28 Years Later (2025)

Best wel verrast van deze film.

28 Days/Weeks later waren goede films, maar deze is toch duidelijk paar niveaus hoger.

Visueel vond ik het ook echt wel enorm cool gemaakt.

Benieuwd naar Part 2, die al volgend jaar uitkomt

Wel bizar dat deze + part 3 gemaakt worden door Danny Boyle & part 2 door Nia DaCosta.

Nia DaCosta heeft voor mij nog niet echt een overtuigend goede film gemaakt, maar we zullen zien

Avondje bioscoop !

Danny Boyle komt toch met een verfrissende aanpak gezien de vorige delen. De locatie wordt verlegd naar de prachtige natuurbossen en de geïnfecteerden hebben ook een evolutie ondergaan. Toffe keuzes en uiteraard heeft de film redelijk wat sterke bloederige scènes. Troefkaart is de uitstekende soundtrack ! Jammer van het onbevredigend einde waarvan vooral de uitwerking ervan precies niet zo past in deze film. Misschien dat dit duidelijker wordt in het vervolg. 7,5/10

"Boots—boots—boots—boots—movin' up an' down again!"

Gisteravond heb ik "28 Years Later" gezien in een leren relaxstoel (dus lekker met de beentjes omhoog en de rugleuning iets naar achteren) in een goed gevulde bioscoopzaal en dat met een grote gemengde popcorn en een 0,5 liter flesje 7Up en in de pauze heb ik nog een ijskoffie genomen. Dus het avondje bioscoop koste me circa 25 euro. Jammer genoeg vond ik "28 Years Later" wel iets tegenvallen en dat heeft misschien te maken dat dit dit het eerste deel is van een tweeluik (wat ik hier lees is het misschien zelfs een drieluik) en "28 Years Later" heeft dus inderdaad een open einde en dat ook nog eens een apart.

Na het succes van de Britse cult-zombiehit "28 Days Later... (2002)" van regisseur Danny Boyle en het in mijn ogen nog iets betere "28 Weeks Later (2007)" van regisseur Juan Carlos Fresnadillo, komt Danny Boyle nu samen met scenarist Alex Garland en cameraman Anthony Dod Mantle 23 jaar later terug met deze "28 Years Later". Opnieuw doen ze een poging het genre te vernieuwen en nu met een coming of age over de twaalfjarige antiheld Spike (Alfie Williams) die liever zijn zieke moeder Isla (Jodie Comer) redt dan geïnfecteerden (een soort van zombies) te killen.

Het gegeven is opzicht best origineel, maar wordt wel wat minder overtuigend opgediend. De film opent met een flashback naar de eerste dagen van de virusuitbraak, waarbij we een groep kinderen in een beduimeld kamertje zien die angstig zitten te kijken naar een televisie waarop de kinderserie "Teletubbies" te zien is. Af en toe wordt daar door een panikerende ouder een kind bijgezet en in de verte loeit een alarm.

Eén van die kinderen is Jimmy (Rocco Haynes) en waarom de kinderen angstig kijken is niet veel later te zien als ze worden aangevallen door geïnfecteerden (dikke klodders bloed druipen dan over het groene Teletubbies landschap op de televisie), waarbij Jimmy weet te ontkomen en naar zijn vader (Sandy Batchelor) vlucht die een priester / pastor is in een kerk en van wie hij een kruisketting krijgt om altijd te dragen. Uiteraard wordt de vader ook aangevallen door geïnfecteerden (wat hij overigens niet erg vindt) en Jimmy weet wederom te ontkomen door zich te verstoppen en daarna zien we Jimmy eigenlijk niet meer terug in de film, tot het maffe open einde.

Daarna bevinden we ons 28 jaar later op een klein eilandje voor de kust van een verder volledig in quarantaine geplaatst Engeland, waar een groep overlevenden een vriendelijke agrarische gemeenschap heeft gebouwd. Het enige pad naar het vasteland wordt goed bewaakt en is alleen begaanbaar tijdens eb (dus bij laag water). Daar maken we dan kennis met de twaalfjarige Spike, zijn vader Jamie (Aaron Taylor-Johnson) en de zieke bedlegerige moeder Isla, waarbij Jamie Spike voor het eerst meeneemt, als onderdeel van zijn volwassenwording, naar het vaste land om met pijl en boog te jagen op geïnfecteerden.

Dat is het eerste gedeelte van de film en is op bepaalde momenten best spannend en zeker als men een zogenaamde "alfaman" (een gemuteerde geïnfecteerde die sterker en intelligenter is) tegenkomt. Vooral de terugkeer naar hun eilandje ,waarbij het pad naar het eilandje onder water staat en waarbij ze dan achtervolgt worden door de "alfaman", was spannend. Bij terugkeer op het eilandje waar de jacht op geïnfecteerde groots gevierd wordt met een lokaal feest, ontdekt Spike dat zijn vader vreemd gaat met een andere vrouw en dat vindt Spike natuurlijk niet leuk.

Daarom besluit Spike om samen met zijn zieke moeder Isla stiekem naar het vaste land te gaan, opzoek naar de zekere dokter Kelson (Ralph Fiennes), waarover zijn vader Jamie een vreemd verhaal verteld heeft en wiens vuur ze op afstand gezien hebben toen hij samen met zijn vader zich op het vaste land schuil hielden in een verlaten huis voor geïnfecteerden en een "alfaman". Terwijl ze opzoek gaan naar Dr. Kelson, komen ze ook geïnfecteerden tegen en moeten ze zich verstoppen in Shell tankstation, waar de letter "S" van is weggevallen en er dus staat "hell"

Daar worden ze dan gered door de Zweedse soldaat Erik (Edvin Ryding), die gestrand is in Engeland met nog andere soldaten en waarvan hij nog de enige overlevende is (de rest is gepakt door geïnfecteerden en een "alfaman"). Erik is opzicht een leuke toevoeging in de film en hij zorgt ook voor wat humor. Als men dan met zijn drieën op weg gaat, stuit men op een stilstaande trein, waarin een geïnfecteerde zwangere vrouw (Celi Crossland) aan het bevallen is van een baby en waarbij Isla haar helpt, Als de vrouw na het bevallen hen probeert aan te vallen, wordt ze doodgeschoten door Erik, die op zijn beurt gepakt wordt door een "alfaman" met een grote penis en die Erik onthoofd, door zijn hoofd eraf te trekken. Als de "alfaman" dan achter Spike en Isla aangaat, worden ze gered door Dr. Kelson, die eruit ziet als een soort van kolonel Kurtz uit "Apocalypse Now (1979)" met kaalgeschoren hoofd en jodium-besmeurde huid, die de "alfaman" verdoofd.

Het gedeelte met Dr. Kelson en de niet geïnfecteerde baby zorgt voor de nodige drama in de film en dat was best aardig en komt mede door de goed spelende Ralph Fiennes. Zo stelt Dr. Kelson de diagnose dat Isla terminale kanker heeft en dat ze niet meer lang te leven heeft, waarna hij haar op haar verzoek doet euthanaseren met een morfinepijltje. Daarna overhandigd hij haar schoongemaakte schedel aan Spike, die dan naar de top van de schedel tempel (zie filmposter) klimt en hem daar neerlegt als gedenkteken.

Na een nieuwe confrontatie met de "alfaman" weten Spike en Dr. Kelson te ontsnappen en gaat Spike alleen verder op het vasteland. Hij levert wel eerst nog de baby (die hij Isla noemt) af met een briefje voor zijn vader op het eilandje, waarna zijn vader opzoek wilt gaan naar Spike, maar tegengehouden wordt door het opkomende tij. Terwijl Spike alleen verder gaat op het vasteland, stuit hij weer op geïnfecteerden en komt het tot het maffe actievolle einde, waarbij Spike dan geholpen wordt door de volwassen Jimmy (te herkennen aan zijn kruisketting) uit de opening en zijn handlangers en dat had inderdaad veel weg van "Joost Klein meets the Power Rangers" zoals "rickromero" dat leuk aangeeft een paar berichten boven mij

Hoewel het open einde best maf is en totaal niet past met alles wat we tot nu toe gezien hebben in alle drie de "28" films, moest ik er wel om glimlachen. Daarna is de film ook afgelopen en moeten we dus wachten tot januari 2026 op het vervolg hoe het verhaal verder gaat verlopen.

De cast deed het opzicht goed en vooral dan de talentvolle jonge Alfie Williams (als Spike), Jodie Comer (als Isla) en met name Ralph Fiennes (als Dr. Kelson), die op het eerste gezicht een gestoorde dokter lijkt te zijn, maar het blijkt dat hij al 28 jaar bezig is met aan een nobele zaak, namelijk het eren van álle doden en "Memento Mori” (gedenk te sterven of denk eraan te moeten sterven). Aaron Taylor-Johnson doet wat hij kan als macho vader Jamie, maar zijn personage is zo cliché dat je hem binnen vijf minuten door hebt.

Visueel gezien zagen vooral de omgevingen er best aardig uit, dit in tegenstelling dat de geïnfecteerden die ik niet echt dreigend vond m.u.v. de "alfamannen". En van de horror in de film moet je ook niet al te hoge verwachtingen hebben (het meest gore wat je ziet is een over de grond kruipende geïnfecteerde die een aardworm eet als spaghetti), want het draait vooral om spanning en dat lukt op bepaalde momenten best goed. Heet meest doodenge in deze film is misschien nog wel het anti-oorlogsgedicht "Boots" van de Britse schrijver en dichter Rudyard Kipling, waarvan de gesproken tekst onder je huid kruipt en waarvan het herhalende gedeelte van het gedicht mijn openingszin is.

Al met al heb ik me redelijk vermaakt met "28 Years Later", maar echt geweldig vond ik het nu ook weer niet allemaal. Maar aangezien dit pas de eerste film is, moet ik mijn hoop misschien zetten op de tweede en misschien zelfs de derde film.

Visueel was ik nooit zo fan van de eerste. 28 weeks later was al wat toned down en daardoor kon ik die beter pruimen. Na een herziening deze week was nu 28 years later aan de beurt. En voor de eerste helft weet Boyle 100% te overtuigen. De nederzetting voelt logisch met de samenleving die is opgebouwd en de sfeer eenmaal aan het vasteland voelt ontzettend naargeestig en beklemmend. De score uit de trailers komt goed terug en eigenlijk is het een volledige homerun.
Dan begint de tweede helft van de film en daarin draait het vooral om de zoektocht naar de waarheid en een genezing voor Spike. Op zich allemaal prima uitgevoerd en het is niet geheel onlogisch. Maar de toon is opeens zo anders waardoor je een film met twee gezichten krijgt. En een dikke mega piemel van een Neanderthaler geïnfecteerde. Om maar te zwijgen over die Power Rangers aan het eind. Op zich maakt het me nieuwsgierig naar een vervolg, maar had bij 28 Years Later een volledige focus op de vader/zoon en het horrorgedeelte willen heb en dan deze mix.

Het zombievirus is verdreven van het Europese continent en waart alleen nog rond op de Britse eilanden die onder strikte quarantaine worden gehouden. Een groep Britten overleeft onder primitieve omstandigheden op een eiland van waar ze alleen bij eb te voet het vaste land kunnen bereiken. Jamie [Aaron Taylor-Johnson] neemt zijn 12-jarige zoon Spike [Alfie Williams] mee naar het vaste land om hem te leren hoe hij zombies moet doden. Die ervaring gebruikt Spike later om stiekem met zijn zieke moeder [Jodie Comer] op zoek te gaan naar Dr. Kelson [Ralph Fiennes] in de hoop dat hij haar kan genezen. Boyles kinetische mix van wild camerawerk, razendsnelle montage en een hysterische score beginnen als snel te vervelen. Bovendien lijkt het alsof scenarist Alex Garland (Ex Machina, Civil War) vier losse verhalen tot een geheel probeerde te smeden. De episode met Fiennes (die pas na 90 minuten zijn entree maakt) is het interessantst, maar betekent ook een radicale verandering van toon in dit rommelige, maar goed geacteerde vervolg op 28 Days Later … dat de deur open houdt voor nog een vervolg.

Aardige film over een gemeenschap die al jaren na het virusuitbraak veilig op een eiland leven. Een laat vervolg dat vooral wat onderdoet ten opzichte van de vorige twee films, omdat de film eigenlijk wat te vol zit. Dezelfde stijl qua camerawerk en montage. Nieuwe personages, maar uiteindelijk meer van hetzelfde. Net geen 3.5 sterren.

De eerste helft beviel me prima. Hopelijk komt daar meer van terug in de volgende films.

De 2e helft was niet slecht, maar paste niet helemaal in de zombie horror die ik hoopte te gaan zien. Dat ligt misschien aan mij.

Desondanks zin in een 2e en 3e deel, hoewel ik wel benieuwd ben waar ze dan de nadruk op gaan leggen.

Een hele film, zoals de laatste 3 minuten is niet aan mij besteed. Maar gewoon als tussen scene tijdens de film, kan ik prima mee leven.

"28 weeks later" vind ik nog steeds de beste van alles dat nu beschikbaar is.

Nogal onevenwichtig derde deel dat nog weleens van toon verschiet en ook qua niveau. Bij vlagen veel kitscherige CGI die me terug doet verlangen naar het eerste deel met een beduidend lager budget. Ook mist de film de retestrakke spanningsboog van het tweede deel. Ook is vooral de figuur van de moeder slecht geschreven en matig geacteerd. Ze is vooral een plotmiddel dat verward en niet verward is als het zo uikomt. Ook de uitgerekte sterfscene waarbij we ontroerd moesten raken werkte bij mij averechts.

Desondanks best aardig om te volgen als een soort coming of age-avonturenfilm variant op het gegeven. De jongen die de hoofdrol heeft is prima en dat komt goed uit want hij lijkt ook de hoofdrol te zijn in de volgende twee delen,. En het einde geeft aan dat de volgende een stuk luchtiger gaat worden.

De film begint sterk dankzij de grimmige sfeer en zorgvuldige spanningsopbouw. Halverwege zakt het tempo echter als een plumpudding in elkaar. De melodramatische scènes met maffe moeke slaan niet aan – en het satirische New Kids Nitro-achtige slot valt zelfs compleet uit de toon. Waar 28 Days Later fris was en 28 Weeks Later intens, is 28 Years Later vooral wispelturig.

3,0 * Onevenwichtig vervolg

"The more you kill, the easier it gets. Don't feel bad about it. The infection takes away their minds. It's got no mind, it's got no soul."

Heerlijk geschifte film, maar echt typisch Boyle. En ik denk dat sommige mensen dat nogal vergeten. Boyle is zeker niet een regisseur die alles volgens het boekje doet, en er zit ook genoeg spul in wat verwijst naar hem. Trouwens wel een beetje verrast dat Garland hier de schrijver is, aangezien juist dat misschien nog wel een leuke verassing was, maar dat juist ook het gene was wat ik misschien juist een beetje matig vond in deze film. Alsnog niet verkeerd hoor, en het is toch echt Boyle die het heft in eigen handen neemt.

Dat de film een best krankzinnige kant op gaat was niet zo snel voor de hand liggend. Ik verwachtte eigenlijk een best veilige film, waar we niet zo gauw uit onze comfortzone zouden raken. Het hele eiland idee vond ik juist best geinig, ook met het stukje van de try-out die Spike onderging, het was best zachtaardig, maar wel leuk en precies wat ik van deze hele film verwachtte. Eigenlijk nadat ze dit hebben gedaan veranderd de film volledig, en eigenlijk de hele toon van de film. De toon wordt grimmiger, maar de film wordt een stuk leuker.

En geschifter, zoals ik al zei. De film gaat alle kanten op, en soms kan het best irritant zijn. Want de film raakt soms kant noch wal, en dat vond ik dan best irritant. Het hele heroïsme van Spike vond ik een beetje ver gezocht, en de uiteindelijke tocht naar de dokter was ook leuk, maar het had allemaal ook niet gehoeven. Zelf leek het me juist erg vet als hun kamp of 'settlement' meer werd aangevallen, wat helaas niet tot weinig gebeurde. De reis vond ik wel leuk met de prachtige Schotse landschappen die we zagen, en de leuke kleine knipoogjes die Boyle heeft toegevoegd aan deze film. Noem bijvoorbeeld de zombie die erg leek op Cillian Murphy, of de groep in trainingspakken op het laatst.

De film kent voldoende bloed, maar ik mis wel een beetje meer gore. Dat had een zombie film als dit wel kunnen hebben. Dat ze vervolgens de Alfa's een penis geven van 28 centimeter was dan wel totaal onnodig, maar wel hilarisch slecht. En de film sloeg sowieso een beetje de komische hoek in, zeker het moment dat we de Zweedse soldaat ontmoeten.

Wat dat betreft een onwijs leuke horrorfilm hoor, en zeker verfrissend om zo iets weer eens in de bioscoop te zijn. Of het helemaal nodig was om zo'n franchise door te pakken is misschien een vraag, vermaakt heb ik me zeker. Weet wel wat je gaat kijken, serieus wordt de film nergens, maar wel onwijs leuke entertainment.

De Engelse filmregisseur Danny Boyle vervolgt zijn indrukwekkende loopbaan met een zeer overtuigende horrorfilm, doordrenkt met doeltreffend visueel geweld. 28 Years Later vormt zowat de hoogst mogelijke kwaliteit binnen een derde deel van een griezelreeks, met gezonde verdelingen tussen spanning, dramatiek en inhoud. Het acteerwerk van Jodie Comer en Alfie Williams is sterk bovengemiddeld en ondanks de voortdurende vertraging/versnelling van het tempo zitten er weinig dode momenten in deze film. De tweede helft bevat zelfs een opvallend ontroerende sequentie, maar daarbuiten is er voor veel liefhebbers genoeg te bekennen. De opening is echter wat zwakjes en de slotminuten zijn abominabel, verder is dit kwaliteit van de hoogste plank. Overigens nog complimenten dat het pijlsnelle camerawerk wederom wordt ingezet, wat voor verhoogde intensiteit zorgt.

Dit lijken eerder drie kortfilms in één. Dat maakt dat de film ook nooit helemaal op gang komt, daarnaast wisselen de delen ook wel in kwaliteit. Het eerste lange stuk met de eerste jachttocht is wel geinig maar niet heel bijzonder. Dan is het stuk met Ralph Fiennes heel wat interessanter. Verder een wat rare ongeloofwaardige rol van die moeder die naar het de plot uitkwam meer of minder kon en wist. Visueel ook wat pover. Dat klinkt allemaal best streng maar op zich kijkt de film wel redelijk weg en tof dat Godspeed You! Black Emperor op het eind terugkomt als verwijzing naar de eerste film (met een leuke cameo voor Murphy nog eerder in de film). 3,0*.

Wat een lang verwacht maar teleurstellend vervolg. De film start goed; sfeervol, mooi geschoten en enkele goede vondsten. Het gaat helemaal mis zodra het jongetje met z'n moeder op pad gaat. Ineens kan ze ook goed lopen en is ze als het uitkomt goed te pas.[/spoiler']. De zieke moeder zorgt voor de ene na de andere melodramatische scene die niet zou misstaan in een of ander Net 5 misbaksel. Daarbij had ik helemaal geen sympathie voor deze karakters, mede ook vanwege het zwakke acteerwerk. In het volgende deel dan liever de new kids dan zwaar familiedrama.

Men vs Alpha

Na toch behoorlijk teleurgesteld te zijn geraakt in 28 Years Later, verbaasde me dat uiteindelijk vrij weinig. De voorgangers 28 Days en 28 Weeks Later vielen me bij een herziening namelijk ook al tegen. En hoewel dit nieuwste deel (net als de vorige) wel een ruime voldoende haalt, is het niet de 4+ beoordeling waarop ik had gehoopt. Kennelijk was ik vergeten dat ik ook die herzieningen destijds minder positief beleefd had dan ik dacht.

Maar goed, terug naar dit deel. Voor mij was het vooral een mixed bag. Het survival-horrorgedeelte in het begin vond ik echt heel sterk. De cameravoering, regie, onderhuidse spanning, de dynamiek tussen vader en zoon en het constante gevoel dat ze op het randje van de dood balanceerden, zaten echt goed in elkaar.

De eerste kleine domper kwam toen het huis waar ze zich schuilhielden instortte. De middelmatige effecten haalden me meteen uit de spanning.

En helaas bleef het daar niet bij. Zodra vader en zoon de achtervolging van een Alpha en een vloedgolf aan zombies overleven, begint het drama steeds meer de overhand te nemen. Dat werkte vanaf het begin al niet voor mij, vooral omdat ik Jodie Comer niet overtuigend vond spelen.

Wat ook niet hielp, waren een paar belachelijke elementen. Het idee dat een zombie zwanger kan raken en het kind dankzij de placenta niet besmet wordt, is op zich creatief. Maar het helpen van een zombie bij de bevalling werd voor mij echt te ongeloofwaardig.

Daarnaast werd de Alpha steeds minder dreigend. Hoe vaker hij in beeld kwam en hetzelfde trucje herhaalde, hoe minder spannend het werd. En het slot – compleet over de top – voelde voor mij totaal misplaatst. Ik snap het idee erachter: verschillende genres mixen. Maar kies dan liever voor een duidelijke focus op horror en drama.

Als geheel voelt 28 Years Later voor mij vooral onevenwichtig aan. Het begin vond ik erg sterk, maar de mix van stijlen – vooral het komische en absurdistische – sloeg voor mij nergens op.

Toch blijf ik wel benieuwd naar het vervolg, want de reeks blijft origineel binnen het genre. Maar of ik daar weer een bioscoopkaartje voor koop? Waarschijnlijk niet.

3,0★

Vage film. En ook die geïnfecteerden die allemaal naakt zijn. Ik neem aan dat ze nog kleren aanhadden voordat ze geïnfecteerd raakte en hup daarna kleren pleitte. Hoe dan? Ook die alpha die met zijn grote joekel geïnfecteerde vrouwtjes zwanger maakt. Het moet niet gekker worden.

Interessant derde deel in de reeks en bij vlagen erg sterk en spannend, maar helaas is de film tegelijkertijd rommelig in elkaar gezet en nogal onevenwichtig. De prima cast en de originele, inventieve setting zorgen voor een solide basis, maar van de geforceerd hippe vormgeving (compleet met shakycam en misplaatste freezeframes) en het malle open einde werd ik niet bepaald vrolijk.

28 Years Later

Rond het 28‑jarige jubileum van de Rage‑virusuitbraak is Groot‑Brittannië compleet geïsoleerd. Spike groeit op in een eilandgemeenschap waar jacht en overleving centraal staan. Terwijl hij voor het eerst het vasteland bezoekt, komt hij oog in oog te staan met geïnfecteerden, intern conflict en de zoektocht naar een mysterieuze dokter die een laatste kans biedt op genezing voor zijn moeder.

Was het alleen bij mij, of voelde dit ook als het begin van een serie? En toen ik de woorden ''Memento Mori'' hoorde, moest ik gelijk denken aan een bepaalde game. If you know, you know.

Hoe dan ook, ik heb me prima vermaakt. Het verhaal is op zichzelf niet heel bijzonder, maar de reis die de personages maken en de sfeer die de film weet neer te zetten, wisten me toch vast te houden. De jonge Spike is echt het kloppend hart van de film. Zijn optreden is overtuigend en gelaagd en zijn ontwikkeling maakt vooral richting het einde veel indruk.

Visueel zit de film sterk in elkaar. De geïnfecteerden zien er geweldig uit, en met de introductie van de zogeheten Alpha's wordt er nog een extra laag dreiging toegevoegd. Ook qua muziek scoort de film hoog: de score tilt meerdere scènes op en maakt veel momenten daardoor een stuk indringender.

Die abstracte beelden tussendoor vond ik in het begin wat gekunsteld, maar na verloop van tijd stoorden ze me niet meer. Sterker nog, ze geven de film een wat dromerig randje dat goed past bij het persoonlijke perspectief van Spike.

De finale raakte me meer dan verwacht, vooral door de combinatie van sterke beelden, prachtige muziek en de voelbare groei van de hoofdpersonages. En net als je denkt dat het klaar is, worden we nog even geconfronteerd met een vreemde nieuwe groep mensen, een duidelijke opzet naar het volgende deel. Daar ben ik dan ook erg benieuwd naar, vooral als Spike opnieuw centraal staat.

3,5 sterren.

Een nieuw deel in de bekende zombiereeks en de film kan rekenen op een mooie cast. Het begint allemaal cliché en de film loopt zich gaandeweg helemaal verloren. Het komt ook zo low budget en amateuristisch over. Nergens echt spanning, de cast heeft er weinig zin in en visueel is het een ramp. Aan de reacties zijn is het een love it or hate it film. Voor mij is dit alvast niet bestemd.

Ik ben normaal geen grote fan van Zombiefilms, maar dit was meer dan een Zombiefilmpje vond ik. Het was soms traag, maar mij stoorde dat totaal niet.

De film was ook zo goed wegens de acteerprestaties van vooral Fiennes, Comer en de beste prestatie kwam bij mij van het jongetje Alfie Williams.

Het einde had voor mij niet gehoeven, maar toch een goede film...

Onderhoudende film. Weliswaar met zombies waardoor het horror is. Ik hou er niet zo van. Er waren zeker spannende momenten.

Verbazingwekkend is dat motorisch gestoorde hersenloze zombies zo hard kunnen rennen. Nou ja sommige dan.

Het was een eenvoudig verhaal. De liefde van de jongen voor zijn moeder, raakte mij. Mooi gespeeld door Alfie Williams.

De camerashots vond ik een bijdrage leveren aan de spanning en walging voor zombies.

Grimeurs en decorbouwers hebben overtuigend werk afgeleverd.

Er zaten wat rare dingen in de film. Zoals de filmbeelden die zo nu en dan voorbij kwamen. Ik kon ze niet direct plaatsen. Vreemd is ook waarom de vrij wereld nog niet ontdekt heeft, dat er een eiland is met niet-geinfecteerden.

Er waren ook hilarische momenten waarin duidelijk onze tijd op de hak wordt genomen inclusief films.

Uiteindelijk wordt deze film netjes afgerond.

Ik lees dat er twee andere delen zijn. Ook maar eens zien. Wie weet ga ik zombiefilms nog leuk vinden.

Redelijke horrorfilm. Het verhaal heeft niet heel veel om armen maar is onderhoudend genoeg. De uitwerking is aardig geslaagd maar slaat op wat vreemde flashbacks en slo mo’s de plank soms wel mis. Buiten dat is het een spannende film met voldoende actie en gore. Richting het einde weet Boyle er nog een redelijke geslaagde emotionele lading aan te geven wat zelden treffend is in dit genre maar hier de kijker best weet te raken. Op het acteerwerk is verder niks aan te merken met een talentvolle Williams. 3.5

Heel apart. De film lijkt eigenlijk in niets meer op deel een (behalve dan de muziek die op het einde te horen is, mooi moment), laat staan het mainstreame zwakke deel twee.

Danny Boyle is weer lekker los gegaan met het camerawerk en bijzondere editkeuzes, maar wat ook opvalt is dat de toon van de film vaak verandert. Soms is het wel echt creepy horror, soms bijna fantasy (hoe ze door die sterrennacht over die passageway lopen), tegen het einde met de Zweedse militair komedie (‘what’s wrong with her face?’) en dan met Ralph Fiennes krijgt alles weer een heel andere toon.

Je zou kunnen zeggen wat een rommeltje en waar gaat dit over (om nog maar niet te spreken van die laatste 5 minuten, wtf!) maar ondanks dat heb ik me er wel mee vermaakt. Het sfeertje is origineel, er zitten gave shots in, en je wordt toch regelmatig verrast door alles wat er gebeurt. Het hele ‘zombie’-gebeuren is sinds The Last of Us, Game of Thrones e.d. allemaal een beetje been there done that geworden, maar dit voelde dan ergens wel weer fris aan.

Kleine 4*

Aparte, ietwat onconventionele horror. Danny Boyle heeft een manier van editen die je moet liggen. Ik ben er op zich geen fan van maar deze film heeft zo zijn goede en slechte momenten.

Wat me het meest bij zal blijven is de cinematografie en de mooie omgevingen.

Het verhaal had niet veel om het lijf maar het was soms behoorlijk vermakelijk. Een soort coming-of-age met "Urukhai" zombies en een bad-ass Ralph Fiennes die van skull-art zijn hobby heeft gemaakt.

De minpunten:

De pacing was af en toe rommelig en vreemd. De cameravoering bij de "kill-shots" had wat weg van een game; de editing is soms vervelend Danny Boyle stijl en het horrorgehalte, ondanks de soms gory shots, was aan de lage kant.

Natuurlijk zijn we massaal zo gewend geraakt aan dit soort zombies na series als The Walking Dead dat het op dat vlak weinig verrassend is. De iets intelligentere "alpha" zombies vond ik een beetje lame, een soort Urukhai dus.

Kwalitatief was "Years" wel mooier geschoten dan 28 days later. En sowieso beter dan de meer mainstream 28 Weeks Later, die ik niet als een waardige sequel beschouw.

3,5*

Helaas flinke tegenvaller.

* De twee voorgangers waren SUPER spannend en eng, deze is echt matig qua spanning.

* Wat nou, dikke spekkige Chinees achtige kruipende zombies en hele snelle rennende zombies? Niet leuk gedaan.

* Hoezo kunnen zombies niet zwemmen of kruipend over de bodem toch bij het eiland komen?

* Zombies met bungelende piemels en tieten lijden af, onsmakelijk, geef ze toch wat kleding aan.

* Waarom moet een kind van 12 met pa zombies gaan neerknallen? Wacht in ieder geval tot die volwassen is.

* Soundtrack was niet goed, eerder zeer irritant.

* CGI was niet sterk, vaak te nep opspattend bloed. Waarom niet de ouderwetse manier, gewoon emmers (fake) bloed gebruiken, zoals in Evil Dead of in andere jaren 80 en 90 horror films.

Ik vond dit toch wel een beetje tegenvallen als je het vergelijkt met zijn voorgangers 28 days, 28 weeks en 28 months later. Het is geen slechte film maar ik hoopte toch wel iets meer in de stijl van zijn voorgangers , dit lijkt wel een compleet nieuwe film die niet veel met de andere films hiervan te maken heeft en dat vind ik persoonlijk erg jammer. Het verhaal vond ik ook magertjes. Ik kom niet verder dan een 6je

Het mocht even duren, maar Garland en Boyle hebben het toch voor elkaar gekregen. Geschoten met iPhones, maar vergeleken met 28 Days Later... (2002) is het alsnog een cinematografisch hoogstandje. En Boyle heeft er natuurlijk sowieso de nodige 'Boyliaanse' visuele schwung aan gegeven. De film is wat onevenwichtig, en wat mij betreft is de laatste scène daar het summum van (al kwamen de Alpha's en zwangerschap ook al wel in de buurt); ik kan me best voorstellen dat die bonkersness van Boyle sommige kijkers tegenstaat. Ik kan er wel om lachen. Maar na zo'n doorleefde scène als die met Spike Isla en Dr. Kelson voelen die twisted acrobatenkrijgers van Jack O'Connell wel wat... WTF.

Toch kan ik met gemak een ruime 7 kwijt aan 28 Years Later (2025), en hoop dat Nia DaCosta het vervolg 28 Years Later: The Bone Temple (2026) niet beduidend minder geslaagd maakt. Ik houd met oog op realistische verwachtingen maar beter wel een beetje rekening mee, aangezien ze nog nooit hoger dan een zesje heeft gescoord bij mij.

3,7*

Na een pauze van 18 jaar is het derde deel een feit. 28 Years Later speelt zich zoals de titel al aangeeft 28 jaar na de uitbraak van het virus af en regisseur Danny Boyle en schrijver Alex Garlan hebben wederom een prima film afgeleverd. Een film waarin de Alphas worden geïntroduceerd. Een oppersoort onder de geïnfecteerden. Een interessante toevoeging. De Alphas doen meer dan razen, tieren en instinctief handelen. De Alphas kunnen afwegingen maken en conclusies trekken. De Alphas zijn goed voor een paar spannende survivalmomenten.

De regie van Boyle is beweeglijk. Veelvuldig gebruik van handcamera’s maken dat de actiescènes lekker dynamisch ogen en spannend zijn. Opvallend is ook het spel met perspectieven. Boyle presenteert de handeling veelvuldig achter een bijzondere voorgrond van bijvoorbeeld bloemen, vuur of een omheining. Soms observeert de kijker het gebeuren van bovenaf. Soms van onderen. Soms van dichtbij. Soms als een doorkijkje. Het is een stijl die erg dynamisch werkt hoewel ik me kan voorstellen dat er kijkers zijn die van zoveel diversiteit enigszins nerveus worden.

Een volgende film staat al op stapel. In 28 Years Later zijn al aanzetjes zichtbaar voor die film die 28 Years Later: The Bone Temple (2026) zal gaan heten. Een personage dat vast terugkeert in die film is Dr. Kelson die door Ralph Fiennes wordt vertolkt. Een man die de dood en de mensen eert. Memento Mori, is zijn lijfspreuk. Met zijn komst in de film, worden pathetische lagen aangeboord. Mij bevielen die lagen wel als tegenwicht voor de actie. Een mooie balans. Een andere aanzet is zichtbaar in de slotscène die op zijn beurt weer teruggrijpt op de eerste scène van de film. Een intrigerend slot.

Al die aanzetjes maakten mij nieuwsgierig naar The Bone Temple die overigens niet door Doyle wordt geregisseerd, maar door Nia DaCosta (The Marvels (2023)). Alex Garland blijft wel aan boord.

28 Days Later... Ik weet nog dat ik hem gezien heb in de zomer van 2008, toen Free Record Shop ineens volop titels van 20th Century Fox en MGM in de 2 voor 15 hoek gooide. Wat een tijden...

Maar nu moeten we, inmiddels 17 jaar later (en 23 jaar later wbt de tijd in de film) streamen en is 28 Years later toch gekomen. 28 Weeks later was een direct to video. De Months is nooit gekomen en dan keert Boyle ineens weer terug met zijn concept.

Hoe hij dit heeft uitgewerkt? Een zeer knappe openingsscene in die kinderkamer met een uiteindelijke tijdsprong waarin heel de Verenigd Koninkrijk in Quarantaine is. (Dus wij merken zogenaamd weinig tot niks van de zombieplaats; hooguit met soms wat fragmenten op het nieuws in komkommertijd) Er is wel een eilandje nabij de kust dat virusvrij is en waar de overlevenden het wiel opnieuw hebben uitgevonden, maar waar we ook ineens bijna terugkeren naar de middeleeuwen. We hebben Jamie (Verrek, dat is die kerel die Kick Ass speelde) die zoontje Spike onder zijn hoede heeft. Spikes moeder echter ligt ziek op bed. Zoals bepaald moeten er wel eens vrijwilligers het vasteland intrekken om voorraad bij elkaar te sprokkelen en Spike krijgt op zijn twaalfde de kans om met zijn vader mee te gaan.

Het ecosysteem van Engeland is vastgeroest en de tijd staat hierin letterlijk op nul. De beplanting neemt het werk over en nog altijd schuilt het gevaar op de loer. Ditmaal lijken nieuwe virusvarianten voor dikke kruipende zombies en zelfs libertijnse zombies en de zogenaamde alfaman gezorgd te hebben.
Maar vader en zoon weten zich wel te redden en met enige kleerscheuren terug te keren naar het eiland. Maar dan kriebelt het bij Spike om terug te keren naar het vasteland. Hij is uiteindelijk in de veronderstelling dat een verdwenen dokter daar schuilt (verwijzing naar Apocalyps Now?) die zijn moeder kan genezen.

Terwijl hij weet dat zijn vader vreemdgaat neemt Spike zijn moeder mee naar het vasteland. Een buitengewoon moeder en zoon-band ontstaat hier, waarin Spike zelfs de leiding op zich neemt en zijn moeder hem maar volgt en hem voor "vader" uitmaakt. Een leuke bijrol ook van die Zweedse militair. Een fraaie retroverwijzing met die oude vervallen Britse Intercity-trein (die in 2002 nog reed) en dan zeker ook wel de euthanasiescene van Spikes moeder.

En ja, een zombie die zwanger is terwijl de baby virusvrij is. Daar had ik wel een beetje mijn bedenkingen bij.

Boyle heeft er, ondanks enkele fouten en vreemde zaken, toch nog prima aandacht in gestoken. De decors en de settings zijn prachtig, het acteerwerk is prima en de soundtrack van Young Fathers werkt hier ook prima in mee.
En ja, dat abrupte einde... Boyle had er kennelijk zin in om meteen met een nieuw deel te beginnen die volgende maand al uitkomt in de bioscoop.

4,0*

Normaliter ben ik wel fan van zombies of apocalyptische films, maar deze film kon mij weinig boeien.

Ik vond het verhaal echt slecht, vlak met totaal geen karakter ontwikkeling, Voor mij voelde het aan als: kind groeit op een zombie Apocalypse > word getraind om te vechten > ondertussen is moeder ziek en zoon zoekt een doktor > moeder gaat dood > kind gaat solo > einde. De film voelde voor mij echt saai en leeg. Ik kan ook niet goed begrijpen waarom het zo hoog scoort door critici op rotten tomatoes. Alhoewel ik wel fan ben van sommige acteurs zoals Aaron Taylor of Ralph Fiennes. Alfie Williams vond ik ook erg slecht acteren.

Wou hem nog 2 sterren geven, maar vind het uiteindelijk maar 1,5 ster waard. Erg matig

Slecht en een voorheen goed verhaal verpest.
Inspiratieloos: mengelmoes van diverse (wel goede) films.

Wanneer de zombies geaccepteerd zijn, een plek in de samenleving hebben en de mensen geen schrik meer hebben is de spanning totaal verdwenen en het concept verpest.

Uk in quarantine (had ik dat niet al gezien in Doomsday?) Overlevende op een Uk vorm van Le Mont Saint Michel?

- Slechts enkele hele kleine groepjes geïnfecteerde, die als bijzaak fungeerde.
- Een paar langzame, slecht bedachte, kruipers met overgewicht, die blijkbaar nog iets van hersen capaciteit hadden en op zoek waren naar regenwormen (spanning verdwenen)
- "Alfa's", een uit de kluiten gegroeide geïnfecteerde (net als een Bloater in "The last of us"?).
Geen idee waarom het voor de film belangrijk was om het los trekken van de kop met ruggengraat te laten zien door de Alfa (had ik dat niet al gezien in Predator?)

Zombies vreten mensen op, maar dat was in deze film niet aan de orde, al dit dreigende gevaar was bijzaak, de film ging over een kind wat zijn moeder wilde redden.
(Een verhaal wat in de hoofdzaak de karakters volgt en de zombies links laat liggen, komt al voor in the Walking Dead, maar dan enorm goed)

Met slechts een paar uurtjes basis training aan de rand van het vaste land, vond hij even later vrij gemakkelijk de weg naar de bestemming landinwaarts. (Heb ik dit concept niet eerder gezien in "The Road" en in een andere vorm in "After Earth"?)

Daarbij nog wat bijzondere omstandigheden:


- Waarom en door wie werd de man in het huisje (onderste boven opgehangen) gestraft?
- Zonder probleem de vuurzee in het benzinestation doorstaan
- Wat had het Zweedse elite team voor functie?
- Waarom laten ze meerdere keren na om de Alfa de doden?
- De dokter had nogal een voorraadje verdovingspijlen voor zijn blaaspijpje om 28 jaar geïnfecteerde te weren.
- Waarom moet de spanning die al weg was nog extra onderstreept worden door een bevalling van een geïnfecteerde?
- Waarom was dat nog niet genoeg en komen er aan het eind van de film nog een groepje ninja's in clownspak de boel verpesten?


De eerste 2 delen waren zo goed, het onwetende, de spanning, het verhaal en acteerwerk, met een "geweldige" soundtrack.

Nu 28 jaar later, is het onwetende uiteraard weg bij de overlevende, maar er was geen enkele connectie met de eerdere delen, geen verhaallijn wat zich in de tussentijd heeft afgespeeld, geen ontwikkeling tot uitroeiing van de geïnfecteerde, helemaal niets.

Gewoon een groep in de steek gelaten overlevende die het maar uit moeten zoeken, maar zelfs dat was bijzaak. Ze leken het zelfs bijzonder naar hun zin te hebben.

Acteerwerk: totaal niet bijzonder
Verhaal: slecht
Spanning: amper
Beeld: soms wat wazig (zombies)
Sfeer: slecht
Setting: redelijk
Soundtrack: erg teleurstellend
Zombies: niet duidelijk in beeld gebracht, leken eerder een inheemse stam


Zwaar onvoldoende en vooral jammer
1*
3

28 jaar later is er veel veranderd. De infected zitten in quarantaine op het Britse schiereiland en de niet- geïnfecteerden hebben nieuwe manieren uitgevonden om te overleven. Het 'probleem' lijkt onder controle op het vasteland. De jonge Spike wil zijn moeder genezen die lijdt aan een onbekende kwaal, en gaat met haar op zoek naar een dokter die in het binnenland zou leven en mogelijks een oplossing heeft.

Weg is de rauwe handheld camera sfeer van de twee vorige films; dit is een cleane Hollywoodfilm die Boyle hier gemaakt heeft. Aan visuele kracht geen gebrek en het ziet er minder cheap uit. Sommige effecten waren redelijk irritant zoals het veelvuldig gebruik van een freeze effect wanneer een infected geraakt wordt door een pijl ... Het coming-of-age verhaal zelf vond ik helemaal niet zo bijzonder. Die zuil met schedels was wel gaaf om te zien. Iedereen heeft het over zombies maar eigenlijk zijn dit geen zombiefilms al gedragen de infected zich natuurlijk zo. Eéntje geeft zelfs leven aan een volledig normale baby. Boyle gooit er iets meer een bedenking in over het afbrokkelen van sociale orde. Of ik dit een noodzakelijk vervolg vond op de twee vorige films? Bof (schouderophalend)

Blij dat ik deze niet in de bioscoop ben gaan kijken want ik denk dat ik voor de eerste keer in me leven de zaal had verlaten. En ik ben echt super fan van de eerste films 28 days en en 28 weeks (28 weeks was mijn favoriet door de mooie muziek en top cast en verhaal en twist).

Maar wat mij betreft hebben ze met 28 years de legacy van de reeks om zeep geholpen. Begrijp er echt niks van. In de eerste films kon ik zo meeleven met de personages stuk voor stuk maar bij deze film..niks nada noppes niemand. Ik had eerder zoiets van go zombies go..pak ze maar allemaal.

Heb hem op Netflix toch uitgekeken om niks te missen maar dat einde ook... Ridiculous met hoofdletter R.

Sorry voor men negatieve mening maar ik keek hier zo naar uit na al die jaren. Ik ga om het mezelf te vergeven weer 28 days en 28 weeks kijken, haha