A Canterbury Tale (1944)

Een hele mooie Powell & Pressburger film weer! De opent als een mysterieuze thriller, en dat element blijft door de film heen lopen, maar komt niet tot conclusie. Toendertijd kon het Brits publiek er niet veel mee, maar er zit zoveel in. Het zogenaamde mysterie is enkel een dekmantel om de enkele personages bij elkaar te brengen, als pilgrims op weg naar de kerk in Canterbury. In tijd van oorlog, nog voor de omzwaai ziet men de mensen die van de stad naar het platteland trekken en daar hun heil zoeken. Maar in alle lagen van de film zit de essentie verborgen in hun tocht, die leidt naar hun dromen die uit komen. De regisseurs hebben ook hun best gedaan op hen eigen geschreven script (zoals we gewend zijn), dat plotloos is, buiten wat neigingen naar. Mooie karakters, dialogen in relatie tot de poetische beelden en de dromerige sfeer. Het camerawerk is onvoorstelbaar mooi, met geweldige gebruik van licht. Het einde in Canterbury vond ik zeer indrukwekkend ook!

Terence Mallick was geinspireerd door deze film met Days of Heaven. Dat geeft al een inzicht in wat voor soort film het is. Maar ik zag er ook een veel recentere film van Shyamalan in ; The Village. De meest interessante van Powell & Pressburger, al niet persee hun beste. 4 sterren

Ik was ook danig onder de indruk van deze film. Het is verreweg de meest kleurrijke zwart-/witfilm die ik ooit gezien heb. Het is zo zinnenprikkelend gebracht dat je de scenes bijna voelt. Het is ook mooi hoe het pertinent ongrijpbaar blijft; er is geen enkel genre waarin je het zou kunnen plakken. Het is een detective maar zonder de moorden; het is drama maar zonder de tragiek; het is een oorlogsfilm maar zonder de oorlog. Heerlijke cinema.

Ah, ik dacht al! Ik moest een aantal keren aan Days of Heaven denken bij deze film. Prachtig geschoten, maar wat verwacht je anders van Powell en Pressburger.

Het is inderdaad een bijzondere film, die buiten alle genres valt. Het valt nog het best te beschrijven als een modern sprookje. De setting is gewoon de tweede wereldoorlog, maar het voelt een beetje aan als een legende.

Ik had een probleem tijdens het kijken. Mijn dvd had geen ondertiteling en ik kon het dialect van die streek niet altijd goed volgen. Ik denk dat ik daardoor een kwart van de dialogen gemist heb en daarmee sommige belangrijke punten. Maar wat ik zag en hoorde was schitterend, zelfs al waren sommige acteurs niet al te best (het enige minpunt zover). Ik moet de film eens zien met ondertitels, dan zou hij wel eens tussen mijn favoriete films van The Archers kunnen staan. Toegegeven, het eerste anderhalf uur vond ik slechts aardig, maar het laatste half uur groeit het voorgaande uit tot iets bijzonders.

Weet iemand iets van een ondertitelde dvd (Engels of Nederlands) buiten de Criterion?

3,5* voor nu, maar kan alleen maar stijgen.

Een moeilijk te definiëren film van The Archers. Het heeft op de een of andere manier iets ongrijpbaars, het verhaal, wat we hier voorgeschoteld krijgen. Ik verwachtte aanvankelijk een soort van detective. Daar begint het ook wel mee, wanneer het verhaal van “the Glue Man” naar voren komt, maar langzaam maar zeker wordt dat een beetje terzijde geschoven en verandert het in soort van sprookje.

Zoals altijd ziet het er cinematografisch erg goed uit. Ondanks dat sommige opnames duidelijk studiowerk zijn, is het sfeervol en knap gefilmd. Ik had enigszins moeite om in het verhaal te komen, maar langzaam gebeurde dat en langzaam aan werd het allemaal ook steeds beter. Op momenten is wel duidelijk te merken dat deze film tijdens de Tweede Wereldoorlog geschoten is. De redenen waarom in de oorlog gevochten wordt, worden op subtiele wijze benadrukt en verpakt. Verder zitten er ook zeker wel wat diepere lagen in de film en is de sfeer op momenten erg dromerig, net zoals bijvoorbeeld de sfeer in hun latere meesterwerk “A Matter of Life and Death”

Ik ben hier niet helemaal door omver geblazen. Het is een knap gemaakte film, dat zeker, maar het pakte me niet helemaal zoals gehoopt. Misschien dat een herziening me er ooit nog eens anders over laat denken, maar op dit moment kan ik er niet meer dan drieënhalve sterren aan kwijt.

3,5*

Goh, wat hou ik van dit soort films! Ik had zomaar al het gevoel dat ik deze film leuk zou vinden en dat gevoel bleek waarheid. Grappig ook dat de film met zo'n flut-plot zo kan blijven boeien en zo mooi passend kan eindigen! Het zette me dan ook volledig op het verkeerde been; leuk is dat!

De film zit ook vol kleine details en kwinkslagen die ik ook zo leuk vind in die van bijvoorbeeld Hitchcock. Zoals de running gag over de sergeant-strepen. Of de dorpsidioot.

Grappig ook dat de Amerikaanse sergeant 's ochtends koffie wil Toen ik in Wales studeerde had ik precies dezelfde wensen en discussies met onze tea/coffee lady daar. Britten drinken 's dus ochtends thee en 's middags koffie. Ze blijven dwars, hè? Waar dat 'teatime' dan ook vandaan komt is me een raadsel!

Één van mijn beste aankopen, deze box! Maar inderdaad jammer dat deze ene (mooie) nu nèt geen ondertiteling heeft.

Nu zelf nog eens naar Canterbury, één van de drie kathedralen die ik ooit per se nog eens wil bezoeken...

Goeie film over een paar vreemdelingen die terecht komen in een klein dorpje dat geterroriseerd wordt door een man die lijm in het haar van dames gooit. De film speelt zich niet alleen af tijdens de tweede wereldoorlog, maar is ook gefilmd in die tijd (iets wat vooral te zien is tijdens de scenes in Canterbury zelf). Prachtig camerawerk en een mooie montage. Tijdens sommige stukken wel wat eentonig.

Het begint visueel sterk, met die roofvogel die verandert in een vliegtuig. Zo wordt de link gelegd tussen de tijd van Geoffrey Chaucer en het heden. De locatie van Kent/Canterbury is prachtig in beeld gebracht. Met de twee hoofdpersonages kun je gemakkelijk meeleven.

Films tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn vaak patriottistisch met een vleugje oorlogspropaganda, en dat is hier niet anders. Het was de bedoeling jonge mensen te motiveren om mee te strijden voor Engeland.

De ontknoping vind ik nogal vreemd. Als ik het goed begrepen heb, deed de glue man lijm in het haar van meisjes om ze onaantrekkelijk te maken voor soldaten. Dan zouden die zich beter op hun taak in de oorlog kunnen concentreren. Ik ben niet helemaal overtuigd van deze methode.

'k Vroeg me lang af hoe het nu eigenlijk zat met die glue man, maar had ondertussen wel genoten van het camerawerk van deze film en vooral de dialogen, met het striemend Amerikaans in contrast met het meer gestyleerd taaltje van Kentenaren, de grappige verhaaltjes (het "maybe"-relaas en het niet ontvangen van brieven, de stationsscène met het misverstand, het puzzelwerk van onze twee sergeanten, de nostalgie rond een caravan...) tot het duidelijk was dat de lijmintrige niet belangrijk meer was maar dat ook nu, 600 jaar na de pelgrims, er ook nog "blessings" waren voorbehouden.
Knap filmpje met flair en humor en charmante vertolkingen.

Regisseursduo Michael Powell en Emeric Pressburger heeft meerdere filmklassiekers op zijn naam staan, maar slaagt er niet echt in om mij persoonlijk te charmeren. A Canterbury Tale legt de focus in mijn optiek vooral op de verkeerde uitgangspunten, waarin onder andere het basismysterie al snel aan de kant wordt gezet om meer ruimte toe te kennen aan de hoofdpersonages zelf. Alhoewel Powell & Pressburger geregeld een aantal knappe, tastbare beelden op het scherm toveren, wil het verhaal daardoor niet echt boeien. Erg goed wordt er namelijk niet geacteerd en de uitkomst is ook niet echt bevredigend, maar er zijn genoeg bonuspunten voor het visuele aspect.

De film is in essentie een betoverend verhaal over geloof, hoop, wonderen, de pracht van het Engelse leven en de Engelse tradities. De wereldpremière vond plaats in mei 1944 in een theater in Canterbury. De titel van de film is ontleend aan "The Canterbury Tales" van Geoffrey Chaucer uit de 14e eeuw.

Het verhaal van de film is gebaseerd op Chaucer's thema van "excentrieke personages op een religieuze pelgrimstocht" en belicht de oorlogservaringen van de inwoners van Kent, en bevordert de vriendschap en het begrip tussen Britten en Amerikanen tijdens de oorlog. De film werd kort na de Baedeker-bombardementen van mei/juni 1942 opgenomen, die grote delen van het centrum van Canterbury hadden verwoest. Een groot deel van de film is opgenomen in en rond de kathedraal van Canterbury en de door bombardementen getroffen plekken van de stad, waaronder de High Street, Rose Lane en de Buttermarket. De kathedraal zelf was niet beschikbaar voor de opnames, omdat de glas-in-loodramen waren verwijderd, de ramen waren dichtgetimmerd en het orgel was opgeslagen. Dit ter bescherming tegen luchtaanvallen. De orgelmuziek moest worden gespeeld op het orgel van de kathedraal van St. Alban's, omdat het orgel in de kathedraal van Canterbury was gedemonteerd. Door slim gebruik van perspectief werden grote delen van de kathedraal in de studio nagebouwd door de latere Oscarwinnende art director Alfred Junge. Verschillende dorpen in Kent, waaronder Chilham, Wickhambreaux, Fordwich en Wingham, werden gebruikt voor scènes die het fictieve dorp Chillingbourne voorstellen. De makers van The Archers kregen geen toestemming om in de kathedraal van Canterbury te filmen. Bovendien waren de glas-in-loodramen door de luchtaanvallen verwijderd, en waren de zijbeuken gevuld met zandzakken en aarde om branden te bestrijden en om vallend metselwerk of beelden op te vangen. Daarom werd het interieur van de kathedraal nagebouwd in Denham Studio. Ze hebben het zo goed nagebootst, dat gidsen van de kathedraal mensen hebben verteld dat de film er daadwerkelijk is opgenomen. Nadat Petrus de kathedraal binnenkomt, kijkt hij omhoog naar het plafond. Dat is de enige opname die daadwerkelijk in de kathedraal is gemaakt. Hoewel de productie geen toestemming had om daar te filmen, is het ze toch gelukt om die ene opname met een handcamera te maken. De kathedraalklokken die in de openings- en slotscènes te zien zijn, waren een miniatuurreplica van de Bell Harry Tower in Canterbury, zodat de camera erlangs kon bewegen. De klokken werden geluid door klokkenluiders van de kathedraal, die met duim en wijsvinger aan de snaren trokken op de maat van een geluidsopname van de echte klokken. Daarnaast bevat de film ook een verwijzing naar de locatie van Powell's veelgeprezen speelfilm "The Edge of the World."

De film speelt zich af in augustus 1943. De première vond plaats op vrijdagavond 27 augustus. De film werd in zwart-wit opgenomen en was de eerste van twee samenwerkingen tussen Michael Powell, Emeric Pressburger en cameraman Erwin Hillier. De visuele stijl van de film is grotendeels een mengeling van Brits realisme en Hilliers Duitse expressionistische stijl, gecombineerd met een neoromantische kijk op het Engelse landschap. Het idee dat in het Engelse platteland 'het verleden het heden altijd achtervolgt', was een geaccepteerd onderdeel van de Engelse literatuur, zoals te lezen is in werken als "Puck of Pook's Hill" van Rudyard Kipling. In de jaren zestig zou dit een belangrijk thema worden voor Britse filmmakers en romanschrijvers. De Brits-Amerikaanse betrekkingen waren ook een onderwerp in de eerdere film "The Life and Death of Colonel Blimp" van Michael Powell en Emeric Pressburger, en nog gedetailleerder in hun daaropvolgende film "A Matter of Life and Death."

Dit was de eerste flop van het team van Michael Powell en Emeric Pressburger, en de film bleef jarenlang ongezien en onbereikbaar voordat hij eind jaren zeventig werd herontdekt. Pas daarna begon men zich af te vragen of Stanley Kubrick de film had gezien, alvorens hij "2001: A Space Odyssey" maakte. Dit aangezien het begin van deze film veel gelijkenissen vertoond. Zowel Kubrick als Powell hebben dit ontkend. Michael Powell en Emeric Pressburger schreven het script en verbonden de concepten landschap en geschiedenis met de persoonlijke reis van drie mensen om een basis van gemeenschappelijke identiteit te tonen. Michael Powell gebruikte het werk van Geoffrey Chaucer als inspiratie voor een film die "de liefde voor zijn geboorteplaats en alles wat hij voor Engeland voelde" liet zien.

Op 11 mei 2014 werd deze opnieuw vertoond in Chilham. Dit ter gelegenheid van de 70e verjaardag. Er werden meer dan 100 kaartjes verkocht voor de vertoning in de dorpszaal van Chilham. De volledige opbrengst ging naar het restauratiefonds voor het oorlogsmonument. De film werd eind jaren zeventig volledig gerestaureerd door het British Film Institute en de nieuwe versie werd geprezen als een meesterwerk van de Britse cinema. Op 19 september 2007 werd deze film voor het eerst vertoond in de kathedraal van Canterbury. De vertoning was een fondsenwervend evenement om de reparaties aan de kathedraal, die tijdens de Tweede Wereldoorlog door bombardementen waren beschadigd te bekostigen.

De cast is goed samengesteld. John Sweet was geen professioneel acteur, maar een sergeant in het Amerikaanse leger die tijdens de oorlog in Engeland gestationeerd was. Hij werd ontdekt door Michael Powell tijdens een tournee langs militaire bases in het stuk "Our Town" van de Amerikaanse toneelschrijver Thornton Wilder. Hij schonk zijn salaris aan de NAACP. Dit was zijn enige filmrol. Na de oorlog keerde hij terug naar het onderwijs in de Verenigde Staten en overleed in 2011 op 95-jarige leeftijd. In zijn eerste grote filmrol werd de jonge Britse rekruut Sgt. Peter Gibbs vertolkt door Dennis Price, die destijds nog vrij nieuw was in de filmwereld. Hij zou een lange carrière hebben en wordt tegenwoordig vooral herinnerd als de onverstoorbare seriemoordenaar in de Britse komedie "Kind Hearts and Coronets." Sheila Sim maakte haar filmdebuut. Haar rol ging in eerste instantie naar Deborah Kerr, maar zij was niet beschikbaar nadat ze een contract met MGM had getekend. De rol van Thomas Duckett werd vertolkt door Charles Hawtrey. De bekende komische acteur was bekend van de langlopende Carry On...-filmreeks, waarvan "Carry On Sergeant" de eerste was. Beatles-fans herkennen zijn naam wellicht van het studiogesprek van John Lennon aan het begin van het album "Let It Be" Lennon verwees waarschijnlijk naar deze acteur, en niet naar de Edwardiaanse toneelacteur, schrijver en manager Sir Charles Hawtrey, van wie de komische acteur zijn artiestennaam ontleende. Michael Powell en Emeric Pressburger waren oorspronkelijk van plan om Burgess Meredith te casten in de rol van sergeant Bob Johnson, maar veranderden van gedachten en kozen voor een onbekende acteur. Meredith fungeerde als scriptredacteur voor het personage van Johnson. Dit was de laatste film van Jane Millican, waarin ze de rol van Susanna Foster vertolkte. James Tamsitt liet zijn haar knippen om er netjes uit te zien, alvorens hij met Leonard Smith en David Todd naar Londen ging om scènes op te nemen in Denham Studio. Helaas paste zijn nieuwe kapsel niet bij de warrige haardos die hij had tijdens de opnames op locatie. Zodoende moest hij een pruik dragen.

Componist Allan Gray hergebruikte een deel van de muziek uit "The Life and Death of Colonel Blimp." De kenmerkende jazztrompetmelodie die in deze film te horen is tijdens de scène met de koerier aan het begin van de film, wordt nu op de achtergrond gebruikt in de scène in de herberg Hand of Glory. Deze film en "Mrs. Miniver" eindigen beide met het spelen van "Onward Christian Soldiers" tijdens een kerkdienst. Voor de naoorlogse Amerikaanse release dwong de studio Michael Powell de film volledig opnieuw te monteren. Er werd meer dan twintig minuten uitgeknipt om de film korter en sneller te maken. Er werd een voice-over van Raymond Massey toegevoegd en er werden openingsscènes gefilmd, waarin Kim Hunter als de vriendin van sergeant Johnson werd geïntroduceerd om de film een eigentijdser karakter te geven. Ten tijde van de opnames waren Hunter en Massey bezig met de voorbereidingen voor de opnames van "A Matter of Life and Death." Powell filmde Hunter's scènes met John Sweet op een Engelse set die New York nabootste. Het inmiddels getrouwde stel presenteerde de film als een flashback, vergelijkbaar met de openingen van "The Way to the Stars" en "Twelve o'Clock High." Sweet werd in werkelijkheid in New York gefilmd, waarbij de scènes werden gecombineerd.

De film bevat ook een zwarte rand. Margaret Mitchell was met haar man op weg naar een vertoning van deze film, en werd aangereden door een auto die veel te hard reed. Ze raakte bewusteloos en overleed vijf dagen later. Ze was vooral bekend als auteur van "Gone with the Wind." Als je een liefhebber bent van rustige films, dan is dit zeker een aanrader.

3,0 *