Ecologia del Delitto (1971)

Bay of Blood is een film die je gezien moet hebben wil je de ontwikkelingen binnen het horrorgenre beter “begrijpen”. Hoewel Bay of Blood in principe onder giallo gecategoriseerd wordt, werden hier toch al de fundamenten van het slashergenre gelegd. Dit genre kende een enorme boost in de jaren ’70 en ’80 met films als Halloween, Friday the 13th en A Nightmare on Elmstreet. Sommige scènes en quotes uit zulke films komen zelfs rechtsreeks uit Bay of Blood van Mario Bava; de invloed valt dus niet te betwisten. In die zin dus een historisch document dat je als liefhebber moet koesteren.

Over de film zelf nu. Wat opvalt voor een film van ’71 is de snelheid waarmee het verhaal begint en zich verder ontwikkelt. Geen tijd voor saai gewauwel, gewoon onmiddellijk to the point. Het duurt dan ook niet lang voor we als kijker getuige zijn van een nogal eenvoudige moord die echter uitblinkt door de kunstzinnige manier waarop ze gefilmd is. Een oude dame wordt opgeknoopt en uit haar rolstoel geduwd. Dan wordt afwisselend ingezoomd op de stervende vrouw en het draaiende wiel van haar rolstoel dat langzaam uitbolt en hiermee de langzame, pijnlijke dood van de oude vrouw symboliseert.Prachtig!

Wat volgt is een inleiding van tal van personages die later als kanonnenvlees dienen voor de killer. Zoveel kanonnenvlees dat je je aan enkele interessante kills mag verwachten. En dat blijkt ook zo. Sommige moorden zijn enorm bloederig en origineel, al moet gezegd dat het nu en dan een beetje…hoe zal ik het zeggen…nep lijkt.
Het verhaal kent een snel tempo en is er louter ter ondersteuning van de talloze moorden, maar het klópt wel allemaal. Geen noemenswaardige plotholes dus, of dergelijke, wat op zich natuurlijk een pluspunt is.

Bava weet al dit moois overigens op een leuke manier in beeld te brengen, al heb ik me af en toe wel geërgerd aan de overtollige zoom- en fadeshots. Je kan ook niet meteen zeggen dat Bay of Blood erg spannend is, daarvoor is er te weinig suspense en volgen de moorden mekaar te snel op. Wel staat Bay of Blood garant voor leuke kills, enkele verontrustende plotwendingen en een wel erg zwartgallig einde. Voor die tijd nogal controversieel, maar daarom niet minder goed!

Tegenvallende Bava, ondanks de prachtig in scene gezette moorden (nou ja, het merendeel daarvan in ieder geval, sommigen gaan wel erg roetsj roetsj). Zelfs het verhaal weet te intrigeren.

Helaas kwam ik maar niet in de film, en dat heeft te maken met wat Halcyon al eerder aangaf:

'Af en toe' was bij mij eerder 'ontzettend vaak'.

Gelukkig weet de film op een unieke manier te eindigen. Complete verbazing en verbijstering, en dan het muziekje erbij.

A Bay of Blood is een afwisseling van schoonheid en lelijkheid. De begin- en eindscene zijn echter van uitzonderlijke klasse, waardoor ik zo vriendelijk ben deze Bava met een zeer klein drietje te trakteren.

Noem het gewoon een slasher, dat is het in feite ook, een body count van 13 (what's in a number?) is behoorlijk opmerkelijk.

Bij herziening halfje erop gegooid. De moorden worden stijlvol in beeld gebracht en het openingsdeuntje is wel erg lekker waardoor ik mijn score met een halfje verhoog. Ik blijf er verder echter bij dat Halloween de eerste allerechte slasher is. A Bay of Blood bevat inderdaad elementen maar die komen eigenlijk alleen voor bij de segmenten met de tieners. De rest riekt meer naar een mystery thriller of een giallo.

Goede film die echter nog hoger had kunnen scoren. Het verhaal is goed, evenals de soundtrack. Visueel ziet het er zelfs prima uit, zeker wat de moorden betreft. Maar daar zit wat mij betreft ook het manco van de film. Teveel moorden in een te kort tijdsbestek. Ze gaan op een gegeven moment zo snel achter elkaar dat er geen tijd is om te genieten van de sfeer in de film of om het spannend te houden. Das jammer want dat scheelt zeker een punt in mijn beoordeling.

3.5*

Tegenvallende en zeer matige achterhaalde Bava de spanning is er nooit en het acteren is dramatisch.

Best wel aardig. Maar iets teleurstellend.

Echte spanning zit er niet in en de opbouw was zwak. Het acteerwerk is te theatraal en ook dat van Claudine Auger die een goede rol speelde in Thunderball was teleurstellend. Wel leuke muziek score en de kills worden goed in beeld gebracht, wat al vaker is gezegd. De film heeft ook een merkwaardig einde wat ik persoonlijk niet zag aankomen, maar ook wel zag zitten. De kleur van het beeld is wel prettig om naar te kijken. Vooral dat van de begin shots. Voor de rest ietwat tegenvallend maar het kan nog net door met een 3,0.

They came to play, they stayed to die

Om de één of andere reden heeft Mario Bava een serieuze aantrekkingskracht op mij. Waar ik genregenoot Argento meestal niet zo denderend vind, betrap ik me erop om wel eens vaker een film van Bava mee te pakken. De eerste kennismaking was Black Sabbath en die beviel me erg goed maar het geknipte House of Exorcism viel dan weer erg tegen. Soit, om een lang verhaal kort te maken: gisteren kwam ik een Bava tegen voor de spotprijs van 2 euro en kwam ik ineens tot de conclusie dat ik er nog één had liggen dus die vandaag maar eens opgezet want wat is er heerlijker dan dit soort films in een frisse living op zo'n bloedhete dag?

Bay of Blood is een interessante film geworden. Ik heb nog altijd niet de Friday the 13th reeks gezien, schaam, waarnaar hier vaak wordt verwezen en ik ben zeker en vast ook niet thuis in het giallo wereldje maar zelfs ik voelde aan dat dit een speciale film in zijn genre was. Vooral door de vele twisten in het verhaal en de hoge bodycount in de film. Het verhaal vind ik dan eerlijk gezegd ook een iets minder aspect van Bay of Blood want het komt allemaal nogal chaotisch over. Er wordt gebruik gemaakt van een hele hoop flashbacks om de moorden uit de doeken te doen maar de aanduiding van wat flashback en wat gewoon is, is verre van duidelijk. Wat wel niet wegneemt dat het op zich nog redelijk origineel in elkaar zit. Een hoop complotten en een einde dat als een mokerslag aankomt en je met verstomming laat zitten. Ik kan het wel waarderen hoe Bava zijn film afsluit met een vrolijk muziekje en de twee kinderen die gaan spelen. Maar toch zit de grote kracht hem in de 13 kills doorheen de film. Dit is geen simpele slasher waarin er wat nodeloos met een bijl of een ander scherp voorwerp geile tieners worden afgeslacht, verre van want alles zit nogal inventief in elkaar. Natuurlijk is niet elke moord even hard geslaagd, ook ziet het er hier en daar ietwat nep uit met overdreven fake bloed (zoals de moord op Brunhilda), maar over het algemeen is het echt uitstekend in elkaar gestoken. De eerste moord op de gravin is sowieso al geniaal ineen gestoken maar er zijn genoeg pareltjes te ontdekken.

Op de hoes van mijn editie (de Benelux versie die is uitgegeven door Green Cow) staat als een soort van lokker dat hier de Bondgirl van Thunderball mee doet. Nu is het al wel een serieuze tijd geleden dat ik die Bondfilms heb gezien, Thunderball is dan ook nog één van de eerste en ik heb ze ooit eens in chronologische volgorde bekeken, maar in mijn herinnering was die Bondgirl eigenlijk redelijk waardeloos. Ik hield mijn hart al vast maar wonder boven wonder doet Claudine Auger het eigenlijk uitstekend. Het is allemaal nogal wat theatraal gedaan maar persoonlijk stoor ik me hier eigenlijk nooit aan dus was dat ook hier niet het geval. De rest van de cast is van een eenzelfde niveau dus daar ga ik voor de rest geen woorden meer aan vuil maken. Wel nog even een vermelding voor de meer dan uitstekende soundtrack die de sfeer van de film nog net dat beetje extra geeft.

Aangename Bava die vooral dankzij de kills en de sfeer een hoge score krijgt. Alleen jammer dat heel het plot soms nogal onsamenhangend en chaotisch wordt verteld waardoor je nogal snel de aandacht verliest. In ieder geval de moeite waard voor die paar euro's die je ervoor betaald in de budgetbakken. Op naar Baron Blood!

3.5*

Fijn! Het verhaal is niet eens zo geweldig, maar keek heerlijk weg. Sfeervol geschoten. De film verveeld geen moment en heeft een tempo dat ik weinig of nooit gezien heb bij een film van zo'n 40 jaar oud. 7/10*

Deze door vele 'kenners' hoog aangeslagen slasher heeft mij niet echt kunnen bekoren, maar had zeker zijn momenten.

De film is berucht om de vele moorden die er gepleegd worden, maar met uitzondering van een paar vond ik ze niet heel memorabel. Deze scènes waren wel goed voor de film, omdat het tempo niet bizar hoog lag ondanks deze vele moorden.

Het hielp wel dat het plot redelijk origineel was doordat er natuurlijk meerdere moordenaars waren, iets wat je daarna niet zo heel veel meer zag (naar mijn beperkte kennis). Het gebruik van flashbacks in de latere scènes hielp ook om de film niet helemaal in te laten kakken, en het einde was ondanks dat het niet helemaal in de sfeer van de film paste natuurlijk best wel briljant gevonden. Verder was ik wel te spreken over de muziek en een mooie blote dame is ook nooit weg, om het plaatje compleet te maken.

Kortom, een paar leuke bloederige moorden, en vrij origineel verhaal maar voor mijn gevoel een iets te laag tempo maken hiervan een degelijke vroege giallo/slasher.

Aardige kennismaking met Mario Bava.

Visueel is A Bay of Blood prachtig. Vooral de typische 70's flower power felle kleuren worden mooi gebruikt. De moorden zien er door de goede gore goed uit al had de aanloop wat spannender mogen zijn. Wel opvallend dat er 2 kills in zitten die later bijna identiek gebruikt werden in de Friday the 13th films.

Het acteerwerk verrassend degelijk (vooral als je naar andere genre genoten uit die tijd en hetzelfde land kijkt). Vooral Luigi Pistilli doet het zeer aardig. Ook de dubbing zat zowaar aardig in elkaar en was niet storend.

Helaas is het verhaaltje af en toe wat verwarrend waardoor de plotwendingen soms niet helemaal lekker lopen. Sowieso vond ik het wel jammer dat er meer dan 1 moordenaar was.
Het einde was wel aardig. Het overdonderd je ondanks dat het eigenlijk helemaal nergens op slaat.

3*

Een oude, verlamde gravin is de eigenares van het pittoreske landgoed "De Baai". Op een nacht wordt ze uit haar rolstoel gesleurd en opgehangen. Maar de dader wordt op zijn beurt neergestoken door een mysterieuze doder. Dit is de ouverture voor een moordpartij, waaraan geen einde lijkt te komen. Blijkbaar zijn er zelfs meerdere personen die elk hun motieven hebben en voor niets terugdeinzen om hun doel te bereiken.

"Ecologia del Delitto" aka "Carnage" aka "Bloed in het Meer" was voor zijn tijd een gedurfde film omdat de moorden zeer expliciet in beeld werden gebracht. In het scenario zitten thema's als grondspeculatie en natuurbescherming verweven wat de thematiek een sociaal tintje schenkt. Aan camerawerk, fotografie en decors is veel aandacht besteed. Ook de sfeer zit er vaak goed in. Het einde is een verrassing maar vond ik niet zo erg geslaagd. Liefhebbers van giallo, slashers en grand-guignol zullen hier hun hartje kunnen ophalen. Een film die als je hem herbekijkt steeds beter wordt.

"Friday the 13th Part Two" gebruikte hem als inspiratiebron, al merk je het misschien minder als je de DVD's van deze slasher uit de jaren 80 bekijkt, omdat ze allemaal zijn gecensureerd.

Alle alternatieve titels vind je hier.

Mijn eerste kennismaking met Mario Bava's werk, Shock, was nu niet meteen geweldig. Toch zaten daar genoeg elementen in die goed genoeg waren om Bava nog een kans te geven. En ik ben blij dat ik dat gedaan heb.

Verhaal is best leuk en wordt op een fijne en rustige manier verteld. En die rustige manier van vertellen komt de sfeer alleen maar ten goede. Want daarvan staat deze film bol. Er zitten ook enkele erg leuke twists in. Acteerwerk is van een enkeling best o.k.. Buiten de al vaker genoemde overtollige fade ins/outs is er visueel toch nog aardig wat te genieten en Stelvio Cipriani's score is erg fijn. Deze film is misschien dan niet een echte slasher, maar bevat al een aantal elementen die het genre later zo kenmerkend maakten. Enkele moorden zijn dan ook geweldig in beeld gebracht.

Ondanks de zwakke punten is Bay of Blood gewoon erg leuk.

Volgens vele de de moeder der slashers en nu ik de film voor het eerst bekeken heb denk ik dat daar wel een kern van waarheid in zit. In ieder geval weet ik nu wel waar Friday the 13th (1980) de mosterd vandaan heb gehaald. Verder aan deze film weinig op te merken. Legio kills, prima sfeer, leuke plotwendingen en een goed einde. Misschien af en toe net iets te chaotisch maar soit.

Mijn tweede Mario Bava-film en de eerste Giallo die ik van hem zie.

Een oude gravin wordt vermoord en haar man is spoorloos verdwenen. Een erfgenaam komt de baai opeisen. Al snel ontstaat er een spoor van moorden rond de baai.

Het verhaal komt al meteen opgang met een ijzersterk begin. Op een erg slimme manier worden de moorden gebracht en volgt - zoals de titel al zegt - een kettingreactie. Hoewel veel aspecten van de film nu door Amerikaanse Slashers zo vaak zijn gebruik dat ze als clichés worden gezien, komt het hier allemaal nog fris en origineel over.

Omdat ik gewend ben de Engelse dub te kijken bij Argento's films (hier spelen ook vaak Amerikaanse en Britse acteurs in) heb ik dat hier ook maar gedaan. De Amerikaanse dub is erg degelijk, in tegenstelling tot wat gebruikelijk is bij Italiaanse films. Het acteerwerk was ook goed, beter dan van de meeste Slashers.

Door het lage budget werd Bava gedwongen om zijn eigen Cinematograaf te zijn. Visueel is de film dan ook echt schitterend. De cinematografie is erg sterk, sommige shots zien er briljant uit. Het kleurgebruik is erg sfeervol en doet de film aanvoelen als een zomeravond. Omdat er eigenlijk geen bos was op de filmlocatie zijn de meeste scènes in een klein stukje plantsoen geschoten, waarmee Bava de illusie wekt dat het een bos is.

De kills zijn lekker bruut en de gore ziet er erg goed uit. De special effects zijn dan ook verzorgd door niemand minder dan Carlo Rambaldi.

De film was duidelijk een grote inspiratiebron voor de Friday The 13th-films. Een aantal kills uit Friday The 13th: Part 2 zijn zelfs nagenoeg identiek, shot voor shot nagedaan.

Dario Argento zou de film zo goed hebben gevonden dat hij de filmrol van zijn lokale bioscoop had gestolen. Christopher Lee zou tijdens de Britse première uit de zaal zijn gelopen omdat hij de film te gewelddadig vond (iets wat ik me niet voor kan stellen).

Vind het op zich jammer dat er meer dan 1 moordenaar is en de continuïteit van de nachtscènes laat ook een beetje te wensen over (dan is het pikdonker en dan ineens weer schemer). Het einde voelt ook heel onwerkelijk en absurd aan, alsof het een alternatief is.

Alles bij elkaar is Reazione a Catena een erg vermakelijke Giallo met een prima verhaal, sterke kills en mooie beelden. Ben erg benieuwt naar Bava's andere gialli.

Onderhoudende film van de mooie Italiaanse bodem. De locatie en de sfeer zijn goed gekozen en neergezet. De kills vind ik ietwat tegenvallen maar al met al een leuke kijkervaring.

Tegenvallende film waarin de erfenis van een baai voor veel problemen zorgt. Afgezien van de paar moorden gebeurd er bar weinig en het verhaal komt veel te laat op gang (de hele opening met de twee stelletjes duurt veel te lang). Hier en daar wel stijlvol, maar deze vroege en trage slasher kon me verder niet bepaald bekoren.

Er wordt vaak gediscussieerd waar het slashergenre zoals wij het kennen nu echt begon. Sommige mensen wijzen naar de jaren 60 met Psycho en Peeping Tom, anderen wijzen eerder richting eind jaren 70 met Halloween. Feit blijft dat in die discussies deze film van Mario Bava vaak wordt vergeten. Want negen jaar voor Friday the 13th was er Twitch of the Death Nerve. Of Bay of Blood zoals op mijn DVD stond. Of Reazione a Catena. Of één van de andere duizend titels die deze film heeft, kies maar eentje. Dat de makers van vooral de Friday the 13th reeks geïnspireerd zijn geweest door dit werkje van Bava is vrij duidelijk; één scène uit deze film wordt zelfs letterlijk gekopieerd in Friday the 13th Part 2. En net als die franchise draait het bij Bay of Blood ook om een hoop moordpartijen op één kleine locatie.

Waar Bay of Blood onder fans vandaag de dag wordt geprezen om bijvoorbeeld zijn prachtige cinematografie, werd het destijds door veel critici met de grond gelijk gemaakt vanwege zijn groteske moordpartijen. Qua enthousiasme hang ik in het midden. Ik bedoel, de film is (zeker voor het budget) prima gemaakt, maar de hemel in prijzen gaat me ook weer een paar stappen te ver. Bay of Blood is in principe niet veel meer dan een Friday the 13th-film; het doet wat het moet doen, maar veel meer dan dat is het niet. De film is relatief kort en zit vol met moordpartijen, maar heeft desondanks pacing-problemen en voelt hier en daar nogal gerekt. De personages zijn ook maar vrij eendimensionale en vrij saaie figuren en het script heeft maar weinig om het lijf; iedereen wil iedereen dood hebben om een stukje grondgebied en uiteindelijk gaan er ook veel mensen dood. Dat laatste is - voor de liefhebber - overigens alles behalve een teleurstelling, de kills en bijbehorende gore zorgen voor een paar uitstekende sequenties. Dat maakt van Bay of Blood niets meer en niets minder dan een prima - en hele vroege - slasher.

3 sterren.

A Bay of Blood is een vrij bloederige film met heel wat vreemde plotwendingen en het slot zet de kijker helemaal een hak. 13 verdachten, 13 kills in deze gitzwarte horrorfilm.

Het is een film waarin de vele moorden gecombineerd worden met zwarte humor. Ieder slachtoffer wordt op een andere manier om het leven gebracht en veel sympathie kun je niet opbrengen gezien het ontbreken van enige karakterontwikkeling. De hoofdfiguren zijn allemaal egoïstisch, inhalig en berekend. Renata ( uitstekende rol van Claudine Auger ) spant de kroon. Ze is een echte bitch die alles en iedereen naar haar hand probeert te zetten. A Bay of Blood is in zijn genre een originele, artistieke film met veel oog voor stijl. 7/10

A Bay of Blood opent als een giallo, en legt daarna eigenlijk een beetje de blauwdruk voor de moderne slasher voor ons neer. Een film bij uitstek wat mij betreft die je voor beide thema’s zou kunnen kijken, maar omdat ik ze mooi op volgorde afga, parkeer ik hem onder giallo. Ik was erg te spreken over Bava’s Black Sunday en Black Sabbath, en ook deze stelt niet teleur. Goede make-up van Rambaldi, lekker veel kills en een toffe score van Cipriani. Bava stond vanwege het budget zelf achter de camera (ik lees iets over een kinderwagen als dolly), en dat doet hij prima. Alleen jammer dat hij niet met zijn fikken van de zoom af kan blijven. Beetje te.

3,7*

Een erg fijne giallo waarbij wel een reeks bloederige moorden plaatsvinden, dit in het kader van hebzucht. De kills laten weinig tot de verbeelding over. Het nodige bloed vloeit rijkelijk. Het lijkt wel het verhaal van de 10 kleine visjes, want eens gestart is er geen stoppen meer aan en vallen ze als vliegen.

Een film dus ook met een whodunnit gehalte en nodige plottwists. En eigenlijk maakt het voor de kijker geen moer uit. Niemand komt er goed uit, want allen zijn gedreven door hetzelfde motief.

A bay of blood is een stijlrijke film geworden die je doet verlangen naar een volgende giallo. Onderhoudend en prima in beeld gebracht. Met de zwempartij zelfs een beetje naakt te zien. Fijn!

Een aardig geschoten opening en wat opvallend brute moorden zetten de toon voor A Bay of Blood (of één van de andere 9 titels), maar verder kan ik er allesbehalve rouwig om zijn dat Giallo's tegenwoordig vooral uit odes bestaan en niet meer met de volle overgave worden uitgevoerd zoals hier. De dubbing evenals het algemene acteerwerk is schrikbarend matig, maar ook de oeverloos lange opbouw van regisseur Mario Bava is werkelijk ongelooflijk te noemen. Uiterst bijzonder hoe je na een redelijk stijlvol begin opeens zo'n lelijke film kan regisseren, maar Bava toont het uitgebreid met lelijke camerastandpunten, vloekende kleuren en vooral een tergend onevenwichtig tempo. Het maakt van A Bay of Blood (die enkel 84 minuten duurt) soms een ondraaglijke zit. Daarbovenop komt nog kijken dat er een arsenaal aan vervelende en oersaaie personages in rondlopen die de boel zelfs nog wat taaier maken om doorheen te komen. Enkel het personage van Claudio Camaso als Simon vormt een interessante verschijning en de finale waarbij de doorgang in een donker huis moet worden gevonden met enkel een kaarsje is opvallend spannend, maar het irritant goedkope einde brengt al die pluspunten meteen in diskrediet. Giallo's zullen nooit mijn ding worden, maar deze vroege film van Bava is duidelijk, naar mijn persoonlijke opinie, één van de mindere.

Dit gekeken voor de horror challenge, maar dit is echt niet mijn ding. Te langzaam, te blij. Ik weet niet niks voor mij. Wel grappig om een keer te zien, maar Giallo is niet mijn genre.

friday the 13th kan ik zo herkijken maar dit zeker niet, de spanningsopbouw is er onvoldoende en als iedereen een moordenaar is tja voor wie moet je dan nog hopen dat ie het overleeft .

Italiaanse cinema is zoiezo niet zo mijn ding , die harde cuts waarin ook de muziek word afgekapt is vaak rete irritant .

"The clouds are swirling. There will be tears shed over the bay.”

Ik ben het helemaal eens met wat er onder mij staat. Een must-see voor de slasherfans (waar ik ook onder val), want deze Bay of Blood heeft er alle schijn van dat dit wel gewoon de grondlegger van die fantastische horrorgenre is. Duidelijk een invloed moet het wel geweest zijn want je vindt eigenlijk zo'n beetje alle clichés terug in deze film waar een normale slasher toch vaak wel om bekend staat. Toch een leuke find, en dat al helemaal omdat hij gewoon op ‘Amazone Prime’ te vinden is, dus voor mensen die, die dienst hebben zeker een soort verplichte kost om te kijken, zeker als je een zogenaamde horror fan bent!

De film opent echt fantastisch. Hoewel het allemaal nogal duister is, is de directe moord op Federica Donati toch wel echt waanzinnig lekker hoor, prachtig in beeld gebracht! Daarna slaat het moorden ook echt wel even lekker toe, tot je eigenlijk bij de vier vrienden uitkomt, of de twee stelletjes? De film blijft eigenlijk een constante snelheid van moorden aanhouden, wat er toch wel voor suggereert dat het een fantastische zit kon gaan worden. Want wanneer de vier vrienden bij een verlaten huis aankomen, en we daarna eigenlijk een prachtige stukje krijgen van Brigitte Skay die toch een langere periode naakt te bewonderen is omdat ze rondhuppelt langs de baai, weet de film ook meer indruk te maken. De film creëert leuke scenes, waar onder ander een lijk naar boven komt drijven omdat Louise vast zit met haar voet aan een touw, ze daarna in angst weg rent en daarna zelf wordt vermoord en we daarna ook zien hoe Roberto werd vermoord, die namelijk die manchet recht in zijn gezicht kreeg.

Echt een waanzinnig vette make-up artist is hier aan het werk geweest, en weet de nodige wonden echt prachtig te maken wat zelfs nog lekker gorey kon worden ook, genoeg bloed in ieder geval. Toch kun je wel zien dat het allemaal wat outdated is, en vooral het werk van Bava oogt gewoon een generatie ding. Bijvoorbeeld wanneer die prachtige Brigitte Skay overlijdt, omdat ze dus wordt gehakt met die manchet en ze daarna neervalt en haar laatste adem lijkt uit te blazen, acteert ze wel heel leuk maar, je ziet haar gewoon door ademen.. Hoe werkt zoiets? Hahaha. En Roberto die bijvoorbeeld geraakt werd door die manchet in zijn gezicht kan nog rustig door knipperen en weet ik wat allemaal, al lijkt hersendood mij toch ook direct een uitschakeling. De overige kills zijn trouwens ook prachtig, op het andere stel met een speer was heel vet, jammer dat het voor mijn gevoel toch minder fascinerend over kwam dan de eerdere kills die we zagen.

Na deze hele vette scenes valt de film voor mijn gevoel een beetje stil. En weet de film zich ook niet waanzinnig lekker op te pakken. Het wordt allemaal heel traag, en de film verandert van een vrij vlotte, leuke en bloederige slasher in een slowburner. Nu was dat niet persé heel erg maar, ik werd nou ook niet warm van het einde, wat in mijn ogen nogal afgekapt lijkt. Het moet allemaal opeens heel snel en dan weet Bava eigenlijk niet direct om dit weer spetterend te doen.

Mijn favoriete moment was toch wel de scene met Brigitte Skay, en daar kan ik weinig aan doen. Spectaculair en angstaanjagend, en dat is precies wat ik in deze film zocht. Voor mijn gevoel is het einde toch wat onbevredigend, weet het verhaal niet altijd de interesse in mij te wekken die ik wel had gehoopt voor deze film en dan is het allemaal toch wat tegenvallend. Leuk om eens gezien te hebben zeker, en ik ga hem zeker nog wel eens vaker op zetten, al had er in mijn ogen toch wel een tikkeltje meer in gezeten waardoor ik toch afzie van de volle mep sterren.

Zoals gewoonlijk bij Italiaanse horrorfilms uit deze periode zat ik eerst een kwartier te dubben over welke audio stream ik zou gebruiken, uiteindelijk toch maar voor de Engelse gegaan en dat was achteraf een prima keus. Vlotte slasher/ giallo met een flinke body count en creatieve kills, de plot ging een beetje langs me heen. Spanning over wie de moordenaar was was er niet echt, uiteindelijk was zo'n beetje iedereen dader en slachtoffer. Behalve de vier jongeren dan, maar die waren promiscue dus dan moet je dood in een slasher, dat wist Bava gelukkig al voor het genre goed en wel was uitgevonden. Wel echt een bizar einde, maar kon het wel hebben.