Brother (2000)

Ik vind het een hele aardige film. Het acteerwerk is niet altijd even goed, vooral de Amerikanen bakken er niet altijd evenveel van. Wat het voor mij vooral deed was de basketbalscene. O mijn god wat ik heb gelachen. Geweldige scene. Verder vond ik het verhaal wat voorspellend. Ik kreeg een beetje scarface-gevoelens. Van niets naar opkomen, de macht overnemen en het met de dood bekopen ... Maar al met al 3,5 ster.

De Japanse yakuza die een paar Urban Jongens recuteert. De rol van Omar Epps en de stijl van Kitano...

Dat was een goede reden dat ik hem in mijn top 10 heb geplaatst.

Fijne Kitano weer,

Typische Kitano ook, die met veel gevoel voor humor zijn verhaal vormgeeft. Hilarische momenten zijn de eenzijdige visie waarmee Kitano naar Amerika afreist en enkel het woordje oorlog in zijn vocabulair lijkt te hebben, de stilte die valt als hij geconfronteerd wordt met iemand waar hij een akkefietje mee had en zich nu verschuilt achter de theorie: alle Japanners zien er hetzelfde uit. Verder speelt Kitano weer naar hartelust spelletjes, zoals wij van hem gewend zijn. Een moment om in te lijsten was het spel: komen er meer vrouwen of mannen langslopen? Waarop Kitano zijn vriendin telkens liet opdraven, constant vrolijk huppelend niet wetende dat ze van boven aanschouwd werd. Maar ook die wannabe - basketballer die geen bal kreeg en anderen daarom maar onder hun kont schopte, oogde grappig.

Naast humor, veel geweld. Het verhaal kwam in het begin net wat te chaotisch over, maar kreeg meer gestalte nadat Kitano in L.A. was aangekomen. Beetje jammer dat de situatie in Japan soms werd belicht. Vond het geen toegevoegde waarde hebben, omdat het slechts was om bepaalde plotelementen te verklaren. Vond het plot niet veel waard, gelukkig zoomde Kitano er ook niet veel op in, getuigen de momenten waarop de tijd met grappige, niet ter zake doende dingen werd bedreven.

Enige subtiliteit mist de film wel. Poëtisch wil de film niet worden, i.t.t. inderdaad Sonatine waarin dit wel het geval is. Alhoewel de film wel degelijk in beeld brengt wie er zich achter de yakuza `s bevinden. Mooiste voorbeeld daarvan was de band die ontstond tussen Kitano en Denny. De muziek was aardig maar ook zeker niet het sterkste punt. Het beste was de dosis humor en natuurlijk de vele actiemomenten die deze film opsieren. O.a. een schitterende nachtelijke shoot - out! 4*

Had deze al erg lang liggen - nooit echt de behoefte gevoeld deze daadwerkelijk te gaan kijken. Toch vandaag maar gedaan, daar ik wel wat voelde voor wat yakuza en maffiageweld deze ongevraagde vrije dag.

Gemengde gevoelens ook na het kijken van Brother. Eenerzijds weer lekker Kitano, anderzijds teveel wat mij niet kon bekoren; Wat ik uiteraard graag voor lief neem, en makkelijk goed kan praten met wat Kitano wel goed deed.

Pluspunten zijn de vele pakkende shots. Kitano neemt opnieuw zijn tijd. De scene bij het drinken van de sake, de scene op het strand - Kan allemaal veel korter, maar waarom haasten. Gelukkig weet Kitano wanneer hij zijn tijd kan nemen, en vooral wanneer aarzeling en twijfel volledig moet vergeten.

Dat is voor mij ook opnieuw een sterk punt. Een pistool op mijn hoofd? Schiet. Bloed. Een mes op mijn pink? Hak. Au. Een dolk op mijn buik? Snij. Darm. Heerlijk direct, zonder aarzeling. Zo hoort het. Vond op dit punt subtiliteit niet missen. Persoonlijk zie ik die wel in de manier van werken en de beelden die we zien.

Interessant plot ook, - doch ben ik toch niet helemaal voldaan, - ik weet niet wat het is. Nog eens kijken, wellicht...

3.0

Laatst even herkeken. Toch een leuk filmpje. Een goede gangsterfilm en lekker over the top. Ik was helemaal vergeten dat Omar Epps zo'n grote rol speelt, erg leuk les Japonnais avec les Nègres.

Geinige Yakuza film, Kitano speelt top, en het bevalt allemaal wel.

Geweldige Kitano in een geweldige film. Het blijft bij Kitano dat zijn blik al genoeg zegt en hij nooit veel hoeft te zeggen, dat vind ik zo geweldig aan die man! De hele film is goed gefilmd, met langzame stukken die toch ook vooral boeien door de manier waarop het verhaal word verteld. Van begin tot eind reuze genoten van deze film. 5.0*

Keiharde Japanse gangsterfilm. Weer een echte Kitano. Wat de gangsterfilms van Kitano van de Amerikaanse onderscheidt, is dat bij Kitano het geweld altijd totaal onverwachts komt. Zo ook bij deze.

Ook deze film had weer enkele briljante scenes, zoals de scene op het strand met de maffiabaas, de afrekening in het hoofdkwartier van de Maffia, waar je alleen schoten hoort, terwijl je naar een van de companen van Yamamoto kijkt, die kort hiervoor zelfmoord heeft gepleegd.

Toch haalt deze film het niet bij zijn andere gangsterfilms "Hana-Bi" en "Sonatine" die veel meer sfeer hadden.

3,5*

Brother, mijn 10e Kitano, zorgt er voor dat de titel slechtste Kitano nu overgedragen wordt van Violent Cop naar Brother.

Eigenlijk voegt deze film weinig toe aan zijn voorgaande films, het lijkt vooral een herhalingsoefening. Ook de typische Kitano humor was in deze film tegenvallend. Ik vind het geen hele slechte film, maar wel een kleine teleurstelling.

2.5*.

Mijn eerste Kitano, ik viel als een blok voor zijn charismatische verschijning en absurde humor. De man is een geboren entertainer.

Dan zou ik maar eens gauw meer van hem bekijken, want dit vond ik lang niet zijn beste.

Inmiddels gedaan, hoor.

Ook maar eens geprobeert. Mijn wachtlijst stapel dvd's wordt op het moment steeds kleiner en deze bleef maar onderop liggen.

Ik ging er goed voor zitten, want ik wacht nog steeds op iets goeds van deze man. Moet jullie toch weer teleurstellen (of eigenlijk mijzelf ) .

Na een dikke half uur had ik het wel weer gezien. Wist ook helemaal niet dat het veel minder Japans was dan Hana-Bi bijv.

Dit is niet leuk om te volgen, misschien had ik door moeten zetten met de kans dat ik hier een lage beoordeling ga geven en mijn avondje verpest was in m'n uppie. Of het was nog wel goedgekomen, die kans acht ik echter wel klein.

Nu heb ik ook nog Exiled onderop liggen, zeg maar wat ik moet doen... Ik heb geen flauw idee meer, maar ben bang dat het ook niks wordt.

Hier een lijst wat mij totaal niet kon boeien.

The Killer, Infernal Affairs en Hana-Bi. Laatsgenoemde vond ik het aardigste.

Zo'n lang bericht en dan geen een concrete reden waarom je het niets vond.

Dat is een bepaald gevoel die ik direct herkende van die andere films die ik heb gezien. Maar nu achteraf gezien vond ik Hana-Bi wel mooi alleen werd ik niet goed gegrepen door al die gangsters die daar rond liepen. Die begon wel sterk maar verslapte gelang de film vorderde.

Brother heb ik eigenlijk bijna geen kans gegeven, misschien toch nog maar doen puur om mijn filmkennis te verbreden om beter te kunnen analyseren. Het enigste wat ik nu kan zeggen en wat ik al eens gezegd heb ergens, is dat de combinatie misdaad/drama/Aziatisch mij (tot nu toe) elke keer weer niet kan boeien. Misschien is /Aziatisch onterecht omdat ik daar te weinig van heb gezien. Tegen The Godfather loop ik ook al jaren tegenaan te hikken, ook nog steeds niet gezien dus. Toch heb ik een voorgevoel dat US films wat overzichterlijker geregisseerd zijn. Correct me if i'm wrong.

Overzichtelijker geregisseerd? Wat betekend dat? Volgens het boekje? Correct me if I'm wrong, maar dát gaat toch juist stierlijk vervelen na een tijdje?

Ik verveel mij zovaak tijdens sommige films, kan nooit begrijpen hoe iemand deze dan kan uitzetten. Brother is geen typisch werk van Kitano, ook niet zijn beste - en helaas ook niet iemand die binnen de regels blijft. Moet je juist van genieten.

Er lopen teveel figuren in rond die voor elkaar werken. Ik kan het vaak niet meer volgen en verlies dan interesse. Als er dan zoveel Japanners verschijnen kan ik ze amper uitelkaar houden. Daarom heb ik het in dit genre liever overzichtelijker.

Waarschijnlijk ligt dit genre mij totaal niet. Ik kan dit soort films die ik wél goed vond nl. tellen op 1 hand.

Er is een verschil tussen buiten de lijnen regisseren en er een rommeltje van maken natuurlijk.

Weer een dilemma erbij, misschien was het wel een rommeltje.

Ik ga gewoon nog een keer ervoor zitten in de toekomst, dan kom ik er wel op terug, want dit schiet zo niet op.

Uh... juist ja. Natuurlijk. Dat is net als je zou zeggen dat er ook wel bruine koeien zijn. Nu ben ik misschien niet meteen de uitgekozen persoon te praten over rommel en regie - ik houdt namelijk wel van film dat alles een beetje op een hoopje gooit en er een lampje op schijnt.

Vind Brother nu niet direct een ingewikkeld filmpje. Volgens mij juist een van z'n meest straightforward films. Maar, Erwinner, als je gangsterfilms zoekt moet je zeker niet bij Kitano zijn. Hij zet zijn yakuza vaak neer als maffe figuren, losers, nietsnutten, - niet de typische stoere yakuza zoals de meesten die kennen. Tja en als je ze dan ook al niet uit elkaar kan halen houdt het al gauw op. Heb ik altijd bij Vietnamezen, heel irritant is dat.

Daar ben ik het mee eens, Hana-Bi was weliswaar één van de eersten die ik zag en bij herziening zou het best eens kunnen veranderen, maar ik vond um vrij duf. Brother vind ik trouwens de slechtste Kitano, dus die zou ik even vergeten.

Wederom herkenning! Hoe meer je kijkt, hoe beter je ze uit elkaar gaat halen, serieus . Ik weet hoe vervelend het is als de film "hup in eens naar een ander personage gaat en jij dan niet meer weet wie dat ook al weer was" en als je daar dan eerst 5 minuten over moet nadenken, verpest dat de film ook (daar had ik soms bij Hana-Bi ook last van)

Brother vond ik wel een prima te begrijpen film, maar ik (lees eerdere reactie maar) vond dit gewoon een middelmaat film. Ik houd sowieso niet zo van al die misdaad films, dus voor tips moet je niet bij mij wezen . Ze lijken vaak zoveel op elkaar, als er echter wat humor aan te pas komt, kan ik het vaak al veel beter waarderen.

Ik heb trouwens gemerkt, dat eigenlijk in elke Kitano er wel een gangster/yakuza aan te pas komt, zelfs in Kikujiro, Kids Return enzo. In die films wordt het alleen erg leuk gebracht

Bedankt voor het begrip! En ik bestel ze liever ook met humor, zoals Dead or Alive.

Ik ben niet bekend met yakuza-films, en hetzelfde geldt voor Kitano, maar dit is toch wel een érg droge film. Van geweldsporno tot aan uberdroge humor.... vind het ook niet echt toegankelijk voor iedereen (maar dat zal 100% aan mij liggen). Neem niet weg dat ik 'm vrij goed (en grappig) vond, verhaal is ietwat mager, maar 't is vooral visueel erg interessant. De eindmonoloog van Epps is zelfs geniaal.

Helaas kent de film wel zijn saaie momenten, en dan doel ik met name op het moeizame begin. Leuke film verder, 3,5*.

Gezien je tekst raad ik je Sonatine en Hana Bi aan. Afgaande op wat je zegt, verwacht ik dat je deze films erg goed zult vinden.

Mijn 4e Kitano, en heb er weer van genoten.

Brother is een hele goede mix tussen verschillende stijlen.Actie, misdaad, drama en toch ook wel komedie.Er zit echt heerlijke humor in verwerkt die af en toe wel nodig is in het verder toch wel serieuze verhaal.De harde en onverwachte gewelds uitbarstingen mogen er ook zeker zijn.Het begin had ik wel veel moeite mee om erin in te komen.Bendes die ik onmogelijk uitelkaar wist te houden, en daarbij vond ik het ook niet meteen erg boeiend.Gelukkig word het dan een heel stuk beter als Yamamoto in Amerika is.De clash tussen Oost en West word erg leuk in beeld gebracht.

De film kent vele personages die niet allemaal even boeiend zijn, de meeste zijn dat gewoon niet.De enige die eingelijk alle aandacht naar zich toe trekken zijn Kitano's karakter en Denny, waar je toch wel een beetje een band ziet groeien.Helaas wel een aantal dode momenten, waarin het tempo een stuk naar beneden wordt gehaald, en de muziek vond ik nou ook niet echt bijzonder en mooi.Verder wel heel stijlvol in beeld gebracht en een aantal mooie shots.

3.5*

Kitano

Wat heeft die man toch een uitstraling. De coole gangster, op zijn lijf geschreven en hij zet dit briljant neer. Jammer dat de zijacteurs daar zowat achter hangen maar kom.

Brother is vooral een zeer vermakelijk actiegedoe. Oorlog in de onderwereld, veel kogels die in het rond vliegen, veel felle praat, de humor, de camera blijft staan op harde momenten. Ik ben fan !

Fijne score is er ook uitgekozen.

****

Brother is het type actiefilm dat ik graag zie. Gewoon simpele actie met niet al teveel speciaal effects. Filmpje dat zo goed was dat het tijd zo voorbij vloog. Kitano speelt hier weer de coole kikker en dat hem toch lekker af!

Tja, je kunt veel van Kitano zeggen, maar hij weet altijd wel een eigen stempel op z'n films te drukken. Ook hier heeft hij weer een eigenaardig sfeertje in de film weten te werken.

Scripttechnisch is de film gewoon erg zwak. Het verhaal loopt erg slecht en er zitten nogal wat dom geschreven scenes in.

Maar Kitano zelf weet zijn karakter duidelijk meerwaarde te geven. Het is natuurlijk heerlijk zo'n coole Yakuza zijn presence even te laten gelden als hij in L.A. arriveert. Je ziet die mensen echt zo kijken van wtf?!! Droge acteur is het.

Visueel had ik vaak het idee naar een jaren '80 Seagal-product te kijken, dat was wel wat jammer, maar Hisaishi weet er dan weer een rustgevende draai aan te geven. Vreemd om die muziek te horen in zo'n kitscherige, zomerse Los Angeles setting.

Maar het werkt.

Dan nog even uithalen naar de vreselijk slechte monologen van Epps, super irritant hoe hij telkens in zichzelf zit te praten om iets aan de kijker over te brengen, met de eindmonoloog in de auto als zielig dieptepunt. My god.

Ik vond het een van de beste gangster films ooit! Kitano is een gruwelijk goed acteur en zijn manier om van mensen af te komen vond ik ronduit geniaal. Hij deed alsof een mensenleven niets voorstelt en met zoveel overuitiging dat je er bang van werd.

Prachtig film!

Even mezelf gequote.

Na het prachtige Dolls een tijdje terug gezien te hebben moest ik nog steeds meer films van Kitano proberen. Hana-Bi was de eerste die ik niet goed kon volgen en na Brother vroegtijdig afgezet te hebben, was Kitano geen prioriteit meer geworden. Was zelf ook even vergeten dat deze film van diezelfde regisseur was en daarnaast heb ik het niet zo op het mafia genre, maar na een paar recensies gelezen te hebben over dat hier wel degelijk humor in zit, ging ik er er eens goed voor zitten en eens heel goed bij de les proberen te blijven.

Na zo´n 15 min. kwamen toch weer die flashback´s opzetten met zeer verwarrende tijdssprongen en daartussen weer scene´s die andere ontwikkelingen van het verhaal weergeven ... Dacht zelfs even tijden de basketbal scene dat we weer een zijsprong naar Japan hadden gemaakt omdat die Amerikanen op afstand, er nogal Japans uitzagen! Gelukkig was ik niet zo´n balletje als de vorige kijkbeurt, en had me voorgenomen meer op de actie en humor te richten waarna het verhaaltje langzaam maar zeker steeds duidelijker begon te worden en tot mijn verbazing kreeg ik het ineens vrij snel door, gewoon een kwestie van doorbijten dus. De droogklote humor hielp me er doorheen en dat, in combinatie met de botte actie was toffer dan tof, al was de laatstgenoemde wel even wennen, want in de meeste films gaan er dozijnen preken aan vooraf om tot een besluit te komen iemand neer te moeten knallen. Maar ja, zo zit die cultuur van de Yakuza blijkbaar niet in elkaar waardoor dit filmpje meedogenloos hard is met een sterk staaltje onderhuidse humor van Kitano. Ik begon Kitano steeds meer en meer te waarderen en die scene met het dobbelen was zo geniaal ... als blikken konden doden, dan had het nu gekund!

Er kwam steeds meer lijn in het verhaal, de koppen kon ik nu goed uit elkaar houden en alle beweegredenen waren me duidelijk aan het worden en telkens was het weer voorpret op wat zou gaan komen, Kitano kon bij mij plots niet meer stuk.

Het script was nu duidelijk, alleen de rommelige structuur in de film maakte het er niet gemakkelijker op maar zelfs in die chaotische structuur zat wel degelijk lijn in.

Een heel sterk punt is, dat je op voorbaat botte grappige actie kan verwachten en die verwachting wordt de gehele film ingelost, heb daardoor best zin gekregen in een herziening van Hana-Bi, volgens mij was daar ook zo´n leuk naar sfeertje, kon alleen het script zelf niet volgen.

Toch zaten er ook andere minpunten in de film waardoor ik nog geen 4* kan geven, namelijk de flauwe soundtrack die vooral tegen het einde een lelijke duit in het zakje deed en er teveel drama op los gooide.

De kleine L.A dealers hadden wat mij betreft meer hun eigenaardigheden mogen

laten zien en meer tegengas moeten geven, daardoor niet altijd erg overtuigend.

De eind scene in die auto was best twijfelachtig, maar de boodschap kwam zeker over met dat briefje + de inhoud van de tas, en als laatste de rommeligheid waar je doorheen moet ploeteren, mag best ietsjes meer lijn in.

Voorlopig een 3,7* ... toch wel een film om later nog eens te zien en oh oh, wat een boeven film.

Excuses voor mijn eerdere wantvertoning met betrekking tot mijn doorzettingsvermogen, ik neem dat mezelf niet helemaal kwalijk natuurlijk, toch wel deels ...