The Butterfly Effect (2004)

Goede film, maar als je dit 8 jaar later ziet, dan vond ik het een beetje ouderwets, althans sommige scénes. Een echte boodschap heeft deze film niet. Acteurs vallen tegen, enkel Amy Smart vind ik goed. De aandacht verslapte soms wel eens, maar het is wel een verhaal dat je bezighoudt, en geen film die gaat vervelen. Maar het is geen film die bijblijft. Voor mij een matige middenmoter.

6/10 = 3/5

Hele toffe film,destijds best origineel!!

De delen daarna waren wat mij betreft overbodig!

Verder deze film helemaal

Geweldige film. Kan niets anders zeggen. De film had me vanaf de eerste minuut beet en heeft niet meer losgelaten. Ik snap niet dat het 8 jaar heeft geduurd voordat ik deze film heb gezien.

Ik geef deze film 4,5* omdat voor mij 5* alleen is weggelegd voor de, in mijn ogen, sublieme top films en dat zijn er maar een paar.

Brilliant!

Heeft me helemaal meegezogen in het verhaal...

Deze is moeilijk te raten.

In het begin lijkt het namelijk nogal vreemde bagger. De 'avonturen' die de kinderen meemaken lijken te extreem, te vergezocht en zich te snel op te stapelen.

Maar naarmate de film vordert, leef je echt mee met het verhaal.

Tuurlijk, het acteerwerk kan beter. Tuurlijk, er zitten hier en daar foutjes in de film. En toch, het concept boeit me enorm en het einde is uiteindelijk drama van de bovenste plank. Kitsch, misschien wel. Maar o zo heerlijk.

Ja, dit is me het filmpje wel.

PS. Wat de term 'thriller' daar staat te doen, weet ik niet. Misschien veranderen in drama. Tenzij enkele geluidjes en een jongen met een mes in zijn handen nou ook al 'thriller' is.

Heb niets tegen fantasierijke films maar deze vond ik toch te complexe en bijwijlen soms wat horrorachtig.

Veel meer plezier beleefde ik aan "Quartier Lointain" dat een min of meer gelijkaardig thema bracht.

De boodschap is dat als je 1 ding anders had gedaan dat je leven helemaal anders was geweest en dat je over het algemeen dus blij moet zijn met hoe het geloen is.

Want dat maakt jij tot hoe je nu bent

Of dat je juist moet balen van hoe je leven nu is.. ofwel, het is een bierviltjes filosofie waarop je elke invulling kan geven.

Blijf erbij dat ik het het hele idee (inclusief bijbehorende filosofie) gekopieerd vind van Groundhog Day, Back to the Future en Donnie Darko.

Tja, blijf er dan maar bij

Ik blijf er ook bij. Daarnaast verbaas ik me oprecht (en dit is dan wellicht misplaatste arrogantie) over de vele vier, vier-en-een-half en vijf sterren die dit, i.m.h.o., prul binnenkrijgt.

Vaak kan ik zo'n meningsverschil wel verkroppen, maar hier gaat het me toch te ver boven mijn pet.

Ik verbaas me over de hoge score. Deze film is toch een halve 'turkey'? Een straight-to-video release? Ik herinner mij geen enkele goede eigenschap.

Wat een mooie film!

Goede film, ben alleen niet zo heel erg gecharmeerd van Ashton Kutcher.. Vind de rol dan ook niet echt bij hem passen.

Ik ook niet, maar volgens mij zijn het de vervolgdelen (die bijna onmogelijk nog slechter kunnen zijn) die straight to DVD gingen, niet deze.

Weet ik wel maar ik doelde op het gevoel dat ik erbij kreeg, NYSe.

Ah, op die fiets. Excuus.

Trouwens, een halve turkey? De Golden Turkey Awards lijken voor dit soort werken úitgevonden te zijn.

Hele bijzondere film, met een einde wat ik niet heel erg zag aankomen.

top film! goed verhaal, wat erg logisch in elkaar zit en goed en spannend uitgewerkt is. goed geacteerd en de sfeer zit er erg goed in. hij verveelde me geen seconde en hij is ook nog eens erg origineel.

Gelukkig had ik de Director's Cut.

Vele malen beter dan al die alternatieve eindes die ik zojuist even heb bekeken op Youtube.

Op een gegeven moment zit hij in de gevangenis en beweert hij zogenaamd dat hij jezus is ofzo tegen iemand en dat wil hij bewijzen.

Dan gaat hij terug in de tijd en verwondt hij z'n handen.

Eenmaal in zijn eigen tijd teruggekomen verschijnen er langzaam littekens op z'n handen.

Als hij terug in de tijd was gegaan dan zaten die littekens natuurlijk al die tijd al op z'n handen.

Dit vond ik zeer slordig.

Oke, groetjes.

Okay, groeten terug, maar ik denk dat die littekens niet direct doorhadden dat ze er meteen al moesten zijn - of misschien was het een artistieke keuze; je weet het maar nooit met die regisseurs.

Nog steeds de beste film die ik ooit heb gezien. Het enige nadeel aan deze film is dat telkens als ik hem kijk, dat ik last krijg van mijn linkerbal. Zit waarschijnlijk in de familie.

Gisteren na jaren voor de tweede keer gekeken, en ik vond 'm deze keer beter dan de eerste keer. Twee uur lang topvermaak.

Nou en?


Jouw probleem is dat je het allemaal veel te serieus neemt. Jezus man, het is een fantasie-thriller. In Back To The Future zaten ook absurde dingen, bijv. dat Marty McFly en zijn broer en zus langzaam verdwenen van die foto. Dat hij op een gegeven moment bijna niet meer gitaar kan spelen omdat hij aan het 'vervagen' is. Complete onzin, maar wel vermakelijk en nog steeds geweldig jeugdsentiment. Ik kan de hele serie van BttF om de 2 jaar opnieuw kijken, met plezier.

The Butterfly Effect is als losstaande film (die uiteraard een thema heeft waar eerder mee is gespeeld) gewoon prima. Het bouwt de spanning goed op, want ver in de film komen we er pas achter wat die flashbacks nou eigenlijk zijn. En de onthulling, wanneer hij die vader toespreekt, was gewoon chilling. Dat die eikel meteen ja-en-amen zegt is wellicht wat onwaarschijnlijk, maar ook voor hem gebeurde er iets mysterieus en onverwachts, en hoewel hij z'n dochter daarna wel met rust laat, is de zoon vervolgens wel de klos, dus totaal veranderen doet hij toch ook niet..

Maar afijn, smaken verschillen, en dat is prima. Ik vond 'm i.i.g. lekkerder wegkijken dan Donnie Darko, want die vond ik best wel vaag. I.i.g. minder to-the-point dan TBE, maar dat is ook al weer een tijd geleden, dus misschien moet ik die binnenkort ook maar weer eens gaan kijken.

Het probleem ligt denk ik niet in het feit dat ík het allemaal veel te serieus neem, maar in het feit dat de fílm zichzelf veel te serieus neemt.

Tuurlijk zaten er in Back to the Future ook absurde dingen, maar dat is een komedie, waarin die onzin toch wel wat meer gelegitimeerd is. The Butterfly Effect zet zichzelf neer als een zware dramathriller. Als ik daar dan ook in een scheur lig om de inhoud dan heeft de film toch wel zijn doel gemist.

Had de film zich geprofileerd als een komedie, dan had ik het allemaal een stuk meer kunnen behappen.

Ja, het neemt zichzelf serieus, als spannende mysterie-thriller.


Daar heb je wel gelijk in, maar zo komisch was TBE toch niet? Hij raakt zijn armen pas kwijt na een reeks van pogingen om de situatie te veranderen. Ik vond dat juist een vondst. En tja, dat hij dan niet compleet in paniek raakt vanwege dat feit en vrij nuchter zegt 'Shit, no arms', dat was inderdaad niet erg realistisch, maar voor het verdere verhaal maakt dat toch niet uit. Leuk eigenlijk wel zo'n komische noot. Bedenk ook dat een serieuze verwerking van dat feit een hoop tijd zou hebben gekost, iets dat de flow van het verhaal niet ten goede was gekomen.


Dat is misschien jouw indruk. Ik verwachte een spannende mysterie-thriller, zeker geen serieus drama. En dan maakt het me niet uit dat het niet volledig realistisch was.


Je lag constant te gieren van het lachen? Wat was er dan nog meer zo leuk??


Misschien kijk je teveel trailers of lees je teveel reviews. Ik probeer doorgaans zo weinig mogelijk over een film te weten te komen.

Ik vond het hilarisch. Onbedoeld, dat wel.



Oké, dan houden we 'drama' achterwege, maar een serieuze doordenker moest het toch wel voorstellen. Realisme heeft in deze context niks met 'serieusheid' te maken. Mij maakt het dan ook niet zoveel uit of iets al dan niet hyperrealistisch is: het is immers science-fiction; je kan ook teveel eisen... Punt is dat de film zichzelf zo ongelooflijk serieus neemt terwijl ik de film zelf juist onmogelijk serieus kon nemen. En dan krijg je een vicieuze cirkel van hilariteit.



Het concept van een jongen die door de tijd kan reizen door zinnetjes uit zijn dagboek te lezen; de dialogen; de kop van Kutcher terwijl hij probeert te acteren; de stereotypen; de ene miskleun van Evan na de ander en het einde in de baarmoeder om nog maar iets te noemen. Niet omdat het grappig bedoeld was, maar omdat ik het volstrekt stompzinnig (uitgevoerd) vond.



Ik heb het over de film zelf; die profileert zich in zijn hele opzet als een, toch wel duistere, mystery-thriller. Heeft niks met de markteting, ontvangst of verwachtingen te maken...

Ik vond het een hele vette film. Je leeft mee met Evan en al het gedoe wat hij in zijn verleden heeft meegemaakt. En dan denk je dat de uitkomst is om het te veranderen. Maar hoe langer je kijkt hoe frustrerender het wordt dat het steeds erger wordt. Ik vond het in het begin een beetje verwarrend. maar juist door dit verwarrende effect maakte het deze film zeker de moeite waard! En de moraal van het verhaal is: de momenten uit het verleden, moet je niet willen veranderen. Zelfs al zijn ze naar geweest, je moet vooruit kijken, en niet malen over wat je had kunnen doen om het verleden te veranderen, ennnn Ashton Kutcher is echt een fantastische acteur!

Een van de beste films die ik gezien heb miss als ik nu

Voor het eerst zou zien minder maar toen geweldig

Kan ik mee leven met deze typering. En ja, voor mij was het dat zeker.


Maar je klaagt wel over het feit dat hij zegt: 'shit, no arms''. Ik zie daar wel degelijk een relativering in. Tja, het is allemaal perceptie, maar ik vind totaal niet dat de film zichzelf 'te serieus neemt'. Maar ja, 'serieus nemen' is op zich natuurlijk al een vage en arbitraire typering waar je alle kanten mee op kunt.


Tja, dat was nu het gegeven. Dat triggerde nu eenmaal zijn vermogen om terug in de tijd te reizen. Als we zo gaan beginnen dan kunnen we over Donnie Darko ook nog wel een boom opzetten. Dat vond ik nou juist hyper-gezocht en ad hoc (als er uberhaupt al een touw aan vast te knopen was).


Geen moeite mee, ging het ook niet om in deze film.


Geen enkele moeite mee gehad. Misschien geen wereldacteur, maar prima functioneel voor deze rol.


Idem dito. Geen enkele moeite mee gehad (ik neem aan dat je doelt op de 'slechte broer' en de 'domme dikzak' enzo?). Nogmaals: Dit was geen drama met goed uitgewerkte karakters. Dit was een film over een mysterie, waar de personages ondergeschikt aan waren.


Nee, dat was blijkbaar de enige mogelijkheid om een goede toekomst te creeren. Ik ben zelf niet zo van de zelfopoffering, maar hier vond ik het wel passend en verrassend.


I stand corrected, maar ik ben het natuurlijk niet met je eens. Dat het zichzelf duister presenteert is jouw perceptie. Voor mij was het Stephen King-achtig verhaal. Horror-myterie-achtig, met ook soms een luchtige humoristische toon. Dit had toch totaal niet de serieuze lading zoals 'Se7en', de 'Sixth Sense' of the 'Silence of the Lambs' die had?
Nee, ik proef nog steeds bij jouw dat je het op voorhand gewoon te serieus hebt genomen. Voor mij was de hele film 'lager than life'. Daarom had ik geen enkele moeite met de onwaarschijnlijkheden.

Maar toch wel een prettig gesprek, niet?