Ôdishon (1999)

Aardig, niet zo schokkend als sommige berichten deden verwachten... Erg traag opgebouwd en relatief simpel verhaal. En bij een simpel verhaal verwacht ik dan toch wel een wat schokkender hoogtepunt. De best indrukwekkende, voorspelde, en enigszins originele martelscène kon dit helaas niet goed maken. Wel goed acteerwerk en een bijzonder aantrekkelijke Asami..

Stom is dat he.. De hoes (afbeelding) verraad ook al teveel naar mijn mening. Soms ben ik blij dat ik het plot niet gelezen heb, zoals bij Long Weekend.

Niet fijn...

Vooral het eerste halfuur is slaapverwekkend. Tijdens de auditie werd het allemaal wat opgewekter en vrolijker, maar een echte horror sfeer zat er niet echt in. Ook de spanning is de eerste drie kwartier ver te zoeken. Het gebrek aan muziek hier en daar is ook een misser.

Pas na een uur begon de spanning pas echt te komen. Af en toe nog een klein schrik momentje tussendoor kan gerust. Ook de droom die ongeveer tien minuten duurt is een leuke afwisseling. Maar de eindscène had veel erger gekund. Daar had ik ook veel meer van verwacht. En een mooie of gruwelijke plotwending zat er ook niet in. Erg jammer, aangezien het verhaal veel potentie heeft.

* 2,5

Ik had er veel meer van verwacht. Voor mensen die al meer films gezien hebben van deze regisseur, komt er maar weinigs choquerend in voor.

Een beest van een film. Wel eentje die het meest van de tijd in een zak stil ligt te zijn, soms wat gromt en tandenknarst, maar dan bij momenten monsterlijk uit de hoek komt. De stukken met de pianoleraar, die vreemde droom tussendoor en het gruwelijke einde in combinatie met de rust in het eerste stuk, geniaal.

Gelukkig heb ik nog veel te goed van Miike, ook al denk ik dat dit een vrij uniek exemplaar binnen zijn oeuvre is(?).

Van 4,0* naar 4,5*, met een optie op de maximale score.

Heb lang gewacht om weer eens wat van Miike te gaan zien, dankzij één van de meest onnozele films ooit; Ichi The Killer. Ik wist niet echt wat ik van deze Miike moest gaan verwachten, maar ik wou de regisseur een nieuwe kans geven en gelukkig maar, want deze Ôdishon was eigenlijk best wel goed.

In tegenstelling tot vele users vond ik de opbouw wel goed. Er heerst een lekker sfeertje en dankzij het mooie rustige tempo wordt er prima naar een sterke climax toegewerkt. De droomscénes zijn sterk, mysterieus en het moment dat die gast ineens uit de zak komt is ongelovelijk. Ben me doodgeschrokken, damn! De finale is best heftig al had ik gedacht dat Miike het allemaal nog wat erger gedaan zou hebben. Viel opzich best mee dus. Vond dat hele auditie gebeuren best vermakelijk, de hoofdrolspeler erg goed en de prima muziek wist alles mooi te ondersteunen.

Echt geweldig wordt het echter - op een paar érg sterke scénes na - niet echt, maar het verhaaltje bleef best wel meeslepend. Ondanks dat de climax best indrukwekkend was vind ik het op één of andere manier totaal niet in de film thuispassen. Ik vat het niet helemaal eigenlijk. Mjah, nu wil ik toch best eens meer van Miike zien. Voldoende.

Ik heb deze net gekocht en ben er zeer benieuwd naar!

Wij wachten met spanning af

Nou ik heb hem bekeken. Teleurgesteld dat is het eerste dat ik kwijt wil. Het eerste uur is een ongelooflijke lange zit. Behoorlijk slaapverwekkend en ik moest mezelf bijna dwingen om door te kijken. Nadat ik Ichi The Killer had gezien was ik heel benieuwd naar deze. Ik moet zeggen dat deze misschien wat stijlvoller was dan Ichi The Killer, maar voor mij toch te traag. Wat voor mij toch nog een 2,5* ster maakt is het laatste half uur, de dromen zijn mysterieus en spannend. Je weet niet meer precies waar je moet kijken en wat je moet geloven. Dat maakt het voor mij toch nog een beetje goed.
Ook had ik verwacht dat de martelscene heel veel goed zou maken maar dit viel tegen. Als je al wat meer Takashi Miike films gezien hebt is deze echt totaal niet schokkend.
Van tevoren had ik natuurlijk de beschrijving al een keertje gelezen, deze verhulde gelukkig weinig. Jammergenoeg keek ik daarna ook op de voorkant van de hoes en zag ik mevrouw daar met een spuit staan, omdat ik al had gehoord dat het een schokkende film was kon ik alle losse deeltjes met elkaar verbinden en was het alleen maar wachten op de martelscene. Die was daardoor al van ver weg aan te zien komen. Ook was het thuiskomen van de zoon te verwachten, ook zat er in het verhaal niet echt iets wat je het OMG-gevoel gaf. Afgezien van de pianospeler/balletlesgever die een beetje 'naar' lacht en waarvan de benen zijn verkreupeld, de man in de zak en de mysterieuze dromen was het niet echt schokkend en onverwacht dus.
Een 0.5* voor het begin en de slome opbouw en nog 2* daarbij voor het toch vermakelijke eind!

Deze stond mij al een tijdje op het oog. Had er al behoorlijk wat over gehoord en heb hem maar eens gehuurd.

Het is zeker geen hoogvlieger, bij bepaalde momenten iets wat saai. Maar toch ook mooie momenten en harde momenten. De film is voor mij goed gekomen dankzij die dromen en die vreemde beelden. Soms ook vrij creepy sfeertje.

Miike moet ik nog ontdekken, heb ooit Ichi the killer gezien maar vond het nogal tegenvallend maar toch wil ik er best een herzienning aan wagen. Visitor Q staat mij wel aan en staat deze week ook nog wel op het programma.

Na deze film toch benieuwd geraakt naar de regisseur.

Moet zeggen dat er vrij sterk geacteerd werd. En de muziek mocht er ook wel wezen.

Ik kom toch een 3,5* uit.

Tamelijk bizarre film, althans het laatste stuk.

Ken nog niet zo veel van Miike, maar Visitor Q vond ik al ronduit belabberd, dus heb een tijdje gewacht met Audition. Ook hier vond ik het eerste stuk tamelijk saai, weliswaar met de bedoeling om de climax wat extra kracht mee te geven lijkt me, maar het was weer niet echt makkelijk daar doorheen te komen. Het slot maakt echter heel veel goed. Veel pijnlijke scenes, een enorm kille griet, de manier waarop ze met die onschuldige grimas al die martelingen uitvoert, om rillingen van te krijgen.

Verder vond ik de film wat aan de lelijke kant, maar kreeg het laatste halfuur me wel mee, werd er allemaal erg grauw en kleurrijk tegelijkertijd. De soundtrack is me eigenlijk amper opgevallen.

Er zit wel een stijgende lijn in bij Miike (in wat ik zie althans). Nu kom ik hopelijk nog eens wat van hem tegen wat niet zo saai begint en dan zit er misschien nog veel meer in.

3.5*

helemaal mee eens!

Ik sluit me hier volledig bij aan (jammer genoeg)

PS. Zijn er nou echt zo weinig echt spannende horrors?

Redelijke film..Niks meer, niks minder.

Vond het begin erg traag (dat is wel meer gezegd hier). Er zitten hier en daar wat spannende momenten in. Wat schrikmomenten zelfs.

Het einde vond ik erg wazig.

Ik had er eigenlijk meer verwacht, afgaande op al het commentaar hier. Zo zie je maar weer, smaken verschillen.

Een brave Miike film, dat had ik niet verwacht.

Ik had van een mede student aan het HKU begrepen dat dit de ergste Miike zou zijn. Nadat ik Itchi the Killer en Visitor Q had gezien, was ik wel erg benieuwd. De plot omschrijving klonk onschuldig en dat maakte het des te interessanter.

De film begint rustig. Volgens sommige mensen hier zelfs té rustig, want een uur lang gebeurt er vrij weinig en kabbelt het rustig voort. Een mooie subtiele drama film, daar leek het op.

Op een gegeven moment begon het toch wel te irriteren, dat er zo lang niets gebeurde maar uiteindelijk maakt Miike het toch goed door mysterie, op mysterie op elkaar te stapelen.

Dromen op dromen maakt het verwarrend en vergrote het myterie. Daarnaast kwam er ook nog een stukje soft-torture-porn om de hoek kijken. De ingrediënten had deze film dus wel om een goeie horrorfilm te zijn. Uiteindelijk slaat het qua op bouw en horror toch merendeel de plank mis. Het is soms te droog, te lang uitgesponnen, om schokkend of eng te zijn. Ook is het verhaal te dun om de bijna twee uur te vullen. Een voldoende is deze film zeker, maar het is weinig speciaal, helaas. In tegenstelling tot het andere werk wat ik van Miike tot nu toe heb gezien.

Wat een rotfilm. Al na een kwartier kreeg ik het instinctieve gevoel dat ik nergens naar aan het kijken was. Dat gevoel bleek gegrond. Dit is geen horror, dit is geen thriller, maar een uit de hand gelopen aflevering van 'Bachelor, de begeerde vrijgezel'.

Na Ichi the Killer is dit de Miike met de meeste kijkers op de site, maar ik had em nog niet gezien. Aardige film met saaie eerste helft, terwijl de tweede helft juist een stuk boeiender is, zowel qua gebeurtenissen als op visueel gebied. Wat dat laatste betreft wordt het pas echt mooi als ze samen op weekend gaan en met name in de balletstudio was de belichting prachtig. Ik moet zeggen dat ik wel een enorme fan ben van films waarin de kijker op het verkeerde been wordt gebracht met wat nu droom is en wat niet. Had hier wel een beetje het idee dat dat trucje werd gebruikt om het trucje, maar veel doet het nu ook weer niet af van het plezier. Ik vond het uitgangspunt ook wel aardig van een aardige en sympathieke man waarin denk ik veel mannelijke kijkers zichzelf willen herkennen, die de ideale vrouw aan de haak slaat, maar die dan niet zo ideaal blijkt te zijn. 3,5*, had meer kunnen zijn als het eerste gedeelte wat boeiender was geweest, al was het maar op visueel gebied.

3e Miike.

Leuke film die eigenlijk de gehele speelduur op een mooie 3,5 zat, maar de climax viel me erg zwaar tegen. Miike bouwt de spanning goed op, houdt de kijker in het onwetende en laat ons zo een sfeervol geheel betreden. Dankzij die spanning en het goede spel van de acteurs boeit de film constant.

Ik lees hier dat de meesten het eerste uur nogal saai vinden en dat het daarna pas echt begint. Ik vind echter het tegenovergestelde. Dat eerste uur was dus heel mooi, maar zodra de losse eindjes aan elkaar worden geknoopt en er naar de ontknoping wordt toegewerkt vind ik het allemaal wat minder worden. En de climax is dus erg slap. Jammer.

3*.

P.S. Heb ik een maag van gewapend beton, of kunnen mensen tegenwoordig weinig hebben. Ik had al gelezen en gehoord dat er gruwelijke scènes in Ôdishon zaten, maar dat viel toch reuze mee? Zelfs Mick Garrisson beaamde dat, maarja misschien verklaart dat waarom hij zulke kutfilms maakt. Ik vond de gore allesbehalve gruwelijk.

12 jaar geleden lag de drempel nog wel iets lager. De Franse wave is pas mid-2000 begonnen, die hebben de lat serieus wat hoger gelegd.

Ja dat klopt wel, mensen reageerden ook heftig op Saw toen die uitkwam terwijl die in mijn ogen ook wel meeviel.

Pas m'n eerste film van Takashi Miike en niet helemaal wat ik verwacht had. Ongeveer 3/4 van de film is erg sober en rustig, ook op visueel vlak. Pas helemaal aan het eind gaan de registers open, en die combinatie was eigenlijk wel geslaagd. Vond het zeker geen meesterwerk, maar wel een prima kennismaking met deze cineast. 3,5*

Wel een aardige film, deze Audition van Takashi Miike. Staat bekend als een van de meest zieke horrorfilms aller tijden, maar dat valt helaas een beetje tegen.

De DVD is verpakt in het welbekende chique hoesje van Lumière, maar eigenlijk past deze rauwe, niet erg subtiele film daar totaal niet bij.

Ôdishon was een film die ik al bijna een halfjaar geleden aanschafte, en nog steeds niet gezien had. Dat werd tijd dus! Want de verwachtingen lagen hoog en de sfeer moest ideaal zijn. In mijn eigen vrij donkere kamer met mijn nieuwe 50" plasma televisie leek dit ideaal te zijn, en dit bleek. Want gedurende de film zat het sfeertje er aardig en en schrok ik zelfs enkele keren.

Deze film van Miike kent een érg lange opbouw en het duurt érg lang voordat er echt noemenswaardige dingen gebeuren, want de film bouwt de gehele film op naar een gigantische climax, die helaas wat tegenvalt. Want de martel-scène is niet zo 'groots' en 'intens' als gehoopt, en ik vind zelf dat bijvoorbeeld een Saw veel beter naar de climax toe werkt, en veel beter met het martel gegeven omgaat.

Maar de regie en acteerprestaties zijn wel prima in deze film uit 1999, en in de loop der tijd zijn de grenzen natuurlijk wel wat verandert, want destijds zal Ôdishon een absolute zieke film zijn geweest. 3 sterren!

Het eerste uur is vrij saai te noemen, gelukkig wordt dit goedgemaakt het laatste halfuur waarin je als kijker op een vermakelijk martelfestijn wordt getrakteerd.
Tussendoor zijn er gelukkig nog wat merkwaardige scènes die de film nog de moeite waard maken zoals: de telefoon scène, als de man uit de zak komt en het kots naar binnen slurpt en de droom scènes.

3,0 Sterren.

Het is alweer een tijd geleden dat ik deze film zag, maar hij staat me nog aardig bij.

- 'k zal nooit aan acupunctuur beginnen,..

Voor zover mooi het woord is dat bij deze film past: mooie film. De opbouw, dus de saaiheid, die ik zelf niet saai vond, maakt de film juist sterk.

Ôdishon oftewel Audition staat op de nummer 8 in de Top 25 met de beste Horrorfilms van de jaren '90. Vanaf 7 oktober tellen we dagelijks af met een nieuwe titel uit de '90s Horror Top 25 om op Halloweenavond de nr. 1 vrij te geven.

De video: '90s Horror Top 25 - nr. 8 Audition

Tjiepe, tjiepe, tjiepe

Bij deze film heb 'k wel een erg dubbel gevoel. Het eerste deel van de film (de eerste 90min) konden me eigenlijk erg bekoren. Vond het luchtig gebracht (die auditie) en is qua genre een "gewone" film, maar dan draait de film voor het laatste half uur 180° en is de sfeer totaal anders. Ook veel verwarrender en donkerder.

Erg dubbel allemaal en zo moeilijk om te quoteren. De mensen die graag horror zien, zullen dus enkel het laatste half uur dolle pret beleven en zullen de film dan misschien slecht vinden, omdat alles in het laatste half uur gebeurd. Maar ben wel eens blij dat 'k hem heb gezien.

Saai! Ik had hier veel van verwacht, verhaal had zeker beter gekund, het idee was wel leuk, maar dat is mijn mening natuurlijk. Snap de hoge waardering van deze film hier ook echt niet, voor mij had deze film maar 10 minuten mijn interesse, zo bijna aan het einde. Not my cup of tea zal ik maar zeggen.

Toen ik mij ruim vier jaar geleden bij MovieMeter aanmeldde was dit de enigste film van Miike die ik tot die tijd gezien had. Ik kan mij nog goed herinneren dat over deze film toen deze zo'n 11 of 12 jaar geleden in Arthouse Cinemariënburg in Nijmegen vertoond werd nogal wat te doen geweest was. Je werd er voor gewaarschuwd dat wat je in deze horrorthriller te zien kreeg niet voor tere zieltjes bedoeld was, zo gruwelijk was het. Op mij maakte het destijds best veel indruk, nu na herziening vanmorgen een stuk minder. Die gruwelijkheid viel best wel mee. Ik heb de laatste jaren veel meer schokkende scènes in films gezien. Ik vond zelfs het laatste stuk niet eens het sterkste deel van deze verder best goede Miike. De opbouw naar die finale toe, daar moest deze film het voor mij van hebben. Die vond ik erg goed. Het eerste uur ervaarde ik daarom ook helemaal niet als saai, dit in tegenstelling tot sommige "horrorfanaten" die van het begin af aan een soort bloedfestijn verwachten. Tenminste, dat haal ik uit sommige teleurstellende reacties die ik zoal gelezen heb. Van enige teleurstelling heb ik in ieder geval geen last gehad. Ik vind deze destijds geruchtmakende film nog steeds een goede film, hoewel die in mijn waardering toch wel enigszins gezakt is. Miike heeft betere gemaakt. Van wat ik tot nu toe van deze zeer productieve Japanse regisseur gezien heb blijft "Big Bang Love, Juvenile A" voor mij zijn beste film.

3,5*

Na de vele lovende kritieken nu eindelijk bekeken en zeker geen spijt van gehad.

Het is duidelijk een film met twee gezichten. Enerzijds de lange en zeer boeiende opbouw en anderzijds natuurlijk de als maar sluimerende climax. Zoals gezegd is de opbouw van het verhaal erg sterk met veel oog voor detail. Op haast knullige (en daarom komische) wijze gaan de twee heren een 'auditie' organiseren om zo de vrouwen beter te leren kennen. De relatie tussen Aoyama en Asami wordt zorgvuldig uit de doeken gedaan en vertoont steeds meer eigenaardigheden waardoor je weet dat er iets goed mis is. Erg goed is de manier waarop de dromen met de realiteit worden verweven en vervolgens het hectische plaats maakt voor de kille en koude eindscène die je als kijker voorgeschoteld krijgt.

Door de zeer goede opbouw worden de verwachtingen als maar hoger en heeft het eind dit maar deels weten waar te maken. De scene met Asami was sterk maar het werkelijk eind een flinke tegenvaller en onvoldoende voor wat de film verdient had.

Verwacht geen film met veel gore maar een met puike opbouw en geraffineerde scenes die een horrorliefhebber zeker zullen bekoren.

3,5*

Een film met 2 gezichten. Het eerste deel is een liefdes drama en het tweede deel is echt een mindfuck gemengd met wat horror/thriller elementen. Beide delen bevielen goed, alleen sleepte het liefdes drama net even iets te lang door. Tweede deel is dan weer typisch Miike. Gek genoeg werkt het eerste deel daardoor wel beter. Wat schrik elementen, wat horror op het laatst en goed acteerwerk. Ja lekker filmpje .