La Bamba (1987)

And stars don't fall from the sky

Hoewel ik bijna niets van de muziek van Valens, Holly of Big Bopper kende ben ik altijd wel geïnteresseerd geweest in de noodlottige gebeurtenis die zich op 3 februari 1959 heeft voltrokken, een gebeurtenis die later door Don McLean als "The Day the Music Died" zou worden betiteld in zijn American Pie nummer. Toen La Bamba op televisie kwam heb ik hem direct opgenomen want een film zegt vaak zoveel meer dan een simpele internet pagina.

Het is wel knap hoe Valdez dit zo meeslepend kan maken. Voor elke muziekliefhebber is de uitkomst van de film al jaren bekend, ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat er mensen zijn die niet weten wat er met Valens is gebeurd, maar toch zit je met spanning naar het einde te kijken. Je hoopt bijna dat het toch allemaal anders zal aflopen, je hoopt dat Valens de toss verliest en achter blijft met de kapotte bus, je hoopt simpelweg dat hij niet sterft op 17-jarige leeftijd. Daar zit hem dan ook de kracht van de film voor mij, in de sympathie die je voor de hoofdpersoon krijgt. Ik zei het daarjuist al, ik ken praktisch niets van zijn muziek (La Bamba was effectief maar het enige nummer) maar toch weet men een ontzettend grote sympathie op te wekken. Het einde is dan ook zo melodramatisch als het maar kan, maar het werkt wel effectief. Rillingen wanneer het radiobericht wordt uitgezonden, rillingen wanneer Bob naar zijn moeder rent, rillingen wanneer Bob Ritchie's naam uitroept maar vooral nog altijd dezelfde rillingen wanneer ik deze scènes voor de geest haal. Geen idee of het allemaal effectief klopt, daarvoor zou ik me eens meer moeten inwerken in de gebeurtenis in plaats van Wikipedia er op na te slaan, maar Valdez zorgt hier wel voor een heerlijke sfeer. Een sfeer die vooral wordt versterkt door het feit dat zijn kinderjaren zo meeslepend worden verteld. De liefde tussen hem en Donna, de situatie thuis, zijn relatie met zijn broer, ... Soms voelt het allemaal iets te cliché aan (Bob die tekeningen van Woody Woodpecker vindt bij het vuilnis en niet lang daarna een tekenwedstrijd wint) maar storen doet het nergens. Het geeft allemaal net dat beetje extra aan de gezellige maar toch donkere sfeer.

De muziek is ook fantastisch, het kent alleen één nadeel en dat is dat alle nummers worden gespeeld door Los Lobos. Althans toch de nummers van Valens. Jammer dat Lou Diamond Philips zelf niet heeft geprobeerd om te zingen want nu kwam het soms wat fake over. Het is nochtans al eerder gelukt dat een acteur erg dicht komt bij het stemgeluid van de muzikant die hij portretteert, ik denk hierbij aan Joaquin Phoenix in Walk the Line, Val Kilmer in The Doors. Voor de rest is het allemaal wel erg goed. De nummers van Valens zijn erg catchy, vooral Donna is een prachtig nummer, maar ook de andere muziek is van een erg hoog niveau. Rock & Roll liefhebbers kunnen zeker en vast hier hun gading vinden. Leuk trouwens om Los Lobos ook nog te zien verschijnen in de film als het bandje dat La Bamba speelt in de club wanneer Valens het nummer voor het eerst hoort.

Toch zou het allemaal niet zo goed zijn zonder de cast. Vanaf het moment dat ik het gezicht van Lou Diamond Phillips zag wist ik dat ik hem al eerder heb gezien. Na even nadenken bleek het Hangman te zijn maar die stond nu niet in mijn herinnering geboekt als een goede film. Ik stond dus even sceptisch ten opzichte van de keuze om Philips de rol van Valens te laten spelen maar geheel onterecht want Philips doet het meer dan uitstekend. Qua uiterlijk lijkt hij er redelijk op maar het is vooral een uitstekende acteerprestatie die hij hier neerzet. Onvoorstelbaar dat we hier later niet meer van hebben gehoord. Nog zo iemand waarvan ik niet snap dat we daar niet meer van hebben gehoord is Esai Morales die de rol van Ritchie's halfbroer, Bob, vertolkt. Een triest figuur maar tegelijkertijd ook meelijwekkend. Getormenteerd door het feit dat Ritchie meer succes heeft maar toch wil hij Ritchie helpen zoals de drummer spelen tijdens een klein concertje. Niet zo een simpele rol om overtuigend neer te zetten maar Morales doet het. Eigenlijk is heel de cast uitstekend maar het is vooral interessant om te zien dat Valdez de keuze heeft gemaakt om zoveel mogelijk familieleden van Valens te laten meespelen in de film. Goede keuze want het geeft net dat beetje extra aan de authenticiteit van de film. Om nog maar eens het kunnen van de cast te benadrukken een kleine anekdote. Wanneer de scène met het tossen van de munt werd gefilmd werd, was Valens zijn zuster op de set. Op het moment dat de toss is voldaan barst de zuster compleet in tranen uit en moest Philips haar troosten. Het geeft nog eens weer hoe een sterke rol Philips speelt.

Erg interessante film. Het verhaal van Valens, Big Bopper en Holly is triestig maar Valdez weet er een erg sterke film van te maken. De muziek is uitstekend, de cast is uitstekend en hoewel de uitkomst bekend is, zorgt het einde toch nog altijd voor kippenvel. Alleen jammer dat de muziek van Valens wordt gespeeld door Los Lobos en niet door Philips...

4*

Het is natuurlijk vooral mooi omdat het een waargebeurd verhaal is. Dat wist dit niet van te voren, en als het niet zo was had ik nog een halve punt lager gegeven. Het is namelijk nogal standaard.
Een jonge muzikant wordt geweldig gevonden, met zijn broer waarmee hij wat dingen meemaakt een een meisje waarop hij verliefd wordt.
Die broer, Bob vind ik niet echt fijn spelen en in sommige scenes kwam hij zelfs irritant of overdreven over.
De chemie tussen Donna en Ritchie is ver te zoeken en ik kon niet geloven dat ze echt verliefd waren. Het was eigenlijk meer zo dat Ritchie haar gewoon een lekker ding vond toen in de klas, en haar wou inpalmen. Hij stapt recht op haar af, zegt wat leuke dingen en that's it.
De muziek is leuk maar je weet dat het een grote playbackshow is en dan brokkelt die verbluffende stem toch ook af.
Het einde was zwak, de reacties op zijn dood vond ik erg tegenvallen.

Prima idee deze verfilming maar het komt niet heel sterk uit de verf. Het zuidelijke toontje eronder probeerde me nog over te halen maar ik vond het iets te normaaltjes.

Ik heb deze film vroeger echt zo vaak gezien en iedere keer zat ik op het einde weer in tranen. Ik vond het zo'n triest verhaal. Naast dat het verhaal op zich al heel aangrijpend is, vond ik dit door het sterke acteerwerk nog eens extra neergezet. Dan heb ik het eigenlijk niet over Richie Valens zelf want die vond ik eerlijk gezegd een beetje matig. Maar met name zijn broer en zijn verloofde sprongen er wat mij betreft heel erg uit. Gezien het feit dat deze film mij toch iedere keer weer in tranen krijgt aan het eind en het sterke acteerwerk geef ik hier toch een hele goede waardering voor.

Kon er maar weinig mee.

Vast leuker voor muziekliefhebbers die ook daadwerkelijk wat met de muziek en tijdsgeest van deze film hebben, het rise & fall verhaaltje van Valens kon me jammer genoeg verder ook niet echt boeien.

Vooral de eeuwige vetes tussen hem en z'n broer nemen een groot deel van de film in beslag, 't was verder een nogal luchtig en zonnig filmpje en het drama vond ik dan ook voor geen meter werken. Daarbij wordt er nu niet echt geweldig geacteerd, wat het gekibbel er niet meteen boeiender op maakte.

De rise is wel vlotjes en redelijk oké, maar de onvermijdelijke fall en de verder weinig filmische bewerking van het hele verhaal konden me niet genoeg boeien.

1.5*

Het feit, dat ik deze film om de paar jaar weer een keer opzet komt niet vanwege het feit dat het verhaal over het veel te korte leven van Ritchie Valens wordt verteld. Want dat ken ik inmiddels van buiten en schenkt naar mijn smaak veel te veel aandacht aan zijn rebelse halfbroer Bob, terwijl zijn relatie met de liefde van zijn korte leven (Donna) er maar een beetje bij hangt.

Nee, dat komt puur door de heerlijke soundtrack, die mij telkens weer terugvoert naar mijn jaren op de middelbare school in het begin van de rock ’n roll periode. Nostalgie allicht, maar ik kan nog steeds genieten van die muziek in weerwil van het gegeven dat in deze film veelal sprake is van playback op muziek van Los Lobos. Dat geldt echter niet voor het fabuleuze "Sleepwalk" van Santo & Johnny, prachtige muziek die mij telkens weer in vervoering brengt.

Goed gemaakte, sfeervolle biografie van deze jonge zanger. Opperbeste vertolkingen en aangename muziek.

Na gisteravond de film "The Buddy Holly Story (1978)" gezien te hebben over het korte leven van rock 'n roll muzikant Buddy Holly, heb ik vandaag deze Drama / Muziek film herzien (vroeger in de eind jaren 80 eens gezien), welke gaat over korte leven (slechts 17 jaar geworden !) van rock 'n roll muzikant Ritchie Valens, welke ook omkwam bij het noodlottige vliegtuigongeluk, op 3 februari 1959 bij Clear Lake in de Amerikaanses staat Iowa, samen met de muzikanten Buddy Holly en The Big Bopper. Over de laatste is overigens nog geen film gemaakt.

Hoewel ik niet echt bekend ben met de zeer jonge rock 'n roll muzikant Ritchie Valens en zijn muziek (ik kan hem vooral van zijn liedjes "La Bamba" en "Oh Donna", waarbij de laatste gaat over zijn vriendin Donna Ludwig) was dit een aardige film over zijn korte leven, welke veel muziek bevat en toch zeker ook de nodige dramatiek. Zeker m.b.t. zijn broer Bob Morales en natuurlijk zijn dood welke mede bepaald werd door het opgooien van een munt door Buddy Holly, welke bepaalde of Ritchie Valens of Tommy Allsup, bandlid van de begeleidingsband van Buddy Holly, mee mocht vliegen in het door Buddy Holly gehuurde kleine vliegtuigje, of verder moest met de toerbus met kapotte verwarming door het koude winterse Amerika. Ritchie Valens koos voor "kruis" en dat bepaalde dus uiteindelijk zijn dodelijk lot (neerstorten van het kleine vliegtuigje).

Het sfeervolle verhaal zit goed in elkaar en weet zeker ook te interesseren en te vermaken en visueel werd alles mooi in beeld gebracht. Ook met de uitvoering van het verhaal zit het wel goed en dat komt mede op conto van de cast welke goed en leuk speelt en dan vooral natuurlijk Lou Diamond Phillips (zijn debuut als hoofdrolspeler op het witte doek) in de rol van Ritchie Valens, maar ook de sensuele Elizabeth Peña (inmiddels al overleden) in de rol van Rosie Morales. De laatste vond ik vroeger altijd leuk en mooi om te zien in films en in deze film is ze zelfs even in het begin topless (althans één borst) te bewonderen tijdens een douche scene waarbij ze begluurt wordt door twee kleine jongens. Bij de film over het leven van Buddy Holly (die komt in de laatste minuten van deze film ook in beeld en werd gespeeld door Marshall Crenshaw), kwam het tragische einde niet aanbod (alleen via een paar tekstregels), maar in deze film gelukkig wel en het werd best fraai en gedetailleerd in beeld gebracht, hoewel je van de uiteindelijke crash niets te zien krijgt. Ondanks dat was het zeker aangrijpend en zeker m.b.t. de reacties van Rosie Morales, zijn broer Bob Morales (gespeeld door Esai Morales) en vooral zijn moeder Connie Valenzuela (gespeeld door Rosanna DeSoto).

Al met al gewoon een aardige waargebeurde tragische Drama / Muziek film over het zeer korte leven van rock 'n roll muzikant Ritchie Valens.

P.S. in deze film is ook even de bekende rock 'n roll muzikant Brian Setzer (o.a. gespeeld in de band "Stray Cats") te zien in de rol van Eddie Cochran

Okay daar gaat ie dan. Lang geleden ooit gezien op een VHS band. En altijd heeft mij deze film weten te raken. Vooral het eind is hartverscheurend. Het moment dat zijn broer onder de auto aan het sleutelen is brrrr. Afijn over die broer gesproken. Bob is knap irritant en vooral een vervelende eend in deze film. Aan de andere kant is het ook zeker te begrijpen en soms erg moeilijk als je een broer hebt die heel veel succes heeft en waar alle aandacht naartoe gaat. Alle kantjes worden dan ook belicht in deze film die op waarheid is berust zoals iedereen weet. De muziek is mierzoet (vooral zijn Donna) tevens zijn liefje, maar daar doorheen kijkend blijft het een prettige "muziekfilm" die misschien 3.5 ster verdient, maar 4 punten krijgt door jeugdsentiment.

Een heel opvallend persoonlijk tintje voor mij. Mijn vader is overleden op 11 januari dit jaar (geboren in 1931). De derde zanger die mee zou gaan (Tommy Allsup) is precies op dezelfde dag overleden en ook van 1931 pfff.

Blu ray versie is heel behoorlijk niet super maar kan er mee door. Geluid is gemiddeld voor een film van 1987.

Hier nog wat leuke details over die tijd

The day the music died - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Aardig filmpje. Niks bijzonders als het gaat om wat men toont, maar wel charmant met een aantal frisse acteurs en een mooie warme fotografie onder de Californische zon. Deels coming of age, deels high school (ongelooflijk hoe weinig die scholen veranderd lijken te zijn in 58 jaar), deels biopic. Niet diepgravend, soms wat vervelend en cliché met die broer (ook al zal dat op de waarheid gebaseerd zijn) maar als geheel prima kijkvoer. En sowieso beter dan het duffe Buddy Holly Story die dezelfde uitkomst heeft. Die film eindigde wel veel beter, deze La Bamba gaat vijf minuten te lang door. 3,0*.

Aardige film over een zoon van Mexicaanse immigranten die op vroege leeftijd succes weet te boeken met zijn muziek. Een biopic over Ritchie Valens die toch ook wel bekend is vanwege zijn vroegtijdige dood. De film speelt zich af in de jaren '50 tijdens de begindagen van de rock 'n roll, en die periode is hier treffend neergezet. Het is echter allemaal nogal standaard en tegen het einde zakt het wat in. Lou Diamond Phillips doet het prima (ook al is hij wat te oud voor de rol).

Leuke biopic over Ritchie Valens. De film ademt ondanks de jaren 50 setting een jaren 80 feel uit, wat vooral te wijten is aan het acteerwerk. Nergens echt storend, maar af en toe nogal over de top.

De film vertelt chronologisch de opkomst van de rock ‘n roll tienerster. De hoofdpersoon blijft helaas een wat vlak personage, en de strijd die zijn broer in zijn schaduw moet voeren als zwart schaap is vele malen interessanter qua psychische ontwikkeling. Het helpt ook niet dat Ritchies opkomst in de muziek heel gemakkelijk gaat; zijn band is meteen enthousiast over hem, en overal waar hij speelt is het direct feest. Hij heeft geen persoonlijke demonen te overwinnen, waardoor het af en roe nogal moeilijk meeleven is met hem. Het enige dat hem echt moeilijk afgaat is zijn relatie, maar dat ligt dan weer aan haar vader, en die strijd is daarnaast nogal plots overwonnen.

Maar los van deze tekortkomingen is La Bamba een dramatische, maar ook vrolijke film, over de jonge jaren van de rock ‘n roll, en eentje die de moeite waard is om eens gezien te hebben.

3,5*

Herziening.

Was de film eigenlijk al vergeten en dat is niet zo vreemd. Beetje een niemanddalletje waar vreemd genoeg Valens in dramatisch opzicht het minst intressant is. Het drama komt vooral voort uit de afgunst van broerlief, die wel aardig kan tekenen. Dat is echter veel te weinig om de film interessant te houden. Phillips doet het best aardig maar is veel te oud voor de rol. Verder nergens vervelend maar goed is het zeker niet.

2*en

Mooi vorm gegeven goed acteerwerk. Eigenlijke must see voor jongeren van nu om te ervaren wat de basis van moderne popmuziek van nu is.