Il Gatto a Nove Code (1971)

Wat ik al vaker gemeld heb bij m'n reacties op de films van Dario Argento is dat ik ze altijd erg langdradig vind, bij deze dus ook weer. Voor de rest is het wel een redelijke film zeker niet zo goed als Argento's Suspiria en Sleepless maar wel de moeite waard om een keer te bekijken, tenminste voor de Dario Argento liefhebbers en/of voor de Italiaanse horror liefhebbers onder ons.

Ik geef de film 3 sterren.

Iets te langdradig, maar wel eens iets anders dat de dader pas tegen het einde in beeld komt. 3*.

Prachtige Argento! Prima cast, ziet er prachtig uit, genoeg spanning en enkele fantastische scenes de trein- en eindscene 3,75*

Geweldige film . Erg intelligente thriller (horror lijkt me nogal overdreven trouwens) met veel gevoel voor humor, vol clichés maar toch elke keer weer nét iets anders dan je gedacht had. Beetje (heel veel ) De Palma, beetje Antonioni, beetje Hitchcock, goed mengen en je hebt een heel coole film. Voor een keer vond ik zelfs de muziek van Morricone echt geslaagd, subtiliteit zal hij wel nooit leren vrees ik, maar in deze film werkt het hysterisch gepiep en gekrijs erg goed. De personages zijn idioot en het hele genetisch gedoe is haast hilarisch, maar het blijft een knappe film met veel geweldige momenten, en die blijft boeien tot de allerlaatste seconde.

Een goede giallo die een simpel, doch solide uitgedacht verhaal combineert met een gezonde dosis ouderwets speurwerk. De film boeit vanaf de eerste minuut, mede door acceptabel acteerwerk en een relatief snelle opeenvolging van enkele moorden, naar goede gewoonte uiteraard mooi op film gezet. Na een goed uur zakt de film spijtig genoeg een beetje in en zit je als kijker rustig te dobberen naar de ontknoping, die op haar beurt dan weer erg leuk in mekaar zit. Het feit dat zowat alle moorden in het eerste uur plaatsvinden zit hier voor veel tussen; een betere dosering van het geweld was misschien een betere keuze geweest. Maar ook de scène op het kerkhof was iets langer uitgesponnen dan nodig.

Visueel is Cat O’ Nine Tails met momenten een echt pareltje, al komt hij nog niet in de buurt van het magistrale Profondo Rosso. De typische Argento-stijlkenmerken zijn om van te watertanden en de subjectieve manier van filmen wanneer de killer in beeld is, is erg sterk. En dan telkens die close-up op dat oog! Erg efficiënt en sfeerbevorderend; je weet meteen dat het gevaar terug op de loer ligt. Verder zijn de treinscène, de autoachtervolging en de briljante slotscène die letterlijk je adem afsnijdt, om duimen en vingers van af te likken.

Kortom een erg sterke film met een handvol indrukwekkende scènes, maar het ietwat trage tweede uur belet dat dit Argento’s beste giallo is. En nog iets: Argento mocht echt wel iemand anders casten als femme fatale, want die Catherine Spaak ziet er niet uit!

Ongeloofelijk. Er zijn van die momenten dat je een film kijkt en bij jezelf denkt dat het niet slechter kan dan dat. Maar toch blijkt er elke keer weer een film te bestaan die nog slechter is. The Cat o' Nine Tails is wat mij betrefd weer een nieuwe mijlpaal onder de slechte films, want er valt praktisch niks positiefs over te vertellen.

Het verbaasde me dan ook dat de film hier zulke positieve berichten krijgt. Als ik opmerking lees als 'intelligente thriller' en 'solide uitgedacht verhaal' vraag ik me af of ik dezelfde film gekeken heb, want TCNT heeft niets van dit alles. Het verhaal is een van de meest belachelijke onzin die ik ooit heb gehoort. Het schraapt verschillende, slechte clichés bij elkaar en mengt ze ook nog eens op een manier waardoor het nog slechter lijkt. Zo maakt de moordenaar het zichzelf wel erg moeilijk door precies moorden te plegen die het voor de speurders makkelijk zou moeten maken om hem op te sporen. En het is bijna hilarisch dat de politie aanvankelijk geen verbanden ziet tussen de moorden. Hoeveel hints hebben ze nodig?

De acteurs zijn trouwens ook van een triest niveau. Karl Malden leek me te oordelen na de twee films die ik eerder van hem zag wel een solide acteur, maar de rol die hij hier heeft is volslagen belachelijk. De vrolijkheid waarmee hij met dit mysterie begint is totaal ongeloofwaardig. Nog stompzinniger is zijn motief om überhaupt de moorden op te lossen: die heeft hij namelijk niet. Dus: een blinde (!) man die voor een jong weesmeisje moet zorgen (!) gaat een moord oplossen waar hij verder niks mee te maken heeft (!)! Hoezo het jezelf onnodig moeilijk maken. Gewoonlijk verzinnen de scriptschrijvers nog een (al dan niet geloofwaardig) motief waarom de buitenstaander toch ineens een moord zou oplossen, maar hier namen ze niet eens de moeite. Die journalist is als personage verder niet eens de moeite waard om te noemen. Wel vreemd dat Argento ons verder niet liet zien of hij dood ging of niet.

En dan de moordenaar zelf. Zijn motief om te moorden te plegen trekt werkelijk op niets. Dat idee van die genen is werkelijk de meest gezochte kul die ik ooit gehoort heb en zou eigenlijk helemaal geen problemen hoeven te veroorzaken. Ik hoopte eerst nog dat het ging over een mens dat door een experiment gemuteerd was of zo. Niet dat dat de film beter had gemaakt, maar het zou in ieder geval nog grappig zijn. Wat we nu hebben is gewoon flauwekul.

Nou hoorde ik dat Argento's films niet draaide om verhaal, maar om de sfeer. Ook hier valt weinig te beleven. De muziek was barslecht (dat ik dat nog van Morricone mocht zeggen) en het beeld is vrij lelijk. Leuk hoor, om via de ogen van de moordenaar te kijken. Wel jammer dat de moordenaar blijkbaar ook kijkt alsof hij een camera als hoofd heeft. Als hij van links naar rechts kijkt, gaat dat ook echt met een traagheid die bij een camera past. Daarbij gaat het allemaal wel heel soepel. Het duurde zelfs lang voordat ik doorhad dat we keken door de ogen van een mens, het leek eerst meer een lang shot die zich richte op onzinnige details. Dat oog is dan ook waarschijnlijk alleen maar bedacht om duidelijk te maken dat we door iemands ogen kijken.

Conclusie: flauwekul die mijn tijd niet waard was.
1*

Toch even een en ander rechtzetten:

De politie ziet de verbanden wel, maar het was een dokter (lees: toekomstig slachtoffer) die geen link zag in de moordpartijen. De focus lag trouwens ook niet echt op de politie, maar op de journalist.


Als je je hier aan stoorde, dan raad ik je sterk af verder te graven in de Italiaanse horrorcinema.


Z'n motief leek me vrij duidelijk. Als voormalig journalist krijgt hij met deze zaak opnieuw de microben te pakken. Hij houdt ervan zaken tot op het bot uit te spitten en dit is een uitgelezen kans. Bovendien wil hij eens wat anders dan de ganse dag puzzelen.


Hoezo niet? Het hele onderzoek draait om de "xyy"-chromosomencombinatie. Mensen met zo'n combinatie zijn gewelddadig van aard en zouden via dit onderzoek in de toekomst op voorhand (!) worden opgesloten (een beetje Minority Report avant la lettre). De moordenaar had er dus alle baat bij z'n "xyy"-chromosomencombinatie te verbergen, anders zou hij zelf de klos geweest zijn.

Je moet de film wat meer van de humoristische kant bekijken, The One Ring, het is allemaal niet erg serieus en realistisch bedoeld .

Ben ik niet helemaal mee akkoord. Vond de film redelijk serieus (op enkele komische momenten na), maar daarom zeker niet slecht.

Die politie was anders ook zo naïef om te denken dat de fotograaf vermoord is door een willekeurige maniak, terwijl die fotograaf nou net een belangrijke foto gemaakt had. De moord op de fotograaf was sowieso stompzinnig. De moordenaar kon toch niet geïdentificeert worden via die foto, maar hij maakt het zich alleen maar moeilijk om om zo een reden toch de fotograag te vermoorden. Hoe wist hijk überhaupt van de fotograaf af?


Ik kan je geruststellen: Argento's werk of welke Italiaanse horrorfilm dan ook trekt me totaal niet. Ik had deze film ook nooit gekeken als hij niet bij toeval in mijn bezit kwam.


Kan wel zijn dat ie zich verveelt, maar we hebben het wel over een blinde man die de zorg heeft over een klein kind. Die man vroeg er gewoon om dat zijn meisje ontvoerd werd.


Maar wat gingen ze dan doen met die wetenschapper en andere dragers van deze chromosomencombinatie? Er een genocide tegen houden? Als wetenschappers dit daadwerkelijk zouden ontdekken konden ze er nog niks nuttigs mee doen zonder een bevolkingsgroep direct aan te vallen. Ironisch genoeg was de moordenaar in deze film nooit begonnen met moorden als ze dit nooit ontdekt hadden. Volslagen waanzin dus.

En Freud: als de film zichzelf serieus neemt, moet ik hem ook serieus nemen. Enkele erg flauwe grapjes tussendoor konden wat mij betreft niet beletten dat er een zwaarmoedige sfeer hing.

Sfeervolle Hitchcockachtige thriller van Argento, ziet er prachtig uit. 3*

Eén van de eerste Argentofilms en deel van de Animal trilogy, drie losstaande giallo's met in de titel een naam van een dier. De twee andere delen zijn het schitterende debuut 'The Bird with the Crystal Plumage' en het helaas onvindbare 'Four Flies on Grey Velvet'.

'The Cat o' nine tails' is een goede giallo, maar haalt zelden het niveau van de meesterwerken van Argento. De film bezit geen surrealistische settings, integendeel: zowel de beelden als het verhaal zijn (relatief) realistisch. Dit hoeft geen nadeel te zijn: net als 'The Bird with the Crystal Plumage' en 'Tenebrae' is het detective gehalte erg hoog. Tal van personages worden geintroduceerd, waarvan een aantal sterk verdacht over komen, maar vervolgens geëlimineerd worden door de moordenaar die tot de laatste minuten compleet geheim blijft voor de personages in de film, en gelukkig ook voor ons als kijker.

'The Cat o' nine tails' bevat geen scènes die voor altijd in je geheugen gegrift blijven staan zoals dat wél het geval is bij pakweg 'Suspiria' en 'Inferno', maar toch zitten er een aantal sfeervolle settings in. Daarbij denk ik vooral aan de kerkhofsequens: misschien wat cliché, maar toch zeker doeltreffend. Ook het trein"ongeval" en de andere moorden zijn best opzienbarend voor de tijdsgeest waarin de film is gemaakt. Ook de leuke knipoogjes in de film zijn leuk: die subtiele humor is iets wat we niet echt gewoon zijn van Argento.

'The Cat o' nine tails' is geen top 5 film van Argento, daarvoor zijn de meeste van zijn andere films uit de 70's en 80's te goed, maar dat wil zeker niet zeggen dat 'The Cat o' nine tails' slecht is.

Mijn oordeel: een goede 3,5/5.

Is een maniak niet meestal een seriemoordenaar? Ik vond die scène waarin ze zeiden dat het allicht om een maniak ging vrij overbodig, maar op zich is dat niets waar je je verhaaltechnisch aan moet storen. Ze merken gewoon op dat de brute manier van moorden het werk is van een maniak, allicht een seriemoordenaar. Zo komt het bij mij althans over: een overbodige scène waarin de politie erg dom overkomt, maar dat zal allicht de bedoeling geweest zijn in het voordeel van de twee zelfstandige speurneuzen, maar verder zou ik me er niet aan storen



De moordenaar wist van de fotograaf af omdat hij allicht al een tijdje op het station stond, op de loer liggend voor de dokter. Ik neem aan dat zo'n groep luidruchtige fotografen zeker en vast opvalt, zeker voor iemand die er voor moet zorgen dat de moord zo 'vlekkeloos' mogelijk moet verlopen. Verder lijkt het me volstrekt logisch dat de moordenaar achteraf op zoek ging naar de fotograaf (natuurlijk is het vreemd dat hij hem zo snel vindt, maar goed): allicht zal de moordenaar gemerkt hebben dat de fotograaf een foto van de moord had gemaakt en vreesde misschien dat hij wél op de foto herkenbaar zou zijn. Beetje zinloos om die fotograaf meteen te vermoorden zou je denken, maar we hebben het over een Argentofilm én een moordenaar met het XYY-chromosoom...



De film goochelde natuurlijk met een pak namen, dus het kan zijn dat ik fout zit, maar volgens mij werd er gezegd dat de moordende dokter in het verleden reeds ontslagen was bij een bedrijf owv een duistere reden. Ik neem aan dat het ook om moord of in ieder geval een gewelddaad ging. Stel dat de dokter pas in de loop van zijn onderzoek ontdekte dat hij zelf over het XYY-chromosoom beschikte, kan ik me best voorstellen dat hij er voor wou zorgen dat niemand dit ooit te weten zou komen

Sorry, The One Ring, maar ik stel me vragen bij je opmerkingen. Het ligt misschien aan mijn 'verwrongen' kijk op de film of aan het feit dat ik vind dat deze Argentofilm één van zijn beste plots bevat, maar persoonlijk denk ik dat ik al je punten van kritiek kan weerleggen. Nu goed: de film bevat inderdaad overbodige scènes en heeft weer typische vreemdheden à la Argento (bv. wederom een erg abrupt einde, dat toch telkens weer een beetje bevreemdend en teleurstellend is). Maar binnen het Argento-oeuvre is dit, samen met Bird with the Crystal Plumage en Profondo Rosso, allicht één van de sterkere plots. Geen Argentofilms voor jou dus


Ik was erg benieuwd naar deze Cat 0' Nine Tails, aangezien velen er zich vrij gematigd over uitlaten, sommigen zelfs ronduit vernietigend. Blij was ik toen ik zag dat Cat O'Nine Tails een film was die zich bijna kan meten met Bird with the Crystal Plumage: old-fashioned speurwerk, een degelijk plot, krachtige scènes en knap camerawerk. De soundtrack steunt de film goed op onopvallende wijze. Verder vond ik de humor in de film, opvallend sterker aanwezig dan in de andere films van Argento meen ik, erg leuk en spitsvondig.

Geen horror met akelige beelden, maar een degelijke thriller waar je met plezier naar kijkt. Enkele leemtes in de plot en het abrupte einde buiten beschouwing gelaten was dit zeker en vast een meer dan degelijke Argento, die thuishoort in het rijtje van sterkere films à la Bird with the Crystal Plumage en Profondo Rosso.

Mijn oordeel: 3,5/5

Het zou goed kunnen, maar helaas te laat. Ik kan me van deze film al bijna niks meer herrinneren nu

Ik denk inderdaad niet dat ze mijn ding zijn.

Deze film viel me erg mee. Het verhaaltje zit leuk in elkaar maar ik ben vooral verrast door het acteerwerk. Zoals Halcyon al zei was de film goed door te komen, mede dankzij het goede acteerwerk door de cast. Vooral Karl Malden deed het leuk en Spaak was een mooie vrouw toen.

Ik vind het alleen absoluut geen horror, meer een thriller. Op het begin vond ik de film juist nog niet zo heel veel aan, maar hij werd steeds beter. Zeker leuk om een keertje bekeken te hebben.

Argento kan mooie plaatjes schieten, met goeie bijhorende muziek, maar de verhalen, die blijven meestal ver achter. En meer dan nodig durven de fims dan nog eens saai te zijn.

Il Gatto a Nove Code vormt hierop geen uitzondering.

Argento: goeie regisseur, maar als schrijver schiet hij meestal toch tekort.

Argento saai?

Spannende, sfeervolle film, maar de ontknoping valt tegen. 3,5*

Geen slechte film, maar toch geen meesterwerk. Gewoon een goede Argento-film.

Grappige krimi met slasher elementen. Her en der kompleet ongeloofwaardig maar de sfeer en de actie is okay. 3

The Cat O'Nine Tales is een bundel van auteur: Jeffrey Archer. Het werd gepubliceerd in 2006 en het is dus een bundel vol verhaaltjes (twee van de verhalen zijn autobiografisch geschreven door de auteur Archer).

3 andere verhalen zijn gebasseerd op waargebeurde verhalen; het bundel bevat 12 verhaaltjes waaronder:

1. The Man Who Robbed His Own Post Office

2. Maestro

3. Don't Drink The Water

4. It Can't Be October Already

5. The Red King

6. The Wisdom Of Solomon

7. Know What I Mean?

8. Charity Begin At Home

9. The Alibi

10. A Greek Tragedy

11. The Commissioner

12. In The Eye Of The Beholder

Maar nu de vraag?; zit het verhaal ook zo in elkaar met verschillende verhalen of is het een verhaaltje wat uit dit boek is gekozen of is het gewoon een heel eigen verzonnen verhaal van Argento.

Zelf verzonnen verhaal (met anderen). Zie ook writing credits op imdb.

Oke, dat is dan eindelijk niet weer eens zo'n boekverfilming.

Erg aangename giallo. Geinig, zo'n film over embryoselectie. Vooruitstrevend.

De film oogt erg mooi. Mooie locaties en prachtige shots.

Het jaren '70 sfeertje is geweldig.

Iets te veel overdreven plottwists, maar ja, ik vond het niet zo storend.

James Franciscus en Karl Malden zijn goed gecast. Opmerkelijk grote namen voor een giallo (?).

Minpuntje vond ik dat de film wat te lang duurt.

Wat is een giallo kappeuter?

Giallo betekent geel. De term ontstond in de jaren 30 toen thriller- en detective lectuur (vooral van Amerikaanse origine) op de Italiaanse markt verscheen in zeer goedkope, van gele kaftjes voorziene uitgaven (geel, giallo dus). Dus niet zozeer de horror films van Argento en Fulci zijn Giallo alswel de thriller/detective films als deze en Argento's debuut Bird With the Crystal Plumage. Ik zou zeggen dat Luca il Contrabbandiere (zie ander topic) ook giallo is.

Luca il COntrabbandiere is een gewone misdaadfilm pur sang, zie niet waarom het een giallo zou moeten zijn. Een giallo draait meestal om een onbekende moordenaar, die op het laatste onthuld wordt door een gigantische twist of verrassing in het verhaal.

Een kleine tegenvaller van Argento (te hoge verwachtingen) waarbij vooral het verhaal soms tegenvalt omdat het niet altijd interessant is en soms zelfs saai. Het begin is sterk alsmede het mooie einde. In het middenstuk zakt de film een beetje in elkaar ondanks de aanwezigheid van enkele spannende scènes. De cast doet het prima, waardoor het toch interessant blijft en ook hier enkele luchtigere, komische stukjes. Het geheel is erg sfeervol en visueel met erg sterke stukken. Nog geen Argento gevonden dat mij teleurstelt op die twee gebieden, dus petje af voor de man. Met de muziek van Ennio Morricone trouwens.

Heerlijke Argento.

Inderdaad schitterend tweede deel uit de Dieren-trilogie maar daarin spant Quattro Mosche di Velluto Grigio in mijn ogen toch echt de kroon.