Ôdishon (1999)

Zag deze op DVD liggen bij de FRS. Is dat de moeite waard?

Ja, ja, ja! Maar je moet de eerste 75 minuten wel geduld hebben. Daarna gaat ie HELEMAAL los. Veel plezier

De film is nu bij FRS te verkijgen in de actie "3 films voor 30 euro". Ik heb hem gisteren gekocht en zal wellicht vanavond ernaar kijken...

Vind ik zwaar overdreven. Zo spectaculair is het helemaal niet. Heb al veel extremere en meer schokkende scènes gezien.

Op zichzelf wel, maar het contrast zorgt voor extra effect. En da's weinig beter gedaan dan in Audition. Zonder dat einde zou het ook maar een below-average Japans dramatje geweest zijn.

Ben ik het mee eens.

Het Drama was beter uitgewerkt dan de horror in deze film. Toch stoorde me dat helemaal niet. De opbouw was erg sterk. En dan ineens midden in de film die scene met die telefoon echt briljant. Het einde leek eerst een zeer slechte te worden, met de droom. Maar toen ik de lieve stem van Asami hoorde: Dieper, Dieper, Dieper. Werd ik weer helemaal vrolijk. Het einde is een briljante combinatie tussen horror en drama. Eerst leek de val van de trap wat overdreven maar toen ze haar verhaal begon te doen terwijl ze zo lag begreep ik het helemaal.

Een hele sterke film met weinig zwakke plekken 4,5*

Veel beter dan Ichi (om hem maar even te vergelijken)

Leuke film die zeker meer doet dan enkel shockeren. Het eerste uur is inderdaad wat langdradig, maar des te indrukwekkender was alles wat erna gebeurde. De droomscenes en het spel met de tijd waren een leuke toevoeging. Toch had ik er net iets meer van verwacht.

3.5*

Het is twee jaar geleden dat ik deze film voor het eerst (en laatst) zag. Toen had ik uit meerdere hoeken gehoord dat het om 'een erg zieke film' ging en met zo'n verwachting ging ik de film in. Wachtend op het lugubere, kon ik de rest van de film niet echt waarderen.

Eigenlijk valt er weinig tot niks over Ôdishon te zeggen zonder te spoileren. De film kent een erg onconventionele opbouw en een ongekende emotionele impact die het beste tot zijn recht komt als je hem totaal nietsvermoedend gaat bekijken. Eigenlijk zou je hem als een romantisch drama moeten verkopen (kent iemand die mock-trailers waar oa. The Shining als vertederende films over liefde en vriendschap worden voorgesteld?).

De tweede kijkbeurt beviel dan ook stukken beter. De lange aanloop was allesbehalve saai, sterker nog, de eerste helft is een mooi, geduldig en ontroerend drama, met een kabbelend tempo en erg mooie shots (het eerste shot van het meisje met de zak op de achtergrond en natuurlijk later wanneer de telefoon gaat en je haar ineengekrompen ziet zitten terwijl je tussen haar hangende haren door een duivelse glimlach ziet vormen).

Geleidelijk, heel geleidelijk komt er dan meer weirdness in de film, tot de film compleet breekt met de subtiele gevoeligheid van het eerste deel. Wanneer de eerste helft zijn werk goed doet en je als kijker sympathie voor de hoofdpersoon hebt opgebracht, trapt de apotheose je keihard in je maag. Werkelijk briljant vind ik die dubbele droom sequentie. Hoofdpersoon wordt gemarteld maar schrikt wakker en als kijker bedenk je 'het is een droom'. Vervolgens schudt de hoofdpersoon weer wakker en wordt hij nog steeds gemarteld.

De twee hoofdrolspelers doen hun werk erg goed en zijn bovendien perfect gecast. Boven staat al dat Asami een mystieke sfeer over zich heeft en Aoyama is de perfecte sympathieke huisvader.

Ik zal de film nooit onwetend in kunnen gaan, maar de opbouw van Ôdishon is zo vernieuwend, gedurfd en zo kundig uitgevoerd dat de hele hype eromheen - hoewel verdiend - gewoonweg jammer is. Ik begin denk ik mijn eigen persoonlijk experiment, waarbij ik de film op nietsvermoedende zielen loslaat.

Maar die 3* die ik nu heb staan zijn gewoon lachwekkend. Het was een van de eerste Aziatische films die ik zag en mijn verwachtingen hebben de kijkbeurt een beetje verpest. Nu, twee jaar en een resem Aziatische en Japanse films later, krijgt de film een dubbel en dwars verdiende 4,5*.

lekker ziek. 3,5*

Wat een heerlijke, zieke, gestoorde, weirde . trippende, walgelijke film is dit. Een rustige, subtiele en ontroerende opbouw word omgegooidin een walgelijke horrortrip die mij verscheidene keren liet wegkijken. Zeker een film die ik nog zal herzien en voor nu alvast 4.5*.

Contrast. Daarom maakte Miike het begindeel zo "saai". Grappig dat er dan mensen zijn die net dat het leukste deel vinden.

Enige verdere conclusies laat ik in het midden.

Inderdaad. Het tweede gedeelte komt daardoor extra hard aan. Als een zoet snoepje met een bittere salmiak vulling.

Ik zal het geen zooitje noemen. Het is alleen een beetje apart dat hij de hele film zo traag is en dat hij op het einde helemaal los gaat. Niets op tegen trouwens.

Er is niks zootje aan. Begin is rustig en onderkoeld. Vanaf halverwege wordt de film steeds beetje bij beetje extremer. Weinig Miike's waar zo'n strakke lijn in te vinden is.

Voor mij werkte het een goeie 4 meter. Ik was niet zo gecharmeerd van het langzame beginn dan pakt een Irrév het qua contrast slimmer aan.

Die pakt het inderdaad veel slimmer aan.

Die heeft sowieso ook een stuk meer inhoud, hier komen allerlei zaken om de hoek kijken die weer zo extreem vergezocht zijn, dat het hele verhaal je al gelijk niet meer interesseert.
Toch jammer want die vader-zoon relatie en die behoefte aan liefde was allemaal erg goed gedaan, evenals die keuze voor zo'n auditie.
Als Miike het verhaal nu goed had uitgewerkt en zo'n getraumatiseerd meisje had laten loskomen op een normale manier en daadwerkelijk een spanning op zou weten te bouwen (dat komt niet verder dan dat de hoofdpersoon er achter komt dat er al eerder iemand met haar in aanraking is gekomen), dan had het een goede film kunnen zijn.
Maar het lijkt alsof hij opeens iets 'grappigs'wil doen of zo en met bloed en gore wil smijten.
geheel onfunctioneel bij deze film.

Hoe het doel van een film onfunctioneel kan zijn schiet mij even voorbij.

Dat je liever een conventioneel drama had gehad is wat anders. Moet je ook niet meteen bij Miike zijn natuurlijk. En ook al niet bij deze film vind ik dan, want het drama is redelijk duf. "Conventionele" spanning had het alleen maar duffer gemaakt. Kan je net zo goed een TV-film gaan kijken.

Het hoeft van mij niet 'conventioneel', mag absoluut wel origineel zijn qua opbouw of stijl, maar dit is gewoon onzinnig.

Je kunt best een uur lang vrijwel niets laten zien en dat er dan opeens aan het einde allerlei gruwelijks uit de lucht komt vallen, maar dat maakt het nog niet meteen goed.

Ik kan me niet voorstellen dat Miike niet een bepaalde coherentie voor ogen had. Dat had hij zeker, hij heeft genoeg moeite gedaan voor het verhaal, maar het komt niet goed over.

Da's inderdaad het uitgangspunt van de film.

En wat jij "moeite doen voor het verhaal" noemt, noemt Miike "het publiek wat plagen". Ik kon er hartelijk om lachen. Al zit een deel van de fun natuurlijk in het besef dat er een publiek is dat er niet om kan lachen.

Werkte bij mij toch anders, aangezien ik al voor een deel wist wat er ging komen. Dan ga je dus letten op 'hoe komt een regisseur er toe om aan zo'n climax te komen'. En dat was echt zwak imo.

Miike kan er natuurlijk weinig aan doen dat je al voor een deel wist wat er ging komen.

Audition is ook een film die er naartoe bouwt dat je als kijker na halverwege je houvast verliest. Als je dan vooraf al een paar krukken klaar hebt staan zal het inderdaad wel weinig effect hebben.

Al geloof ik niet dat het (onder andere) in jouw geval veel uitgemaakt zou hebben.

Ik begrijp ook niet goed wat deze film wou uitleggen?

Het eerste deel vond ik zeer mooi, het tweede deel begreep ik niet goed, was het nu gedroomd of niet?

Wat een bagger film zeg. De eerste 80 minuten zijn gewoon ronduit saai. Dan probeert Miike in de laatste 30 minuten de kijker op een wel héél goedkope manier te choqueren. Voor zover hier al een verhaal in zit slaat het helemaal nergens op, en is het totaal onboeiend. De personages zijn ook slecht uitgewerkt en het acteerwerk is ook niet bijzonder. Ik snap niet waarom zoveel mensen deze film goed vinden. 1*

Bizarre sfeer, al even bizarre humor, goed uitgewerkt verhaal, wél goed acteerwerk, de personages die wél goed uitgewerkt zijn, de kijker wordt op een hele goede manier gechoqueerd, ... Kortom, het tegenovergestelde van wat jij erover denkt. Dat je dit saai vindt heb ik geen problemen mee (vond het nu ook weer niet altijd even boeiend), wel raar dat je 2001: A Space Odyssey (een film die een definitie zou kunnen geven aan hoe een saaie film er moet uitzien) dan wel 5* geeft. Tja, iedereen z'n eigen smaak dan maar zeker...

Ik vond het allemaal maar simpel en weinig bijzonder.

2001: A Space Odyssey is dan misschien geen film die bomvol met actie zit, maar ik heb daarentegen wel 2,5 uur lang met open mond kunnen genieten van de schitterende combinatie van prachtige beelden en muziek. Ik vond het allesbehalve saai.

Ehm, wat is er zo goedkoop aan ?

Ik vond het juist op een heel unieke manier uitgewerkt. Kiri kiri kiri kiri kiri kiri! . En zeker als je de film in z'n geheel bekijkt is het toch wel briljant. Geen enkele malloot zou het op deze manier aanpakken, ik kan me dan ook niet echt een gelijkaardige film inbeelden...