Ôdishon (1999)

mooie film maar kan iemand me vertellen wat echt gebeurt en wat niet?

Het kussen voor je hoofd is echt. De rest niet.

Righhhht! hahahahahah

Eerste helft van de film .... zeker te doen: Een rustig tempo, zo nu en dan een leuk shot en een kleine onderhuidse spanning (had natuurlijk al wat opgevangen omtrent de reputatie van Miike). In principe een aardige liefdesgeschiedenis. Ik verwachtte dus al een radicale ommezwaai. Die kwam dus ook met een flink surrealistische gedeelte met de nadruk op expliciete gore en menselijk leed. Hoogstwaarschijnlijk een angstdroom, maar onnodig expliciet in beeld gebracht zodat een psychologische verklaring (die er zeker wel is denk ik) compleet naar de achtergrond verdween. Wat rest is gore en hevig leed, die hun functies in het verhaal totaal te buiten gaan. Dit riekt naar een goedkoop shock-effect....

Wat het dan ook moge zijn......... ik heb de film met weerzin en moeite uitgekeken. Tot zover het inhoudelijke...

Dan de visuals. Technisch heel goed denk ik, maar vele shots hebben geen esthetische schoonheid. Ik weet niet of ik dat nu met de juiste term onder woorden heb gebracht, maar de beelden doen me (veelal) emotioneel niets (met uitzondering van een prachtige take van een man die piano speelt, heel mooi). Soms ook erg energieke en knap gemonteerde beeldrushes, maar als er ook beelden van gore tussen worden gevoegd dan ontgaat een bepaalde schoonheid mij gewoon. Zo ook die losse tong en afgehakte vingers die tijdens een verhaal ook maar weer eens in beeld gebracht worden: is dat nodig? is dat mooi? En heeft 't een functie?

2,5*. Ik wil nog wel eens iets van de man proberen. Vooral het eerste gedeelte van deze film lokt me.

Ben bang dat je bij het meeste werk van 'm tegen (te) expliciete en absurde taferelen aanloopt, dus als ik jou was zou ik deze proberen.

Zou het daar maar bij laten dan. Miike heeft zelf ooit verteld dat hij het eerste deel zo saai mogelijk gemaakt heeft om maximaal contrast te krijgen met het tweede deel. Wat dan ook een pak kenmerkender is voor Miike's stijl.

Als je het niet van nutteloos expliciet of surrealistisch gedoe moet hebben, zal het zeker geen regisseur voor jou zijn.

Edit : al is die aanrader van Goodfella nog wel een goede.

Miike heeft nog wel meerdere "serieuzere" films gemaakt (zoals Sabu en Rainy Dog), maar die waren naar mijn mening niet al te best (heb Bird people of China nog niet gezien)

Wat Miike imo juist zo leuk maakt is dat er altijd de vreemste dingen gebeuren met een lekkere dikke vette knipoog.

Happiness of The Katakuris zou ik ook nog wel durven aanraden aan Ramon, een erg geestige musical parodie.

Bedankt voor de tips. Ik ga zeker nog eens wat zien van de man.

Ik vond dat die knipoog nu juist ontbrak bij deze film.

Knipoog ontbreekt hier ook wel, al heb je hier natuurlijk wel die geweldige "kirikirikiri" ... maar niet voor niks één van de meest (kritisch) geloofde films van Miike.

Als je Miike wil zien knipogen heb je Katakuri's, Zebraman, Visitor Q, Dead Or Alive 2, Gozu en nog een resem zotte films

Ja deze film was wat serieuzer al was de auditie scène en de martel scène toch weer typisch Miike
Maar ik doelde meer op andere films van Miike, zoals Bizita Q en Dead or Alive Trilogie.

Noem me gerust een watje, maar ik kon sommige scenes werkelijk niet aanzien. En heb de film stopgezet. En dat pleit wat mij betreft absoluut vóór de regisseur want ik vind het geenszins platte sensatiezucht. Eerlijk gezegd tamelijk briljant.

Misschien nog maar eens wat moed bij elkaar rapen en nog een poging wagen.

Overigens vind ik de plotsummary op de site niet erg sterk, het gaat er om dat die man misbruik maakt van positie en dat dat misbruik door die dame wordt 'beantwoord'.

Nee hoor, dat is de intentie van Aoyama helemaal niet...dat Yamazaki het zo wel ervaart komt pas later in de film aan bod...als het al te laat is...
Misschien zouden de laatste twee zinnen uit de plotbeschrijving er nog vanaf kunnen maar verder is het een prima plotbeschrijving.

Vaaaaaaage film. En slecht, en onbegrijpelijk, en vies, en.. Japans. Haha.

Nee, maar sorry ik kan d'r niet veel meer van maken dan een 1! Ik snap het verhaal niet eens helemaal, heb er lang over gepraat met m'n zus, die hem ook heeft gezien. Maar vaag joh! En ranzig gewoon. Wel echt een gestoord wijf, ze is zeker een acteertalentje..

Eerder, nu ik terugkijk, een lachwekkende film.

Prachtige film die het midden houdt tussen horror en een liefdesverhaal.

Mss is het wel de bedoeling om vaag te zijn, Nubis, om zo op meerder manieren iterpreteerbaar te zijn. Dat is volgens mij de sterkte van de film.

Indrukwekkende en prachtige film. De film ziet er geweldig uit. Mooi gebruik van kleuren en schitterende shots. Het acteerwerk was uitstekend. Ryo is zelfs een ontdekking voor mij. erg charismatische acteur. aandoenlijk, humor en zakelijk op de juiste momenten. Shiina was ook uitstekend gecast. Een lief meisje dat iets mystieks over zich heeft. Mooiste scène is wanneer zij opgevouwen op de grond op telefoon aan het wachten is. Wanneer de telefoon gaat beweegt de zak op de achtergrond en gaan haar mondhoeken omhoog. Prachtig gefilmd en heel creepy
Het prachtige liefdesverhaal en de goed uitgewerkte vader-zoon relatie, staan in schril contrast met het overweldigende eind. jammer dat ik in grote lijnen al wist wat er ging gebeuren. Wanneer ik deze film zonder enige voorkennis had gekeken was de film helemaal overweldigend geweest. desondanks werd de spanning goed opgebouwd en zat ik gedurende de hele film gespannen te kijken. Ik voelde de pijn van Ryo mee als het ware. De laatste keer dat ik dat had was met Salo.

Enige punt van kritiek is de overdaad aan tijd- en droommanipulaties. Beetje makkelijk om het publiek zo op het verkeerde been te zetten. Desalniettemin een geweldige film. 4,5 sterren.

Niet helemaal goed gevolgd, maar de sfeer is weer heerlijk Miike. Waarom weet ik niet en door welke andere ik dat gevoel kreeg, weet geen eens meer welke andere film(s) ik nu precies gezien had. Iets dat mij zelden overkomt

Weer een geweldige Miike en heb zijn raad maar opgevolgt door deze film gewoon koud te gaan kijken en alles mij gewoon te laten overkomen. Prachtige shots, mysterieuze scenes, goede sfeer, verhaal wordt goed vertelt, de 'suspense' doet zijn werk en dan hebben we nog de charismatische Ryo uit Kitano's brother en het slechte The Grudge(ik wist gelijk hem uit deze baggerfilm te kennen).

Dikke 4,5*. Miike weet als geen andere regisseur mij te blijven bedelven onder films van een hoog niveau, nog geen film gezien van Miike die minder haalt dan 4*, chapeau.

Na een nachtje slapen en het op mij in te hebben laten werken kan ik niet anders: verhoging naar 5*, geweldige film.

Dat eerste deel beslaat anders zo'n tweederde van de film. Lijkt me een rare keuze van Miike om het laatste deel van film de grootste impact te laten hebben door de kijker eerst zo'n grote zure appel te laten doorbijten.

Vond het een lekker macabere, surrealistische film die op veel momenten nog vrij aandoenlijk is. Had zelfs te doen met Asami op het einde van de film vanwege haar traumatische jeugd.

Ik vond het trouwens wel meevallen met de gore. Het was allemaal wat suggestiever dan de reputatie van de film me deed vermoeden. Eigenlijk alleen het afzagen van de voet kwam expliciet in beeld.

Heb trouwens de DVD uitgave van 'De Filmfreak' met beeldformaat 1.85*1. Tijdens het kijken had ik echter steeds het idee dat dit 2.35 moest zijn vanwege het telkens voor de helft in beeld verschijnen van bepaalde objecten links en rechts. Kan ook opzettelijk zijn, omdat het niet meer echt voorkwam in het tweede deel van de film. Op IMDb staat in ieder geval wel gewoon dat het beeldformaat van de DVD 1.85 moet zijn.

Ik had eerder het idee dat alles wat gebeurt nadat Aoyama in slaap valt in de hotelkamer (veruit het beste stuk van de film), een nachtmerrie is. Wanneer hij bijna op het einde van de film weer wakker wordt en Asami aangeeft met hem te willen trouwen, sluit hij opnieuw zijn ogen om er voor zichzelf een 'goed' einde aan te breien.

Maar nu ik de film gister opnieuw zag, merkte ik op dat de creepy scènes waarin Asami bij haar telefoon wacht, zich daar dus al vóór afspeelden. Iemand een idee hoe dit te verklaren is?

Vanavond te zien op Arte.

Voor de goede orde... Aanvang 23:25u. en herhaling op 28 november om 00:20u.

Erg genoten van deze Miike. Zeer geslaagde opzet ook.

Visueel zag alles er puik uit, het camerawerk was wederom dik in orde, maar vooral het montagewerk van het 2de gedeelte verdient wat mij betreft een dikke vette pluim.

Leuk om zien hoe die kleine Miike al die maffe scènes aan elkaar rijgt. Ik zie hem al zitten in een donkere studio, met een grote grijns op z'n gezicht, stilletjes genietend van al het mafs dat uit z'n vast nog maffere brein ontsproten is.

Hoewel vaak wat slordiger, en iets minder geperfectioneerd, zie ik in Miike dikwijls een Aziatische Lynch. Veel elementen komen overeen. Bizarre personages, brommerige lage tonen op de achtergrond bij onheilspellende scènes, en nog tal van andere zaken die me opvielen.

Enige minpunt van Ôdishon was dat hij net wanneer hij lekker op dreef was eindigde, en me met een wat onverzadigd gevoel achterliet. Ach, een minpunt is dit natuurlijk niet te noemen. Komt wel vaker voor als je compleet in een film zit en er geen genoeg van kan krijgen. 4,5*

Ik heb echt geen idee wat ik van deze film moet denken. Ik geef het iig een *4 omdat ik wel degelijk emotioneel betrokken was bij deze film. Er zal vast wel ergens een achterliggende boodschap achterliggen, anyway kijk deze film met je vriendin

en de reden daarvoor is?

Ratatouille van familiedrama, liefdesverhaal en gorefest. Mijn eerste aanraking met Miike doet me twijfelen; dan weer mooie scenes en vondsten, dan weer een trager stuk...

2,5*.

Komt ze op goede ideeen, maakt de relatie wat spannender.

Maar iig, ik vind het eigenlijk al een hele grote spoiler dat de film bloederig etc wordt . Dus iedereen die de film niet gezien heeft, en er nog nooit over gelezen heeft, en mijn reply als eerste leest, kijk eerst de film, en lees daarna de reviews.

Enorm knappe film van Miike die mijn verwachtingen ruimschoots overtrof. Ik had enkel Ichi van hem gezien, wat zeker geen goede referentie is met betrekking tot deze film want overeenkomsten hebben ze amper. Ik wist wel dat deze film de meer serieuze richting zou opgaan en dat is maar goed ook: pas dan komt zijn talent echt naar boven, lijkt me.

Het eerste deel is rustig en traag opgebouwd. Saai vind ik het echter niet: er hangt een loden spanning en de aandachtige kijker kan ook een aantal dingen ontdekken die wijzen op wat nog komen gaat (zoals Asami die uit de taxi stapt midden op een drukke baan en die we, wanneer de taxi wegrijdt, gewoon langs de kant van de weg zien blijven staan, wat een erg luguber effect heeft. Dit is misschien een minuscuul detail, maar het viel me op). Verder weet je als kijker niet wat je moet geloven: enerzijds zijn er verwijzingen naar de mogelijkheid dat alles een droom is maar anderzijds toont Miike expliciet dat Asami nog voor de cruciale scène in het hotel geen normaal persoon is, ik verwijs hier ook naar het moment waarop ze telefoon krijgt en een haast satanische grijns lacht. Het laatste half uur is ronduit schitterend. Bijvoorbeeld de scène waarin de overleden vrouw van Aoyama wordt geconfronteerd met Asami (in zijn droom). Haar reactie is bijna profetisch en bezit een zware emotionele lading: prachtig. Het einde, wanneer Aoyama en Asami beide nog wat zeggen, is geniaal.
Wanneer ik de gebroken nek van Asami nog wat zag trillen, voelde ik een mengeling van opluchting maar meer nog een diep medelijden.

Nergens dwingt Miike ons te kiezen: de interpretatie van het verhaal ligt in de handen (of beter hoofden) van de kijker. Ik vind de verhaalstructuur geniaal, de acteerprestaties knap en de schokkende momenten schokkend. De scène waarin Asami de broek van Aoyama opent en hem orale seks wil toedienen is fenomenaal: als de man naar beneden kijkt is het opeens zijn niet bijster mooie secretaresse die daar op haar knieën voor hem zit. Wat natuurlijk ook niet zomaar gebeurt: dit zijn dingen die Miike in het eerste deel zorgvuldig voorbereidt om het effect nog te vergroten. Ik kan het niet genoeg zeggen: ronduit geniaal. Voorlopig net geen maximum, maar dat kan nog volgen.

Ik weet niet goed wat ik met deze film aan moet eerlijk gezegd.
Toen ik het doosje van de DVD bekeek had ik een soort van giallo (maar dan op z'n Japans) verwacht met stijlvol in beeld gebrachte moorden. Heb ik me even vergist! Maar ik had uiteraard beter moeten weten met Miike. Nee, het geweld in Audition was alles behalve subtiel. Op zich heb ik daar geen problemen mee, integendeel zelfs, alleen werkte het deze keer niet voor mij. Ik heb het gevoel dat de film veel krachtiger was geweest zonder het expliciete geweld.
Het idee om met dromen en realiteit te spelen is geen nieuw fenomeen in de filmwereld. Best leuk allemaal, maar ook dit kon me deze keer niet bepaald boeien. Ik heb het allemaal al wel eens gezien...
Wat ik daarentegen enorm sterk vond aan de film was het tragi-komische eerste uur. Ishibashi zet een erg geloofwaardige Aoyama neer die op zoek is naar liefde maar met schuldgevoelens worstelt tegenover z'n overleden vrouw. Daar tegenover heb je de adembenemend mooie Asami die Aoyama niet ongemoeid laat. De zoektocht van beide personages naar liefde en naar mekaar is heel intens en oprecht in beeld gebracht en het is werkelijk een genot om naar te kijken. Ijzersterk geacteerd, overtuigend en erg emotioneel zonder dat het er te dik opligt.
De scène in Aoyama's droom waar z'n overleden vrouw zijn relatie met Asami afkeurt vond ik dan weer wel functioneel, in tegenstelling tot de rest van de droom. Het geeft meer diepgang aan de man z'n schuldgevoelens die hem er aanvankelijk van beletten zich volop in een nieuw liefdesavontuur te storten. Mooi gedaan!
Ik zie Audition een beetje als een gemiste kans. De film scoort goed voor het tragi-komische eerste gedeelte, maar verliest z'n kracht met de gewelddadige finale die wat mij betreft afbreuk doet aan het verhaal.