Kiru (1968)

Kiru is tegelijkertijd een heerlijk voorbeeld van chanbara (drama with swordplay) en tegelijkertijd een lollige parodie op de conventies van dit genre. Het plot is gebaseerd op hetzelfde materiaal als Kurosawa's Tsubaki Sanjuro (1962). In de trailer van Kiru wordt dan ook dezelfde muziek gebruikt als Sanjuro (en diens voorganger).

De opening van de films sets the mood. Een hongerige ronin komt een verlaten stadje binnen (dan moet er voor de insiders al een belletje gaan rinkelen), de wind blaast het zand als een gek door de stad heen -Kurosawa in het kwadraat- en insiders wachten al op de komst van een hond met een afgehakte mensenhand in de bek... In plaats daarvan krijgen we een close-up van een rare kip (onder begeleiding van een cheesy spaghetti western soundtrack). De eerste 2 a 3 ronins die de stad binnenkomen proberen de kip te vangen om hun honger te stillen, maar hun pogingen mislukken totaal; de honger heeft hen de energie ontnomen. Okamoto speelt geweldig met de chanbara clichees en overdrijft met elk element uit dit genre. Heerlijk. De personages zijn geweldig: een boer die samurai wil worden, een samurai die samurai af wil zijn (vertolkt door de immer geweldige Nakadai), seven samurai in het nauw, een magistraat die zich permanent wil vestigen in een bordeel na zijn eerste hoerenbezoek, een dolle samurai-hater die temidden van een samuraibloedbad ongewapend alle samurai beledigt, legereenheden van een en dezelfde clan die elkaar uitmoorden etc etc, vooral voor de liefhebbers van het genre is Kiru een heerlijk schouwspel. En tegelijkertijd leef je toch mee met de personages en het plot, want de chanbara blijft ondanks alle lolligheid toch overeind staan. Knappe film van Okamoto! 4*

Lollige chaptertitels heeft de Criterion release ook.

Chapter 1: Two hungry samurai ... and a chicken.

Lekker droog.

Een samoeraifilm met een grappige insteek. Natuurlijk is dit een interessante film, en gelukkig wordt er niet overdreven met het komische gedeelte, maar worden de komische momenten goed verdeeld over de gehele film. Zo blijft er heel wat ruimte over voor actie, vooral in de vorm van zwaardgevechten waarbij samoerai elkaar te lijf gaan. Actie zoals in de beste films van dit genre, waarbij zelfs ledematen worden afgehakt. De film heeft ook een goed verhaal en bevat ook wat drama, dan denk ik bijvoorbeeld aan de scène waar Jurota sterft net op het moment dat hem verteld gaat worden dat er geld is dat hij nodig heeft om zijn vrouw vrij te kopen.
Ramon heeft het hierboven allemaal al goed beschreven. Ik kan er eigenlijk weinig aan toevoegen. Kiru heeft echt een geweldig begin met de hongerige ronin die aankomt in verlaten stadje, waar de wind het zand alle kanten op blaast, en dan een vreemde kip, en dan nog een hongerige ronin. Het grappigst vond ik die samoerai hater die helemaal gek werd toen verschillende samoerai elkaar afmaakten.
De acteurs doen het ook allemaal goed, vooral natuurlijk Tatsuya Nakadai. Zijn aanwezigheid is haast een garantie voor een goede film. De man acteert dan ook steeds overtuigend, al speelt hij hier niet het soort samoerai/ronin dat we van hem gewend zijn. Hier is hij Genta, een ronin die liefst helemaal geen samoerai meer wil zijn.
De meeste acteurs in Kiru heb ik weleens gezien in andere films. Maar toch kom ik hier zo iemand tegen die onbekend voor me is. Etsushi Takahashi die hier de rol van Hanjiro voor zijn rekening neemt. In elk geval zal ik hem binnenkort wel weer tegenkomen, want hier liggen nog enkele films te wachten waar hij ook in zit. Die Hanjiro is ook een mooi personage. Een boer die samoerai wil worden en op het einde krijgt hij die titel ook en heeft dan samoerai kleding, het kapsel en alles. Maar hij komt er al snel achter dat dat hele samoerai gedoe niets voor hem is.
Op het laatst krijgen we dan weer een mooi beeld te zien als Genta gewond en in de gietende regen het stadje achter zich wil laten. In de meeste samoeraifilms zou dat het laatste beeld zijn, maar hier wordt hij nog ingehaald door Hanjiro en co, en vertrekken ze samen.
Regisseur Kihachi Okamoto heeft alweer een prima film afgeleverd.
Een aanrader voor de liefhebbers.

Het einde voelt een beetje gehaast en ook geforceerd happy aan, maar daarvoor zit een film van minstens 4,5 sterren met een volledig geslaagde en best unieke mix van spannende en tragische chanbara, komische elementen en scherpe satirische kritiek op het falende samurai systeem. Een van Okamoto's beste.