Uzak (2002)

... en een hittegolf op Antarctica.

3,0*

Ik overdrijf. Afgelopen winter heeft het wel gesneeuwd. Het jaar daarvoor ook. Sneeuw komt wel voor in Istanbul, maar vaak is het van korte duur. Als Ceylan echt wacht op sneeuw in Istanbul, dan heeft hij in ieder geval minder dan een week de tijd voor wat shots.

Haha, precies de reden waarom ik inlogde *

Ik had de links al in de aanslag:

http://www.ntvmsnbc.com/news/360403.asp (feb. 2006)

http://www.hurriyetim.com.tr/haber/0,,sid~1@w~2@nvid~533911,00.asp (feb. 2005)

http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=108447 (maart 2004)

* Naast het willen inschrijven voor de Lawrence-lijst in de DVD-weggeef-topic.

Toegevoegd, staat in de wachtrij

Gehuurd met veel verwachtingen... Is toch niet mijn type film alleen voor die mooie beelden 2.5 *

Dat is dan best vaak. Dat maken we zelfs in Nederland niet mee

Uzak betekent afstand en no kiddin’, dat wordt duidelijk. Man komt naar Istanbul en trekt in bij vriend. Hij probeert werk te vinden in tijden van economische malaise en tijdens dit proces stelt de gastheer zich niet echt gastvrij op. Hun verschil in leeftijd, intelligentie en achtergrond zorgt voor frictie. Ondertussen is de gastheer (fotograaf van voornamelijk tegels en eieren) de touch met realiteit ook wel een beetje kwijt en ziet hij een geliefde ex richting Canada gaan. Misschien dat het relatief eenvoudig is om goede, weloverwogen cinema te maken in een land waar de moderniteit niet al eeuwen oud is (hier: Turkije), maar Uzak weet op een ogenschijnlijk eenvoudige manier een ingrijpend verhaal te vertellen (en niet verstoken van humor, al is die gitzwart), waarbij de focus zich subtiel verplaatst van bezoeker naar gastheer. En altijd verschijnt er weer even een moskee in beeld. Ze spelen geen actieve rol, maar ze zijn er wel.

Een "heerlijke" film. Neorealisme met een Turks sausje. Het netto resultaat: een oprecht gestileerd situatief beeld van het leven in Istanbul.

Emin Toprak die de personage Yusuf speelt is helaas veel te vroeg overleden in 2002 . Zeer getalenteerde acteur waar ik graag meer van had willen zien.

De DVD is zeer zeker een aanrader!

Een dikke 4.5*

Vaak mooie plaatjes, dat wel maar voor de rest is het maar een taaie bedoeling deze Uzak. Ik bedoel ik had al problemen om me 2 uur lang te concentreren bij Stalker laat staan als ik moet kijken naar iemand anders die in een donkere kamer op een TV naar Stalker kijkt

De personen in deze film die met elkaar zitten opgezadeld, een werkeloze sloddervos en een fotograaf die al zijn gevoel voor schoonheid is kwijtgeraakt, hebben een nogal leeg en vooral erg, erg saai leven... Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik daarmee aan moet. Ik voelde niet zoveel bij deze personen vond ze zelfs behoorlijk vervelend (vooral de fotograaf vond ik best een naar mannetje). Is het een verhaal over (al dan niet zelfverkozen) eenzaamheid en vervreemding in de grote stad? Waarom wordt er dan niet meer mee gedaan? De climax beperkt zich tot het wisselen van een sigarettenmerk of het omvallen van een lamp. Tja, de ultieme verveling op film vastgelegd en dan opgesierd met prachtige beelden van een besneeuwd Istanbul. Maar, voor mooie plaatjes koop ik wel een fotoboek... en al die verveling vind ik gewoon niet echt intressant om te zien. Het meest boeiende was nog toen ik mezelf begon af te vragen hoe die 2 mannen in godsnaam al die fotografie-zooi in die kleine zwarte SMART kregen gepropt (dat had ik dan weer wel eens willen zien).

Opvallend is dat ik de acteerprestaties dan eigenlijk wel weer behoorlijk goed vond, dat wil zeggen de personages vond ik zeker geloofwaardig. Maar denk dat dit soort slakkengang trage art-house, waarin nauwelijks iets gebeurt mij gewoon niet zo ligt (sukkel ook altijd spontaan in slaap als ik aan Le Fils denk bv).

Houd het uiteindelijk maar op een bescheiden 2.5*

Potverdrie ! En al weer zo'n film waarover ik een kort stukje wil schrijven en lees dat iemand anders m'n gedachten al 100% verwoord heeft, Starbright boy in dit geval. Nou ja, dan rest alleen nog de waardering: ook 3.5*

Waar Madecineman de film Le Fils als vergelijking aanhaalt, vind ik dat niet geheel terecht. Want Le Fils bevatte naar mijn idee veel meer spanning dan Uzak. Verder deel ik de mening van Madecineman wel. Prachtige beelden: Jazeker, Boeiend: niet echt.

Misschien was het punt van de film wel om de leegte van een eenzaam leven te in beeld te brengen?

Kan, maar dat levert natuurlijk nog niet altijd automatisch een goede film op. Maw ik verveelde me een beetje met de verveling in deze film.

Ik vond de film allerminst vervelend, integendeel.

Minuten lang kijken naar een kerel die in het donker TV zit te kijken... En dat komt dan ook nog eens een paar keer voorbij. Das voor mij echt te veel van het goede hoor, kon bij Uzak soms maar amper m'n ogen open houden.

Dit is pertinente onzin natuurlijk. Dan zouden er of nog weinig slechte films gemaakt worden, of regisseurs zouden opeens allemaal heel openhartig worden. Wat de regisseur van het eindresultaat vindt is volstrekt onbelangrijk, slechts leuk voor biografische nerds, en heeft in ieder geval geen enkele invloed op de vraag of de film goed is. Dank voor het maken, meneer, nu zijn wij!

Een film is misschien wel geslaagd in artistiek opzicht als de regisseur er zijn (persoonlijke) doel mee heeft bereikt maar wat ik er dan vervolgens van vind dat mag ik dan weer gelukkig helemaal zelf uitmaken.

Precies.

Dit vind ik dan weer pertinente onzin. Alsof de mening van de massa wel een goede graadmeter voor kwaliteit is? Ik vind het juist goed als een regisseur zich niet laat leiden door wat het publiek wil. Maar om hierover een eindeloze discussie te gaan voeren is wellicht nog zinlozer.

Geweldige film. Deed me denken aan het werk van Antonioni.

Z'n nog duidelijke liefde voor z'n vrouw doet mij denken dat hij daar niet zelf voor gekozen heeft. Ik denk dat z'n vertrouwen in de mens door de scheiding ernstig beschadigd is, en dat hij een tijdje op zichzelf wil zijn. En dat de komst van Yusuf, die hij moeilijk kan weigeren, daar erg frictief op werkt.

Behalve deze kleine verschilletjes die hier genoemd worden, zijn er ook schrijnende overeenkomsten tussen de twee.

Ze hebben beiden problemen met de vrouwen, zijn kettingrokers, en hun familiare situatie is niet best te noemen.

De scène waarin ze beiden Fashion TV kijken illustreert dat perfect.

Met dat leven en die idealen ben ik het eens. Maar semi-intellectueel vind ik de man niet. Denk ook niet dat dat gesuggereerd wordt.

Mee eens.

Met de herkenbaarheid ben ik het redelijk eens, maar toch konden de dialogen konden heel wat beter vind ik. Mahmut is denk ik ook vooral boos omdat Yusuf gewoon geen werk vindt, zodat die, grof gezegd, kan oprotten en Mahmut z'n geest eindelijk kan rusten.

Ik denk niet dat hij zozeer van sigaret verandert, maar dat je het dieper moet zoeken. Dat hij het als het ware ook eens van de kant van Mahmut bekijkt. Of dat hij met het vertrek van z'n ex-vrouw eindelijk wat meer open-minded is en denkt van: 'Fuck, wat heeft mijn levensstijl me tot nu toe nou gebracht, ik probeer het eens anders.' Iets in die richting tenminste, vind ik moeilijk te verwoorden.

Maar dat is ook de bedoeling van de regisseur met deze film geweest. Niet alleen het abstracte einde, maar het hele verhaal laat iedereen een eigen interpretatie te na.

Ondanks dit alles wist de film me overigens niet volledig te overtuigen en trok het me niet mee. Moeilijk te zeggen waaraan het ligt, en misschien dat dat bij herziening verandert.

***1/2

Met een zeer beperkt budget een mooi verhaal vertellen en daar een redelijke film van maken. Sfeer en beeld zijn prachtig. Ik begrijp niet dat de film niet "Eenzaamheid" als titel heeft.

Eenzaamheid, bindingsangst, onzekerheid na lange relatie, onzekerheid na het ontsnappen van de ouderlijke situatie en Ceylan brouwt het aan elkaar in een broeiend, weliswaar traag maar dan kun je je nog meer in gevoelens inleven, briljant naturel drama. Applaus.

Goede film met goed acteerwerk die mooi laat zien hoe lastig het kan zijn als iemand je constant uit je dagelijkse routine haalt.

In het begin pas je je een beetje aan maar na verloop van tijd ga je je ergeren en wil je weer je dagelijkse routine vervolgen, daar komt het op neer in deze film.

Vooral veel mooie beelden, soms leek het wel een stilleven in een film. Tegen het einde toe vond ik wat langdradig worden, maar de film is zeker interessant.

Langzame film, als je die Amerikaanse blockbusters gewoon bent. Terug in de tijd als het ware Dit doet echter niets af aan zijn schoonheid en zijn kracht. Mooie shots van Istanbul. 3.5

Nuri Bilge Ceylan realiseert erg persoonlijke films. Het Turkse Talent is regisseur, scenarist, cameraman, co-editor én producent (heeft zijn eigen productiehuis NBC Film). Zijn cast bestaat voornamelijk uit amateurs (familieleden en vrienden). In Uzak is de buurvrouw zijn eigen vrouw, de moeder zijn moeder, Yusuf zijn neef en Mahmut een vriend van hem. De Smart van Mahmut is Ceylans eigen wagen en het appartement in de film is de regisseurs (oude) woonst. Ceylan maakt small budget films. Uzak kostte minder dan $100,000. Een niet-commercieel uitgangspunt, films maken voor jezelf, zoals je ze zelf wil. Zijn films bevatten vaak autobiografische elementen. Ceylan is zelf fotograaf. Deze winterse stadsparabel bevat dan ook precieuze panoramische plans waarin zowel op voor-, midden- als achtergrond wordt gewerkt. Net als bij Ozu mogen de scènes hier uitgespeeld worden volgens hun natuurlijke tijd (een welkom antidotum).

Mahmut is een gevallen vereenzaamde artistieke intellectueel (cf. boekenwand). Zijn ambities zijn ondergesneeuwd geraakt. “De fotografie is dood” stelt hij in het begin. Mahmut fotografeert nu tegels voor reclamefolders. Wanneer zelfs Tarkvoski je niet meer kan boeien, je Stalker gebruikt om hinderlijke kamergenoten van de tv weg te jagen en je porno verkiest boven de Russische grootmeester ben je er erg aan toe. “Waar is de tijd dat je films wilde maken als Tarkvoski” vragen zijn vrienden.

Zijn neef Yusuf komt als ontheemde arbeider bij hem aankloppen op zoek naar werk in Istanbul en een nieuw en beter leven. Maar ook zijn idealen smelten al snel als sneeuw voor de zon en hij laat alles op zijn beloop.

De afstand uit de eloquente titel doelt dus deels op de vervreemding van zichzelf en hun dromen. De titel zou ook kunnen gelezen worden als een verwijzing naar de technische afstand in de wijdse shots. Maar in hoofdzaak refereert ‘uzak’ op de relatie tussen de twee protagonisten. Mahmut voelt zich als een muis in de val bij deze proleet. De symboolzwangere film verhaalt dit via allerlei kleine handelingen en details (bijvoorbeeld het elektronische soldaatje).

Ceylan fulmineert op die manier tegen het individualistische stadsleven. Stedelingen creëren hun eigen gevangeniscellen. Als de moderne Tsjechov toont de regisseur op een melancholische, soms licht tragikomische wijze het onoverbrugbare isolement waarin mensen leven, het onvermogen tot communicatie (cf. ook relatie tot vrouwen in Uzak) en lethargisch ennui. Solidariteit en warmte ziet de regisseur als een rurale deugd (uit zijn jeugdjaren). De plattelandsvluchter Yusuf vindt geen beter bestaan in de stad. De ex van Mahmut laat Istanbul achter zich om een nieuw leven te beginnen in Canada.

Twee scènes breken echter met de dagdagelijkse realiteit. Op een nacht ziet Yusuf een lichtvonk in de kamer maar valt opnieuw in slaap. Wanneer Mahmut weer eens ’s nachts voor de tv hangt, ziet hij zijn staande lamp in slow motion en zonder één geluid omvallen. Een magische toets die misschien een on(der)bewust moment van luciditeit of besef verzinnebeelden. Zomerend somnambulisme in hun analgetische bewelming?

Op het einde – in een shot dat een andere grootstadkroniek, Allens Manhattan, citeert - droomt Mahmut bij de haven (Vrijheid) waar Yusuf zo vaak rondhing en rookt hij toch één van zijn neefs “vuile zeemanssigaretten”. Raken zijn bevroren aspiraties toch wat gedooid?

Prachtig gezegd rubenn, ik heb het wel soortgelijk beleefd.

De eerste film die ik van Nuri Bilge Ceylan gezien heb.

Ik vind deze film een van de beste Turkse films ooit gemaakt (wat overigens niet zo moeilijk is, alleen maar troep kom je tegen).

Eindelijk eens een realistische Turkse film die de wereld laat zien zoals die is. Geen overdreven gedoe of irritant acteerwerk.

Prachtig gefilmd met prachtig acteerwerk.

Er is ook heel goed opgelet op de details in de film. Alles klopt gewoon aan deze film.

Na deze film ben ik benieuwd naar de andere films van Nuri Bilge Ceylan. Hopelijk zijn ze minimaal even goed als Uzak.

In ieder geval: ik verwacht nog veel van deze regisseur. En heb alle vertrouwen dat hij me niet zal teleurstellen.

mooi camerawerk, mooi om de twee mannen samen te zien worstelen en hoe verschillend dan ook toch hetzelfde blijken te zijn. Maar toch net niet het kunstwerkje dat ik had verwacht. Heb van Ceyclan Iklimler gezien wat dat voor mij wel was.

Goed om te zien dat hij zich ontwikkeld, ik had waarschijnlijk alleen de volgorde van bekijken erop aan moeten passen.