Akarui Mirai (2003)

Van de 3 Kurosawa's die ik nu gezien heb ( ook pulse en cure) zeker de beste. Erg mooi en fijn filmpje en natuurlijk doet Asano het weer top 4*

Leuk, als je 'zomaar' wat uit de videotheek meepikt, en het zowaar een erg goede film blijkt te zijn.

Erg mooie vertelling van een verwarde jongeman die het leven tegemoet treedt. Op een hele aparte manier naar voren gebracht in de relatie tussen hem en, ja...een kwal.
Yuji verzorgt de kompaskwal van Mamoru, die diens voorbeeldrol in leven houdt. Juist deze ongebruikelijke schakel tussen Yuji en Mamoru geeft het verhaal een poëtisch tintje. Voelbaar metaforisch in haast iedere scene en vele shots. Hier kan ik me aardig in vinden:

De dromen van Yuji, de 'wachten en gaan' tekens, de roofoverval en de daaropvolgende spijtbetuiging van Yuji, de aanwezigheid van de geest van Mamoru wanneer hij een thermometer kapot trapt, de hele school kwallen en hun botsing met de samenleving in Tokio, waarmee Yuji er in slaagt de realiteit te veranderen, het uiteindelijk verzwegen adoptieformulier, de analogie tussen de school kwallen en de bende vreemde jongens etc. etc. etc; allemaal gebeurtenissen, handelingen en communicatie tussen personages die de film erg gelaagd maken. Zonder de erudiete connotatie, want de film blijft wat lichtzinnig, een vleugje feel good misschien zelfs.

Het perspectief van de vader van Mamoru is oa. daarom ook zo intrigerend. Zijn verlies maar vooral de manier waarop hij dat verwerkt komt erg mooi naar voren.

Het visuele aspect sluit mooi bij de thematiek aan. Koud, grauw, veel licht-donker, afgezet tegen de prachtige kwal. Het levert enkele prachtige shots op en geeft de film een haast mystieke sfeer mee.

Veel moois, mooi verpakt ook. Echt een film die groeit in je hoofd, maar voor nu is 4* toch wel geschikt.

Is dit een film met een positieve inslag? Dan maakte Joy Division zeker ook feestmuziek voor bruiloften en partijen!!!!

Ik vond het een aparte, onderhoudende, vrij sombere film. Wel een briljant ironische titel overigens! De aparte kleding valt inderdaad ook op.

De film intrigeert me wel enorm! Ik wil graag een lijn in deze film ontdekken, maar iedere keer als ik denk een bepaalde invalshoek te zien, dan schiet me weer een andere scène te binnen die zo'n hypothese weer om zeep helpt!



Is dat zo? En waarom trapt de geest van Mamoru dan de thermometer kapot?

Gaaf sowieso, de kwal(len). Wat symboliseren ze eigenlijk? Giftige revolutionaire ideeën? Want ze moeten onmiddellijk worden uitgeroeid door de gemeente volgens het journaal! En/maar ze vergiftigen uiteindelijk ook Mamoru's vader.

De eindscène is inderdaad briljant en je zou deze zowel positief als negatief kunnen intepreteren. Zijn dit soort dozentrappende jongelingen dus de toekomst? Ja. Of: nee?

Mijn vermoeden is dat de rode draad in de film generatieconflicten zijn, maar het kan zijn dat ik daar morgen weer totaal anders over denk!

(Zijn ze niet gaaf? Films die je aan het denken zetten!)

Vreemde film,

Niet alleen omdat kwallen geen alledaagse elementen in films vormen, maar ook omwille van de dubbele bodem waarmee dingen in beeld gebracht leken te worden. De symboliek werkte voor mij ook maar ten dele, wat niet wil zeggen dat ik niet genoten heb van vele betoverende shots die deze film opsierden. Vooral die kwallen die in optocht van de rivier richting de zee trokken of een lichtgevende kwal die een duister pand wat deed oplichtte en niet het pand alleen.

Een kwal als metafoor van hoop laten dienen, naar aanleiding hiervan leert Yuji immers om wat meer zorg te dragen, verantwoordelijkheid te nemen voor zijn leven is eigenlijk ook een vreemde keus aangezien desbetreffende kwal ook giftig is. Wat ik daar dan weer mee aanmoet weet ik dan ook niet. Echt een geval van een dubbele bodem. Het blijft wel boeiend om te volgen, met name de relatie tussen Yuji en Mamoru `s vader.

Het eindshot met die stemmige muziek eronder kwam onverwachts maar imponeerde omdat het allemaal ineens wat weghad van een soort coming of age drama waarin iedereen wel eens tegen een/de lamp aanloopt die jongens braken ook in en kwamen er uiteindelijk mee weg, waardoor er nog niets verloren was. Alsof het om rehabilitatie draait, in deze film. 3,5*

De titel Bright Future lijkt me wat ironisch gekozen. Meer een nihilistische film gemaakt door een regisseur met een nihilistische visie op de mensheid. Maar wat is het alternatief? De jongens die in het kantoor werken??
De toekomst ligt in handen van jongeren die - (net als een kwal) iedereen pijn doen cq doden - als men ze aanraakt.
De vader van Mamoru doet weliswaar zijn best om Yuji op een ander spoor te krijgen, maar net als hun baas wordt hij uitendelijk ook gedood.Al met al: Net als zijn film Pulse een fascinerende, duistere film.

Het begon nog zo goed, het eerste half uur was erg boeiend. Maar vervolgens wordt de baas vermoord en dat was imo geen goede keuze. De film kabbelt wat voort en echt interessant wordt het niet meer.

De scène met al die kwallen is trouwens erg mooi, het camerawerk is goed en de muziek is over het algemeen ook goed te doen.

Ik had er in ieder geval meer van verwacht, maar ik schrijf Kiyoshi Kurosawa nog niet af, want er zaten zeker wel wat goede dingen in. Binnenkort een herkansing. Lelijke poster trouwens.

2.5*

Ik ben een beginner voor wat betreft deze Kurosawa. Dit is de derde film die ik van 'm zag en de eerste die ik meteen echt heel goed vind. Bij de andere twee had ik na afloop het gevoel dat ik de film nog eens moest zien om 'm echt te kunnen waarderen. Bij deze niet. Al ben ik wel benieuwd naar de 115 minuten versie.

Een film die behoorlijk ongrijpbaar is vaak. En geen film die iemand helemaal zal kunnen begrijpen. Soms met duidelijke symboliek, soms ook totaal onduidelijke.

Bright Future is geen optimistische film, maar wel een hoopvolle. Sterker nog: hoop is het belangrijkste thema van de film voor mij. De veelgeroemde eindscene waar in het liedje verliefd worden een kleine revolutie wordt genoemd was inderdaad prachtig en zet me nog meer op dat spoor. Naast de rehabilitatie van de jongens ook het gevoel dat mensen soms zonder het te beseffen invloed hebben op elkaar.

Ik moest ook soms een beetje denken aan een andere Japanse film, namelijk Oretachi no Sekai (2007) . Er zijn enorme verschillen tussen de twee films, maar toch voelen ze verwant. Films van buitenstaanders waarin er toch een bloempje op het beton groeit.

4.0*

Typisch vreemde en surrealistische film van regisseur Kiyoshi Kurosawa, die zich ook nu weer niet van zijn meest vrolijke kant laat zien. De gebeurtenissen zijn tegelijkertijd wel fascinerend, waardoor de aandacht er toch wel bij blijft. De subplot met de kwal is bijvoorbeeld bijzonder fraai bedacht en uitgewerkt. Vaak vrij lelijk in beeld gebracht, maar dat past dan wel weer bij de verloederde personages en hun deprimerende leefomgeving.

Mooie film over jongens die hun plek niet kunnen vinden in de wereld. De parallel met een kwal die tegen zijn natuur in aan zoet water moet wennen is leuk gevonden. Sowieso brengen elke scenes met de kwal(len) prachtige momenten met zich mee. Of juist erg grappige. De jongens moeten zich tegen hun zin confirmeren aan een leven met uitzichtloze baantjes. In tegenstelling tot de kwal gaat dat maar moeizaam, op zijn zachtst gezegd.. Visueel superieur, thematisch ijzersterk en gestript van alle clichés. De film blijft heel dicht bij de personages zelf en een verplicht nummertje karakterontwikkeling is er niet bij. Er is eens geen vrouw in beeld die de personages in beweging brengt. De Japanse cinema is ijzersterk. Hoe meer ik er van zie, hoe meer talenten ik voor mezelf ontdek. Kurosawa (goede naam natuurlijk) heeft dan ook vanaf nu mijn volledige aandacht.

Ik begrijp overigens het verschil niet tussen de 92 en 115 minuten. Op imdb staat bij 115 minuten dat het gaat om de dvd versie ??? Mijn dvd is gewoon 92 minuten.

Ietwat verontrustend en onbehaaglijk verhaaltje, met die sociaal – of zelfs existentieel – totaal losgezongen personages, maar dit is vooral opmerkelijk neergezet allemaal. Hier en daar nogal ruig, donker en korrelig qua beeld, en dan weer overbelicht. Het geheel heeft iets peinzends en afstandelijks qua toon en sfeer, onthecht en laconiek zoals die personages, nergens concluderend, en voor de extra bevreemding is er nog die flierefluiterige score.

Sans toit ni loi, ik moest er even aan denken, maar hier is er toch nog wel een bepaald doel. En wat voor één. Bovendien maakt Mamoru, het meest hermetische, ongrijpbare personage, er nogal een werk van om nog een laatste boodschap af te geven. Communicatie met de medemens! Het is net geen opgestoken middelvinger, maar toch.

Ik heb dan wel weer het idee dat het project voor hetzelfde geld ‘sarin in de metro’ had kunnen behelzen.

Bright future? Zou kunnen. De toenadering tussen de behoorlijk van het padje af zijnde Yuji en de vader van Mamoru is best mooi.

‘Ben je al eens bovenop het dak geweest? Je ziet van daar af helemaal niets!’

Die vader heeft nog een mooie finale actie in huis, die hem alsnog lijkt te verbinden met zijn zoon.

Overigens kreeg ik bij de eindscéne een lichte associatie met het vrolijke drietal uit A Clockwork Orange. Maar ik ben nogal schrikachtig aangelegd, moet ik toegeven.

Een regisseur die nogal wat waardering krijgt hier op MM, ook maar eens iets van hem opgezet. Begonnen met een ouder werkje, deze Bright Future, die overigens eerder bleak oogde. Heb even door de reacties gescrold en bijna niemand noemt de droge humor- ik moest in elk geval toch best vaak lachen, om te beginnen al die hopeloze baas die ongevraagd langs komt en begint te zeuren over zijn jonge jaren, maar wat een figuur ook die Yuji, dat uitstapje met zijn zus en zwager en dat appartement dat de chaos in zijn hoofd prima verbeeldt werkten behoorlijk op de lachspieren. Naast Yuji komt ook de vader van Mamoru goed uit de verf, en ook Mamoru zelf was een intrigerend personage.

Het verhaal is origineel, nogal vaag maar het bleef de volle speelduur boeien, en de laatste scène maakte het helemaal af- eerst dacht ik dat de jongens gevolgd werden door een groeiend leger agenten maar het waren volgens mij toch volgers, voorwaarts, op naar de revolutie. Soundtrack is erg apart, wel grappig maar af en toe wel iets te zelfbewust offbeat. Zeker een geslaagde kennismaking, ben ook wel erg benieuwd naar ander werk.

Kurosawa leverde hier weer een fascinerend werkje op. Dat de man van alle markten en genres thuis is is nu wel overduidelijk. Met Bright Future betreed hij een beetje de Lynch-modus.

Twee sterke rollen: Tadanobu Asano als een stijfkoppige jongeman Mamoru en Joe Odagiri als een klunzige collega Yuji. Samen ondergaan ze doordeweeks eindeloze verveelde dagschema's in was opvouwen en trekken ze in de vrije tijd geregeld met elkaar op. Yuji heeft een obsessie voor de lichtopgevende giftige kwal van Mamoru en deze vraagt op den duur om op hem te passen omdat hij naar het buitenland vertrekt. Echter raakt Yuji in een bizarre situatie verwikkeld. Als hij zijn baas een lesje wilt leren schijnt Mamoru hem al voor geweest te zijn. De zorg voor de kwal is nu noodzakelijk omdat Mamoru in de cel zit.

Bright Future kabbelt de speelduur voort. Van de bezoeken in de gevangenis tot de ontmoeting tussen Yuji en Mamoru's goedgelovige vader. Samen proberen ze een oplossing te bedenken voor Mamoru. maar zouden ze wel de confrontatie aan moeten gaan: Mamoru is gewoon een moordenaar. Punt.

En dit zorgt vaak voor ongemakkelijke taferelen, maar ook voor boeiende plaatjes. Het is niet echt duidelijk wat die lichtopgevende kwal als metafoor toevoegt, maar de scene met die rivier vol lichtgevende kwallen.

Bijzonder werkje weer van Kurosawa. Donker, slow burn, maar soms ook best een mindfuck waar je je hoofd bij moet laten.

4,0*

Fijne herziening.

Herinnerde mij niet zo héél veel van deze film, wel de DV-kern en dat het een nogal vreemdlopend drama was. Ik was een beetje verrast dat de film een stuk gestileerder was dan ik mij herinnerde, uiteraard was dat een erg fijne meevaller.

Ook het grimmigere randje viel me op, vooral omdat je dat tegenwoordig niet zo vaak meer terugziet in Japanse dramas. Het is toch allemaal wat braver en luchtiger geworden, met personages die iets eenvoudiger te doorgronden zijn. Bright Future is op dat gebied uitdagender (en dus beter).

Eerste derde is redelijk straightforward, daarna wordt de structuur wat losser. Maar sterk acteerwerk, boeiende personages, fijne cinematografie, een interessante soundtrack en een aantal licht-magische toetsen maakt dit een boeiende film, en één van Kurosawa's beste.

4.0* en een uitgebreide review

Een bijzondere film van Kurosawa waarbij het leven van de kompaskwal als een rode draad doorheen de film waait. Het beestje leidt (of lijdt?) een monotoon bestaan in een aquarium en ondergaat om de zoveel tijd een zoutdetox om langzaam aan meer en meer te wennen aan het zoete water. Door de natuurwetten past het beestje zich steeds beter en beter aan aan zijn nieuwe omgeving. Het lijkt wel een metafoor voor het leven van de vrienden Yuji en Mamoru.

We komen in een vervelende ongemakkelijke situatie terecht waarbij de één in de gevangenis belandt en diens naïeve vader meer en meer op de voorgrond treedt. Kurosawa zorgt voor een bevreemdende sfeer die hij de hele film vasthoudt. Ik ben er niet helemaal met mee, maar voel toch een bepaalde aantrekkingskracht tot de film. Ik kan er alleen moeilijk de vinger opleggen.

Poëtisch en grauw met een stemmige sfeer (dito soundtrack op het einde). Niet slecht, maar ik heb hem niet helemaal.