A Canterbury Tale (1944)

Een hele mooie Powell & Pressburger film weer! De opent als een mysterieuze thriller, en dat element blijft door de film heen lopen, maar komt niet tot conclusie. Toendertijd kon het Brits publiek er niet veel mee, maar er zit zoveel in. Het zogenaamde mysterie is enkel een dekmantel om de enkele personages bij elkaar te brengen, als pilgrims op weg naar de kerk in Canterbury. In tijd van oorlog, nog voor de omzwaai ziet men de mensen die van de stad naar het platteland trekken en daar hun heil zoeken. Maar in alle lagen van de film zit de essentie verborgen in hun tocht, die leidt naar hun dromen die uit komen. De regisseurs hebben ook hun best gedaan op hen eigen geschreven script (zoals we gewend zijn), dat plotloos is, buiten wat neigingen naar. Mooie karakters, dialogen in relatie tot de poetische beelden en de dromerige sfeer. Het camerawerk is onvoorstelbaar mooi, met geweldige gebruik van licht. Het einde in Canterbury vond ik zeer indrukwekkend ook!

Terence Mallick was geinspireerd door deze film met Days of Heaven. Dat geeft al een inzicht in wat voor soort film het is. Maar ik zag er ook een veel recentere film van Shyamalan in ; The Village. De meest interessante van Powell & Pressburger, al niet persee hun beste. 4 sterren

Ik was ook danig onder de indruk van deze film. Het is verreweg de meest kleurrijke zwart-/witfilm die ik ooit gezien heb. Het is zo zinnenprikkelend gebracht dat je de scenes bijna voelt. Het is ook mooi hoe het pertinent ongrijpbaar blijft; er is geen enkel genre waarin je het zou kunnen plakken. Het is een detective maar zonder de moorden; het is drama maar zonder de tragiek; het is een oorlogsfilm maar zonder de oorlog. Heerlijke cinema.

Ah, ik dacht al! Ik moest een aantal keren aan Days of Heaven denken bij deze film. Prachtig geschoten, maar wat verwacht je anders van Powell en Pressburger.

Het is inderdaad een bijzondere film, die buiten alle genres valt. Het valt nog het best te beschrijven als een modern sprookje. De setting is gewoon de tweede wereldoorlog, maar het voelt een beetje aan als een legende.

Ik had een probleem tijdens het kijken. Mijn dvd had geen ondertiteling en ik kon het dialect van die streek niet altijd goed volgen. Ik denk dat ik daardoor een kwart van de dialogen gemist heb en daarmee sommige belangrijke punten. Maar wat ik zag en hoorde was schitterend, zelfs al waren sommige acteurs niet al te best (het enige minpunt zover). Ik moet de film eens zien met ondertitels, dan zou hij wel eens tussen mijn favoriete films van The Archers kunnen staan. Toegegeven, het eerste anderhalf uur vond ik slechts aardig, maar het laatste half uur groeit het voorgaande uit tot iets bijzonders.

Weet iemand iets van een ondertitelde dvd (Engels of Nederlands) buiten de Criterion?

3,5* voor nu, maar kan alleen maar stijgen.

Een moeilijk te definiëren film van The Archers. Het heeft op de een of andere manier iets ongrijpbaars, het verhaal, wat we hier voorgeschoteld krijgen. Ik verwachtte aanvankelijk een soort van detective. Daar begint het ook wel mee, wanneer het verhaal van “the Glue Man” naar voren komt, maar langzaam maar zeker wordt dat een beetje terzijde geschoven en verandert het in soort van sprookje.

Zoals altijd ziet het er cinematografisch erg goed uit. Ondanks dat sommige opnames duidelijk studiowerk zijn, is het sfeervol en knap gefilmd. Ik had enigszins moeite om in het verhaal te komen, maar langzaam gebeurde dat en langzaam aan werd het allemaal ook steeds beter. Op momenten is wel duidelijk te merken dat deze film tijdens de Tweede Wereldoorlog geschoten is. De redenen waarom in de oorlog gevochten wordt, worden op subtiele wijze benadrukt en verpakt. Verder zitten er ook zeker wel wat diepere lagen in de film en is de sfeer op momenten erg dromerig, net zoals bijvoorbeeld de sfeer in hun latere meesterwerk “A Matter of Life and Death”

Ik ben hier niet helemaal door omver geblazen. Het is een knap gemaakte film, dat zeker, maar het pakte me niet helemaal zoals gehoopt. Misschien dat een herziening me er ooit nog eens anders over laat denken, maar op dit moment kan ik er niet meer dan drieënhalve sterren aan kwijt.

3,5*

Goh, wat hou ik van dit soort films! Ik had zomaar al het gevoel dat ik deze film leuk zou vinden en dat gevoel bleek waarheid. Grappig ook dat de film met zo'n flut-plot zo kan blijven boeien en zo mooi passend kan eindigen! Het zette me dan ook volledig op het verkeerde been; leuk is dat!

De film zit ook vol kleine details en kwinkslagen die ik ook zo leuk vind in die van bijvoorbeeld Hitchcock. Zoals de running gag over de sergeant-strepen. Of de dorpsidioot.

Grappig ook dat de Amerikaanse sergeant 's ochtends koffie wil Toen ik in Wales studeerde had ik precies dezelfde wensen en discussies met onze tea/coffee lady daar. Britten drinken 's dus ochtends thee en 's middags koffie. Ze blijven dwars, hè? Waar dat 'teatime' dan ook vandaan komt is me een raadsel!

Één van mijn beste aankopen, deze box! Maar inderdaad jammer dat deze ene (mooie) nu nèt geen ondertiteling heeft.

Nu zelf nog eens naar Canterbury, één van de drie kathedralen die ik ooit per se nog eens wil bezoeken...

Goeie film over een paar vreemdelingen die terecht komen in een klein dorpje dat geterroriseerd wordt door een man die lijm in het haar van dames gooit. De film speelt zich niet alleen af tijdens de tweede wereldoorlog, maar is ook gefilmd in die tijd (iets wat vooral te zien is tijdens de scenes in Canterbury zelf). Prachtig camerawerk en een mooie montage. Tijdens sommige stukken wel wat eentonig.

Het begint visueel sterk, met die roofvogel die verandert in een vliegtuig. Zo wordt de link gelegd tussen de tijd van Geoffrey Chaucer en het heden. De locatie van Kent/Canterbury is prachtig in beeld gebracht. Met de twee hoofdpersonages kun je gemakkelijk meeleven.

Films tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn vaak patriottistisch met een vleugje oorlogspropaganda, en dat is hier niet anders. Het was de bedoeling jonge mensen te motiveren om mee te strijden voor Engeland.

De ontknoping vind ik nogal vreemd. Als ik het goed begrepen heb, deed de glue man lijm in het haar van meisjes om ze onaantrekkelijk te maken voor soldaten. Dan zouden die zich beter op hun taak in de oorlog kunnen concentreren. Ik ben niet helemaal overtuigd van deze methode.

'k Vroeg me lang af hoe het nu eigenlijk zat met die glue man, maar had ondertussen wel genoten van het camerawerk van deze film en vooral de dialogen, met het striemend Amerikaans in contrast met het meer gestyleerd taaltje van Kentenaren, de grappige verhaaltjes (het "maybe"-relaas en het niet ontvangen van brieven, de stationsscène met het misverstand, het puzzelwerk van onze twee sergeanten, de nostalgie rond een caravan...) tot het duidelijk was dat de lijmintrige niet belangrijk meer was maar dat ook nu, 600 jaar na de pelgrims, er ook nog "blessings" waren voorbehouden.
Knap filmpje met flair en humor en charmante vertolkingen.

Regisseursduo Michael Powell en Emeric Pressburger heeft meerdere filmklassiekers op zijn naam staan, maar slaagt er niet echt in om mij persoonlijk te charmeren. A Canterbury Tale legt de focus in mijn optiek vooral op de verkeerde uitgangspunten, waarin onder andere het basismysterie al snel aan de kant wordt gezet om meer ruimte toe te kennen aan de hoofdpersonages zelf. Alhoewel Powell & Pressburger geregeld een aantal knappe, tastbare beelden op het scherm toveren, wil het verhaal daardoor niet echt boeien. Erg goed wordt er namelijk niet geacteerd en de uitkomst is ook niet echt bevredigend, maar er zijn genoeg bonuspunten voor het visuele aspect.