Brother (2000)

Sonatine is mijn all-time favoriete kitano film en vind ik persoonlijk beter dan brother(als ik perse een keuze zou moeten maken). Maar wat kitano voor een draai geeft aan een cliche-matig uitgemolken hollywood concept is wat mij betreft ook de volle mep waard. Ik ben het wel met je eens dat veel van mijn opmerkingen ook van toepassing zijn op de door jouw genoemde werken. Wel jammer dat je deze prachfilm een tegenvaller vond want vaker dan eens kan ik me wel vinden in jouw stukjes en meningen.

Vind dit de minste van Kitano,

alsof hij de beste stukken van z'n vorige films gewoon nogs eens samenzet in een amerikaanse lijst.

Wel cool hoe LA gefilmd wordt, heel anders dan anders.

Prachtige film! het verhaal viel een beetje tegen, maar een aantal formidabele scenes maakte dat meer dan goed.

ben erg benieuwd naar de rest van het oevre van deze regisseur. Twijfel tussen 3,5 en 4*

Nou, mijn eerste kennismaking alleskunner Kitano. Raaaaaaare film.

Snoeihard geweld troef is, maar dan komt Kitano opeens met een shot van een neerdalend papieren vliegtuigje op de proppen of een minutenlange scène waarin een Yakuza die felbegeerde pass niet krijgt. Op deze manier kijk je telkens de volgende scène met een ontastbare verwachting en val je eigenlijk van de ene verbazing in de andere. Ondanks dit hak-tak-gehuppel neemt de film je toch mee en laat hij je best geintimideerd achter na de (fantastische ) monoloog van Epps.

3,5* maar. Misschien morgen of overmorgen eens herzien (daarna moet hij terug naar de videotheek ) en maar eens op zoek gaan naar meer Kitano.

Ps. Wat ook al in de film gezegd wordt: voor mij was het soms nogal lastig alle Yakuza uit elkaar te houden.

Vraagje: in de scène waar 1 van de Yakuza (meen dat het die halfbroer van "Aniki" was) iets uit een kluis pakt zag je een aantal lijken liggen. Misschien zag ik het verkeerd, maar die leken zo neergelegd dat ze een Japans teken vormden? Staat dit figuur nog ergens voor?

Hm, was dus niet mijn eerste Kitano. Had eerder ook al A Scene At The Sea gezien...

Weet niemand trouwens het antwoord op mijn vraag?

Nou, ik vond 't 'n mooie film, alleen had 't einde sterker gekund.

En een antwoord op je vraag, Phoenix? Ik zal die scène nog eens bekijken, zou leuk zijn als 't zo was ! Niet dat ik verstand heb van Japans, maar toch.

Wat ik wel sterk vond waren de verschillende cultiren door elkaar (vooral Amerikaans & Japans, dus). Het lijkt alsof Kitano pertinent duidelijk probeert te maken wat het verschil is tussen eergevoelens van Oost- en Westerlingen. Dat maakt het geheel nog wat interessanter.

Een tegenvaller, vooral de overdreven hoeveelheid excessief geweld (met name in het tweede stuk). Had de film op zich niet nodig, wel een betere ontknoping dan nu.

Lang geleden dat ik deze gezien heb. Wat me vooral bijgebleven is, is de steengoeie pikzwarte humor. Het excessieve geweld had in die zin alleszinds een zekere functie volgens mij. Het verhaal was zeker en vast briljant gevonden met een interessante thematiek en diverse mooie nuances vol meerwaarde. Ik vond het enorm boeiend.

De manier waarop Kitano zijn scripts uitwerkt vind ik altijd fantastisch. Ook hier wist hij opnieuw de precieze toon de zetten, de juiste sfeer te scheppen en het brutale geweld op de meest interessante manieren weer te geven. Het klikte prima. Je werd ook hier weer veelvuldig verrast door de man zijn creativiteit en aparte aanpak. Ik vind Kitano geweldig. Hij ziet er dan ook nog eens zo kitcherig uit ... Goeie acteur ook trouwens! Zijn films zijn onberispelijk. Ik kan gewoon niet minder dan 5* geven...

Weer een geweldige Kitano. Een van de betere gangsterfilms die ik ooit gezien heb. Kitano en Epps die mij het meest konden bekoren. De band die groeit tussen Yamamoto en Denny is prachtig om te zien, Yamamoto die ondoorgrondelijk lijkt te zijn maar aangezien Aziaten hun gevoelens van binnen uiten (is moeilijker om te zien voor het blote oog maar de gevoelens zijn niet zo voorgekauwd, laat de gevoelens over aan je eigen interpretaties en leer gewoon die innerlijke gevoelens lezen) het is zo veel intenser, effectiever en mooier. De film kent ook zijn grappige momenten; Kato die meedoet aan basketbal en maar niet aangespeelt wordt en dat tot grote frustratie.

Dan ook nog het erg grappige gesprek tussen Kato en Jay:

"I'm Michael Jordan"

"You are more like Shaq"

Hilarisch. 4,5* dik verdient.

Film van Master Kitano leek me erg amateuristisch en weinig origineel.

Heerlijke geweldadige gangster film. Waarschijnlijk Kitano's meest toegankelijke werk. Herzien en verhoogd naar 4*

Leuke film en een van de betere van Kitano.

Veel droge humor afgewisseld met keihard geweld.

4*

Na nog eens bekeken te hebben vond ik de film eigenlijk minder. Een paar skaters die gangster worden:S beetje ongeloofwaardig. Wel leuke humor natuurlijk, het is en blijft Kitano. 2,5*

Cool was ie zeker.....

Weer een prachtige rol van kitano die deze keer wat negers rekruteerd voor de volgende opdracht.

was zeer vermakelijk.

5,0

Een goede en sfeervolle misdaadfilm. De film is van begin tot eind boeiend en vermakelijk. Halverwege kakt de film iets in, maar dit wordt weer goedgemaakt door enkele mooie geweldadige scenes. Voor de rest laat Kitano zien dat hij buiten regisseren ook nog goed kan acteren.

3.5*

Kitano's lakse manier van regisseren komt hier spijtig genoeg wat veel tot uiting , de man zit soms met rare shots omdat hij als een scene niet direct goed is gewoon een ander camerastandpunt inneemt en zo veel potentieel inboet. Het verhaal , de uitdieping , de thematiek .... het had alles in zich maar Kitano maakt er een ware dooddoener van. Die scene bv waar die gast de bal niet krijgt wordt zo gerokken en getrokken dat het lachwekkend wordt , velen proberen dit te verklaren door de Japanse rustige manier van regisseren maar dat rechtvaardigt de talrijke onnodige en saaie scenes niet. Die scenes zijn er in overvloed , en dat is toch echt spijtig. Kitano probeert wat Amerikaanse elementen in z'n film te verwerken maar levert 0,0 procent spanning en band met personages ... Alles is afstandelijk. Dit is een tot 2 uur uitgerekte montage van een belachelijk geforceerde Kitano die met dito zonnebril en kostuum probeert cool voor zich zit uit te staren en geweldscenes die wat proberen te provoceren. Het ergste van al is dat hij erin slaagde in 110 minuten geen enkele karakteruitdieping te bieden. In tegenstelling , je krijgt er nog wat oppervlakkige Yakuzi - clichés bovenop. De poster is één van de zeldzame echt positieve punten van deze film.

Z'n latere film Zatoichi steekt mijlenver hier boven uit. Ongetwijfeld dieptepunt in z'n oeuvre.

100 punten met deze uitdrukking

idd ook mijn eerste keer Kitano, en idd raar.

zelf ben ik ook pas een paar jaar in de ban van films, en ben een enorme liefhebber van de rare en aparte films geworden.

ber er dan ook inmiddels achter dat de beste en apartste films uit het oosten (merendeel jappenfilms zeg maar) of franstalige films (meerendeel de canal+ producties).

deze film krijgt bij mij een plekje naast Bin-Jip en de Battle Royale serie.

een 4 dus.

Jammer dat jij er zo over denkt, en ik begin dan ook te denken dat dit genre misschien niets voor jou is. zelf ben ik echt een liefhebber van wazige camera standpunten en wisselende shots. als je deze film goed bekijkt valt alles op zijn plek, zelfs het neerdalende papieren vliegtuigje enzo of het balletje. dit is niet zozeer een Kitano manier van filmen, maar behoort tot de genre "Wazig" en "diepere betekenis" welke voor mij zo'n film echt compleet maken. (als het niet voortvloeit uit gebrekkige scripts tenminste )

Gelukkig is dit niet zo'n Hollywood productie zonder enige diepgang en veel meer voor de mainstream geschreven verhaal, en ik vind dan ook echt dat de karakters goed zijn neergezet.

dit alles natuurlijk van mijn beleving en niet bedoeld om de originele poster te flamen ofzo. boven beschreven punten zijn geheel een eigen beleving.

Weer een stukje van gezien, in Barcelona. Japans was ondertiteld, Engels was gedubbed. Niet te geloven dat mensen zo film kunnen kijken.

Deze film kon me zeker genoeg boeien, maar naar het einde toe werd het me wat te rommelig, geen idee of dat aan mij en mijn gedachten lag of aan de film.
Daarom ga ik dit zeker nog eens kijken.
Het plot is nogal makkelijk, maffia familie's die andere gebieden willen overnemen. Al die tradities die daarbij horen, zijn zeker interresant.

Hulde voor de uitstekende geluidstrack, al die schoten waren nogal storend voor de mede bewoners hier, zelfs voor mij.

3,5*

Ondermaatse Kitano, bovengemiddelde aktie-flick.

Een vrij straightforward Rise & Fall verhaal, met epische potentie, wordt door Kitano in vogelvlucht verteld. De film straalt, ondanks veel lange en stille shots, toch een soort haastigheid uit.

Kitano's betreding van Amerikaanse gronden lijkt daarmee ook een tegemoetkoming naar de Amerikaanse (of Westerse) kijker te zijn. Compleet ontdaan van de poëtische lading à la Sonatine en Hana-Bi, maken de plotse uitbarstingen van geweld een kille, haast lege indruk.

Een vertrouwd pianodeuntje en spaarzame gevoelige scenes ( het papieren vliegtuigje, de eindscenes ), geven de film net dat vleugje vintage Kitano mee, al lijkt het temidden van Amerikaanse bombast soms wat misplaatst.

Hoewel er geleidelijk een hechte band tussen Denny en Aniki ontstaat, blijven beide karakters vrij plat, zonder individuele ontwikkeling. De meeste diepgang lijkt nog te komen van het bijrolletje van Kato, prachtig neergezet door Susumu Terajima.

Al met al een erg vermakelijke aktiefilm van Kitano, al blijft de film verstoken van Kitano's werkelijke kunnen. 3,5*

Het werd wel eens tijd, maar ook ik heb Brother eindelijk gezien.

Goeie film, maar dat komt voor 99% door Kitano. Heerlijk zo'n stille, doch ontzettend gewelddadige gangster vol met truukjes.

Film die het niet moet hebben van een perfect uitgewerkt verhaal want soortgelijke dingen zijn al wel beter gedaan.

De kracht zit hem in de welbekende kitano stijl die aan het concept gehangen is, de strandscénes, de slapstick momenten en natuurlijk de snoeiharde schiet scénes, érg vermakelijk.

Kitano is uniek. De kleine 4* blijven staan.

Zeer originele (en zelfs grappige) Yakuza film,
Vooral door Takeshi Kitano en Omar Epps die echt geweldig waren in de film.
Vond trouwens dat stukje met die eet stokjes ook behoorlijk origineel

4*

Na het tragische 'Dolls' waren de verwachtingen uiteraard hoog gespannen om 'Brother' aan te snijden, een film in het genre waar ik de Aziaten (sinds 'Infernal Affairs en de positieve commentaren op 'Exiled') meesters in acht: de mafiafilm.
Wat je dan van Kitano zou verwachten is een totaal andere aanpak van de vertelling zoals we die vaak zien in mafiafilms. Dat doet Kitano hier, om een (voor mij) onbegrijpelijke reden, juist niet: de opeenvolging van handelingen zijn zodanig standaard dat het haast een pastiche lijkt op de Hollywood-aanpak van het thema! Alleen: er valt nergens mee te lachen. Kitano brengt zijn verhaal zodanig serieus dat de film op den duur bijna gaat vervelen.... Hij slaagt er (wonder boven wonder) dus niet in enige emotie op het doek te toveren, behalve dan op het ontroerende einde - hoe "de baas" zijn dood koel tegemoet stapt is een dubbelzinnig staaltje bloedstollende cinema...
Dat er ondanks die vele "stereotiepen" een hele (visuele) Kitano-visie achter ziet wil ik best aannemen, maar daar kom ik niet verder mee. Geef mij liever de verstilde cineast in T.K., dan de uitbundige uit Zatôichi, of de steriele uit 'Brother'...
Ik had gedacht het nooit bij een Kitano-film te moeten schrijven, maar nu komt het er toch van: al eerder, én beter gezien...
2,75*