Akarui Mirai (2003)

Mochizuki Rokuro, welke film van Kurosawa zou je mij nu aanraden? Dacht Pulse te proberen. Tips van andere regisseurs zijn ook steeds welkom. Ben op een ontdekkingstocht.

De meest 'magische' is Ôinaru Gen'ei (1999) (Barren Illusion) al is die losser, oogt hij tikkie onaf, maar het effect is er net minder om.

Anders zou ik Karisuma (1999) (Charisma) of Kôrei (2000) (Séance) proberen

Ik zou voor Karisuma gaan, erg apart filmpje.

Pulse (Kairo) inderdaad.

Typisch vreemde en surrealistische film van regisseur Kiyoshi Kurosawa, die zich ook nu weer niet van zijn meest vrolijke kant laat zien. De gebeurtenissen zijn tegelijkertijd wel fascinerend, waardoor de aandacht er toch wel bij blijft. De subplot met de kwal is bijvoorbeeld bijzonder fraai bedacht en uitgewerkt. Vaak vrij lelijk in beeld gebracht, maar dat past dan wel weer bij de verloederde personages en hun deprimerende leefomgeving.

Mooie film over jongens die hun plek niet kunnen vinden in de wereld. De parallel met een kwal die tegen zijn natuur in aan zoet water moet wennen is leuk gevonden. Sowieso brengen elke scenes met de kwal(len) prachtige momenten met zich mee. Of juist erg grappige. De jongens moeten zich tegen hun zin confirmeren aan een leven met uitzichtloze baantjes. In tegenstelling tot de kwal gaat dat maar moeizaam, op zijn zachtst gezegd.. Visueel superieur, thematisch ijzersterk en gestript van alle clichés. De film blijft heel dicht bij de personages zelf en een verplicht nummertje karakterontwikkeling is er niet bij. Er is eens geen vrouw in beeld die de personages in beweging brengt. De Japanse cinema is ijzersterk. Hoe meer ik er van zie, hoe meer talenten ik voor mezelf ontdek. Kurosawa (goede naam natuurlijk) heeft dan ook vanaf nu mijn volledige aandacht.

Ik begrijp overigens het verschil niet tussen de 92 en 115 minuten. Op imdb staat bij 115 minuten dat het gaat om de dvd versie ??? Mijn dvd is gewoon 92 minuten.

Ik zag dat de Koreaanse DVD 115 minute aangeeft. Ook op DVD Beaver is er sprake van een versie van 115 minuten, iets verderop vind je ook een uitleg (geknipt voor de internationale markt maar Kurosawa was er blijkbaar achteraf wel tevreden mee).

Edit: en in dit interview is Kurosawa er zelf over aan het woord.

Thx. eigenlijk is de korte versie dus een soort (noodgedwongen) director's cut. Leuk interview verder ook, lijkt me een aardige vent.

Ietwat verontrustend en onbehaaglijk verhaaltje, met die sociaal – of zelfs existentieel – totaal losgezongen personages, maar dit is vooral opmerkelijk neergezet allemaal. Hier en daar nogal ruig, donker en korrelig qua beeld, en dan weer overbelicht. Het geheel heeft iets peinzends en afstandelijks qua toon en sfeer, onthecht en laconiek zoals die personages, nergens concluderend, en voor de extra bevreemding is er nog die flierefluiterige score.

Sans toit ni loi, ik moest er even aan denken, maar hier is er toch nog wel een bepaald doel. En wat voor één. Bovendien maakt Mamoru, het meest hermetische, ongrijpbare personage, er nogal een werk van om nog een laatste boodschap af te geven. Communicatie met de medemens! Het is net geen opgestoken middelvinger, maar toch.

Ik heb dan wel weer het idee dat het project voor hetzelfde geld ‘sarin in de metro’ had kunnen behelzen.

Bright future? Zou kunnen. De toenadering tussen de behoorlijk van het padje af zijnde Yuji en de vader van Mamoru is best mooi.

‘Ben je al eens bovenop het dak geweest? Je ziet van daar af helemaal niets!’

Die vader heeft nog een mooie finale actie in huis, die hem alsnog lijkt te verbinden met zijn zoon.

Overigens kreeg ik bij de eindscéne een lichte associatie met het vrolijke drietal uit A Clockwork Orange. Maar ik ben nogal schrikachtig aangelegd, moet ik toegeven.

Een regisseur die nogal wat waardering krijgt hier op MM, ook maar eens iets van hem opgezet. Begonnen met een ouder werkje, deze Bright Future, die overigens eerder bleak oogde. Heb even door de reacties gescrold en bijna niemand noemt de droge humor- ik moest in elk geval toch best vaak lachen, om te beginnen al die hopeloze baas die ongevraagd langs komt en begint te zeuren over zijn jonge jaren, maar wat een figuur ook die Yuji, dat uitstapje met zijn zus en zwager en dat appartement dat de chaos in zijn hoofd prima verbeeldt werkten behoorlijk op de lachspieren. Naast Yuji komt ook de vader van Mamoru goed uit de verf, en ook Mamoru zelf was een intrigerend personage.

Het verhaal is origineel, nogal vaag maar het bleef de volle speelduur boeien, en de laatste scène maakte het helemaal af- eerst dacht ik dat de jongens gevolgd werden door een groeiend leger agenten maar het waren volgens mij toch volgers, voorwaarts, op naar de revolutie. Soundtrack is erg apart, wel grappig maar af en toe wel iets te zelfbewust offbeat. Zeker een geslaagde kennismaking, ben ook wel erg benieuwd naar ander werk.

Kurosawa leverde hier weer een fascinerend werkje op. Dat de man van alle markten en genres thuis is is nu wel overduidelijk. Met Bright Future betreed hij een beetje de Lynch-modus.

Twee sterke rollen: Tadanobu Asano als een stijfkoppige jongeman Mamoru en Joe Odagiri als een klunzige collega Yuji. Samen ondergaan ze doordeweeks eindeloze verveelde dagschema's in was opvouwen en trekken ze in de vrije tijd geregeld met elkaar op. Yuji heeft een obsessie voor de lichtopgevende giftige kwal van Mamoru en deze vraagt op den duur om op hem te passen omdat hij naar het buitenland vertrekt. Echter raakt Yuji in een bizarre situatie verwikkeld. Als hij zijn baas een lesje wilt leren schijnt Mamoru hem al voor geweest te zijn. De zorg voor de kwal is nu noodzakelijk omdat Mamoru in de cel zit.

Bright Future kabbelt de speelduur voort. Van de bezoeken in de gevangenis tot de ontmoeting tussen Yuji en Mamoru's goedgelovige vader. Samen proberen ze een oplossing te bedenken voor Mamoru. maar zouden ze wel de confrontatie aan moeten gaan: Mamoru is gewoon een moordenaar. Punt.

En dit zorgt vaak voor ongemakkelijke taferelen, maar ook voor boeiende plaatjes. Het is niet echt duidelijk wat die lichtopgevende kwal als metafoor toevoegt, maar de scene met die rivier vol lichtgevende kwallen.

Bijzonder werkje weer van Kurosawa. Donker, slow burn, maar soms ook best een mindfuck waar je je hoofd bij moet laten.

4,0*

Deze nog weer es gekeken. Van sommige shots, vaak van die 'korrelige', weet ik niet zo wat ik ermee moet. Maar er zitten ook prachtige beeldcomposities in, vaak meer naar het einde toe. Het aparte verhaal boeide me zeer, maar hoe Kurosawa er een einde aan breit, vind ik toch wat minder. Té opzichtig worden de kwallen met die jeugd verbonden, m.i.. Wat hij ermee wil zeggen, of wat de boodschap van de film is, kom ik niet echt uit. Het lijkt positief, maar het moment dat Mamoru's vader zomaar een kwal oppakt en in de lucht steekt, vind ik niet stroken met zijn anders zo bedachtzame karakter. En nog steeds vind ik het maar raar dat Nimura er met z'n neus bovenop op staat en niets doet. Maar het stimuleert ook om de film nog weer eens te gaan kijken om, want al bij al heb ik hier toch wel van genoten.

Ik gooi er zelfs een halfje bij op. En es zien of ik niet meer van Kiyoshi Kurosawa op kan snorren.

Fijne herziening.

Herinnerde mij niet zo héél veel van deze film, wel de DV-kern en dat het een nogal vreemdlopend drama was. Ik was een beetje verrast dat de film een stuk gestileerder was dan ik mij herinnerde, uiteraard was dat een erg fijne meevaller.

Ook het grimmigere randje viel me op, vooral omdat je dat tegenwoordig niet zo vaak meer terugziet in Japanse dramas. Het is toch allemaal wat braver en luchtiger geworden, met personages die iets eenvoudiger te doorgronden zijn. Bright Future is op dat gebied uitdagender (en dus beter).

Eerste derde is redelijk straightforward, daarna wordt de structuur wat losser. Maar sterk acteerwerk, boeiende personages, fijne cinematografie, een interessante soundtrack en een aantal licht-magische toetsen maakt dit een boeiende film, en één van Kurosawa's beste.

4.0* en een uitgebreide review

Een bijzondere film van Kurosawa waarbij het leven van de kompaskwal als een rode draad doorheen de film waait. Het beestje leidt (of lijdt?) een monotoon bestaan in een aquarium en ondergaat om de zoveel tijd een zoutdetox om langzaam aan meer en meer te wennen aan het zoete water. Door de natuurwetten past het beestje zich steeds beter en beter aan aan zijn nieuwe omgeving. Het lijkt wel een metafoor voor het leven van de vrienden Yuji en Mamoru.

We komen in een vervelende ongemakkelijke situatie terecht waarbij de één in de gevangenis belandt en diens naïeve vader meer en meer op de voorgrond treedt. Kurosawa zorgt voor een bevreemdende sfeer die hij de hele film vasthoudt. Ik ben er niet helemaal met mee, maar voel toch een bepaalde aantrekkingskracht tot de film. Ik kan er alleen moeilijk de vinger opleggen.

Poëtisch en grauw met een stemmige sfeer (dito soundtrack op het einde). Niet slecht, maar ik heb hem niet helemaal.