The Menu (2022)

Een erg leuke satire. De mensen die Chef's Table gezien hebben, zullen veel herkennen in deze film. Ik heb slechts het eerste seizoen gezien en dat was al voldoende: diverse chefs in dat seizoen worden geparodiëerd, de gerechten worden in dezelfde stijl gefilmd en de film laat op eenzelfde manier beschrijvingen van de gerechten zien. En de chefs worden ook flink geparodiëerd, zoals in het gerecht zonder brood.

Zoals diverse mensen hier al opmerken, is het plot niet geheel realistisch (waarom zouden de werknemers zich opofferen), maar realisme is niet het doel van deze film, en dus wat mij betreft is die kritiek irrelevant. Het lijkt meer om het de draak steken met de wereld van de fine dining te draaien, en om het verplaatsen van de spanning en angst waarmee de koks te maken hebben naar de klant (en de kijker). Met de nodige humor, met name door een gortdroge rol van Fiennes, zoals hij eerder ook deed in The Grand Budapest Hotel. ik kan me geen andere acteur in deze rol voorstellen. En het is ook altijd een plezier om Taylor-Joy aan het werk te zien.

Visueel is de film degelijk. Niet vernieuwend, maar alles wordt meer dan keurig in beeld gebracht in dezelfde stijl als Chef's Table dus. Dikke 4,5*.

Apart, maar niet hoogstaand.

Ik kan heel weinig met deze film. Het was nergens echt héél spannend en ik snap alle lovende reviews ook niet heel erg goed. Het plot vond ik ook aardig zwak en had echt nog wel wat dieper gemogen.

Nee, een standaard film voor mij die in het rijtje Escape Room (2019), Hellraiser (2022) en Fantasy Island past.

Enige dat ik kon waarderen was de manier hoe het eten werd gepresenteerd.

Speciale film. Eigenaardig, ijzingwekkend sfeertje. Is wat traag naar mijn smaak, ergens meer style over substance. Wat soort film moet je leuk vinden om dit goed te vinden is een moeilijke. Ik denk dat Triangle of Sadness ergens de satire is die hier wat mee kan vergeleken worden. Misschien een film als Get Out maar het is al een hele tijd geleden dat ik deze gezien heb. Ook Ready Or Not is misschien een optie als je hiervan houdt, maar The Menu is totaal geen slasher.

Best wel genieten, dit. Het is allemaal zo gek origineel niet, zeker het concept niet, maar The Menu speelt hier op een fijne manier mee, en steekt gewoon op een rotsvaste manier in elkaar. Tuurlijk, je kan het verloop wel uittekenen. Maar dat maakt de film er niet minder sterk om. De regie voelt fris en zelfverzekerd aan. De personages worden met minieme schermtijd best fijn uitgewerkt, en zelfs de enorm irritante figuren (het personage van Hoult, bijvoorbeeld) zijn dat om een doelbewuste reden. Visueel is de film op en top in orde, en de manier waarop de structuur van de film is ingedeeld zoals een menukaart is een fijne vondst. Nogmaals: zeker niet hoogst origineel of speciaal, maar wel gewoon supertof uitgewerkt.

Het humoristische aspect is misschien een beetje overroepen - echt grappig is de film niet, buiten de enorm zwartgallige toon zo nu en dan - en een volbloed horror is dit natuurlijk ook helemaal niet. Je zou op basis hiervan denken dat de film tussen twee genres in valt, en weinig te bieden heeft op beide vlakken. Maar niets is minder waar, want de combinatie van het ongemakkelijke cynisme, de paradoxale luchtige toon en de spaarzame geweldsuitbarstingen en psychologische mindgames, maken hier een ontzettend geslaagde cocktail van, die méér is dan louter de som der delen. De maatschappijkritiek is overigens ook helemaal on point. De film heeft - niet al te subtiel, dat wel - best veel dingen te zeggen. De elite die zo vaak naar sterrenrestaurants gaat, zodat ze op den duur niet meer weten hoe vaak ze er geweest zijn, of wat ze er hebben gegeten, wordt volledig door de mangel gehaald. Maar de sterrenrestaurantwereld zelf idem dito. Chefs die van koken zulk een artificiële kunst hebben gemaakt, dat ze ervoor gezorgd hebben dat zowel zijzelf als hun klanten er geen greintje plezier of liefde meer in vinden. Of het personage van Hoult, wat dan weer een hele kritiek is op de foodvlogger die denkt dat hij er iets van kent. Allemaal raak, allemaal interessant.

1 moment wil ik er specifiek uitpikken; de cheeseburger-scène. Wat een heerlijke scène die zowat alles wat de film probeert te vertellen visueel samenvat. En wat een acteerwerk van Fiennes in deze scène; een absolute masterclass in acteren. Sowieso gedurende de hele film. Anya Taylor-Joy doet het goed, maar hoe getalenteerd ze ook is, ze wordt absoluut weggespeeld door Fiennes. Absolute klassenbak die als geen ander zonderlinge figuren weet neer te zetten en dan ook nog eens sympathie weet los te weken. Hij steelt de film zonder twijfel. Het einde gaat wat over the top en laat geen énorme indruk achter, maar dat deed weinig meer af aan de 4* die ik hier aan ga uitdelen.

Dit horror? Afhankelijk met wie je je identificeert in de film dan. Originele satire op de onzin van toprestauratie, aangedreven door steeds veeleisender consumenten die eigenlijk gewoon elitair en interessant willen doen zoals die food critic en Tyler natuurlijk, een figuur die je vreemd genoeg zal haten en met enig leedvermaak beledigd zal zien worden. Ik sta best te kijken dat sommigen niet begrijpen waarom die chef zijn klanten om wil brengen.

The Chef is nu net een film die je als een hard statement moet zien tegen hoe iets eenvoudigs als "eten om onze honger te stillen" geëvolueerd is naar "eten als kunstvorm" of "eten als statussymbool" terwijl daarbij de oorspronkelijke functie van "ons voeden" helemaal naar achter lijkt te zijn gedrongen. Ik kan me dus prima vinden in wat de film te vertellen heeft want de satire over dit ontspoord business model is met humor en de nodige boosheid en verontwaardiging gebracht.

Weg met de onbeduidende porties van hyper-gemodificeerde ingrediënten en de zevengangenmenu's waarna je met de honger terug buiten komt. Fuck Noma, Fuck 't Hof van Cleve... . Geef me maar een lekkere ambachtelijke cheeseburger van 10 euro en Tyler's bullshit zal me misschien ook nog wel smaken.

Deze film kon mij niet echt boeien en ben zelfs in slaap gevallen. Trouwens honger kregen we er ook niet van

Vermakelijke film, met leuke satire op de culinaire wereld, al is dat niet zo heel moeilijk belachelijk te maken.

De film laat al snel doorschemeren dat het geen 'gewone' dineersessie is, o.a. door de passief-agressieve gastvrouw en de manier waarop er in het restaurant gewerkt en geserveerd wordt.
De eerste shock voor de gasten komt ook snel, een kok pleegt zelfmoord als onderdeel van de gang 'The Mess'. Ietwat vroeg in de film, ik had liever dat de schijn van een 'onschuldig' diner nog wat langer werd opgehouden, maar het zet iig de toon voor de rest van de film.
De rest van The Menu is al even absurd, bij vlagen grappig tongue-in-cheek, met een aantal leuke vondsten, al vond ik niet alles even goed werken; zo waren sommige gasten minder interessant (of hun achtergrond/relatie onderling) en ze laten soms alles wel heel gedwee over zich heen komen.

Het einde was dan wel weer sterk met Slowik die vol passie een cheeseburger staat te bakken voor 'Margot'/Erin die hem in een doggy bag meekrijgt en zodoende weet te 'ontsnappen'.

Leuke rollen van Nicholas Hoult, Anya-Taylor Joy en Ralph Fiennes.

3,5*

Erg leuke film, vooral omdat ik ook nogal allergisch ben voor die hele haute cuisine-bullshit. Ik kon me in het begin van de film dan ook behoorlijk vinden in het personage van Anya Taylor-Joy en erg lachen om de gerechten en alle poeha er omheen.

Naast dat de film de hele cultus rondom zo’n chef en menu en wat er allemaal voor buitenissigheden worden verzonnen op de hak neemt lijkt het ook de werkdruk en ‘gevangenis’ voor de chef zelf aan te snijden. Het is niet voor niets dat een aantal chefs ter wereld (en in Nederland een paar jaar terug) al hebben aangegeven te willen stoppen op Michelinniveau omdat dat amper vol te houden is. Dat iedereen relatief makkelijk meegaat in hun naderende dood – zeker de hele staff – lijkt mij meer te staan voor de hele sekte-achtige sfeer die is ontstaan rondom beroemde chefs en werken in zo’n keuken waarin het telkens gekker moet, hoewel ik niet weet of het hele ‘iedereen moet dood’ ding nou echt heel sterk was bedacht of uitgewerkt.

Op het einde lijkt chef Slowik even zijn passie voor voedsel terug gevonden te hebben als hij een simpele maar eerlijke cheeseburger moet maken. Margot heeft het begrepen waar het eigenlijk om draait, heeft gewonnen, mag weg.

Maar goed, los van alle achterliggende metaforen en ideeën vond ik het gewoon een heel plezierige film om te kijken. Grappig in zijn satire, over de top af en toe, verrassend, grotesk en met een leuke stijl en sterke pacing. Hoe de gangen bijvoorbeeld een voor een gepresenteerd worden in beeld als een soort hoofdstukken, gewoon leuk gedaan.

4*

Een satirisch kijk op de wereld van de culinaire keuken. Erg verfrissend en originele insteek van de wereld van de topgastronomie die lang niet meer draait om de basics of het genieten. Eten wordt verheven tot kunst en de moleculaire keuken is daar een verlengde van.

Maar ik kan de insteek wel begrijpen en ik zie dat het mes langs twee kanten snijdt. Enerzijds heb je de arrogante hoogdravende manier van koken die van koks rocksterren maakt, maar tegen welke prijs? Anderzijds, als je de medaille omdraait, zie je vakmensen die perfectie nastreven en de ideale balans of mix zoeken tussen de harmonie van alle producten. Bloed, zweet en tranen om dan door enkele onwetende recensenten, kritische journalisten of domme (rijke) klanten ofwel neergesabeld ofwel hypocriet naar de mond gepraat te worden.

Een heerlijke Fiennes die als orkestmeester zijn menu dirigeert. En het vee volgt gedwee. Op eentje na dan die het hele circus maar niets vindt en letterlijk op haar honger blijft zitten. De vele bizarre gebeurtenissen maken het soms wat vreemd en ongeloofwaardig, maar eens je daar doorkijkt, is The menu een heus spektakel. Verrassend!

De film stond al een tijdje op mijn verlanglijstje en nu was het moment om hem eens te bekijken. Vond het wel een leuke film. Natuurlijk wat mysterieus was er precies aan de hand is.

De cast deed het prima. Ralph Fiennes en Anja Taylor-Joy waren weer uitstekend.

Verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort. De moeite om gezien te hebben.

Speciaal filmpje sowieso met een duidelijke boodschap over de soms overdreven aanpak en dineren in exclusieve restaurants. Dat wil niet zeggen dat het speciaal mag zijn of dat de kostprijs te duur zou zijn want kwaliteit betaal je ook, maar het zijn de over the top elementen die bij sommige koks of restaurants de bovenhand halen die het aanzien belangrijker vinden dan het genieten. Op een bepaald moment wordt dat in de film heel mooi voorgesteld bij een oudere man die er meermaals komt en geen enkel gerecht kon benoemen wat hij ooit daar had mogen eten. Heel triestig, maar wel willen uitpakken naar anderen toe. Het ontwerp van het menu en de aanpak van de kok

( Ralph Fiennes ) is leuk en origineel bedacht. Zijn plan is heel doordacht en meesterlijk opgezet. 7/10

Een intrigerende film is “The Menu” zeker, een kijkje in de keuken van ‘haute cuisine’ of gaat het om een diepere gedachte? Min of meer tegelijk met deze film kwam “Triangle of Sadness” uit die nog hoge ogen gooide bij de Oscar uitreikingen, terwijl ik The Menu eigenlijk een veel betere film vind. Beide films gaan over een groepje rijke mensen die geïsoleerd worden en zo van hun voetstuk vallen. Ze zijn overgeleverd aan het plebs waaraan ze zich zo verheven voelen. Gestraft voor het leven waarin geld en macht de boventoon voert en waar genoeg nooit genoeg is.

Visueel is The Menu een aantrekkelijke film met uitstekende acteurs. Door het bijna ‘Hitckcock’ achtige plot met allerlei wendingen en een vleugje actie kijkt de film lekker weg. Origineler en subtieler dan de Triangle of Sadness, die het meer van de poep & pies humor moet hebben, is The Menu zeker een aanrader waarover je nog lekker kunt nababbelen.

Heerlijk maffe film met een dikke vette knipoog naar het elitaire en hypocriete culinaire 'top' segment. Het verhaal wordt met sterk per gang 'opgediend' en blijft je verrassen en gaat steeds een stap verder tot de onontkoombare climax. Fiennes is geweldig als chef.

In de geest van Slowik ('Do not eat') kun je stellen: deze film moet je niet kijken, deze film moet je ervaren.

The Menu is een film die graag de draak steekt met de criticasters en gevestigde orde van de restaurantwereld. Het idee is lekker luchtig en enigszins vermakelijk. Toch vind ik het allemaal ver gezocht en de uitwerking verre van geslaagd. De typetjes en de manier van het aan de man brengen kwam bij mij toch wat slapjes over. Aan het einde toch het gevoel van: dit was het net niet, helaas.

Op het menu staat een gender-blender bestaande uit thriller, horror en komedie geserveerd op een bedje van satire. De kritiek op de kritiek op haute cuisine is origineel, maar door de mix van verschillende stijlen leidt het helaas niet tot een ware smaakexplosie. Desondanks kijkt The Menu dankzij zijn absurditeit, prettige speelduur en degelijk acteerwerk prima weg.

3,0 * Voor de lekkere trek

Lekker vlotte film met een fraaie aankleding. Haute cuisine wordt een beetje te kakken gezet, zeker op het einde met die cheeseburger. Ook het snobistische publiek waarmee de chef nog een appeltje te schillen heeft wordt bespot. Leuk gedaan.

Zoals hierboven eerder in een review al aangegeven: een prima variant film in de stijl van Triangle of Sadness (2022). Vond je die leuk, dan zul je hier ook plezier aan beleven. Vond die niks, dan deze ook beter overslaan. Grootste verschil is wel dat de Triangle of Sadness (vooral in het begin) nogal flauwe humor heeft, daar heeft The Menu geen last van. Beide zijn absurdistisch en steken de draak met de elitaire wereld.

Dit is weer typisch zo'n film die bijna niet te beoordelen is. Objectief gezien is het een prima film: het zit goed in elkaar, er wordt steen goed in geacteerd, de sfeer wordt goed neergezet. Alles klopt. Maar dat wil niet zeggen dat iedereen dit een leuke film zal vinden. Mij trok het wel en ik vond deze beter dan de Triangle of Sadness. Ik was bang dat het over de stop absurd zou zijn/worden (ik houd helemaal niet van dat soort films), maar dat viel me reuze mee: het blijft een film die best makkelijk te verteren is.

Komedie/horror is echt een verkeerde typering. Er zit helemaal geen komedie in en het mist absoluut de spanning of schrik-momenten voor een horror film. Ik zou opteren voor 'drama/thriller/satire'. En dan nog: echt spannend wordt het nooit en ook het drama blijft ingetogen. Moeilijk om deze film een label te geven.

De film doet veel goed. Acteerwerk is echt goed (vooral de twee hoofdpersonen doen het prima en hebben een leuke chemie). Ik vind ook de opbouw van de spanning prima. Je weet dat er iets misgaat, maar je hebt in het begin nog geen idee wanneer en hoe. Het is visueel ook mooi vormgegeven, en ook hier: het gaat niet over de top. Ik houd namelijk niet van films waarbij vorm boven functie gaat en dat de vormgegeving er te dik bovenop ligt waardoor het me uit de film haalt ('Oh, kijk, dat is een mooi en apart vormgegeven decor!'). Dit blijft voldoende realistisch. Het is ook een film waarvan ik niet alles echt begreep, maar het stoorde me niet. Ook hier vliegt de film niet uit de bocht en blijft binnen de bandbreedte waar ik prima mee kan leven en van kan genieten. Duur van de film is ook prima waardoor het nooit saai of langdradig wordt.

Echte kritiek heb ik niet op de film, maar ik begrijp het volledig als iemand het niets vindt. Je moet er denk ik van houden. Of niet dus. Ik heb over het algemeen niet zo heel veel met absurdistische films, maar deze beviel me wel. Hij bracht me uit m'n comfortzone, maar niet te veel. Een originele film die mooi uitgewerkt is. En dat waardeer ik met 4 sterren.

Na herziening met een halfje verhoogd. Regisseur Mark Mylod komt uit het niets met een zeer gebalanceerde blend tussen horror, komedie en thriller. Links en rechts relatief absurdistisch maar nooit overdreven, de makers leken precies te weten wat ze aan het doen waren. Ralph Fiennes en Anya Taylor-Joy stelen bovendien de show zonder alle ruimte weg te nemen van de overige personages, die allemaal op hun individuele manier eigenzinnig weten te zijn. Zelfs een tweede kijkbeurt biedt geregeld verrassing en onvoorspelbaarheid, waardoor ik met zekerheid kan zeggen dat The Menu niets van haar glans heeft verloren. De komische inleiding is wellicht minder effectief, maar eenmaal in het restaurant aangekomen is er weinig meer om je druk over te maken. Heerlijk en optimaal entertainment.

Geen humor, geen spanning , geen horror. Eigenlijk helemaal niets. Een film om snel weer te vergeten. Ik had er eerlijk gezegd veel meer van verwacht gezien de reacties.

Kan me zo voorstellen dat menig chef zich verkneukeld zal hebben bij het zien van deze film. Was ook een onverwacht genoegen tussen al die 'been there done that' kerstmis movies die we voorgeschoteld krijgen. Voelde een beetje onevenwichtig aan het verhaal, alsof er meer inzat, maar sfeer en acteerspel waren top notch, met name Fiennes was lekker op dreef. Ik las net dat Emma Stone oorspronkelijk gecast was voor de vrouwelijke hoofdrol... en laat ik nou denken dat die (veel) meer uit de rol had kunnen peuren.

It's all part of the menu!

Verder met de derde film van de dag aangeboden door de tv zelf enige tijd terug en toen opgenomen. Fiennes is altijd wel goed nu nog kijken wat de film verder biedt die afgaande op de trailer iets weg heeft van de moderne Sherlock Holmes of een Christie verhaal. Afijn, let's go.

Van meet af aan is er het gevoel van een bepaalde cultus of sekte rond het eiland, personeel dat daar blijft en de selectie gasten die uitgenodigd worden, niet te missen. Uiteraard is er de vraag waar dit heen gaat, iets wat nu niet meteen heel duidelijk is rond de excentrieke chef, zijn opmerkelijk personeel die nergens van schrikken of voor terugdeinzen en het uitzonderlijke menu. Duidelijk is toch wel dat de gasten deze avond lang zullen herinneren zo niet zonder kleerscheuren zullen overleven. En de focus op het menu en het eten is toch wel interessant, waar iedere keer een bepaalde uitleg bij komt, maar waar het eten ook dichtbij de natuur staat zo niet rudimentair genoemd kan worden. Duidelijk is meteen de schifting tussen een x aantal mensen die amper van het eten genieten, dom zitten te lullen en amper benul hebben van hun bevoorrechtheid. Maar draait het daar wel om?

Want het verhaal neemt toch wel een aantal bizarre wendingen rond de voorgeleides van de chef, een zelfmoord, een verdrinking en een ongenode gast en wordt er op scherp gespeeld wanneer er taco's uitgedeeld worden met afbeeldingen die louter provocerend zijn. What the f*** is going on?! Niettemin vind ik het geweldig en zit ik rijkhalsend op de volgende verrassing te wachten binnen een verhaal dat steeds meer bizar wordt zonder een enkele logische uitleg voor handen. En daar hou ik eerlijk gezegd wel van, wat is het? Maakt men zich allemaal schuldig aan één van de zeven hoofdzonden? Is het iets persoonlijks? Is het de frustratie van de gemiddelde chef en personeel dat hun inzet amper wordt gewaardeerd? Een ding weten we zeker, niets is wat het lijkt want iedere keer gaat het roer weer om.

Hoewel er naar een geweldige apotheose met 'marshmallows' wordt toegewerkt valt de uiteindelijke clou, de reden van alles, me toch een klein beetje tegen en gaat de film een heel klein beetje uit als een nachtkaars. Eindoordeel is dan ook dat dit een uitermate vermakelijke film was die op een 3,5 kan rekenen, doch als het motief, het idee van alles en waarom me meer geraakt, had dit toch zomaar een 4.0 kunnen zijn. Helaas, maar wie weet met een herkijk.

Lekkere variant op And then there were none, met als voornaamste attractie Ralph Fiennes die maar weer eens zijn extreme veelzijdigheid demonstreert. Ik weet niet of ik van de verveeld ogende Anya Taylor-Joy een grote fan ga worden, maar ze doet alles hier wel precies naar behoren, en de rest van de cast heeft er ook duidelijk plezier in. Bezwaren dat de film niet een satire is, of geen horror, of geen thriller, tja, wat de film wèl was was vermakelijk, en verder heb ik er niet over nagedacht, want vermakelijk is al leuk genoeg. Het gegeven dat alle koks zover kunnen worden gebracht dat ze allemaal bereid zijn om hun leven te geven voor de idealen van Chef is misschien wat vergezocht, maar ik hoef maar aan Jonestown te denken om te beseffen dat het eindspel van deze film nou ook weer niet zo héél onwaarschijnlijk is, en bovendien is dit voor mij sowieso niet een film die staat of valt met psychologisch of anderszins realisme. Uitstekend vermaak.

The menu is een vermakelijke film die boeiend blijft tot op het einde. De sneren naar de hedendaagse topkeuken zijn zeker herkenbaar, alhoewel ik al die flauwekul natuurlijk zelf niet kan betalen. Ralph Fiennes (Eergisteren nog gezien in Conclave) is weer goed op dreef en ook een pluim voor Annya Taylor-Joy (3 x y in 1 naam) met haar bijzondere oogopslag en frisse spel.

Een aantal mensen oftewel snobs wordt uitgenodigd op een eiland om eens goed uit eten te gaan. De kijker voelt natuurlijk al van verre aankomen dat dit geen gewone maaltijd wordt, nee, het loopt al snel uit de hand.

En daar zit wat mij betreft het manco van deze film; je kunt het als regisseur ook overdrijven. Na een tijdje wist ik niet meer precies waar ik nu naar zat te kijken.

nogmaals: vermakelijke filmervaring, maar op het eind lost the menu de verwachtingen niet helemaal in.