Il Gatto a Nove Code (1971)

Prachtige Argento! Prima cast, ziet er prachtig uit, genoeg spanning en enkele fantastische scenes de trein- en eindscene 3,75*

Geweldige film . Erg intelligente thriller (horror lijkt me nogal overdreven trouwens) met veel gevoel voor humor, vol clichés maar toch elke keer weer nét iets anders dan je gedacht had. Beetje (heel veel ) De Palma, beetje Antonioni, beetje Hitchcock, goed mengen en je hebt een heel coole film. Voor een keer vond ik zelfs de muziek van Morricone echt geslaagd, subtiliteit zal hij wel nooit leren vrees ik, maar in deze film werkt het hysterisch gepiep en gekrijs erg goed. De personages zijn idioot en het hele genetisch gedoe is haast hilarisch, maar het blijft een knappe film met veel geweldige momenten, en die blijft boeien tot de allerlaatste seconde.

Een goede giallo die een simpel, doch solide uitgedacht verhaal combineert met een gezonde dosis ouderwets speurwerk. De film boeit vanaf de eerste minuut, mede door acceptabel acteerwerk en een relatief snelle opeenvolging van enkele moorden, naar goede gewoonte uiteraard mooi op film gezet. Na een goed uur zakt de film spijtig genoeg een beetje in en zit je als kijker rustig te dobberen naar de ontknoping, die op haar beurt dan weer erg leuk in mekaar zit. Het feit dat zowat alle moorden in het eerste uur plaatsvinden zit hier voor veel tussen; een betere dosering van het geweld was misschien een betere keuze geweest. Maar ook de scène op het kerkhof was iets langer uitgesponnen dan nodig.

Visueel is Cat O’ Nine Tails met momenten een echt pareltje, al komt hij nog niet in de buurt van het magistrale Profondo Rosso. De typische Argento-stijlkenmerken zijn om van te watertanden en de subjectieve manier van filmen wanneer de killer in beeld is, is erg sterk. En dan telkens die close-up op dat oog! Erg efficiënt en sfeerbevorderend; je weet meteen dat het gevaar terug op de loer ligt. Verder zijn de treinscène, de autoachtervolging en de briljante slotscène die letterlijk je adem afsnijdt, om duimen en vingers van af te likken.

Kortom een erg sterke film met een handvol indrukwekkende scènes, maar het ietwat trage tweede uur belet dat dit Argento’s beste giallo is. En nog iets: Argento mocht echt wel iemand anders casten als femme fatale, want die Catherine Spaak ziet er niet uit!

Deze film viel me erg mee. Het verhaaltje zit leuk in elkaar maar ik ben vooral verrast door het acteerwerk. Zoals Halcyon al zei was de film goed door te komen, mede dankzij het goede acteerwerk door de cast. Vooral Karl Malden deed het leuk en Spaak was een mooie vrouw toen.

Ik vind het alleen absoluut geen horror, meer een thriller. Op het begin vond ik de film juist nog niet zo heel veel aan, maar hij werd steeds beter. Zeker leuk om een keertje bekeken te hebben.

Erg aangename giallo. Geinig, zo'n film over embryoselectie. Vooruitstrevend.

De film oogt erg mooi. Mooie locaties en prachtige shots.

Het jaren '70 sfeertje is geweldig.

Iets te veel overdreven plottwists, maar ja, ik vond het niet zo storend.

James Franciscus en Karl Malden zijn goed gecast. Opmerkelijk grote namen voor een giallo (?).

Minpuntje vond ik dat de film wat te lang duurt.

Een verhaal dat mij totaal niet wist te boeien en bovendien ook veel te lang was. Het positieve van deze film is natuurlijk de prachtige score van Morricone en een paar mooi ogende shots. Malden vond ik ook niet bepaald geschikt voor deze rol. Dus een kleine teleurstelling die dankzij de muziek toch nog een voldoende krijgt.

Er zijn andere en betere films van Argento, denk ik.

Derde film van Argento die in 1971 nog beschouwd werd als de Italiaanse Hitchcock - pas vanaf Suspiria (1977) ging het definitief de horror-kant op.
Prima thriller dus met een iets lagere body-count en minder gore dan de meesten zullen verwachten bij een Dario Argento. Anderzijds als er dan iemand voor de trein geduwd moet worden of in een liftschacht moet worden gemieterd blijkt al wel wat van z'n latere kunnen op dit gebied.
Prima thriller waar je de moordenaar hoogstens zou kunnen vinden nav de kleur van z'n ogen.

Redelijke film van Argento die je eigenlijk nauwelijks een horrorfilm kunt noemen maar meer een thriller. De invloed van Hitchcock was duidelijk aanwezig in bv de scène waarbij een van de directieleden voor de trein geduwd werd. Visueel vond ik het allemaal niet zo bijzonder. Je kon duidelijk aan de heren- en dameskapsels zien dat dit een film was uit de beginjaren zeventig. Die Catherina Spaak zag er uit als een barbiepop, zo onnatuurlijk. Bah. Die hadden ze van mij ook best mogen vermoorden.
Van Argento - The Master of Horror - zoals wij die kennen was in deze film dus weinig te bespeuren. Die naam maakte hij pas waar met zijn meesterwerk "Suspiria". Binnenkort maar eens zijn film "Opera" bekijken waar het volgens mij wel een stuk heftiger aan toe zal gaan dan in deze thriller.

3,0*

Erg sterke Argento weer. Hoewel minder gericht op horror weet The Cat o Nine Tails geen seconde te vervelen. De sfeer is meer dan in orde en sommige scènes (die eindscène!) zijn om in te lijsten. Ook is de muziek van Morricone weer oorstrelend mooi.

4*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: The Cat o' Nine Tails (1971, Dario Argento) - cultmoviesreviewed.com

Een lange film die toch nog wel redelijk weet te boeien. Het detective verhaal wordt wel wat leuker en interessanter gemaakt door het blinde personage en die s achtjarige kompaan.
Het personage van de detective vond ik dan wel weer iets minder. Een beetje plat en haantjesachtig, maar goed dat zit volgens mij ook iets meer in de Itsliaanse cultuur.
De tussenpozen tussen de moorden hadden wel iets korter mogen duren, maar de moorden zelf zijn dan weer leuk en inventief. Hij pakt nog niet zo groots uit als in zijn latere werk, maar met name de treinscene en de liftscene waren wel weer origineel.
Verder draagt Morricone weer prima zijn steentje bij met een sterke soundtrack.
Niet Argento's beste, maar zeker niet zijn slechtste.

Deze vroege Dario Argento had ik een tijdje terug op dvd gekocht en omdat het inmiddels alweer oktober is dacht ik dat het wel weer eens tijd werd voor een sfeervolle Italiaanse horror-film. Uiteindelijk valt de horror hier wel reuze mee, het is veel meer een detective.

Het acteerwerk was wel aardig, al vond ik de dialogen soms erg zwak. De Engelse dub was over het algemeen wel prima (dat wil zeggen, niet vervelender dan gewoonlijk). James Franciscus speelde een prima hoofdrol en Karl Malden deed erg zijn best een goede blindeman te spelen (hij deed het in ieder geval beter dan die gast in Suspiria).

De moorden waren niet heel bijzonder, en kwamen trouwens ook niet veel voor. De gore was matig, meer dan een klein beetje bloed komt er niet aan te pas. Toch moet ik toegeven dat ze zeker niet slecht waren, vooral de treinscène en het einde met de lift zagen er goed uit.

De film moet het voornamelijk van het plot hebben. Dat was op zich zeker niet onaardig, lekker mysterieus en met een paar goede wendingen. Toch was het niet altijd even goed doordacht: als je iemand opbelt om te vertellen dat je weet wie de moordenaar is, waarom vertel je dan niet gewoon meteen de naam? Waarom heeft de blinde man een mes in zijn stok? Dat is toch niet heel gebruikelijk lijkt mij. En waarom doet hij zo verdacht nadat hij door de moordenaar overmeesterd was. Duidelijk allemaal gedaan om het verhaal wat interessanter te maken, maar het maakt het er niet realistischer op.

De muziek is verzorgd door maestro Ennio Morricone, al moet ik zeggen dat de score een beetje afwijkt van zijn gewoonlijke kwaliteit. De hoofdthema's waren simplistisch maar zeker niet onaardig en de suspense muziek was een beetje rommelig maar had toch wel een bepaald sfeertje.

De film was best geinig opgenomen. Argento heeft goed gebruik gemaakt van de widescreen-film en heeft erg originele overgangen gebruikt, namelijk korte flashbacks of vooruitblikken af laten wisselen met shots van het vorige beeld. Een aantal keer werkte dat erg goed maar af en toe vond ik het iets te vaag.

Hoewel niet helemaal wat ik verwacht had mocht deze thriller er best wezen. Zelf vind Argento dit zijn allerminste werk, maar dat ben ik toch niet met hem eens. Wel moet gezegd worden dat de titel en de kat op de poster niet helemaal logisch zijn. Behalve in een kort woordgrapje komt er namelijk helemaal geen kat in de film voor.

Wat gedateerder dan Argento's latere werk maar toch best vermakelijk.

Voor mij toch wel de minste Argento die ik tot nog toe gezien heb. Een wat vreemd plot rond spionage en hoogverraad, maar dan precies binnen de lijntjes van wat je zou verwachten van een middelmatige thriller. Nergens komt de kenmerkende touch terug waarmee de regisseur zijn films een surreëele kwaliteit geeft. Zelfs de puike soundtrack van Ennio Morricone kan het gaapfestijn niet redden.

Deze vroege Argento heeft jammer genoeg een nogal belachelijke plot -veelbelovende wetenschapper ontdekt dat hij een soort deftige equivalent van een laag voorhoofd en monobrow heeft en slaat dus maar aan het moorden.

Nou is een zwak scenario bij Argento niet heel verrassend maar deze kat is ook op andere vlakken weinig bijzonder. Nipte 3 sterren voor Malden en vooruit, de oude meester Morricone.

Tweede film van Argento, tweede deel in de zogehete ''Animal-trilogy'' en bijna op niveau van zijn geniale debuut. Het is lastig om je vinger op de zere plek te leggen, aangezien het over de gehele linie genoeg herkenbare Argento-elementen bevat, een geniale score van Morricone (wmb zijn beste) en prachtig gedetailleerd kleurgebruik in met name de aankleding van de film. De Arrow Video release doet de film eer aan. Sfeervol geschoten in een betoverend mooi Turijn en met prachtige, indringende POV-shots en close-ups van lijdende slachtoffers aangevuld. Toch voelt het op alle fronten als een (klein) stapje terug t.o.v L'Uccello dalle Piume di Cristallo (1970) . Argento laat zelf weten het een 'te Amerikaanse' film te vinden, en daar zit wel iets in. Ook het ontbreken van Oscarwinnend cinematograaf Vittorio Storaro is een gemis, Erico Menczer pikt het prima op, maar er mist een bepaalde eigenzinnigheid. Argento was er alles behalve tevreden mee, maar toen het (opnieuw) een groot succes bleek te zijn, sloeg dat wel een beetje om Soms hebben de fans gewoon gelijk!

Moest eerst wel even wennen aan de rol van top acteur Malden als Italiaans pratende blinde.

Is overigens van Servische afkomst, met oorspronkelijke naam Mladen. Typische, derde

Argento weer, met weer inventieve aandacht voor de uiteenlopende kills waarbij de dader niet

in beeld komt. Die op het treinstation wat mij betreft de fraaiste. Wat minder sfeervol dan

enkele van zijn ook meer bekende films maar sfeer heeft ie op zijn Argento's welzeker. Met ook

weer meerdere fraai geschoten scenes en dan met name later in de film op de daken. De

muziekscore mag er ook weer wezen, van Morricone, zuinig en niet opdringerig maar des te

functioneler. Ik moest met die melk trouwens onwillekeurig even aan een Hitchcock film

denken (Was dat niet in Spellbound?). Wat mij betreft is dit de eerste Argento die tot een

van zijn beste films in zijn oeuvre kan worden gerekend: Goed gedoseerd, algemeen prima

acteerwerk ook (Wil in meerdere van zijn films nogal te wensen overlaten), best wel lekker

broeierig, en ook visueel getuigt de film van aanwezig vakmanschap.

En zo op de namiddag nog maar even aan een Argento die ik nog liggen had. En ik kan het niet vaak genoeg zeggen hoe de eerste ontmoeting zo'n twee jaar geleden, met Profondo Rosso, me ontzettend tegenviel. En wat ben ik blij dat ik de regisseur daarna niet meteen afschoot maar toch nog een kans gaf waarop films met Argento toch een soort liefhebberij/guilty geworden zijn. En daar hoort deze The Cat o' Nine Lives ook bij die verre van super is maar wel herkenbaar is als een Argento.

Van het begin af aan is er die typisch jaren '70 achtige cult uitstraling. En onmiddellijk is er die herkenbare opbouw van sfeer en muziek. Malden lijkt op zich niet een hele geschikte keuze voor de rol van Franco waarop ik me toch meteen weer afvraag waarom Argento altijd een Engels-talige of Amerikaans acteur te midden van een cast kiest die verdee Zuid-Europees is waarop alles weer in dat steenkool Engels moet en niet in je moerstaal. Is dat publiciteit? Reclame? Ik vermoed het.

Zoals snel zal blijken is Argento in zijn tweede film als regisseur nog niet heel erg van het bloederige, de Gore en het schokeffect zoals dat in later films veel meer zal zijn. Neen, buiten de man onder de trein die nog redelijk kuis gaat hemelen, gebeurt er op dat vlak niet zo heel veel en lijkt Argento voor een meer subtielere en Hitchcock achtige aanpak die draait rond mysterie. En dat lukt wat mij betreft. De inbraak, de moorden onder mensen die iets schijnen te weten, het mysterie wat er nu eigenlijk ontvreemd werd...het blijft tot het einde een sterk raadsel betreffende de dader aangezien niemand te vertrouwen lijkt.

En zo vermaakt deze The Cat o'Nine Lives meer dan prima, zet Karl Malden uiteindelijk een behoorlijke rol neer en zijn er zoals gewoonlijk bij een Argento de fraaie kenmerken van opbouw en muziek. The Cat O'nine Tails is natuurlijk verre van het beste dat Argento te bieden heeft maar alleszins redelijk is het zeker.

IK rekende er een beetje op dat de films tussen The Bird with The Crystal Plumage en Suspiria een langzame weg omhoog naar nog veel meer stijl zouden laten zien. Maar dat blijkt niet het geval. De kat blijkt flink minder stijlvol dan de vogel en voelt aan als een wat logge en nooit echt goed lopende haastklus. Geen hoogtepunt in Argento's oeuvre en nogal een tegenvaller.

Regisseur Dario Argento zit zichzelf met dit vroege project enorm in de weg door insteken nodeloos uit te rekken en elementen toe te blijven voegen die helemaal niet zoveel inbreng hebben. Hierdoor raakt het strak opgebouwde mysterie (met een boeiend eerste halfuur) na enige tijd verwaterd, al heb ik misschien een vlotte sessie beleefd door de Engelse nasynchronisatie te vermijden. Il Gatto a Nove Code laat de vroege drang van Argento zien om expliciet, knap in beeld gebracht geweld op het scherm te toveren. Zeker de scène waarin een man voor de trein wordt gesmeten ziet er ongekend gedetailleerd uit voor die tijd, maar het slechte acteerwerk, de onbevredigende ontknoping en de oersaaie romantiek gooien roet in het eten. Het blijft toch bijzonder hoe men op creatieve wijze een strak lopend verhaal weet te vergallen, maar Argento heeft ze ook middelmatiger afgeleverd en kent voordeel in een boeiend hoofdpersonage, vertolkt door Karl Malden.