Boychoir (2014)

Ik vond dit toch wel mooi om te zien; we zien niet elke dag zulke knaapjes hun stem gebruiken. Natuurlijk wordt er vooral gefocust op één personage, die vanzelfsprekend te kampen krijgt met een aantal hindernissen. Dat moet ook wel, want in een drama zijn er nou eenmaal bepaalde problemen. Dustin Hoffman speelt weer goed en de bijrollen zijn met zorg gecast. Ik heb me niet gestoord aan eventuele sentiment en heb wel degelijk een aantal keren kippenvel gekregen. Dit kan wat ernstig klinken, maar je kent dat gevoel waarschijnlijk wel wanneer je zoiets intens hoort dat het tot in al je zenuwen doordringt.

Kritische koorleider.

Dustin Hoffman in de cast belooft meestal iets goeds, maar niet altijd. Zo valt hij hier te bewonderen als kritische leider van een jongenskoor in dit doorsnee feelgood-drama over een jochie dat zich staande moet zien te houden zonder ouders. Het basisgegeven klinkt als voer voor iets groots, maar dat is het helaas niet. Boychoir is geen slechte film, maar helaas ook geen goede. Hoffman lijkt volledig op de automatische piloot te acteren in een film die zo voorspelbaar is als de jaargetijden.

Positieve noot is Kathy Bates die als schoolhoofd nog een klein beetje indruk weet te maken in dit verder kleurloze, muzikale drama. De muziek is wonderschoon, zelfs als je niet zo van het 'genre' houdt, al was ook hier winst te behalen door iets gedurfder uit te pakken en wellicht een andere liedjeskeuze te maken. Maar goed, het euvel zit hem met name in het ontbreken van originaliteit, de vlakke Hoffman en het zoutloos vertelde verhaaltje dat van clichématigheid aan elkaar hangt. Niets bekoorlijk aan.

Doorsnee.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Drama dat routineus alle paden van het feelgood-genre bewandelt. Dat klinkt niet heel oorspronkelijk en dat klopt ook.

Het verhaal volgt de gebruikelijke standaard. En die luidt als volgt: hoofdpersoon krijgt te kampen met tegenslag, overwint zichzelf en krijgt respect.

Een belangrijk aspect voor een feelgood is emotie. De emotie mist in dit verhaal. Dat ligt, wat mij betreft, aan het spel en aan het gebruik van de muziek.

De jonge hoofdrolspeler (aanwezig in de meeste scenes) acteert leuk maar weet emotioneel niet te overtuigen. Hoffman speelt op routine. Monotoon articulerend. Doet ie goed, maar zijn rol wekt ook geen emotie op. Van de overige acteerprestaties werd ik ook niet warm of koud.

De muziekstukken zijn kortdurig en bepalen niet heel prominent de film. Een gekke keuze. Muziek is immers een belangrijk middel om emotie op te wekken. Bovendien draait de film om muziek.

In een gelijksoortig verhaal op een school waar men moderne muziek doceert, worden de muziekstukken toch ook niet ingekort?

Waarschijnlijk een ordinaire handreiking aan de potentiële kijker die niet van koormuziek houdt.

Een behoorlijk laffe keuze, zegt deze niet-liefhebber van koormuziek.

Voorspelbaar en oppervlakkig. En het script is bij vlagen ronduit amateuristisch.

Er wordt ook maar zelden sympathie opgewekt door de hoofdpersoon (laat staan de rest). Gemiste kans.

Matige film over een jongen die na het overlijden van zijn moeder terecht komt op een privéschool met een jongenskoor. Het verhaal en de personages weten op geen enkel moment te verrassen. Hier en daar ook nogal melodramatisch. De zang-scenes zijn wel mooi en ook mede door de cast wordt de film niet echt vervelend.

Uitstekend drama film...

Mooi en ontroerend verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Dustin Hoffman en ook een bekende

actrice Kathy Bates ...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Uitstekend achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Even dacht ik een nieuwe "Whiplash" te beleven, maar, neen hoor, deze "Boychoir" is veel slapper, mist elementen die hem van andere "weg naar de top"-films zouden kunnen doen onderscheiden en ook de overtuigende passie ontbreekt.

De montage is wel in orde en ook het zingen, natuurlijk, kan bekoren.

Dustin Hoffman speelt de gemakkelijkste rol van zijn leven : alleen de rechterhand wat bewegen en al naar gelang stoer of voldaan kijken.

Suikerzoet drama.

Prachtige muziek. Ik neem aan dat het allemaal geplaybacked en bewerkt is.

Passie is het ware talent. De harde leermeester die het talent er wel uit krijgt. Een soort karate kid maar dan op gebied van zang. Ach, soms zal dat de manier zijn om het weerbarstige talent te ontplooien.

Verder een film die niet blijft een hangen.

“Your clock is ticking kid.”

Met een strakker script en wat originaliteit had dit een veel betere film opgeleverd. Boychoir is degelijk en routineus, met een voorspelbaar verloop en alle bekende verhaallijnen die je verwacht in een feel good film. De koormuziek is wel goed gedaan, en het acteerwerk is ook naar behoren. Vooral Bates en Hoffman zijn sterk op dreef, en de jonge Wareing weet ook te overtuigen. Het drama wordt er soms met de haren bijgesleept (de jaloerse concurrent was echt te veel van het goede), en vooral de rol van de vader is matig uitgewerkt. Het einde is dan wel weer passend voor een film over kinderen die uiteindelijk hun zangstem kwijtraken, en een andere draai aan hun leven moeten geven.

Een fraaie film over een jongenskoor, maar er had meer ingezeten.

De muziek is prachtig (als je er van houdt), de acteerprestaties zijn redelijk. De film heeft ook zeker mooie momenten. Toch miste ik de echte dramatiek. Ook vond ik sommige scenes op de één of andere manier niet helemaal logisch. Alsof er net te veel in gesneden is. De film had potentie voor 4 sterren, maar toch blijk ik om deze reden op 3 sterren hangen.

Een aanrader als je houdt van films rond het thema 'loser met verborgen talent wordt helemaal hot' of als je erg houdt van de typische koormuziek van jongentjeskoren. Anders kun je deze misschien beter overslaan. Er zijn betere films in het genre. 3 sterren.

Note: ik moet er wel bij vermelden dat ik deze film niet in m'n eigen 'thuisbios' keek, maar op vakantie op een kleiner scherm met bagger geluidskwaliteit. Ik denk dat deze film veel beter tot z'n recht komt door een mooie geluidsinstallatie en op groot scherm.