afloop wellicht niet eens beseffen dat de film vol met effecten zit. En dat zijn wat mij betreft de beste effecten.

Ik ben danuz nog steeds dankbaar voor zijn Japanse Amélie poster. Helaas hangt hij momenteel niet meer aan de muur aangezien ik naar een ander land ben verhuisd en veel spullen heb moeten opslaan. Maar als ik nog eens terugkeer komt hij zeker weer aan de muur te hangen, want ook na deze kijkbeurt blijft Amélie rotsvast in mijn top 10 staan.

Je hebt soms van die films die je schijnbaar goed vond, maar je hebt geen flauw idee meer waarom. Voordeel daarvan is dat je een toffe film eigenlijk nog een keer opnieuw kan ervaren. Zo was het bij mij voor Amélie; ik kon me er niets meer van herinneren, dus meteen bij de openingsscène -toen ik werd ondergedompeld met die prachtige plaatjes, iconische muziek en heerlijke voice-over - kreeg ik een glimlach op mijn gezicht die de gehele speelduur niet is verdwenen. Het was fijn om weer eens een film te zien die afwijkt van de rechtlijnige drie aktes zoals we ze voornamelijk kennen, de film voelt - op een positieve manier - fragmentarisch met allerlei korte segmenten en kleurrijke typetjes die alsnog één geheel zijn. Hoofdlijn is Amélie, een fantastisch personage, die ondanks haar verlegenheid toch het leven van iedereen weet te beïnvloeden en mooier weet te maken. Had gedacht dat de film vooral mierzoet en enorm braaf zou zijn. Zoet is het wel, maar dankzij het absurdisme, de elementen van fantasie en de seksgrappen is het allemaal niet zo braaf als ik in eerste instantie dacht. Conclusie; Amélie is prachtig, zowel de film als het personage.

4,5 sterren.

Amélie Poulain is niet mijn favoriete film al heb ik wel heel veel bewondering voor de manier waarop Jean-Pierre Jeunet deze film heeft geregisseerd. Amélie Poulain is erg sfeervol en vrolijk ondanks de trieste ondertoon. Cinematografisch zeer mooi en het camerawerk mag er zeker zijn. De fijne muziek maakt vervolgens erg speels en dromerig.

Daarentegen werd ik nooit echt meegezogen in het verhaal. Het zei me allemaal niet zo veel en het kon me ook niet echt schelen. Bij momenten ook wat te druk. Het deed me wat denken aan een Tim Burton of vooral een Wes Anderson die ook wel weg weten een fantasierijk sprookje te brengen met aanstekelijke deuntjes en mooie felle warme kleuren die je visuele en auditieve prikkels in overdrive doen gaan.

Amélie Poulain is een liefdesverhaal van en meisje die wegens haar verlegenheid een schijnbaar onbereikbare liefde nastreeft. In plaats van treurig in een hoekje te zitten tobben zoekt ze op een speelse manier contact met haar ware om hem nadien opnieuw spelenderwijs af te stoten. Daarnaast probeert ze anderen een mooier leven te bezorgen. Deze rol is op het lijf geschreven van Audrey Tautou, haar kinderlijke onschuld, aanstekelijke glimlach en ondeugende ogen (zie filmposter) is op haar lijf geschreven.

Technisch zeker een erg hoge quotering waard, maar als verhaal voor mij te druk en niet zo mijn ding. Alles in beschouwing genomen, zeker een degelijke 3,5*.

Goed.

Door een vakantie naar Italië voor 10 dagen heb ik geen films meer gekeken. Nu ik thuis was gekomen moest ik natuurlijk gelijk weer wat inhalen De keuze was gevallen op Amelie, die het overigens blijkbaar erg goed doet onder de bevolking, en nu snap ik waarom.

Ooit heb ik hier 28 minuten van gekeken maar omdat ik toen iets moest doen was ik hier niet meer aan toe gekomen (hij stond op m'n tablet). Daarna wou ik hem weer kijken, maarrr, hij stond er niet meer op (30 dagen verlopen). Maar goed, de recensie.

Camerawerk, visuals en decor SUBLIEM. Je wordt hier gelijk in meegezogen door het fantasy sfeertje dat hier werkelijk erg goed is uitgewerkt. Er ontbreekt geen puntje in het decor, alles klopt en alles is netjes uitgewerkt. Het verhaal zelf rammelt bij vlagen een beetje maar dit merk je niet door de manier hoe het verhaal gebracht is.

Tatou is wel goed bezig, maar niet het beste wat ik heb gezien en de rest kan er ook best wat van. Zeker een aanrader onder film fans.

Als liefhebber van de Franse cinema mag het een wonder heten dat ik deze film (die inmiddels al 17 jaar oud is) tot de dag van vandaag nog nooit eerder had gezien.

Gezien de vele goede recensies en het feit dat de film tegenwoordig gezien wordt als een klassieker, waren mijn verwachtingen toch wel hoog gespannen. Leuk om te zien dat Amelie ook aan deze verwachting voldoet en ze zelfs nog weet te overtreffen.

Amelie is vooral een feelgood-movie. Het einde is voorspelbaar, maar de weg ernaar toe is wat deze film zo bijzonder maakt. De karakters, de dialogen en het verhaal zijn allemaal boeiend genoeg om 2 uur lang de aandacht vast te houden. Audrey Tattou is perfect als de ietwat tuttige Amelie, maar ook de rest van de cast maakt indruk. Elk karakter wordt zo goed uitgewerkt, dat zelfs de reparateur van een fotohoekje op het treinstation je bij blijft. En dat is toch wel een verdienste van de schrijvers Guillaume Laurant en Jean-Pierre Jeunet.

En misschien wel het beste punt van de film is toch wel de beeldenpracht. Als ik een top-5 moet samenstellen met films waarin het beste gebruik gemaakt wordt van mise-en-scene, dan staat Amelie erin. Wat een prachtig vormgegeven film. Aan zelfs de kleinste details wordt aandacht geschonken. Hiermee overtreft regisseur Jeunet zichzelf, die eerder ook visueel indrukwekkende films als Delicatessen en Les Cite Des Enfants Perdus regisseerde.

De prachtige beelden van Parijs, het heldere, kleurrijke camerawerk en de aanstekelijke muziek van Yann Tiersen maken van Amelie de leukste film die ik in de afgelopen jaren heb gezien.

Goddank voor de 'abnormale' mens. JP Jeunet schetst een bizarre wereld met alleen maar knettergekke en labiele personages, en gelukkig maar, want wat een heerlijke absurdistische vertoning is 'Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain'

De film kenmerkt zich zo gezegd met zijn doldwaze karakters, de ene nog dwazer, gekker, verknipter dan de andere en sommigen met bizarre drempels, hobby's en kopzorgen. Wat vooral opvalt is de vertelstijl met de voice-over die alles haarfijn uitlegt waardoor tikjes en bepaalde handelingen nog extra opvallen en absurdistisch overkomen. Zoals ik zei, god dank voor de 'gekke' mens want dat is wat de film maakt, samen met de innemend. licht tuttige en schattig Amelie die zich een weg baant tussen al deze mensen, en heel bijzondere en leuke dingen uitvoert om de anderen uit hun comfort zone te krijgen, weer een beetje geloof in zichzelf te creëren, of anders simpel weg een beetje los te krijgen. Het hele raadsel rond de kale man is leuk, hoe ze echter Nino dan weer aan het lijntje houd weer wat minder, daar is natuurlijk weer in vast te stellen dat hoewel ze ieder ander zijn leven wel uit het slop trekt, dat niet bepaalt weet te realiseren met haar eigen.

Verder is de film een plaatje voor het oog. Geweldig in beeld gebracht, prachtige kleurenfilters en opnames van stad en huis, de dromerige en gevoelige muziek van Yann Tiersen, het script is goed, de acteurs zijn geweldig, de karakters mooi uitgewerkt waardoor je van iedereen ook nieuwsgierig bent wat hun verhaal is en wat er komen gaat. Amelie is zonder meer een pareltje in alle opzichten, stijlvol, een geweldig product en mits liefhebber van feel good en een vleugje romantiek een home run in alle opzichten voor de kijker.

Prettige film, zonder meer.

Viel me toch tegen.

Geen idee waarom eigenlijk. Deze film heeft veel ingrediënten die mij juist aanspreken. Visueel is het warm en dromerig, weirde personages zijn er volop en bizarre scènes wisselen elkaar in rap tempo af. Maar ergens wringt de schoen, en dat ligt denk ik bij het plot.

Dit herken ik namelijk wel. Normaal gesproken nooit zo'n moeite mee en ik begrijp wel waar het over gaat, maar de tijd om een gebeurtenis te verwerken is er niet. Op deze manier hield het de interesse niet vast.

Misschien met de verkeerde instelling aan deze film begonnen. Misschien te vermoeid, geen idee. Zal hem zeker nog eens een kans geven, al is het maar omdat dit een film zou moeten zijn die mij ligt.

2,5*

Tijd voor een herziening. Vorig jaar bracht ik een bezoek aan Parijs waar ik het café uit de film heb kunnen bezoeken. En uiteraard nog veel andere herkenbare plekjes die je als toerist dan tegen komt. Maar het deed me de film wel opnieuw opzoeken.

De film straalt een dromerige wereld uit van de onzekere Amélie die in haar jeugd weinig sociaal contact gehad heeft. Ze geniet van de kleine dingen, en leeft in een klein wereldje. Letterlijk en figuurlijk eigenlijk. De film is vooral speels, niet zo zeer gemikt op romantiek. Maar wel met kleurrijke figuren, de fantasie die regelmatig op hol slaat en dat in een de gekende zomerse kleuren van regisseur Jeunet. Ook minder vreemd dan zijn gewoonlijke films maar wat speelser. Het tempo zit best wel goed met een lichtvoetig verhaal dat dwarrelt voorbij opvallende karakters die elk hun eigen verhaal hebben.

Het is moeilijk om in de personages zelf te kruipen en ik mis soms de echte romantiek. Maar tegelijk zit je wel mee in de film en geniet je echt van het leven van Amélie. Ik wou gerust in het café zitten met een kopje koffie om het hele schouwspel live te komen aanschouwen. Heerlijk!

Aangestoken door alle levende recensies hier op MM bekeek ik de film waarvan ik de blu-ray al heel lang had klaarliggen en.... oooh, wat een verrukkelijke 122 minuten durende verademing in deze Corona-tijden. Dik genoten van de altijd betoverende Parijse scenery, de vrolijke kleuren en leuke typetjes in de film.

Amélie, de bemoeial.

Toen ik nog op de middelbare school zat, hing deze filmposter bij mijn Franse docente in haar lokaal. Op de één of andere manier bleef het aanzicht van Audrey Tautou mij altijd bij. Des te opmerkelijker dat mijn docente nooit deze film heeft laten zien. Circa 18 jaar verder ben ik er dan toch aan toegekomen.

Amélie wordt geïntroduceerd als een naïef en verlegen meisje dat het beste met iedereen voor heeft. Centraal staan haar ontmoetingen met verscheidene markante mensen. Deze liggen niet altijd voor de hand en gaan gepaard met allerlei gecompliceerde constructies. Ondertussen is ze zelf ook op zoek naar de liefde.

Waar de meesten Amélie een barmhartige Samaritaan vinden, had ik daar op momenten nogal moeite mee. Ik vind dat ze nogal ver gaat in haar - manipulatieve - wegen om mensen te helpen; ze steekt overal ongevraagd haar neus in. Onder het mom van eigenzinnigheid moet de kijker het als zoete koek slikken. Hetzelfde geldt voor de personages die meer als karikaturen worden neergezet in plaats van mensen, alleen van Tautou was ik echt gecharmeerd.

De film moet het duidelijk meer hebben van het audiovisuele aspect. Er wordt een bijzondere droomwereld geconstrueerd waarin een geromantiseerd beeld van Parijs wordt weergegeven. Het zorgt in ieder geval voor een aantal prachtige visuele vondsten. Uiteraard mag de sfeervolle en inmiddels iconische score van Yann Tiersen niet onbenoemd blijven.

Al met al is 'Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain' een film die naar mijn mening nogal overgewaardeerd is, maar best interessant om eens gezien te hebben.

3,0 Sterren.

Als meisje van negen jaar oud zag ik de posters in Frankrijk aan de bioscopen hangen en was ik meteen geïntegreerd. In de brugklas werd het begin van de film tijdens een verdwaald halfuurtje afgespeeld, maar switchten we in volgende lessen snel naar de Taxi-filmserie. Wellicht omdat daarin geen orgasmes werden benoemd.

Ik kocht de dvd van mijn zakgeld in de Free Record Shop en heb deze volledig grijsgedraaid. Dankzij de anniversary edition heb ik de film ook al een aantal maal in de bioscoop mogen aanschouwen. En de film wordt nooit oud. Prachtig kleurgebruik, bizarre personages, humor en lastige onderwerpen. Maar vooral de film die mij als ietwat vreemd meisje van Franse afkomst door de middelbare school heeft heen gesleept.

Inmiddels ben ik al lang en breed volwassen, maar de magie is er niet minder door geworden.

Vijf sterren.

Helaas.

Een jaar of 15 geleden zag ik Amélie voor het eerst, op een schoolvoorstelling. Niet de beste omgeving, geef ik grif toe, maar in tegenstelling tot mijn leeftijdsgenoten had ik een concentratiespanne die een stuk langer reikte dan enkele seconden. Enfin, ik heb me toen tot vervelens toe geïrriteerd aan mevrouw Poulain, vaak tot grote verbazing van zowat iedereen die ik nadien sprak over Amélie.

Intussen ben ik verdubbeld in leeftijd dus wellicht een hoop inzichten rijker en klaar om nu wél te kunnen genieten van dit meesterwerk, althans, zo wordt het gequoteerd op deze site. Tot mijn grote spijt is er niet veel veranderd. Ik zal positief beginnen en erkennen dat de film mooi geschoten is. Frivool, tof filtertje, de kleuren rood en groen die er voornamelijk uitspringen; Het heeft zeker weten z'n charme. Parijs, niet mijn favoriete stad, is een mooi decor.

Maar daar blijft het hoe dan ook bij. Amélie Poulain vind ik nog steeds een strontvervelend personage. Die wijd opengesperde kijkers van Audrey Tautou enerveren me vandaag de dag nog minstens zoveel als toen ik 15 was. Het maakt dat ik de film ook totaal niet leuk vind. Grappig? Goh ja, een keertje of 2. Verder veelal rare kronkels van een labiel personage op zoek naar liefde, of zo. Het ontwapenende zie ik er totaal niet in en ik denk dat ik dat er ook nooit zal in zien.

Leuk van verpakking, maar al bij al nog steeds een overschatte en bovenal vervelende film. Zelfs mocht ik hem binnen 15 jaar nog eens een kans geven, vrees ik voor de uitkomst. Het zij zo.

1,5

Eigenlijk stond deze al jaren op mijn lijstje om te bekijken. Was nu in de gelegenheid om hem eindelijk eens te bekijken op een bekende streamingdienst..

Soms gaat het nogal van de hak op de tak. Daarvoor 0,5 ster aftrek. dus 3,5 sterren. Verassend verhaal.

Zeker geen slechte film!

Little Saint Amelie. Primitief, lief maar vooral de ontzettend mooi geschoten film met kleuren

, truukjes, en geweldige aftiteling.

Het is dat is de verhaallijn op een gegeven moment teveel van hetzelfde blijft. Maar blij dat ik deze eindelijk heb gezien.

Soms gaat het nogal van de hak op de tak lees ik hierboven. Dat idee hadden we het 1ste half uur zeker. Maar de film blijft wel boeien. Ook de humor zit er goed in.

Na meer dan 18 jaar herzien en maar eens tijd voor een review dan (en de score een halfje verhoogd). Ook in 2025 nog net zo fris als bij het uitkomen. Goed tempo, leuke afwisseling, hele fijne muziek en al tezamen een film met een hart en enkele mooie kleine ontroerende momenten en af en toe hele leuke humor. Tautou is perfect gecast als Amélie met een mooie mix van naïviteit en charme en daadkrachtigheid maar vooral die twee ogen die verwonderd maar zonder negatief oordeel de wereld in kijken. De film speelt in Parijs maar dan eerder een sprookjesversie, gedrenkt in groen en hier en daar rood en blauw die eruit springen. De film is ook simpelweg als een modern sprookje gebracht en is eerst en vooral heel aangenaam om te zien en daarnaast filmisch ook zeer interessant. 4,5*.

Ooit wel eens iets gezien van deze Amélie, maar dat is inmiddels al zo lang geleden dat het me echt niks meer zei. Had ook tijdens het kijken nu geen enkel moment dat me bekend voorkwam. Hij stond in ieder geval al een tijdje in mijn kast, en mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

Met het eerste uur van deze film heb ik best geworsteld en op den duur begon het me zelfs iets te irriteren. Wat een drukte. Gebeurtenissen volgen zich in een geweldig hoog tempo op en die vreselijke voice-over blijft maar doorzeuren en je bij het handje pakken om alles dat je ziet voor je uit te leggen. Het zorgde er niet alleen voor dat het komische aspect voor mij niet of nauwelijks werkte, maar ook dat ik nauwelijks aandacht had voor bijvoorbeeld de cinematografie. Daarnaast deden ook de personages, op Amélie zelf na, me bijzonder weinig. Het is niet eens zozeer de absurdistische stijl die me tegenstond als wel dat ik de personages buitengewoon oninteressant vond. Ik heb na een uur echt even een pauze van een half uurtje ingelast - iets dat ik eigenlijk nooit doe - en heb overwogen om de film uit te zetten. Geen idee of ik te vermoeid was (volgens mij niet), maar ik trok het even echt niet meer.

Uiteindelijk toch maar het kijken voortgezet en daar heb ik geen spijt van. Gelukkig is het tweede uur stukken aangenamer en warmer. Hier komt de focus te liggen op Amélies eigen zoektocht naar de liefde en die is best charmant. De voice-over verdwijnt steeds meer naar de achtergrond, de dromerige, sprookjesachtige sfeer komt beter tot zijn recht en ook begonnen zaken als de manier waarop Parijs in beeld gebracht wordt me steeds meer op te vallen. Er zitten een aantal hele mooie shots in. Complimenten ook voor Audrey Tautou: ze speelt haar personage heel prettig en sympathiek. Eenieder die wat introverter van aard is zal een aantal zaken ontzettend herkenbaar vinden.

Het dreigde een complete mis-match te worden tussen mij en deze film, maar dat valt gelukkig wel mee. Voor mij bestaat deze film uit twee helften, waarvan ik de tweede echt vele malen sterker vind dan de eerste. Natuurlijk moet ik daardoor wel concluderen dat het niet helemaal mijn ding is: voor mij is dit niet de briljante hoogvlieger die het voor vele anderen wel is. Toch zorgde het tweede uur er wel voor dat de film zich in mijn ogen herpakte en dat ik toch nog met een positief gevoel op de film terugkijk.

3*