Bad Influence (1990)

Redelijk geslaagde thriller over de nieuwe vriendschap tussen twee mannen waarbij de ene de ander dingen laat doen waar hij voorheen het lef niet voor had. En uiteraard volgt de rekening later. Een goeie, maar enigzins voorspelbare opbouw. De film kijkt in ieder geval goed weg en Rob Lowe doet het aardig als de licht psychotische vriend.

Voor de oplettende kijker: David Duchovny is een halve seconde te zien tijdens de scene in de bar.

Erg goed geacteerd. De scène waarop Rob Lowe even een videootje draait is tenenkrommend geniaal. Het geheel is duidelijk geïnspireerd door Hitchcocks Strangers on a train, maar dat mag de pret niet drukken. Lowe is een heerlijke creep.

De film deed me denken aan "Misery" uit hetzelfde jaar met Kathy Bates waarin eveneens een pervers, gestoord en misdadig iemand het leven van een ander beheerst.

Middelmatig uitgewerkt (en eigenlijk niet afgewerkt) met zeker een voldoende spankracht, maar soms wat lullige situaties, waarbij het karakter van het hoofdpersonage (Spader) niet altijd gelijkmatig overkomt en de gedragingen van zijn kwelgeest (Lowe) geen verklaring heeft tenzij een geestelijke gestoordheid. Dialogen zijn vaak flauw en de rol die Lisa Zane vertolkt is eerder oppervlakkig evenals die van het vrouwelijk schoon in Spader's kantoor.

Genieten van de spanning en dan automatisch vergeten.

Veel beter dan verwacht, aangezien ik geen hoge pet op heb van Curtis Hanson (alhoewel, The River Wild vroeger wel grijsgedraaid – tot m’n vader de cassette afpakte na een uit de hand gelopen scoutsweekend). Bad Influence onderscheidt zich van de zovele glossy jaren '90 thrillers door een compleet lak te hebben aan interne logica (iets waar de Hollywood thriller meestal hoe dan ook niet in excelleert): in plaats van wanhopig artistieke legitimiteit proberen te halen uit semi-uitgewerkte personages, enigszins plausibele dialogen en niet al te veel plotgaten, functioneert de film op meta-niveau en kan hij geïnterpreteerd worden als een uit de hand gelopen wensdroom, in de traditie van de betere noir: het besef dat de yuppie-symbolen van het hoofdpersonage (videorecorder, antwoordapparaat, golfclubs die hij nooit gebruikt..) als marteltuigen kunnen dienen, werkt liberatoir en zorgt voor een vlucht van het kantoorpikbestaan naar een leven zonder remmingen. Alarmerend aan deze zogenaamde ‘cautionary tale’ is echter niet dat de bacchanalen ontaarden in zware criminaliteit, maar dat ze elke link met de realiteit (zelfs de verwaterde Hollywood realiteit) ontberen. Neem nu de scène met de sex tape: functioneel lijkt dit in de narratieve structuur te passen als een eerste ‘breuk’ in de vertrouwensband tussen Alex en Michael en ook bij de kijker gaat allicht een alarmbelletje af (‘die gozer is niet te vertrouwen’). Maar eigenlijk reveleert de scène vooral Michael’s diep onderdrukte verlangen: de drang om die elitaire schoonouders en die saaie miep van een vriendin eindelijk eens op hun plaats te zetten (willen we niet allemaal liever zo een goedlachs eurotrash snolletje?). Dat deze onnoemelijke transgressie louter een irreëel fantasietje is blijkt tevens uit de vormgeving van de scène (overdreven dramatisch, achtervolgd worden rond de hapjestafel door een joelende patriarch) en het uitblijven van enige consequentie. Als filmische conventie zou je misschien verwachten dat Michael op een gegeven moment geconfronteerd wordt met zijn wandaad en dat zijn vriendin hem (en de kijker) uit zijn roes haalt, maar niets is minder waar: het arme ding verdwijnt naar de achtergrond en Michael’s manie blijft voortduren tot het unheimliche slot (een bruuske terugkeer naar de 'normale' wereld) dat mij deed denken aan de mix van verwarring en schaamte die ik voelde toen ik die noodlottige zondagochtend op scoutsweekend wakker werd in het wrak van de vernielde roeiboot.

Zo'n twisty thriller die je vaak tegenkwam in de jaren '90. Uit 1990 is dit een beetje een pioniersfilm op dat vlak. Dit was bij momenten best leuk en spannend om volgen. Een jonge yuppie, Michael, wordt bevriend met een kerel met psychopatische trekjes die zich steeds meer met Michaels leven gaat bemoeien . Het is allemaal heel eenvoudig maar er zijn voortdurend kleine twistjes die de boel leuk houden en Spader begint naargelang de film vordert harder en harder te zweten. Vond het ook flink ongeloofwaardig met de leeggehaalde flat en de moord en de motivatie van Alex slaat ook al nergens op. Vond het eind erg vreemd. Het script was van David Koepp, die wat later naam en faam zou maken met zijn scripts van Carlito's Way, Jurassic Park, Mission Impossible en de laatste Indiana Jones.

Lamellen alom in deze neo noir die Rob Lowe toestaan om ten gepaste tijde in het halfduister te vertoeven, zoals het een duister karakter in dit soort films betaamt. Deze film kwam uit twee jaar na het beruchte seks tape schandaal waarin Lowe (what's in a name) een centrale rol speelde. En kijk eens aan, in Bad Influence speelt een seks video tape een belangrijke rol in de neergang van het personage van James Spader. Het is maar de vraag wanneer het script tot stand gekomen is alvorens conclusies omtrent brand marketing te trekken.

De film vond ik in elk geval wel entertainend. Goeie spanningsopbouw, af en toe een sprankje humor onder andere met de broer van Michael, en dit alles zich afspelend in een tijdperk waarin MS DOS en diskettes de dienst nog uitmaken, met op de achtergrond een sexy soundtrack.

“You’re going to die with your mouth shut.”

Zo af en toe grijp ik deze weer es uit de kast en het blijft een eigenzinnig filmpje. Rob Lowe’s performance is een dubbeltje op z’n kant, maar voor mij werkt het wel. Spader doet het nog beter en broer Pismo (goed gespeeld Christian Clemenson, voor mij erg bekend van de cop in The Big Lebowski - “I guess we can close the file on that one…”) geeft nog wat meer diepte aan het verhaal als oudere broer die… nou, kijk zelf maar.

Er blijft een gevoel hangen dat er meer in gezeten had doordat er vooral op telkens weer heftigere ontwikkelingen wordt ingezet (waarbij geloofwaardigheid niet de hoofdzaak is), maar de film heeft genoeg te bieden voor anderhalf uur spannend en tamelijk inventief vermaak. Een dikke 7, naar boven afgerond.

Geschreven door David Koepp, die later nog flink aan de weg zou timmeren, ook als regisseur. Curtis Hanson kreeg uiteindelijk minder succes dan ik dacht zie ik nu, maar L.A. Confidential is niet te missen, en met Sweet Kill en The Hand That Rocks the Cradle heb ik me zeker goed vermaakt.