Mama Is Boos! (1986)

Stuk minder luchthartig en dus ook een stuk minder leuk dan Schatjes. Ik houd het op 2*.

Wel aardig. Het verhaal slaat nergens op maar het is behoorlijk uitgewerkt. Bleef wel boeiend en grappig.

3*

Enigszins vermakelijk, maar nogal rommelig vervolg op het kassucces. Faber is zoals vaker uitstekend, maar de film ontspoort meerdere keren en de magie van het eerste deel is behoorlijk zoek. Gemiddeld.

Ik verwachte een flop, maar dat was het absoluut niet.

In het begin heerst er verwarring. Het hele "droom gebeuren" is moeilijk te begrijpen. Het is goed dat ze verder gaan bij het cement gedeelte, maar het is ietwat slecht uitgewerkt.
Ook snapte ik maar niet wie die Jane nou was in het begin.
Je zag het kind er over praten en meteen werd de Jong kwaad.
En wat heeft dat te maken met €1800- ?

Het is goed dat wat acteurs gebleven zijn.
Geert de jong is opzich wel goed, maar vooral Faber steelt de show.
Ik vind hem een goed Nederlands acteur.

Ik kon er vaak om lachen, kan zijn omdat ik na twaalven melig ben, maar volgens mij waren de grappen lekker droog en dat is meestal wel goed.
Dingen als :
John: Barst mens, krijg de ,eh..., zonnesteek
en
John: ik moet even met mezelf klaarkomen.
Dan kan je lang wachten.
Om zulke dingen kon ik wel lachen.

Ookal was het een nogal "Easy" begin, vond ik de film verrasend leuk. Ik zou een 4**** geven.
Maar!... Het einde was gewoonweg slecht!
Het hele dans en zing gebeuren is leuk, vooral met Faber.
Dan komt die moeder met haar Uzi en knalt wat op het raketje waar John in zit.
Het raketje valt naar beneden en dan met koeienletters : THE END

Minpunt!

Maar kortom : Een leuk vervolg die echt boven mijn verwachtingen was, met leuke grappen en helaas soms wat slecht uitgewerkte stukjes.

3.5***

Boumak, Kakschool!

Yeaaah, dit is voor mij een ontzettende guilty pleasure uit de roemrijke Neerlandse cinema. Wat een films werden er gemaakt in de jaren '80, niet te filmen zeg . Met een 4,5* beoordeel ik deze film natuurlijk veel te hoog, maar ik kan echt telkens opnieuw genieten van Faber, die k*tkoters van hem en al die vergaande ongein.

Ik ben trouwens nááárstig op zoek naar de DVD hiervan...

Toch wat minder dan Schatjes! omdat de steeds gekker wordende " mama" wel erg ver gaat in haar acties en om de een of andere reden vond ik haar de gehele film niet sympathiek.

Dan kunnen haar acties nog wel zo grof en grappig zijn, ik was stiekem toch een beetje voor John en Jane.

De film begon hier en daar nog leuk(vooral de openingsscene onder het asfalt), maar zakte steeds verder weg naar een bedenkelijk niveau. Vond deel 1 toch echt beter.

2*

Aardig vervolg waarin de ruzie tussen de kinderen en de ouders heeft plaatsgemaakt tussen een onderlinge ruzie van de ouders. Qua toon wordt de lijn voortgezet. In tegenstelling tot zijn voorganger heeft deze film iets meer plot- en karakterontwikkeling wat over het geheel een wat vermakkelijkere film opleverd. Verder een aantal leuke one-liners en de titel dekt in ieder geval de lading want de moeder gaat meerdere malen goed door het lint hier.

Deze -na jaren niet meer gezien te hebben- pas weer bekeken.

Dit vervolg op het kassucces Schatjes werd destijds lauw ontvangen, ook ik heb de film jarenlang onderschat.

Onterecht, want ipv in de val te trappen om een exacte copie te fabriceren van het origineel weet Van Hemert er een originele draai aan te geven:

ditmaal zijn het niet de kinderen vs de ouders, maar ontstaat er een W.O. III loopgravenoorlog tussen de ouders onderling!

Dit wordt op een leuke, hilarische manier uitgewerkt met een fantastische Geerd de Jong, die hier werkelijk van het doek knalt. Wat een moordwijf!

Roosen, die ik normaal spuuglelijk en uiterst irritant vind komt hier zelfs aantrekkelijk en sympathiek over. De magie van film zullen we maar zeggen!

Ten op zichte van deel 1 zit er wel een stevige continuiteitsfout in dit vervolg, want beide kinderen blijken hier plotseling van haarkleur gewisseld te hebben.

Verder net als de vorige film is het einde niet al te sterk. Alsof alle ideeen op waren en er snel een einde aan gebreid moest worden.

Zeker net zo leuk als het origineel.

Een acht, ofwel vier sterren.

Het vervolg op Schatjes. Die film had van mij 1.5* gekregen en ik had hier eigenlijk nog minder van verwacht. 'Op papier' is het misschien ook wel een mindere film, maar deze kijkt veel prettiger. Er gebeurt weliswaar minder (minder actie, pesterijen etc.), maar het verhaal vind ik beter.

Het begin (wat een vervolg is op het einde van Schatjes) en het einde van de film (net als in de vorige film konden ze niks beters bedenken?) zijn uitermate zwak, maar alles wat daar tussen zit is aardig te doen. Niet goed, maar aardig. 2* dus.

Als grappig bedoelde, hilarische film over scheiding en getouwtrek om de kinderen.

Goede humor is ver te zoeken en de gags van het screwballtype.

Zeer zwak.

Ietsje minder dan Schatjes!, maar nog altijd redelijk vermakelijk. Nog wel zo driftig als z'n voorganger, maar het spontane is er hier en daar wel af. Zit natuurlijk wel opgesloten in zo'n vervolg, maar toch. Het zoekt af en toe wat te nadrukkelijk naar de lach en het wil wel eens wat te kluchtig overkomen.

Niet die met het tennisracket. Die is al leuk zodra mama's razende kop opdoemt. Geert de Jong is sowieso lekker op dreef. Een scène als die in het restaurant kent een heerlijke opbouw, je voelt het borrelen en wanneer ze ontploft is het raak, maar wat daarna komt, boeit me dan wat minder.

Alles bij elkaar heeft het zo ongeveer hetzelfde effect als de eersteling. Het onderlinge getreiter, dit keer de ouders, is leuker dan wanneer het z'n climax heeft bereikt. De laatste pakweg twintig minuten, zijn hier en daar wel een beetje, zoals het kleine ventje dat zo aardig verwoordt, kut met peren.

Schatjes! was al niet goed, maar deze is zelfs nog slechter.

In drie woorden kan ik de film omschrijven: doelloos en bar slecht!

Misschien niet een van Neerlands Grootsten, maar ik wilde Van Hemert wel meenemen voor de de momenteel lopende Nederlandse Filmchallenge. Waar Schatjes! (1984) primair ging over de escalerende ruzie tussen ouders en kroost, verplaatst van Hemerts ‘Mama is Boos’ het conflict naar de ouders, die letterlijk in een vechtscheiding verzeild raken.

Schatjes heb ik in de jaren ‘90 gezien, maar ik meen dat ik hem nooit heb herkeken. Als ik heel eerlijk ben staat alleen de douchescène met de tennisleraar me bij. Kinderporno overigens, aldus Gerard Spong. Ik heb die controverse tien jaar terug niet meegekregen, maar het lijkt duidelijk dat zo’n film nu niet meer op deze wijze gemaakt zou kunnen worden.

Ook Mama is Boos is duidelijk een product van zijn tijd, al is het zonder op die manier ‘fout’ te zijn. Tenzij we druipende jaren ‘80 sfeer fout noemen, want die is er in overvloed. Een film die duidelijk niet bang is los te gaan, maar voor mij werkt de chaos niet helemaal. Ook op het einde bloedt de boel een beetje dood.

2,5*