Brimstone (2016)

Als je een film twee keer moet zien om hem te berijpen, dan heeft de regisseur een onduidelijke film gemaakt en heeft hij dus gefaald.

Nee hoor, het kan ook dat je als kijker niet goed oplet

En als 95% van de kijkers de film wel snapt? Ligt het dan aan jou of aan de regisseur?

Aan de regisseur?

Het kan ook zijn dat de regisseur zijn verhaal niet duidelijk vertelt. en dat is hier het geval.

Ik begreep de film wel bij eerste keer kijken. Jij niet. Kan toch.

Verander die 95% maar in 99,99%. Wat valt hier niet aan te begrijpen als ik vragen mag?

Inderdaad, zo moeilijk was het niet.

Ik ben het een beetje met Lezertje eens. Die episodische, gefragmenteerde opbouw is een tikkeltje rommelig. Ik had het liever ook wat strakker en directer gezien. Niet omdat ik het anders niet begrijp, maar omdat het nodeloos complexe narratief eigenlijk geen logische functie heeft.

Ik vond dat die dreiging in de eerste akte een grote meerwaarde had- zien en voelen dat Liz doodsbang is, maar (nog) niet precies weten daarom. Sterker nog, ik denk dat de vertelstructuur er mede voor zorgde dat ik zo in het verhaal zat. Ik had een chronologische vertelling hier waarschijnlijk sneller als standaard bestempeld, en het verhaal zou me wellicht ook minder gegrepen hebben. Gaat niet per se om complexiteit, maar wmb wel om een passende opbouw.

Die eerste akte was magnifiek. Als het die toon had doorgezet was ik zeer tevreden. Maar precies wat jij zegt - het zou minder goed zijn als het chronologisch zou zijn verteld- is een beetje mijn ding. Rechtlijnig verteld zou het geforceerd en bedacht voelen, terwijl het nu enigszins werkt omdat het die puzzel-structuur heeft.

Lees ik het goed: blu-ray te koop voor € 64,99?

Ik zag 'em vandaag nog bij de Donner staan voor 20...

Koolhoven moet er ook nog iets aan overhouden

Ik heb deze film eventjes voor me uitgeschoven, maar dit weekend kwam het er toch van. Ik was vooral een beetje terughoudend omwille van de recensies in de media. Deze spiegelden een expliciete geweldfilm tegen vrouwen voor. Koolhoven werd ei zo na verketterd als een machts- en mediageile vrouwenhater enz ... Mel Gibson had een opvolger, zo ver ging het soms, al was het niet allemaal zo negatief. Nu, ik ben niet vies van een beetje geweld in een film, maar deze commentaren zorgden alvast voor lage(re) verwachtingen, iets in het genre van "goede film, maar omwille van ... toch mijn quotering wat bijpassen" wegens té.

Welk geweld en vrouwonvriendelijk vertoon kwam dan wel aan het licht? Een muilkorf (recht uit Con Air of Hannibal), wat zweepslagen en wat hoerderij, daar bleef het bij. Oja, ik was de tong, de zelfmoord en het varken haast vergeten... Uiteraard ben ik er me van bewust dat de film een eenzijdig en verdraaid beeld weergeeft van de uiterst gelovige geëmigreerde calvinisten uit die tijd, maar toch. Er is heus nog wel een verschil tussen sadisme en een streng gelovige gemeenschap. Nu, het was ook de periode van de Amerikaanse burgeroorlog waar zwarte burgerrechten ook op een laag pitje stonden (om het heel zacht uit te drukken, beeldmateriaal genoeg denk ik zo) en waar het 13e amendement een hot item was. Macht (hebben over iets of iemand) kan soms een aardig beestje creëren ...

De vrouw en vooral de vernedering en onderwerping ervan, gestoeld op de bijbelse leer van God de Heer staat centraal in deze film. Een vrouw moest haar man behagen, op alle mogelijke manieren, net omdat hijzelf zijn kostbare tijd in nuttigere dingen te stoppen. De vrouw wordt afgebeeld als een object, als een speeltje (al blijft het allemaal visueel braafjes). Psychisch blijft één en ander wel nazinderen: soms is de verbeelding sterker dan wat je werkelijk ziet. Koolhoven teert hier dan ook op. Die muilkorf als een soort boerka of het moment van de tong, het bezorgt je koude rillingen...

Ik hou wel van de opbouw van het verhaal volgens het principe van C-B-A-D. De kijker krijgt zo stelselmatig de noodzakelijke info en verklaringen. De uitstekende acteerprestatie van Guy Pierce gaf de film extra geloofwaardigheid mee, boeiende monologen/preken ook (vooral tijdens de zelfmoord van zijn vrouw). Dakota Fanning deed het ook erg goed, al vond ik de jongere Liz/Joanna sterker presteren. De dominee was de verpersoonlijking van het kwaad, een aardse duivel, letterlijk zelfs. De vlammen (zowel in het begin bij die radeloze vader) als op het einde symboliseerden dit mooi.

Het enige wat me echt stoorde was het zwakke einde waar Liz halve Excorcist-krachten krijgt door met haar armen te "zwaaien". De dood van de dominee was ook een beetje bizar: staat hij daar doodleuk een liturgie af te steken? Daarom ook geen hogere quotering. Ook de twee verborgen outlaws vond ik een plotloos idee met weinig toegevoegde waarde. De identiteitswissel daarentegen, Liz als vroedvrouw, de paar zinnen Nederlands of het hoerencafé vond ik dan wel fijn. Ook de scenes in de sneeuw vond ik een toegevoegde waarde en vond ik knap gefilmd. De spanning en het mystieke droop er toch echt af. Alleen begrijp ik niet dat zij wel kon ontsnappen.
De film kent geen happy end en de waarheid wordt achterhaald. Toch verloochent Joanna haar wilskracht en doorzettingsvermogen niet: ze beslist nog steeds zelf en zet iedereen te kijk door zelf haar lot in handen te nemen.

De sfeer en het decor zit goed. Ook de soundtrack was passend. Kortom: een geslaagde film voor Koolhoven. Het is geen perfecte film geworden, al merk je wel met hoeveel zorg en liefde Koolhoven deze film omarmt heeft.

Nee joh

Foutje dan.

Op het eerste zicht leek het een standaard western te worden. De tijd van cowboys en indianen ligt al lang achter ons, maar 'eigentijdse' westerns als Slow West, The Salvation of Bone Tomahawk tonen aan dat het genre nog niet dood is. Brimstone is vooral een thriller geworden dat mooi wordt opgebouwd en de nodige sfeer neerzet. Religieus extremisme ten top, het blijft een kwaad dat zowel in film als het echte leven hoog in het horrorlijstje prijkt.

De film is een mix van There will be blood en een boek van Stephen King. Subtiele horror en genoeg mysterie om de kijker vast te houden. Vooral Dakota Fanning en Emilia Jones zijn sterk. Guy Pearce heeft zijn momenten, maar speelt op het randje van een parodie. Wat gevaarlijk is voor de sfeer.

Een film die beter uitgedraaid is dan verwacht, al stelt het wel teleur naar het einde. Maar zeker van genoten.

Toen ik de film opstartte had ik het gevoel dat alle Nederlanders weer typisch een film van Nederlandse bodem overdreven goed aan beoordelen waren, maar ik ben positief verrast.

De grimmige sfeer van de film weet constant te boeien en zorgt ervoor dat je volledig in de film zit. Hierbij komt er ook nog goed acteer werk van de meeste acteurs af. Hierbij wil ik vooral een speciale vermelding maken naar Guy Pearce, die een geweldige badguy neer zet. De algehele indeling van de film is ook leuk gedaan en het is mooi om te zien dat Koolhoven er niet in verstrikt raakt. Dit zorgt er dan gelukkig ook voor dat de film vloeiend loopt en geen seconde verveelt.

Dus ik ben over het algemeen gezien zeer tevreden, waarom ik hier niet de volle pond uitdeel is vooral omdat ik de film geen meesterwerk vind, maar Koolhoven heeft zeker wel het uiterste uit de film gehaald. Ik probeer eigenlijk vooral te zeggen dat de film geen meesterwerk in zich heeft en dat dit de best haalbare resultaat is. Goeie film, goed geregisseerd en nog beter geacteerd.

Prima film, eentje waar Nederland internationaal trots op mag zijn. Koolhoven bewijst wederom na oorlogswinter een prima regisseur te zijn. De rol van Guy Pearce is erg goed en eng neergezet. Je begint die man echt te haten, zich zo schijnheilig voordoen en uiteindelijk als dominee dichter bij de duivel blijkt te staan dan bij de heer!

Tegenvaller voor mij. Erg ongeloofwaardig, ver over de top en vooral een aantal zieke fragmenten.

'Overgeregisseerd', wat is dat?

Och ja, ik weet het wel, als je wilt laten zien hoe verschrikkelijk iets is dient er op de gruwelijkheden niet beknibbeld te worden, maar moet je dan ook per se uitpakken met zó'n opeenstapeling van wreedheden dat de (i.c déze) kijker er onpasselijk van wordt? Moord, verkrachting, incest, een man die met z'n eigen darmen aan een paal gebonden zit, afranselingen met de zweep, hersens op de lens van de camera, een man die we recht in het gezicht kijken terwijl hij gewurgd wordt, een uitgerukte tong... Het punt is duidelijk, hoewel westerns een favoriet filmgenre van Martin Koolhoven zijn wil hij toch niet verbloemen hoe rauw het leven indertijd in die contreien was voor de goedwillende mens in het algemeen en de vrouw in het bijzonder, maar deze film is bijna voldoende om mijzelf van diezelfde liefde voor westerns te genezen. De intenties zijn misschien oprecht, en ik bewonder het spel (vooral van Dakota Fanning, die ik ook al zo geweldig vond in American pastoral), evenals de technische credits en de visuals, maar dat helpt allemaal niets als je twee-en-een-half uur met de neus in het riool wordt gehouden, zonder adem, zonder kleur en vrijwel zonder humor.

Ik vind het een heel sterke film, maar het is een film die je een mep geeft. Je blijft niet onberoerd bij het bekijken ervan. Het geweld in de film is de ultieme vorm van geweld. Kaal, sober maar intens, tot op het bot. Voor één keer kon ik me niet afschermen tegen een gevoel van onbehagen; dat het 'maar' film was.

Prachtige beelden, sterke acteerprestaties. Sublieme opbouw.

Een film die met kop en schouders uitsteekt boven de overdaad aan films die we over ons heen krijgen.

Sommige mensen hebben problemen met de opbouw van de film. Ik vraag me af waarom. Het ligt volgens mij niet aan de film.

Ik zie de film als een film over onvoorwaardelijk doorzetten bij het overleven in een onmenselijke wereld, ook over godsdienstwaanzin of hoe een zieke geest God gebruikt om zijn daden goed te praten (hoe herkenbaar, toch?).

Martin Koolhoven’s Brimstone as an 'Edam' Western - sensesofcinema.com

willywilly schreef :

Koolhoven is toevallig ook een nieuwbouwwijk in Tilburg, waar koophuizen staan die vanuit een behoefte aan nostalgie in jaren '20 stijl zijn gebouwd zodat bewoners zich echt in die tijd wanen, wat natuurlijk een illusie is. Zo is het ook een beetje met Koolhoven zelf, wiens films ons door de media worden opgediend als zijnde meesterwerken, maar het allerminst zijn. De serieusheid straalt van zijn films af, voor zover serieusheid kan stralen. Het stramme geforceerde acteren wat we ook al in Oorlogswinter zagen, de vaak bespottelijke dialogen (Je bent nu een vrouw, Johanna. Je lichaam is klaar om kinderen te maken), de afwezigheid van humor, een goede grap af en toe zou wel fijn zijn om even op adem te komen.
Guy Pearce manoeuvreert zich als een stijve houten plank door de film, behalve dan op de momenten dat hij preekt, dan opeens speelt hij ontzettend overdreven. Ik heb een acteur nog nooit zo volslagen idioot zien doen als Guy Pearce als demonische dominee. En dat rare accent, leek wel André Rieu. Carice van Houten is natuurlijk ook weer van de partij.
Waar Koolhoven al meteen een grove fout maakt is dat hij het niet zo nauw neemt met de historische geloofwaardigheid. De zelfgeseling, de ijzeren muilkorf, de tong die als straf wordt uitgesneden, het excessieve geweld tegen vrouwen, het zijn eerder middeleeuwse gruwelijkheden ten tijden van de heksenvervolging dan iets uit het Amerika van de negentiende eeuw. Fantasy? Horror? Of heeft het toch allemaal iets diepzinnigs?
Over het 'feministische' karakter van deze film, ik hoorde Koolhoven daarover iets zeggen in een linkje hier op MM, ik heb het een beetje vrijelijk vertaald: Eigenlijk heeft een vriendin van mij, die feministe is, nou ja, een soort van, ze schrijft erover en zo , die zei over de film: dit is de meest feministische film die ik ooit heb gezien, zij zag de film als een van de eerste, en ik besefte toen: ja, ik denk dat je het inderdaad zo zou kunnen zien. Ik ben een groot voorstander van vrouwenrechten en alles, dus ik kan mezelf een feministe noemen, maar het was niet mijn intentie een feministische film te maken, maar als je het vanuit het een vrouwelijk oogpunt bekijkt en weet wat hierover mijn opvattingen zijn, dan zou je deze film kunnen beschouwen als een feministische film.
De vrouwen in deze film zijn van die gedweeë figuren die geen enkele weerstand bieden, ik kreeg er echt de zenuwen van. Zoals die scene dat Carice van Houten op bed ligt met haar man en heel liefdevol haar hoofd tegen zijn schouder aanvlijt... De enige vrouw in de film die mij even van mijn stoel deed opveren was dat hoertje met die blonde krullen die niet door een klant gezoend wil worden en hem in zijn lip bijt. Maar dat was geen Koolhoven, maar een typische Verhoeven-vrouw: een vrolijke deerne die zich door geen enkele man laat onder krijgen, maar net iets minder grofgebekt.

Meedogenloze film. Duidelijk en spannend opgebouwd, mede door de realistische weergave in die tijd en het geslaagd acteerwerk. Geen minuut verveling...