High Fidelity (2000)

In het begin vond ik het allemaal een beetje irritant, die lijstjes, het gemier van Jack Black en die helemaal niet bijzondere ex-vriendinnetjes van Rob, maar langzamerhand werd het steeds leuker, en de ontwikkelingen met zijn vriendinnetje deden er ook toe (ik dacht eerst dat er weer een nieuwe opsomming van meisjes zou komen maar godzijdank besefte hij wat hij miste - ik vond haar erg leuk tenminste). Aan het einde zat ik echt met een grote tevreden (en ietwat jaloerse) lach te kijken en die heb ik nu nog steeds, een uurtje na het einde van de film.
Echt een aanrader als je een goeie feel-good-movie zoekt. Het is vaak heel grappig en sommige van de lijstjes die hij maakt zijn zooo super-herkenbaar! Ik weet niet of je 'm moet zien als het net uit is met je vriendje of vriendinnetje want hier komen ze weer samen en dan zijn ze weer super-verliefd enzo en daar moet je wel tegen kunnen, hoewel, in het geval van een vriendje: laaf je dan maar aan Cusack, als je het je type is. Als niet, mis dan maar de hele film.

Dé ultieme film voor muzieknerds! Zoals die lui in High Fidelity oeverloos aan het zeiken zijn over bands.. ik heb zelf ontelbare vergelijkbare situaties meegemaakt, en heb in tal van shabby muziekwinkels rondgehangen zoals die van hoofdrolspeler Rob. Sterker: Milwaukee Ave. in Chicago, waar de de platenzaak uit deze film zich bevindt, heb ik een jaar geleden helemaal afgelopen tot ik op een paar honderd meter een handvol van dit soort leuke platenzaken aantrof en met een lege beurs en een tas vol platen weer naar mijn hostel terugkeerde. Meerdere malen een feest der herkenning dus. En ook lekker uit je stoel opveren wanneer je weer een bekende platenhoes of een bekend nummer op de achtergrond hoort ("Ladybug Transistor en Of Montreal op die poster! Een plaat van Ui! Een Subpop-sticker! Een plaat van Nick Drake! Een Pavement-poster! Stereolab op de achtergrond! Belle & Sebastian op de achtergrond!").

Het verhaal stelt allemaal niet veel voor en dat levert dan ook echt wat puntenaftrek op. Wat romances hier en daar, wat verschillen in milieu, vertrekkende vrouwen waar je nog verliefd op bent.. niet bijster origineel. En ik gruwelde toen op een moment van persoonlijke zelfoverwinning 'We are the champions' van Queen werd gebruikt. Maar in de setting waarin dat alles plaatsvindt (rommelige platenwinkels, van rook vergeven concerten, stompzinnig over obscure bands ouwehoerende losers) voel ik me helemaal thuis. 3,5*

En het kan niet anders dan dat de muzieksnob in mij af en toe de overhand neemt: als deze film het ene moment claimt dat 'Seymour Stein' "de nieuwe van Belle & Sebastian" is, kan niet later in de film 'Lo boob oscillator' van Stereolab "de nieuwe van Stereolab" zijn. Want de eerste staat op een plaat uit 1998, en de tweede op een plaat uit 1995. En als Kraftwerk en Falco het enige is wat je te binnen schiet wanneer je denkt aan Duitsland, heb je veel gemist.

Heerlijk, heerlijk van de bovenste plank inderdaad ik heb echt met heel veel plezier naar deze film gekeken. Sommige zaken waren ook zo ontzettend herkenbaar geweldig gewoon. Ik moest ook gelijk denken aan mijn eigen "vaste" platenzaak hier in de stad. Ook zo'n pracht van een winkel waar ze nog vanalles op vinyl verkopen en waar je ineens met een wild vreemde de laatste van de Beasty Boys aan het bediscussieren bent.
Ook enkele zeer sterke memorabele scenes; Zoals Rob nadat Laura het uitgemaakt heeft daar zit in z'n platenzaak. Dikke wallen onder de ogen, peuk in z'n mond geen dubbeltje meer waard. Of als Ian Raymond de platenzaak inloopt en de gedachten van Rob verbeeld worden. Dat deed het vreugde gejuich van mij en 2 vrienden waar ik deze film mee zat te kijken ten volle losbarsten.
4 sterren zeker waard misschien komt er zelfs nog wel eens een halfje bij....

Toffe film. Al jaren hangt bij ons in de keuken een poster van High Fidelity, dus ik was erg benieuwd. Eigenlijk is het gewoon een romantische komedie, maar dan zoals het wel moet. Ondanks alle ex-en draait deze film maar om de liefde voor één vrouw: Laura. En om muziek. De toon wordt meteen gezet met die briljante openingszin. Trouwens, was dat nou echt Bruce, in de slaapkamer?

Prima feel-good film dus. 3,5*

Verbaast me dat ik de eerste ben die Chasing Amy noemt. De hele film lang zat die titel in m'n hoofd.

High Fidelity heeft ook een beetje weg van een (vreselijk slechte) Kevin Smith film, maar dan van het comic wereldje naar het muziekwereldje gebracht.

Herkenning genoeg in deze film, maar "een feest van" was het allerminst. Als ik saaie muziekelite wil bezighoren over oudelullen muziek met een streepje Stereolab of Massive Attack om hun zogenaamde kennis van recente muziek te onderstrepen, dan ga ik wel gewoon naar MusicMeter. Tekenend waren de "club"scenes. Bedenkelijk voor een film over muziekliefhebbers.

Cusack doet het verder wel aardig (al deed dat 'in de camera praten' gedoe me een beetje denken aan speciale afleveringen van TV soaps), Jack Black is een lomp figuur/acteur. Die derde hing er ook maar bij als behangpapier. Het hele romantische gebeuren is redelijk saai en weinig overtuigend.

Leuk voor mensen die enthousiast kunnen mee applaudiseren met de Top 5jes van kutmuziek die doorheen de film gescandeerd worden. Ik vond er erg weinig aan.

1.5*

Gister met de hele familie naar zitten kijken, hij lag al een tijd in de vrieser want we hebben hem pas vorig jaar gekocht in een afprijsbak bij blokker.

Maar ik vond het een erg goede film, met nodige humor en een kerel die altijd in zich zelf lult. Er gebeurt niet echt veel maar het is echt de moeite waard om te kijken. Met ook nog goede rollen van Cussack en Jack Black.

Fijn

4,0 ****

Blijft een goede film. Perfect is ie niet, maar de scènes in de platenwinkel zijn eigenlijk allemaal geniaal. Acteerwerk is prima, (Cusack speelt zelden in slechte films), maar het zijn vooral de bijrollen die de film dragen. Jack Black en Tim Roberts en (ook wel) Zeta Jones zorgen voor geweldige momenten.

Het herkenbare in deze film (ook voor filmfans), maakt het, ehm ja een feest der herkenning dus. Aanstekelijke film, met aanstekelijke humor. Alleen wat beter je huiswerk doen Frears als het gaat om Evil Dead. 4 sterren blijven staan. Kijk ook eens de deleted scenes, staan ook een aantal scenes (zeker 2 of 3) die erg de moeite waard zijn.

Goede muziek en vooral zeer sterke humor. Jack Black in de beste rol die ik van hem gezien heb, ronduit briljant. Verhaal echter wat aan de magere kant, maar is niet storend.

Ruime 3.5*, net geen 4.

Deze vandaag eens bekeken, wilde hem al jaren zien, maar telkens kwam er iets tussen, nu eindelijk gelukt (althans de eerste 10 minuten gemist)!

Allereerst was ie wel wat anders dan ik had verwacht. Destijds zag je voornamenlijk de stukjes in de winkel met Black en ik ging er dan ook van uit dat zo de hele film voor een groot deel zou zijn.

De relatie verwikkelingen, of beter gezegd het terug kijken op je vorige relaties en denken aan die ene die je nog steeds als de ware ziet, waarbij volgende relaties in het niet vallen, vond ik wel erg herkenbaar en kon me dus goed in het personage van Cusack in leven.

Toch had de film van mij wel een tikkeltje meer anarchistischer gemogen, wat meer Black en de scene's met hem blijven dan ook het leukst.

3,5 ster.

Heerlijke film. De platenzaak is een leuke locatie voor deze film, de acteurs doen het geweldig en de humor is zeer geslaagd. Maar wat deze film toch dat beetje extra geeft is dat de personages op een bepaalde manier veel echter overkomen dan in andere romantische komedies. Tevens wordt hier een relatie wat realistischer getoond. Het deed me wat aan Woody Allen-films denken en het beste compliment dat ik deze film kan geven is dat het de beste Woody Allen-film is die Woody Allen niet maakte. Dat tegen de camera spreken werkt bij mij wel in dit soort films. Ik ben zelf verder niet zo'n grote muziekkenner als de personages hier, maar ik kon hun enthousiasme wel volgen.

Dikke 4 sterren.

Een zeldzaam bewijs dat romantische komedies ook voor mannen aangenaam zijn. Aparte aanpak met heel leuk ideeën rond de platenzaak en de lijstjes die zorgen voor de nodige subtiele humor. Een klassieker is het niet, maar als komedie blijft hij toch in m'n geheugen gegrift. De film begon op tv maar eerst rond middernacht en toch heb ik me geen moment verveeld (gezien het late uur). Een aanrader en een komedie waar ze er nog meer van mogen maken.

Aardige film, waarvan de eerste helft erg leuk is, maar die uiteindelijk richting het einde een heel stuk afzwakt. De acteurs vullen hun rol in ieder geval zeer goed in. Black en Robbins zijn leuk in hun bijrollen, alleen Cusack vond ik af en toe net wat te overdreven overkomen. Als de film een kwartier korter was geweest had deze zeker 0,5* erbij gekregen.

3,0* is echter zeker wel verdiend.

De leukste top 5 waarmee Rob op de proppen komt is eigenlijk die van de 5 meest fantastische dingen aan Laura. En dat zegt in feite al genoeg.

Een muzikale romkom als High Fidelity is, bleek het zwaartepunt, zelfs nog meer dan op muzikaal, te liggen op romantiek. Voor mij onverwachts, maar zeker niet onaangenaam. High Fidelity is in alles een sfeerfilm. De sfeer in de platenzaak, het soort deprimerende plek waar je je desondanks helemaal thuisvoelt, is zeer sterk. Jack Black en Todd Louiso zijn als overenthousiaste baliemedewerkers ook geslaagd, grappig en origineel (vooral Jack Black), en met de muzikale kant van de film zit het ook wel snor. Maar wat écht sterk en memorabel is, is de melancholieke sfeer die bij Rob thuis hangt wanneer Laura afwezig is.

John Cusack speelt zijn rol met verve. Zowel Robs depressiviteit en alle genante momenten als zijn humor en liefde worden bovengemiddeld sterk aan de oppervlakte gebracht, geholpen natuurlijk door de platenzaak die voor een dergelijke output van emoties ook wel de volmaakte setting is. Met in de camera pratende mensen heb ik nooit echt problemen gehad, sterker nog, het heeft een behoorlijke toegevoegde waarde in een film als High Fidelity, die handelt over de diepste en meest herkenbare emoties des levens. Het blijft natuurlijk altijd een beetje glas ijs, maar in High Fidelity worden emoties op een bijzonder menselijke en herkenbare manier benaderd door Rob.

Ook fijn voor de kijker is dat Rob van humor niet ontstoken is, en de hele reis langs zijn exen en zijn fascinatie voor lijstjes is dan ook daadwerkelijk grappig. Geholpen wordt hij natuurlijk door de bijrollen van, naast Jack Black en Iben Hjejle, vooral Tim Robbins. Maar wat ik eigenlijk het leukste aan de film vond, was dat het zo ontzettend herkenbaar was allemaal. Niet de muziekkennis, het was eerder een deuk op je ego dat je zo weinig van muziek bleek af te weten, maar Robs gedachtekronkels. Zijn woede, zijn ideeën, zijn twijfels, en vooral zijn hamvraag: ben jij veranderd, of ben ik veranderd? High Fidelity biedt muziekliefde met werkelijke emotionele fundering.

Enige dat af en toe een beetje rammelt is het script. Scènes die te lang duren of te weinig inhoud hebben. Maar eigenlijk heeft ook dat wel zo zijn charme, past het wel bij de film. Maar het voorkomt ook dat de film echt briljant wordt. Maar toch. Als de film meer verhaalgestuurd zou zijn geweest, was het een hele andere film geweest.

3,5*

Verschrikkelijke rom-com die dan gelukkig wel over een platenzaakdude gaat, maar even goed vreselijk is. Het verhaaltje focust zich op de muzieksmaak van Rob en op de liefdesperikelen van Rob en juist dat laatste is wat deze film echt ontzettend saai maakt. Het is eigenlijk gewoon precies hetzelfde als elke andere rom-com met Jude Law of weet ik welke Hugh Grant er nog op stal staat.

John Cusack speelt een sympathieke vent in deze film die een heleboel problemen heeft met het op de rails houden van zijn liefdesleven, en dat is het wel zo'n beetje. Afgezien van de leuke platen die zo nu en dan voorbij komen (maar ook genoeg minder leuke), gebeurt er weinig in deze film. Jammer.

Zeker leuk.

Word lekker luchtig gehouden en word daardoor ook niet echt traag ondanks de speelduur. Diepgaander zou de film ook geen goed doen.

Alleen jammer dat het muzikale gedeelte me niet boeit..

Het gepraat tegen de camera staat me enigszins tegen, maar verder kent High Fidelity een paar erg leuke momenten. De twee medewerkers van de platenzaak zijn erg grappig en ook Tim Robbins speelt een leuk personage. Vreemd is overigens wel dat uitgerekend het minst interessante deel van de film - de relatie tussen Cusack en zijn vriendin - de belangrijkste verhaallijn vormt. Ik had veel liever meer gezien van de zoektocht naar zijn oude vriendinnen of het opzetten van zijn eigen platenlabel.

3,0*

Erg leuke film. Twee uur geleuter over goeie muziek, daar hou ik echt wel van. Alles is op zo'n Woody Allen-achtige manier in beeld gebracht (recht in de camera praten, flashbacks naar pijnlijke affaires uit het persoonlijk verleden), de dialogen zijn subliem (die bezorgde vader die 'I Just Call to Say I Love You' van Stevie Wonder wil kopen, en de reactie van Jack Black daarop ), de eeuwige toplijstjes hilarisch maf, de soundtrack is geweldig (Marvin Gaye! Springsteen! Dylan! Elton John! Queen! The Velvet!), acteerprestaties zijn prima en er zijn zelfs een paar gastrollen weggelegd voor Catherine Zeta-Jones, Tim Robbins en The Boss himself. Geweldige film dus, vol heerlijk droge humor. Ideaal voor de muziekfanaat.

Redelijke film met een overvolle soundtrack, die wel okee is. De humor moet komen van Jack Black en die andere lollige sufferd. Cusack is doodserieus en wordt op den duur erg geforceerd met telkens het doorbreken van de vierde muur. Maar ach, verder wel goed te doen dus en dat samenstellen van top 5jes over van alles en nog wat komt me bekend voor .

ik vond dit dus zeker geen komedie (lachmomenten zijn op 1 hand te tellen), het is meer 'oppervlakkig drama' over relaties. en daar hou ik niet zo van. verhaal matig, acteerwerk redelijk, verder alles standaard. de film wordt dan ook compleet 'gered' door alle muzikale referenties, die voor de nodige vermaak zorgen als muziekliefhebber.

De hele film is best strak naar het boek verfilmd, en het boek vond ik erg goed. De hele film staat of valt wel bij of je van het eindeloze geneuzel over muziek houdt

John Cusack vind ik heel sympathiek en eigenlijk heb ik een gloeiende hekel aan Jack Black die altijd aandacht moet trekken, zo ook hier, maar om eerlijk te zijn lijkt het wel of Hornby het boek geschreven heeft met Black in zijn gedachten, zó goed past hij in die rol.

Kabbelt heel lang voort en wordt nergens spectaculair, maar wel een mooie film.

Een van de vele cynische relatiekomedies, maar gelukkig heeft het een prettig muzieksausje dat het toch wat specialer maakt.

Zonder dat extraatje was er weinig aan geweest, want het hele Rob/Laura-plot wil maar niet echt boeien. Persoonlijk had ik verwacht dat zij al snel uit beeld zou verdwijnen, en niet de main issue zou worden. Heel de film lang is het me eigenlijk niet duidelijk geworden waarom hij haar zo nodig terug wilde, en ook het punt van de hele film blijft te vaag. De laatste 20 minuten gaan uiteindelijk nergens meer echt naartoe.

Het begint fris en veelbelovend, maar het verzandt uiteindelijk toch in saaiigheid. Pluspuntjes voor Jack Black en de andere platenzaakcollega. Leuk gespeeld. Had eigenlijk wel meer scenes met hen willen zien, in plaats van al dat gezeur met Laura.

Mja, leuk tussendoortje, maar maakte helaas niet zijn volle potentieel waar.

3,5*

Erg toffe film. John Cusack is sowieso heel erg geschikt voor dit soort rollen en ik ben gek van muziek refferenties in films. Black had van mij wel wat rustiger gemogen.. then again dat drukke hoort bij hem. Mooie volgorde aan relaties en voorbeelden en duidelijk uitgelegd. Zeker een film om nog eens, of een paar keer te zien in een kortere tijd.

Degelijke film met een origineel uitgangspunt en aardige uitwerking. De film is wel erg afhankelijk van het hoofdpersonage Rob, een goede rol van John Cusack. De overige twee medewerkers van zijn platenzaak hangen er maar een beetje bij. Jack Black is iets te druk om echt leuk te zijn. Nog wel aardige bijrollen voor Catherine Zeta-Jones en Tim Robbins.

Goeie film over een eigenaar van een platenzaak die zijn ex-vriendinnen weer terug ziet. Leuke dialogen en vooral ook leuke monologen (de top 5-lijstjes). Onderhoudend gemonteerd en een fijne soundtrack. John Cusack is perfect gecast en Jack Black zorgt voor de komische noot. Met gemak 3.5 sterren.

Tja, wat kan ik zeggen?

Het is een film waar je met al je aandacht naar kijkt maar nooit komt er echt een climax. Niet erg hoor.

Op het begin vond ik het maar wat vervelend dat Rob in de camera sprak maar achteraf paste dat juist weer goed in de film. Ook dacht ik dat het een hele simpele film zou zijn die alleen een beetje op de soundtrack leefde, maar nee, na een tijdje begint het toch iets dieper te gaan dan alleen die "break-ups" van Rob.

Mooi verhaal over verloren liefdes, en de top 5's die steeds in de groep terug komen zijn ook leuk. Ik dacht eerst dat deze film zich afspeelde in de jaren 70, misschien 80. Maar Rob noemde toen ineens Smells Like Teen Spirit, schrok ik wel een beetje van, maar zonder verdere invloed op de film te hebben. Ik vond het zelfs wel blij verrassend.

Toch vond ik het maar een simpele film, de casting is voor mijn gevoel perfect gedaan maar het verhaal komt niet uit de verf zo als het helemaal bedoeld is voor mijn gevoel. Vooral Jack Black is goed gecast, anders zou het wel erg somber en misschien wel saai zijn geweest.

Dikke 3*, net geen 3,5*.

Leuke film over volwassenwording, iets wat een beetje vreemd is misschien met een 30-jarige hoofdpersoon, maar anders kan ik het toch niet zien. Zoals wel vaker in Amerikaanse films wordt een betrekkelijk succesvolle ondernemer -eigenaar van een alternatieve platenzaak met ruim appartement in Chicago- een beetje als loser gekenmerkt. Zijn rivaal is gelukkig geen snelle advocaat of zo maar een soort ademcoach-achtige goeroe, een leuk rolletje van Robbins.

Aardige grappen in de platenzaak, waarbij “Dick” de beste momenten had, en geinige top 5 lijstjes, omlijst door een leuke maar ook weer niet briljante soundtrack (het eindconcert is wel een anticlimax) maken dit een genietbaar filmpje. Cusack is wel een beetje een irritante gast door die combinatie van zelfmedelijden en egoïsme, maar ook wel weer herkenbaar.

Leuker nog dan verwacht! Cusack die een soort "uitgebluste" en oudere versie van zijn jaren 80 personages speelt en het praten tegen de camera werkt ook zeker in het voordeel van de film en het personage.

Een leuk bijna Woody Allen achtig verhaaltje waar Cusack toevallig ook een aantal jaren eerder een film mee heeft gemaakt.

Ook de setting is voor mij als vinyl/muziek liefhebber een schot in de roos en de film bevat veel herkenbare situaties.

Het einde is iets wat over de top, maar ik vergeef het deze film graag.

Hoog herkijk gehalte en de soundtrack maar eens op vinyl zien te scoren.

4*

Zeer prettige en muzikale film.

Een fantastische rol van John Cusack.

Met een knotsgekke vrolijke noot van Jack Black.

Het wel en wee in een achteraf platen zaak.

Vol met lekkere muziek in een heerlijke setting.

Een relaxe en uitstekende film.

Mwa.

Geen film die me lang zal bijblijven denk ik zo. Het behoort tot een soort film die best onschuldig is en waarbij centraal een Cusack staat waarvan zijn personage op z'n eigen manier met het concept van liefde probeert om te gaan. Het is een behoorlijk uitgekauwd gegeven dat moeilijk gerecycled kan worden.

Toch weet Frears een redelijk eind te komen door de vierde muur regelmatig te verbreken. Niet dat het verder geweldig veel toevoegt, maar het maakt de film toch net wat interessanter. Dat is ook behoorlijk nodig omdat het overige gedeelte van de film te weinig interessant is. Het valt toch op hoe saai sommige bijpersonages kunnen zijn, zoals de meeste liefdesinteresses van Cusack.

Verder was ik niet al te veel te spreken over het acteerwerk. Cusack wordt vooral geholpen door de regie, want zijn rol draagt weinig moeite met zich mee. Het is niet dat hij het niet probeert, het is gewoon zo dat hij van Rob Gordon geen memorabel figuurtje kan maken. De enige die ik waarschijnlijk na afloop goed zal kunnen herinneren is Jack Black.

Een film met een diepere laag en een goed lopend verhaal, maar weinig elementen die je als kijker echt bij zullen blijven. Omdat het tempo ook redelijk onstabiel is denk ik niet dat ik de film met een voldoende kan beoordelen. Leuk om gezien te hebben vanwege de status, maar ook een film die ik ondanks wat vernieuwende elementen binnen enkele dagen weer vergeten ben.

Op mijn laatste vakantiedag nog even twee films erdoor jassen te beginnen met deze High Fidelity en daarmee een maar al te bekende titel en cast overigens in de veronderstelling dat dit tevens de film was met de ghettoblaster boven het hoofd maar dat bleek niet het geval.

Desalniettemin begint High Fidelity interessant al is het alleen maar omdat een kameraad en ik vanwege ons interesse en muziekkennis ook wel eens hardop hebben gefantaseerd over een cd/platenzaak. Toch ligt de focus, buiten alle prachtige en soms weergaloze muziek die we horen, op het liefdesleven van Rob en daarmee een pad vol mislukking en teleurstelling voor dit karakter dat een beetje de archetype betreft van de aimabele doorsnee kerel zoals Cusack vaker speelt. Het eerste half uur daarna valt vooral op vanwege de vertelstijl, met Rob die zich regelmatig tot de camera richt, die aandoet als chaotisch, niet echt interessant en ook zeker niet komisch is naar mijn gevoel. Voeg daar het gekibbel in de platenzaak aan toe en halverwege vraag ik me af wat er nu eigenlijk bijzonder aan deze film is. Rob heeft trouwens wel een mooi flatje met zijn collectie en fraaie retro posters.

Maar na drie kwartier begint High Fidelity toch langzaam op zijn plek te vallen wanneer Rob vol zelfbeklag zijn ex-en afgaat om te polsen wat er nu eigenlijk mis ging en hoe het hen is afgegaan. En plots is er daar ook de humor van de gebrachte relateerbare dingen van twijfel, gedachtenkronkels en andere onbelangrijke dingen die ronduit stom zijn maar waar je je wel druk om maakt. Zo is er de dwangmatige gedachten kennelijk dat zij de betere keuze gemaakt heb, jij de sukkel/loser bent en zij beter af zijn. De film zou volgens Google over bewustwording gaan maar mijn inziens betreft het toch eerder een beeld van het gezegde dat ieder huisje zijn kruisje heeft en dat dingen zelden zo mooi zijn als men denkt, iets dat beide kanten op gezien kan worden. Kostelijk is trouwens Rob's fantastie rond het bezoek van Ian/Ray in de platenzaak of de afloop rond de cd presentatie.

En zo blijkt High Fidelity toch een aangename en humoristische film rond de mens worstelend met de belangrijkheid van relaties en het loslaten van mislukking, iets waar we allemaal wel iets van kunnen leren. Eindoordeel prima film.

Dit geval lijkt een vroeg voorbeeld van een film die bij gebrek aan goed idee of verhaal maar veel muziek doet. Er is in ieder geval een overdaad aan importantie aan de soundtrack, maar net als altijd luister ik daarvoor liever naar mijn eigen playlists - als je je playlists via een film aan de man wilt brengen heb je gewoon het verkeerde beroep gekozen, denk ik dan maar heel simpel.

Inhoudelijk komt er zo ongeveer niets uit, en dat is wel een rode lijn die er door al dit soort soundtrack-gedreven films loopt. Veel praat maar weinig gaatjes, zeg maar. Ook het gegeven van de vele exen is toch echt wel eens leuker gebracht, ondanks de wel ietwat schattige Iben Hjelje.

Cusack speelt mooie rol als een jonge volwassene die door zijn eigen herspinsels zijn relationele leven m.b.t vrouwen om zeep helpt. Dit gekoppeld aan controle door aannames maakt deze film een aangename vertoning. Hjejle geeft uitstekend tegengas en tilt Cusack uiteindelijk naar een next level. Mooie quote: " I now sell 5 copies of the Beta Band "

Gebaseerd op de roman High Fidelity van Nick Hornby. De roman die een bepaalde toon treft waarmee gekwetste en eenzame mannen zich goed kunnen identificeren. Mannen die bang zijn om tot het einde van hun levensdagen gekwetst en eenzaam te zijn omdat ze maar geen (geschikte) partner kunnen vinden om aan te blijven kleven. Stephen Frears verfilmde de roman en handhaafde de weemoedige toon van het boek. Hij doet meer. Hij voegt humor toe en maakt van High Fidelity een aangename tragikomedie.

Het is de popmuziek die een dominante rol in het leven van protagonist Rob Gordon speelt en derhalve het karakter van de film meebepaalt. Rob is een cynische dertiger die het maar niet voor elkaar krijgt om een relatie in stand te houden. Hij vraagt zich af waarom dat toch zo is. Veel van hetgeen Rob beleeft komt tekstueel overeen met de muziek die ten gehore wordt gebracht en bestaat uit variaties op dezelfde thema's. Liefde, uit elkaar gaan, hartzeer, verlies, verdriet.

Rob is eigenaar van een slechtlopende platenzaak en is niet erg bezig met zijn zakelijke perspectieven voor de toekomst. Het is lastig om sympathie voor Rob op te brengen. Hij is egocentrisch en straalt maar weinig levensvreugde uit. Hij bevindt zich in een existentiële crisis en krijgt te maken met teleurstellingen die hij over zichzelf afroept. Nee, Rob is geen personage om mee te sympathiseren of medelijden mee te hebben.

De film hanteert een vertelstructuur die de kijker nu niet direct gastvrij het verhaal binnensleept. De film volgt geen doelgerichte handeling waarin de protagonist zich overzichtelijk steeds van A naar B beweegt. De film bestaat uit een onbesuisde aaneenrijging van terugblikken, voice-over monologen en momentopnamen. Zo ontstaat een fragmentarische film die een bepaald levensgevoel aanwakkert dat bij een bepaalde levensfase hoort. Als je als kijker niet in staat bent mee te gaan in dat (nostalgische) gevoel, dan zal de film je maar weinig leuks te bieden hebben. De film biedt geen verrassende ontwikkelingen, bouwt niet aan een spanningsboog en heeft geen consistente verhaallijn. De film presenteert je simpelweg een gevoel.

De film kijkt als het gespreksonderwerp dat steeds terugkeert, namelijk de mixtape. De film kijkt als een losjes samengestelde mix van scènes. Andere veel voorkomende gespreksonderwerpen zijn onbewoonde eilandlijstjes en natuurlijk popmuziek. De dialogen die eruit vcoortkomen zijn leuk om te volgen. De leukste scènes van de enigszins monotone maar wel fijne soundtrack die de film eigenlijk is, zijn de scènes die zich in de platenzaak afspelen. De interactie tussen John Cusack, Jack Black en Todd Louiso is hilarisch en laat je even prettig uit de weemoedige wereld van Rob Gordon ontsnappen. Zwartgalligheid is prima, maar een combinatie met lichtzinnigheid is nog beter. De balans is prettig.