Akarui Mirai (2003)

Genomineerd voor een Gouden Palm in Cannes. Klinkt als een heel mooi filmpje.

Verhaal klinkt goed en de poster is echt prachtig.

Zelf vond ik hem over het algemeen nogal saai. Er zaten veel te veel langdradige, soms overbodige en saaie dialogen in. Het kon me allemaal maar weinig boeien. Wel leuk dat de beelden in de buitenlucht erg 'bright' waren, en de lichtgevende kwal(kwallen) is een erg mooi beestje 2,5*

ps: weet iemand waarom er zoveel ruis in de film zit?

Erg sfeervol, paar zeer mooie scènes (die kwallen in de rivier!) maar ook weer een aantal Japanners die wat mij betreft té apathisch zijn..

Trouwens niet representatief voor het oeuvre van Kurosawa-san, schijnt.

Bright Future is bij lange na niet perfect maar net als Pulse (Kaïro) een verdomd interressante film.
Vooral de manier waarop Kiyoshi Kurosawa zijn thema's uitwerkt vind ik erg boeiend; zo was het 'computervirus' uit Kaïro een metafoor voor de 'angst voor eenzaamheid'.
De belangrijkste thema's uit Bright Future zijn volgens mij verantwoordelijkheid en verwantschap.
Vooral het verwantschap dat Mamoru met zijn kwal heeft vond ik origineel gevonden - één overeenkomst tussen beiden is dat als je ze te dicht benadert ze naar je uithalen en je steken.
Zo komt het dat Mamoru zijn baas vermoordt als hij teveel toenadering tot hem zoekt. Ook leert hij zijn vriend Yuji twee gebaren : 'wachten' en 'gaan"(afstoten).
Als hij na de moord in de gevangenis is beland en Yuji hem belooft dat hij op Mamoru zal wachten tot zijn na vrijlating haalt hij uit: Yuji hoeft niet meer op het bezoekuur te komen en Mamoru pleegt zelfs zelfmoord. Erg morbide is dat hij zijn hand inwikkeld met het metaal van de vering van zijn bed - en zo het 'gaan'-gebaar vormt alvorens hij zichzelf ophangt.
Ook de verantwoordelijkheid die Yuji opeens krijgt wordt op een fraaie manier uitgewerkt.
Yuji heeft nooit ergens verantwoordelijkheid voor gekend en nu moet hij opeens zorg dragen voor het huisdier van zijn beste vriend - zijn leven bestond vooralsnog alleen uit werken, een potje gunman spelen in de speelhal (...wat een cool spel ) en een potje bowlen.
Aangezien de verzorging flink wat werk vergt ( Mamoru wilde de kwal aan zoetwater leren wennen) slaan bij Yuji al snel de stoppen door - hij raakt al ontregelt als de Bowlingbaan een dag dicht is - en slaat in een woede-uitbarsting de bak met de kwal om, de kwal ontsnapt vervolgens door een kier richting afvoer.
Ik vond het dan ook mooi gevonden dat Yuji de kwal koste wat het kost wil blijven verzorgen ondanks dat 'ie in het kanaal van de stad rondjes zwemt.
Zo staat de film bol van dit soort verbanden tussen personen (en kwallen )
Verder is Bright Future prachtig gefilmd: een zeer duister moody Tokyo (?) waarbij de schaduwparijen een groot deel van de compositie vormen. De scene waarbij de politiewagens met loeiende sirenes naar het huis van de baas van Yuji en Mamoru racen en die van Mamoru in de gevangenis zien er prachtig uit.
De beelden van de school met kwallen zijn ook ware eyecandy.
Het knappe van het camerawerk in deze film vind ik ook dat het niet alleen maar een beeldende functie heeft. Een mooi voorbeeld daarvan zijn de splitscreen scenes van de auto van Mamoru's vader.
Er is in deze scenes een duidelijk kader gemaakt tussen de stoel van de bestuurder en die van de bijrijder. Hierdoor komt er meer de nadruk op te liggen dat de bijrijderstoel leeg is in de eerste aantal splitscreen-scenes.
Ik kan me voorstellen dat Bright Future lang niet bij iedereen in de smaak zal vallen vanwege de traagheid en de schijnbaar lege hoofdfiguren maar mij kan je hier 's nacht wel voor wakker maken...

Na een Dalmatiër en een Clownsvis vraag ik maar eens een een Kompaskwal voor mijn verjaardag....

Ben blij dat ik het verhaal hierboven niet gelezen heb. Da's bijna een navertelling van de gehele film

Anyway, ondergewaardeerd hier. Wat Goodfella zegt is waar, niet echt representatief voor Kurosawa's andere werk, en daarom meteen ook de beste film die ik van hem ken.

Het gebeurt me niet veel, maar veel in deze film ontglipt me. De film schreeuwt dubbele bodem, maar dankzij de surrealistische verhaallijn en soms erg vreemde reacties van personages kan ik amper lijn vinden in de film. Zit zelf met het idee te spelen dat Mamoru en Yuji één en dezelfde persoon zijn, al is dat erg vergezocht. Kurosawa gebruikt hier in ieder geval vreemde symbolen en aparte verhaalkeuzes om wat duidelijk te maken, alleen krijg ik geen greep op wat dat "wat" zou moeten zijn.

Ook visueel is dit z'n beste film. Nog steeds iets te veel slordige, vuile en onafgewerkte shots (begrijp ik echt niet, want de rest ziet er zeer mooi uit), maar algemeen gezien een visueel zeer mooie film. Veel scherpe wit en grijstinten, waardoor het beeld iets krijgt van een sneeuwlandschap zonder sneeuw. Apart.

Boeiend, da's de eindconclusie. Asano speelt weer geweldig, maar ook de rest van de cast doet hun werk goed, visuals zijn zeer aardig en de ontwikkelingen interessant. Kleine 4* verdient deze film wel.

Edit : ik zag trouwens een versie die 115 minuten duurde. Foutje hierboven of een megadirector's cut ?
Edit 2: Cannes en US versie zijn om en bij de 90 minuten lang, da's 25 minuten gecut materiaal. Typisch.

Tijdsduur aangepast, IMDB geeft inderdaad ook 115 minuten aan in de originele versie.

Ik zag de 90 minuten versie. Niet altijd boeiend maar op het eind toch wel een bevredigende filmervaring. 3*

Vandaag een keer herzien (4* en te koop voor 8 EUR).

Blijft een fijne film. Kijk er wel anders tegen aan dan de eerste keer. Vond alles vooral veel makkelijker om volgen, al blijft het verloop van het verhaal wel een beetje vreemd natuurlijk.

Mooi filmpje met boeiende personages. Vooral de twist na een half uur verlegt mooi het verwachtingspatroon van de kijker. Asano meesterlijk als altijd, de rest doet het ook zeer goed. Ben ondertussen wel benieuwd welke 25 ze gecut hebben dan, want veel kan je er niet uithalen lijkt me.

Eindscene is trouwens helemaal geweldig. Kleine 4* blijven staan, en blijf me verder wel verbazen over enkele brakke shots in de film.

Ik heb deze vandaag gezien... Na 45 min. zei ik, 'Owww... dit is een film over mensen met mentale problemen...'

Ik vond het leuk om te zien, maar toch raar. Het was alsof de film serieus over probeerde te komen, maar het tegengestelde vertoonde.

Ik vind dit een goed film, omdat het me toch een met een ander (prettig) gevoel achterliet toen het was afgelopen... 3,5*

Van de 3 Kurosawa's die ik nu gezien heb ( ook pulse en cure) zeker de beste. Erg mooi en fijn filmpje en natuurlijk doet Asano het weer top 4*

Leuk, als je 'zomaar' wat uit de videotheek meepikt, en het zowaar een erg goede film blijkt te zijn.

Erg mooie vertelling van een verwarde jongeman die het leven tegemoet treedt. Op een hele aparte manier naar voren gebracht in de relatie tussen hem en, ja...een kwal.
Yuji verzorgt de kompaskwal van Mamoru, die diens voorbeeldrol in leven houdt. Juist deze ongebruikelijke schakel tussen Yuji en Mamoru geeft het verhaal een poëtisch tintje. Voelbaar metaforisch in haast iedere scene en vele shots. Hier kan ik me aardig in vinden:

De dromen van Yuji, de 'wachten en gaan' tekens, de roofoverval en de daaropvolgende spijtbetuiging van Yuji, de aanwezigheid van de geest van Mamoru wanneer hij een thermometer kapot trapt, de hele school kwallen en hun botsing met de samenleving in Tokio, waarmee Yuji er in slaagt de realiteit te veranderen, het uiteindelijk verzwegen adoptieformulier, de analogie tussen de school kwallen en de bende vreemde jongens etc. etc. etc; allemaal gebeurtenissen, handelingen en communicatie tussen personages die de film erg gelaagd maken. Zonder de erudiete connotatie, want de film blijft wat lichtzinnig, een vleugje feel good misschien zelfs.

Het perspectief van de vader van Mamoru is oa. daarom ook zo intrigerend. Zijn verlies maar vooral de manier waarop hij dat verwerkt komt erg mooi naar voren.

Het visuele aspect sluit mooi bij de thematiek aan. Koud, grauw, veel licht-donker, afgezet tegen de prachtige kwal. Het levert enkele prachtige shots op en geeft de film een haast mystieke sfeer mee.

Veel moois, mooi verpakt ook. Echt een film die groeit in je hoofd, maar voor nu is 4* toch wel geschikt.

Mij is deze film erg tegengevallen. Normaal gesproken houd ik erg van films met dubbele (of meer) bodems, en alhoewel ik veronderstel dat dit hier ook het geval is, dringt het niet erg goed tot mij door. Van Kurosawa verwachtte ik meer.

Ik vind de film vrij moeilijk te volgen; en de dubbele bodems niet erg makkelijk te verstaan.

Bright Future vindt ik niet echt een boeiend verhaal hebben. Beetje langdradig zelf. Maar de film is zeker geen slechte film.

Acteerwerk is zeker goed en Asano-san is zeker een aanwinst voor deze productie.

Voorderest erg leuk dat ze een kwal hebben gebruikt als belangrijk aspect in de film. Je ziet ze dus ook in een paar scenes erg mooi voorbij komen.

Ik zou de film wel een 3.5 mee willen geven.

De zwijgzame Mamoru werkt in een wasserij. Zijn enige vriend is een zoutwaterkwal die hij langzaam laat wennen aan het leven in zoet water. Hij sluit vriendschap met zijn labiele collega Yuji. Na een meningsverschil met hun baas vermoordt Mamoru deze. Hij vraagt Yuji zijn kwal te verzorgen en spoort hem ongemerkt aan tot verzet tegen individualisme en vraagt hem zich aan te passen aan de veranderende omgeving. Yuji ontmoet Mamoru's vader en samen bereiden ze, zonder het zich te beseffen, een revolutie voor gebaseerd op Mamoru's gedachtegoed. De maatschappij ontwikkelt zich in de richting van een zonnige toekomst.

Na alle –schijnbare– ellende en pessimisme die Kurosawa ons presenteerde in eerdere films is dit een film met een positieve titel en inslag. Alles draagt bij aan de sfeer van dit raadselachtige sprookje, waarvan de vintagekostuums van Kitamura Michiko zeker niet onvermeld blijven. Mysterieus, fascinerend en ontegenzeggelijk hoopvol.

Vind deze zeker de beste Kurosawa (kiyoshi - al deed de lange shot van de zoekende vader op de brug, eindigend met een onstabiele close-up met de hemel als achtergrond me denken aan die struikelende man in het Tanpopo-segment in Yume, van akira kurosawa).

Heel sterk geacteerd, intense sfeer, mooie symboliek die niet pathetisch wordt,...

4*

Deze zal ik toch nog eens moeten herbekijken later om hier iets over te kunnen vertellen. Het was me allemaal wat te vaag soms, en zit flink wat symboliek in.

De cast is top, en de kledij erg mooi! Moet gezegd worden.

Kan iemand een verklaring geven voor het gebruik van splitscreen in de auto?

Is dit een film met een positieve inslag? Dan maakte Joy Division zeker ook feestmuziek voor bruiloften en partijen!!!!

Ik vond het een aparte, onderhoudende, vrij sombere film. Wel een briljant ironische titel overigens! De aparte kleding valt inderdaad ook op.

De film intrigeert me wel enorm! Ik wil graag een lijn in deze film ontdekken, maar iedere keer als ik denk een bepaalde invalshoek te zien, dan schiet me weer een andere scène te binnen die zo'n hypothese weer om zeep helpt!



Is dat zo? En waarom trapt de geest van Mamoru dan de thermometer kapot?

Gaaf sowieso, de kwal(len). Wat symboliseren ze eigenlijk? Giftige revolutionaire ideeën? Want ze moeten onmiddellijk worden uitgeroeid door de gemeente volgens het journaal! En/maar ze vergiftigen uiteindelijk ook Mamoru's vader.

De eindscène is inderdaad briljant en je zou deze zowel positief als negatief kunnen intepreteren. Zijn dit soort dozentrappende jongelingen dus de toekomst? Ja. Of: nee?

Mijn vermoeden is dat de rode draad in de film generatieconflicten zijn, maar het kan zijn dat ik daar morgen weer totaal anders over denk!

(Zijn ze niet gaaf? Films die je aan het denken zetten!)

Ouch, fikse tegenvaller. Visueel zag het er allemaal zeer mooi uit. Hier en daar wat slordige shots, maar dat was al snel vergeven. Qua verhaal, voor zover dit erin zat, vond ik het flink tegenvallen. Kennelijk heb ik de 'symboliek' over het hoofd gezien in 'Akarui Mirai', wat normaal gesproken niet het geval is. Misschien ligt het aan mij, maar ik vond 't niet erg sterk aanwezig.

Jô Odagiri mag hier overigens niet over het hoofd worden gezien, die een fantastische acteerprestatie neerzet.

2,5*

Vreemde film,

Niet alleen omdat kwallen geen alledaagse elementen in films vormen, maar ook omwille van de dubbele bodem waarmee dingen in beeld gebracht leken te worden. De symboliek werkte voor mij ook maar ten dele, wat niet wil zeggen dat ik niet genoten heb van vele betoverende shots die deze film opsierden. Vooral die kwallen die in optocht van de rivier richting de zee trokken of een lichtgevende kwal die een duister pand wat deed oplichtte en niet het pand alleen.

Een kwal als metafoor van hoop laten dienen, naar aanleiding hiervan leert Yuji immers om wat meer zorg te dragen, verantwoordelijkheid te nemen voor zijn leven is eigenlijk ook een vreemde keus aangezien desbetreffende kwal ook giftig is. Wat ik daar dan weer mee aanmoet weet ik dan ook niet. Echt een geval van een dubbele bodem. Het blijft wel boeiend om te volgen, met name de relatie tussen Yuji en Mamoru `s vader.

Het eindshot met die stemmige muziek eronder kwam onverwachts maar imponeerde omdat het allemaal ineens wat weghad van een soort coming of age drama waarin iedereen wel eens tegen een/de lamp aanloopt die jongens braken ook in en kwamen er uiteindelijk mee weg, waardoor er nog niets verloren was. Alsof het om rehabilitatie draait, in deze film. 3,5*

De film heet niet voor niks Bright Future

Maar tussen alle mysteries door was het toch even zoeken hoor.

Dromerig, mysterieus, allicht metaforisch, eigenzinnig en bovenal ontroerend. Akarui Mirai is niet een film die ik direct weet te interpreteren, maar die me in het hart heeft weten te raken. De geheimzinnige beslissingen van Mamoru en de nasleep hiervan is prachtig weergegeven in een sobere (maar erg mooie en effectieve) filmstijl met sporadische muziek die telkens op het juiste moment opkomt. Zo'n eindshot kon ik niet geheel plaatsen, maar liet me onthutst achter. Een sprookjesachtige en tegelijkertijd aardse bevrijding.

De titel Bright Future lijkt me wat ironisch gekozen. Meer een nihilistische film gemaakt door een regisseur met een nihilistische visie op de mensheid. Maar wat is het alternatief? De jongens die in het kantoor werken??
De toekomst ligt in handen van jongeren die - (net als een kwal) iedereen pijn doen cq doden - als men ze aanraakt.
De vader van Mamoru doet weliswaar zijn best om Yuji op een ander spoor te krijgen, maar net als hun baas wordt hij uitendelijk ook gedood.Al met al: Net als zijn film Pulse een fascinerende, duistere film.

Het begon nog zo goed, het eerste half uur was erg boeiend. Maar vervolgens wordt de baas vermoord en dat was imo geen goede keuze. De film kabbelt wat voort en echt interessant wordt het niet meer.

De scène met al die kwallen is trouwens erg mooi, het camerawerk is goed en de muziek is over het algemeen ook goed te doen.

Ik had er in ieder geval meer van verwacht, maar ik schrijf Kiyoshi Kurosawa nog niet af, want er zaten zeker wel wat goede dingen in. Binnenkort een herkansing. Lelijke poster trouwens.

2.5*

Net als bij Chan-wook Park ''I'm a Cyborg, But That's OK'' vond ik dit maar een vreemde film. Zo eentje die je niet kan vergelijken met een ander. En dat terwijl ik al zoveel films gezien heb. Ik weet écht niet wat ik hiermee aan moet. Ik heb dan ook het gevoel dat ik aan dagdromen was want de film is me totaal ontglipt.

Visueel vond ik de film af en toe heel lelijk. Vooral met een bepaalde licht inval of spetters water op de lens als het regent. Doet Kurosawa dat bewust? Symboliek die me compleet ontgaan is. Over het verhaallijn hoef ik ook niet te beginnen. Daar had ik al helemaal geen greep op.

Tja, wat moet je vervolgens met zo'n film? De dvd bewaren en eens op zoek gaan naar eerder werk van Kurosawa om vervolgens over een aantal jaar opnieuw deze film erin te gooien?

Ik ben een beginner voor wat betreft deze Kurosawa. Dit is de derde film die ik van 'm zag en de eerste die ik meteen echt heel goed vind. Bij de andere twee had ik na afloop het gevoel dat ik de film nog eens moest zien om 'm echt te kunnen waarderen. Bij deze niet. Al ben ik wel benieuwd naar de 115 minuten versie.

Een film die behoorlijk ongrijpbaar is vaak. En geen film die iemand helemaal zal kunnen begrijpen. Soms met duidelijke symboliek, soms ook totaal onduidelijke.

Bright Future is geen optimistische film, maar wel een hoopvolle. Sterker nog: hoop is het belangrijkste thema van de film voor mij. De veelgeroemde eindscene waar in het liedje verliefd worden een kleine revolutie wordt genoemd was inderdaad prachtig en zet me nog meer op dat spoor. Naast de rehabilitatie van de jongens ook het gevoel dat mensen soms zonder het te beseffen invloed hebben op elkaar.

Ik moest ook soms een beetje denken aan een andere Japanse film, namelijk Oretachi no Sekai (2007) . Er zijn enorme verschillen tussen de twee films, maar toch voelen ze verwant. Films van buitenstaanders waarin er toch een bloempje op het beton groeit.

4.0*

Betoverend sprookje, gesetteld in het hedendaags realisme. Wonderen in de grote stad... het kan nog altijd!

Tsja, ik hou me in, maar krijg hier ontzettende &^%!%&!-neigingen van. Waarom geeft nota bene FilmFreak toch die 90-minuten versie uit?! Er staat dan wel 98 minuten op, maar dat is toch nog steeds de ingekorte versie... Toch?

Nou ja, misschien baal ik ook wel zo omdat de film me wat tegenviel, en dan meer precies het einde/de uitwerking. De uitleg van Wendyvortex kan ik me nog het beste in vinden, maar dan nog vind ik het weinig bevredigend(zwak uitgedrukt) dat Nimura en Mamoru's vader zoveel opbouwen, maar Nimura uiteindelijk weer te brak is om een simpele hand uit steken naar de vader. Als dit Kurosawa's idee is van 'Bright future', met die verveelde kids op het einde met een te zoetsappig liedje d'r over, geef mijn portie dan maar aan... een kwal.

Erg jammer, want de film kabbelde lekker voort met veel mooie shots, sterk acteerwerk en een veelal duister en grauw stadsbeeld van Tokio. Af en toe wordt er een stukje soundtrack à la Tortoise ingezet, dramatische en vervreemdende verwikkelingen deden hun werk, en zo blijft er toch genoeg over om toch nog op een ruime voldoende uit te komen.

3,5*.

Mysterieuze film, moeilijk om de vinger op te leggen, maar wel magisch mooi.

De begint akelig koud en afstandelijk, in een Tokyo waar amper volk te bespeuren is, en waar mensen nauwelijks nog emotie (kunnen) tonen. Langzaamaan (volgens mij vanaf het moment dat de kwal vrij is) sijpelt er toch warmte in, en wordt het geheel steeds hoopvoller, magischer en dromeriger.
In de stijl merk je dat ook. Het DV-camerawerk met weinig montage, overbelichte shots en vale bruinige kleuren is aanvankelijk wat afstotend... Maar naar het einde toe, kreeg ik steeds meer het gevoel naar een van de visueel mooiste, uniekste films ooit te kijken! Ook bijzonder om te zien, zijn de prachtige kostuums die de twee hoofdpersonages dragen. En de perfecte kadrering.

Volgens mij is generatieconflict hier een vrij groot thema, en staan de kwallen onder meer symbool voor een nieuwe, een beetje enge, agressieve generatie jongeren. Maar ook voor revolutie. Een revolutie die ontketend wordt doordat een jonge jongen nota bene samenwerkt met een oudere man.

Maar de filmervaring kwam in zijn geheel meer op mij over als een droom, met gevoelens van verwondering, vage intuïtieve herkenning, en emotionele respons daarop. Misschien wel het mooiste dat je als filmmaker kan bereiken. Het meest universele, maar ook het meest onbegrijpelijke gevoel in beelden grijpen. Herzog kan dat. Korine. Lynch. Bergman, in Tystnaden en Persona. En Tarkovsky, al vond ik zijn films steeds te lang en onbegrijpelijk. En deze voor mij onbekende Kyoshi Kurosawa kan dat dus ook.

De allermooiste sequentie hier, vond ik de inbraak van de groep jongeren in maskers, met lichtgevende 'kroontjes' op hun hoofd, die elektrische schokjes lijken te geven. Ook onvergetelijk: Asano die eventjes in de camera spreekt voor zijn zelfmoord, nog even komt spoken, de kwallen in de rivier en het prachtige eindshot.

Wist niet wat ik moest verwachten, had nog niets van deze Kurosawa gezien en de dvd op de gok gekocht, maar dit is een film die ik niet zal vergeten. Eentje die een gloed achterlaat.