The Menu (2022)

Prima film.

Beste is om niet teveel van ze film te weten. Het is niet dat de film lang doet om zijn kaarten te laten zien maar het is leuker om niks te weten. Het is gezien de cast en de producenten wel mogelijk dat je iets teveel verwacht van deze film. Het is geen hele scherpe satire, maar het is wel grappig, vlot en met een passend einde.

Dat een tv regisseur aan het roer staat is helaas wat te merken maar het is leuk genoeg om dat door de vingers te zien.

Overigens is Anya niet heel boeiend in deze film vooral Hault en Fiennes stelen de show.

3,5 sterren.

"This is what you're paying for."

Met een dergelijke titel dacht ik dat de film een bepaalde richting zou opgaan, maar desondanks zitten er de nodige verrassingen in.

Het stel Margot en Tyler reizen af naar een eiland waar een zeer exclusief restaurant is gevestigd. Dit restaurant wordt geleid door de strikte chef Slowik. De beste man heeft een merkwaardig verrassingsmenu samengesteld dat specifiek is toegespitst op de gasten.

Met elke gang wordt er een verhaal verteld. In eerste instantie lijkt het allemaal nog erg theatraal over te komen. Daarbij genoot ik ook hoe Anya Taylor-Joy's personage de spot drijft met het hele gebeuren, terwijl Nicholas Hoult's personage het allemaal gulzig oplepelt. De satire die hiermee gepaard gaat speelt leuk in op dergelijke haute cuisine belevenissen.

Op deze wijze wordt er een opmerkelijk sfeertje gecreëerd. Naarmate de gangen vorderen, wordt het alsmaar grimmiger en bruter qua opzet. De werkwijze van chef Slowik (sterk gespeeld door Ralph Fiennes) is enorm gestoord te noemen. Ik vind het alleen wel jammer dat het achtergrondverhaal een beetje vergezocht is, maar het dessert is dan weer een amusante vondst.

Al met al is 'The Menu' best aardig, maar ik had er net een tikkeltje meer van verwacht.

Kleine 3,0 sterren.

the menu

Prima film op zich al is het gewoon een restaurant verhaal met een excentrieke kok en peculiare gasten, niet veel om naar huis over te schijven.. Ware het niet dat de sfeer goed aangepakt wordt en ‘ralph fiennes’ als het ware een soort 2e voldemort neerzet en heel erg subtiel gehandeld wordt daarin samen met z’n hulpkoks/familie.

Hele leuke film die de doorgeslagen foodiecultuur op de hak neemt. De scènes zijn opgehangen aan de gangen van een uitgebreid menu in een exclusief restaurant. Elke gang neemt het verhaal een bizarre wending waardoor de situatie steeds meer uit de hand loopt. Ralph Fiennes zet een sterke rol neer als meesterchef, Hoult zet de foodie-karikatuur ook leuk neer. Hoogepunten zijn de cheeseburgerscène en het moment dat de gasten denken dat de politie ze komt redden, maar dat ook onderdeel van het menu blijkt te zijn. Het moet wel bijna allemaal van de drie hoofdpersonen komen, al is Elsa ook nog wel een aardig personage. Maar de andere gasten in het restaurant zijn niet bijster interessant.

Aardig maar wel erg voorspelbaar. Prima acteerwerk van Ralph Fiennes maar te weinig spanning of plotwendingen om het interessant te maken. De scene met de souschef was onverwacht maar dat was toch wel 1 van de weinige hoogtepunten uit de film waar n.m.m. veel meer in had kunnen zitten.

Net als Boiling Point (Film, 2021), die zich ook in een restaurant afspeelt en nog in de bioscopen draait, is dit bovenal een vermakelijke film waarbij het restaurant of het eten primair slechts decor is omdat de spanning of drive van deze film berust op het bekende plot dat een aantal mensen die elkaar niet kennen bijeen zijn gebracht door een evil genius die boosaardige plannen met ze heeft. Dat is een uitgemolken thema maar de film weet het leuk te brengen, inclusief wat humor, ook al is het niet echt geloofwaardig, waarbij goed gebruik wordt gemaakt van de buitenstaander die als enige door krijgt dat je het spel juist volgens de regels moet meespelen om te kunnen ontsnappen. Het menu is een soort algoritme (omgekeerd wordt een algoritme aan leken vaak uitgelegd analoog aan het recept) die aldus moet worden gehackt.

Tegelijk linkt de film het plot wel aan voedsel: ogenschijnlijk wordt haute cuisine belachelijk gemaakt maar ik denk dat het meer gaat om de takers vs. de providers. Vooraf zegt de chef dat men vooral niet moet eten maar proeven en dat lijkt me een metafoor voor ons consumentisme überhaupt waarbij we alles kopen en opslokken, immer op zoek naar een nieuwe ervaring, zonder werkelijk te genieten. En zo heeft een weinig originele maar vermakelijke film ook nog iets van diepgang.

Niet leuk, oninteressant, matig uitgevoerd en eigenlijk gewoon mislukt. De hele basisgedachte is wel oké, hoewel je als kijker al heel snel aanvoelt (eigenlijk vanaf het moment dat je een kaartje koopt voor zo'n film) welke richting de film opgaat. Echt verrassen doet de film dan ook niet. En ergens slaat de film ook helemaal nergens op. Hoult is simpelweg strontvervelend, net als Taylor Joy en eigenlijk elk personages doordat ze allemaal te dik zijn aangezet. Veel te dik.

Personages zijn apathisch eigenlijk. Allicht is dit de bedoeling als maatschappijkritiek, om aan te tonen dat men zo door het leven slentert, maar in een film werkt dat niet omdat de film enorm afstandelijk blijft hiermee. Ik snap de kritiek ook niet echt. Wat wil de regisseur zeggen met dat voedsel? Af en toe zo uiteten is toch gewoon een geweldige ervaring. En op andere momenten heb je zin in een heerlijke cheeseburger. Dat stuk (dat Fiennes haast verliefd een burger bakt) deed me denken aan Ratatouille, waarin de recensent helemaal blij wordt van een simpele groentestoofpot die doet denken aan zijn blije ongecompliceerde jeugd. Fiennes is nog wel dreigend, maar kan ook weinig in dit script.

Visueel wel oké nog en de gerechten zijn best leuk bedacht en zien er ook wel geweldig uit. 1,5*.

Ralph Fiennes is goed als de angstaanjagende "chef". The Menu is vrij origineel (behalve het: wraak-nemen-op-mensen-die-hem-in-het-verleden-'slecht'-hebben-behandeld), soms spannend, soms komisch, vaak ongemakkelijk. Dat het gehele keukenpersoneel, beveiligers en overige werknemers blijkbaar vrede hadden met het onomkeerbare gegeven dat ze uiteindelijk in een vlammend toetje gingen eindigen is niet zo heel erg zo geloofwaardig. De verschijning van Anya Taylor-Joy, maar ook zeker haar al lang bewezen goede acteerprestaties maken een hoop goed.

Saw meets Ratatouille. The Menu draait uit op één van de beste films van het jaar met een psychologisch onvoorspelbaar verhaal. Een groep mensen gaat lekker eten op een eiland bij een meester chef, maar uiteraard loopt dat niet zoals verwacht. De sterkte van de film is dat je bij alsmaar opnieuw wordt verrast. Dankzij een sterke cast blijf je gefascineerd kijken. Sfeervolle muziek en visueel ook mooi aangekleed. Ralph Fiennes is geknipt in de rol van verknipte chef en Anya Taylor-Joy schittert zoals gewoonlijk. Met een andere regisseur had het volgens mij nog beter kunnen gaan, maar het script en de cast maken alvast heel veel goed. Meer van dit!

Proeven is geloven

Eerder dit jaar bezocht ik Pujol in Mexico stad, welke is uitgeroepen tot het beste Mexicaanse restaurant ter wereld. Dit op aandringen van mijn vriendin die zelf een enorme foodie is en een bezoek aan Pujol hoog op haar lijstje had staan. Zelf houd ik ook van lekker eten, maar mis ik er niks aan wanneer dit niet in een van de meest luxueuze restaurants ter wereld is. En ik kan daarnaast evengoed genieten van een goede cheeseburger

The menu geeft je een satirische kijk in de wereld van toprestaurants en hun publiek, en geeft hier vervolgens een verrassende draai aan. Meer hoef je over de inhoud niet te weten. Zelfs het genre weten is al een spoiler op zich.

Er blanco instappen is mij helaas niet gelukt, waardoor ik toch de nodige verwachtingen geschept had. Los gezien gezien daarvan vond ik het concept sterk en origineel en stelde de cast niet teleur. Met als uitschieters de rollen van Ralph Fiennes, Anya Taylor-Joy en Nicholas Hoult. Ook over de uitwerking ben ik grotendeels te spreken.

Wat ik heb gemist is meer achtergrond over de beweegreden van het personeel van Slowik om zichzelf op te willen offeren. Ik heb geen probleem met ruimte voor een eigen interpretatie binnen een verhaal, maar hier begreep ik gewoon niet, hoe zo’n grote groep mensen, zó ver voor hem wilden gaan. Daarnaast stoorde ik mij ook aan het feit dat er door de groep gasten niet harder teruggevochten werd. Zeker nadat de avond alleen maar grimmiger werd en de gasten op een bepaald ogenblik ook konden inschatten hoe zij aan hun einde gingen komen. Ik snap dat mensen verlamd van angst zijn en eerder mislukte ontsnappingspogingen nog vers in het geheugen liggen, maar vond het opmerkelijk dat helemaal niemand zich meer verzette omdat in vlammen opgaan mij in ieder geval geen heel prettig vooruitzicht zou lijken.

Het lijken kleine details, maar ik vond het jammer dat de regisseur deze twee punten niet beter uitgewerkt heeft omdat de film hierdoor in mijn ogen niet helemaal compleet was. En hierdoor is mijn eindbeoordeling toch nog net wat lager uitgevallen dan dat deze had kunnen zijn.

3,5*

Genoten van deze film .

Ik hoop dat ie nog lang in de bios blijft en dat het een succes word/is want een bioscoopbezoek is deze film meer dan waard .

Een ding : als je er heel goed over nadenkt is het soms niet heel logisch wat er gebeurd , maar het geheel voelt toch wel aan als realistisch .

Verder niets dan lof : het eerste gedeelte had ik het idee dat ik rond mocht lopen in het restaurant , en naar al die op opmerkelijke figuren . Heel sympathiek vond ik ze niet , het waren ook zeker geen een dimensionale karakters .

Het was een lekker apart wat elitair gezelschap .

I

k had zo nog een uur in het restaurant willen ''rondlopen 'en genieten van het bizar majestatische eten en de reactie van de gasten.

Dan het spel van Ralph Fiennes. Hij speelt een van zijn beste rollen ooit . Dit moet voor hem een rol zijn waar je je heerlijk in kan uitleven .

na het begin komt natuurlijk de onverwachte wending .En het zijn er zeker meer als een .

Ik werd er vaak compleet door verrast . Het is geen minuut saai . De horror is aanwezig , maar zeker geen enorme gore , wat de makers siert .

Er worden hier en daar met filosofische wijsheden gestrooid , sommige liggen wat voor de hand , en soms komt het echt binnen . En het was gelukkig niet pretentieus .

Op een gegeven moment valt de zin : je eet minder dan je zou willen , maar veel meer dan dat je verdiend hebt .

De humor is echt iets wat ik bijna nog nooit heb gezien ,dan wel gehoord .

Vooral het slot stuk was geweldig met die tekst . Maar laat dat maar over aan regisseur Mark Mylod die o.a de serie Succession heeft ontwikkeld , en dat is ook echt hele vreemde en unieke humor .

Maar daar staat deze film los van . Alleen de unieke aparte humor hebben ze als overeenkomst .

het is niet om te schaterlachen, maar gewoon opmerkelijk .

Op de val reep van 2022 nog een film gezien die in mijn top drie van beste films dit jaar komt !

Grote aanrader .

Voorspelbare uitwerking van een aardig idee. De film voegde vrijwel niets toe aan de trailer die ik een poosje geleden voor aanvang van een andere film voorbij zag komen. Ik besloot toen dat ik er niet heen zou gaan, maar na enkele positieve geluiden gehoord te hebben nam ik toch maar een kijkje.

Om in analogie met de film te blijven: het was eerder een goedkope cheeseburger dan een tiengangenmenu in een sterrestaurant. Je kunt daar soms best zin in hebben en tijdens het consumeren zorgt het voor instant bevrediging, maar achteraf voel je je toch een beetje smerig en als je er langer over nadenkt valt er eigenlijk weinig positiefs te melden.

Daarbij moet worden aangetekend dat ik comfort food op een brakke zondag nog best kan waarderen (zolang het vegetarisch is), maar comfort films geven nauwelijks tot geen voldoening.

Excuses voor het lange intro. Wat dus het geval is: een groep mensen gaat eten in een extreem exclusief restaurant. De film komt traag en nogal knullig op gang, met veel uitleggerige dialogen, maar na aankomst in de eetzaal is dat gelukkig voorbij. Al vrij snel komen de gasten er vervolgens achter dat ze het er niet levens vanaf zullen brengen. Zoals anderen al schreven was het niet erg geloofwaardig dat ze nauwelijks pogingen ondernamen om te vluchten, noch dat het voltallige personeel meeging in de gekte van de chef zonder dat het plan uitlekte.

De filmmakers waren zich duidelijk bewust van deze tekortkomingen. Ze lieten een onderchef opdraven die net zo gek was als de chef zelf (die vrouw die het fatale einde had bedacht) en ze lieten de chef benoemen dat het hem verbaasde dat niemand echt zijn best had gedaan om te vluchten. Halfslachtige pogingen om wat krom is recht te praten. Wat mij betreft maakte dat het alleen maar ongeloofwaardiger.

Met mijn welwillende bril op zal ik proberen wat pluspuntjes te noemen. Ralph Fiennes was een zeer overtuigende maniak en de rol van foodie Tyler was heerlijk dik en absurdistisch aangezet. Verder waren de gerechten en de verhalen eromheen soms best geinig.

Maar dat was het wel. De plot werd nogal rechttoe-rechtaan afgewikkeld en de plottwist (dat 'Margot' die cheeseburger bestelde nadat ze de foto's in het huis van de chef had gezien) vond ik nogal vergezocht en weinig overtuigend, om niet te zeggen totaal ongeloofwaardig en belachelijk.

Als kritiek op de foodiecultuur in enge zin en de uitwassen van het kapitalisme in de brede, was het nog best aardig, al lag het er allemaal nogal dik bovenop. Eigenlijk biedt de film nauwelijks tot geen stof tot nadenken. What you see is what you get. Iemand nog een cheeseburger?

Een terechte aanval op decadentie. Want de mensheid slaat natuurlijk op alle vlakken door naar extremen. En het verhaal van The Menu kiest ervoor met het culinaire vlak de draak te steken. Wat tot op zekere hoogte ook goed lukt.

Maar gaandeweg maakt deze thriller zich, zij het lichtjes, schuldig aan wat het anderen aanrekent. Het slaat een beetje door. En daarmee wordt The Menu wat te vaag en te vreemd om echt spannend te blijven. Soms een prachtig opgemaakt bord voor in de etalage in plaats van een verteerbare hap. Wat er voor zorgt dat ik niet echt kon meevoelen met de karakters.

Dat laatste is overigens de acteurs geenszins aan te rekenen. Want ondanks de emotioneel beladen rollen, doen met name Taylor Joy en Fiennes het uitstekend. Maar ook een aardig aantal supporting roles zijn goed bezet.

Geen leuke film. Begint goed en spannend maar weer een Rara draai en wending. Verhaallijn niet echt boeiend. Wel goede acteurs. Denk te Amerikaans voor de Europese markt.

Originele en vermakelijke thriller. Heerlijk absurdistisch. Het is absoluut aangewezen om de logicaknop uit te schakelen bij het bekijken van deze film. Gewoon hersenloos genieten van wat geserveerd wordt. Smakelijk!

Zoals dat met een goed menu hoort, de laatste hap is wel het lekkerst.

Narratief misschien niet de sterkste film ooit, en daarin wordt ook wel wat teveel de scherpte gemist geloof ik - het had wel wat gepeperder gemogen van mij. Maar het grootste issue is wel de hoeveelheid suspension of disbelief die je voor het hele plot nodig hebt. Gelukkig staan daar wel echt geniale vertolkingen tegenover, en niet alleen van Fiennes - heerlijk over the top met zijn enge mimiek - maar ook de perfect griezelige Hong Chau en de altijd wat anderwereldse Taylor-Joy. Oh, en Judith Light natuurlijk, kudos voor wie haar herkend had - ik niet.

Wat ook erg fijn werkt is de hele bedoening in het restaurant, de mannerisms van de haute-cuisine, van de sous-vide tot de pacojet, de stenen op het bord - en breder dan dat, het ziet er toch allemaal bepaald niet appetijtelijk uit, wat onze superkok en zijn equipe op tafel toveren. Het is dat ik niet van kaas hou, meer zeg ik er maar niet over. Want ja, dit is nou echt zo’n film waar je van te voren helemaal niets van moet weten.

Chef Slowik [Ralph Fiennes] heeft een select gezelschap uitgenodigd voor een unieke culinaire ervaring in zijn op een verder verlaten eiland gelegen restaurant. Onder de gasten bevindt zich ‘foodie’ Tyler [Nicholas Hoult] die op het laatste moment zijn introducee moest vervangen door Margot [Anya Taylor-Joy], die er een meer nuchtere kijk op eten op nahoudt. Slowiks rechterhand Elsa [Hong Chau] maakt meteen duidelijk dat Margots verrassend aanwezigheid een probleem is. Waarom, dat wordt duidelijk naar mate de verschillende onderdelen van het menu uit de titel worden opgediend. Fiennes is perfect gecast als de eigenzinnige, maar ook wat sinistere meesterkok en zolang het nog een mysterie is wat de eigenlijke reden is voor dit unieke etentje is er een behoorlijke mate van suspense. Maar dan is er een schokkende verrassing die een einde maakt aan de suspense en vanaf dat moment verliest Mylod zijn grip. Wat resteert is chaotisch, bizar maar weinig enerverend.

The Menu

Zo, in dit sjiek restaurant weet je echt niet wat er op het menu komt te staan. Sjiek was het wel en het eten werd met een boodschap geserveerd, alleen kom je hier niet met een volle maag het restaurant uitlopen. De stuk voor stuk elitaire gasten die waren uitgenodigd hadden allemaal iets op hun kerfstok of de Chef had wat tegen ze. Behalve Margot die er eigenlijk niet had moeten zijn. Na elke gang werd duidelijker waarom ze waren uitgenodigd en wat er met ze ging gebeuren. Dat er niet meer paniek uitbrak en de gasten niet meer hun best deden om te ontsnappen neem ik maar voor lief.

Chef Slowik en Margot stalen de show. Slowik, die als een echte cultleider de groep gasten vrij snel in zijn macht had, kwam onvoorspelbaar en indringend over. Hoe het personeel met hem omging en hij met hen, of 1 klap met de handen en iedereen was doodstil. Hij straalde autoriteit uit. Wat mij betreft de perfecte rol voor Ralph Fiennes. Ook mooi om te zien dat Margot uiteindelijk de manier heeft gevonden om Chef Slowik ter verslaan dankzij die burger reward foto in zijn verboden kamer.

De film had wat mij betreft nog wel wat bruter gemogen. Ik vond het allemaal nog wel wat braafjes.

Desalniettemin leuk om weer eens een originele film te zien.

3 sterren.

"You will eat less than you desire and more than you deserve."

Een exclusieve groep snobs en rijkaards krijgen een onvergetelijke avond in het afgelegen sterrenrestaurant van de mysterieuze chefkok Slowin (Ralph Fiennes) De ervaring van dit restaurant wordt al snel unieker dan de gasten hadden verwacht. De acteerprestaties van de cast met Ralph Fiennes, Anya Taylor-Joy, Nicholas Hoult, John Leguizamo en Hong Chau is meer dan uitstekend en zeer geloofwaardig. De film heeft een fijne spanningsopbouw, een aantal verrassende plot-twis en ook niet geheel onbelangrijk, zijn er ook goede momenten van humor en horror! De verrassingen zijn goed doordacht: en juist de kleine details maken de film erg goed. Het slaagt er dus goed in om de kijker op het puntje van de stoel te doen zitten. Helaas is er ook een ietsepietsie nootje van kritiek want het had soms wel iets meer over de schreef kunnen gaan! Neem niet weg dat deze film mij verrassend goed beviel!

"S'more: marshmallow, chocolate, graham cracker, customers, staff, restaurant."

"The Menu" van regisseur Mark Mylod is een satirische Komedie / Horror film en bevat een intrigerend voorgerecht, een lekker pittige hoofdgang en een ietwat flauw dessert. "The Menu" blijkt uiteindelijk toch meer een afhaalmenu dan haute cuisine, maar wel met erg smakelijk acteerwerk.

Margot Mills (Anya Taylor-Joy) voelt zich de vreemde eend in de bijt. Ze mag met haar date Tyler (Nicolas Hoult) naar een exclusief sterrenrestaurant, te weten "Hawthorne", op een eiland. Hij is gek op de excentrieke chef Slowik (Ralph Fiennes) aan het roer en betaalt dus maar al te graag 1250 dollar per persoon voor het zevengangenmenu. Zo’n prijs trekt natuurlijk een bepaald publiek aan en op de boot naar het eiland is Margot vooral omringd door bekendheden, zakenmannen, een restaurantrecensent een welgesteld ouder koppel en de moeder van chef Slowik,

Het gezelschap wordt onthaald door gastvrouw Elsa (Hong Chau), die een equipe leidt die wel heel erg bezig is met hun werk. Zo slapen ze in barakken en spreken de koks niet zonder dat de chef het vraagt. Dat allemaal om het beste eten te kunnen maken. Na het hapje op de boot en de eerste gang, te weten sint-jacobsvruchten op een zeesteen, is Margot helaas niet onder de indruk en dit tot grote ergernis van haar date Tyler, die haar ondankbaar vindt. De onvrede onder de gasten verspreidt zich wanneer de derde gang brood met sausjes, maar zonder brood blijkt te zijn. Stilaan wordt duidelijk dat Chef een menu heeft samengesteld waarmee hij iets wil zeggen en het is geen toeval dat net die groep gasten er die avond is. De enige die er eigenlijk niet thuishoort is Margot, en dat kan haar misschien redden!

In "The Menu" volgen we diverse gasten van het exclusief en hoog aangeschreven restaurant "Hawthorne" met Anya Taylor-Joy en Nicholas Hoult als het koppel die je als kijker meeneemt in het verhaal. Ralph Fiennes speelt chef Slowik in dit sterrenrestaurant en hij is in feite de echte ster van de film. Slowik onthult ook bij elke gang steeds meer zijn walging voor de gasten voor wie hij moet serveren. In het perspectief van Slowik vormen de gasten met hun pretentieuze gedrag een sociale ziekte. Ze verwaarlozen de kunst van het eten dat met respect zou moeten worden behandeld. De intensiteit stijgt naarmate Slowik’s walging naar zijn gasten duidelijker wordt. Hij kondigt ook aan dat alle aanwezigen tegen het einde van de nacht dood zullen zijn. Ralph Fiennes zet een zeer genuanceerde acteerprestatie neer en ondanks dat we niet alles van zijn karakter te weten komen, is het genoeg om bepaalde gevoelens te hebben bij zijn ontwikkeling. De acteerprestaties van iedereen in de cast is meer dan uitstekend en zeer geloofwaardig. Dit is niet geheel onbelangrijk, aangezien de film voornamelijk wordt gedreven door de acties en ontwikkelingen van de mensen die we volgen.

In het restaurant worden diverse gerechten van het menu aan de gasten gepresenteerd en op een slimme en esthetische manier ook aan de kijker. "The Menu" is een verrassende en zeer unieke film die slim omgaat met de verwachtingen die de meeste mensen gedurende de kijkervaring zullen hebben. De spanning is bijna tastbaar, maar niet geheel onbelangrijk zijn ook de momenten van humor en horror. De film heeft het één en ander te zeggen over bepaalde constructies en gedragingen in de huidige maatschappij en doet dit op een creatieve wijze.

"The Menu" presenteert zichzelf als een film waarbij, net als bij een goed recept, over elk aspect en ingrediënt goed is nagedacht. "The Menu" neemt ook de steeds absurder wordende “Fine dining” scene op de hak. In de film zien we verschillende stijlen van keukens die de afgelopen jaren de lijst met beste restaurants hebben aangevoerd. Zo komt de Scandinavische keuken voorbij, maar ook de moleculaire keuken, de Franse en Mexicaanse en zelfs de Amerikaanse keuken (in de vorm van een cheeseburger). Chef Slowik heeft ook ieder gerecht een naam gegeven zoals "The Island", "Breadless Bread Plate", "Memory", "The Mess", "Men's Folly" en "A Special Bite".

Pas vanaf één van de signatuurgerechten (de derde gang) van chef Slowik, oftewel "Memory" (Mexicaanse Tortilla's), wordt duidelijk dat dit meer wordt dan een intiem avondje uit en zeker als sous chef Jeremy (Adam Aalderks) voor aanvang van de vierde gang, oftewel "The Mess", zichzelf in de mond doodschiet. Na de derde gang neemt de film ook geen genoegen meer met satire en gaat het niet langer enkel over de gerechten. The Menu wordt dan een psychologische thriller die al snel omslaat naar een donkere horrorkomedie (zo wordt Richard's ringvinger afgehakt als hij probeert te ontsnappen, wordt de belangrijkste investeerder van het restaurant als engel verdronken in het volle zicht van de gasten, wordt Chef Slowik in de edele delen gestoken met een schaartje door chef Katherine met wie hij in het verleden wilde neuken, wordt Elsa in de keel doodgestoken met een mes en gaat iedereen, op Margot na dan, op het einde dood bij het dessert, oftewel S’more, door verbranding en ontploffing).

Buiten het verhaal is vrijwel elk aspect van de film sterk. Het camerawerk biedt zeer goede invalshoeken en perspectieven en het acteerwerk van de film is zoals eerder aangegeven uitstekend en zeer geloofwaardig. Zo zijn actrice Hong Chau als de dodelijk kalme gastvrouw Elsa en Ralph Fiennes (in elke film toont hij weer opnieuw dat hij een absolute vakman is) als Chef Slowik de absolute hoogtepunten in deze productie. Ralph Fiennes zet chef Slowik neer als karikaturaal, zonder het er ooit te dik bovenop te leggen. Naast naast deze twee fantastische rollen is er verder nog een cast waar je alleen maar van kan smullen.

Anya Taylor-Joy is snel één van de meest interessante jonge actrices van vandaag aan het worden. Ze mengt afschuw met nuchterheid, kwetsbaarheid en trots en overtuigt helemaal als Margot. Margot is ook degene die samen met de kijker messcherp door de wereld van opgeklopte onzin heen zal snijden. Nicolas Hoult's personage heeft bijzonder weinig diepgang, maar ook hij gaat er volledig voor. Als Tyler illustreert hij perfect hoe adoratie zonder kritisch denken iets kan kapotmaken. Uiteindelijk vernedert chef Slowik hem door hem te dwingen te koken, oftewel het gerecht "Tyler's Bullshit", en zijn eten te beledigen, om vervolgens Tyler te bevelen zichzelf op te hangen.

Ook de overige cast deed het goed. Zo is er Janet McTeer als Lillian Bloom, een "food critic" die chefs kan maken en breken met haar recensies. Zij wordt vergezeld door haar kontenlikkende redacteur Ted gespeeld door Paul Adelstein. Daarnaast is er het oudere echtpaar Richard Leibrandt gespeeld door Reed Birney en Anne Leibrandt gespeeld door Judith Light, waarbij Richard affaires heeft gehad met andere vrouwen, waaronder met Margot die eigenlijk Erin heet en een escorte is. Verder is er nog een uitgerangeerde filmster gespeeld door John Leguizamo (hem zag ik laatst ook nog in Actie / Komedie film "Violent Night (2022)"), die vergezeld is met zijn persoonlijke assistente Felicity gespeeld door Aimee Carrero. En de gastenlijst wordt afgerond met een trio risico-investeerders, gespeeld door Mark St. Cyr (Dave), Arturo Castro (Soren) en Rob Yang (Bryce). Buiten de gasten is er ook nog de moeder van Chef Slowik gespeeld door Rebecca Koon en zij zit alleen aan een tafeltje in het restaurant en drinkt vooral (en dat met een reden).

Restaurant "Hawthorne" zelf is in de film haast onderdeel van de cast en ademt mysterie uit. Zo mag niemand in de woning van Chef Slowik komen, zijn er mysterieuze zilveren deuren waarvan je niet weet wat erachter zit en ook is er een hutje waar men vlees (vlees van melkkoeien) rookt volgens de Noorse traditie. Dat vlees laten ze dan 152 dagen rijpen, zodat de proteïnestrengen ontspannen. Later serveren mag niet, want dat is namelijk dodelijk. Omdat het restaurant op een afgelegen eiland ligt, is het ook een geïsoleerde plek waar mobiele telefoons nutteloos zijn. Dat is een goede vondst, want dit soort films hebben het vaak moeilijk om de claustrofobische sfeer vast te houden door de huidige bereikbaarheid van iedereen.

Al met al is "The Menu" zeker een aanrader. De donkere humor en de satire is misschien niet voor iedereen geschikt en het einde is misschien een tikkeltje flauw, maar als je dat ook maar een beetje kan waarderen, moet je hem zeker gaan bekijken. Doe dat in ieder geval ook als je gek bent op culinaire series en het enorme aanbod andere programma’s over voedsel. En tijdens het kijken zal je waarschijnlijk ook de zeven hoofdzonden gaan bijhouden. Maar naast ijdelheid, hebzucht, onkuisheid, jaloezie, vraatzucht, wraak en gemakzucht kun je makkelijk nog even door blijven gaan. Al het slechte van de mens wordt in deze film opgediend. Kijk smakelijk!

Ralph Fiennes is subliem als de eccentrieke chef Slowik, die tijdens een evenement in zijn exclusieve restaurant een aantal verrassingen voor zijn gasten in petto heeft. Het concept van deze satire is onweerstaanbaar, maar nadat de spanning vakkundig is opgebouwd ontspoort de film een beetje. Eén en ander wordt dan iets te vergezocht en bizar. De uitstekende cast en de vlotte regie maken er echter wel wat moois van.

Goeie film over een groep mensen die een diner hebben gereserveerd bij een zeer exclusief restaurant. Een toch wel originele film die zich op één locatie afspeelt en waarbij de dynamiek tussen de gasten en de chefkok en zijn personeel voor genoeg spanning zorgt. Net zoals de gerechten ziet de film er strak uit en ook de cast levert prima werk

Redelijk geslaagde zwartgallige thriller komedie. Het verhaal is best leuk bedacht maar je moet er niet teveel over nadenken. De uitwerking is sterk. De opbouw is goed en spanning en mysterie worden langzaam opgebouwd. Als kijker wordt je goed de film ingetrokken en de film laat je ook niet meer los. Verwacht echter niet dat je veel moet lachen, het is een meer komedie door de absurditeit. Het acteerwerk is erg goed en visueel is het ook smullen wat de film wel nodig heeft om goed te slagen. Een beetje apart met zeker geslaagd. 4.0

Net als in veel andere films waarin eten centraal staat, gaat het in The Menu om het plezier van eten in combinatie met het delen van de dromen van de cuisinier. De gemiddelde filmmaker werkt in dergelijke films graag volgens een feelgood-principe, zodat het eten aan het eind des te beter smaakt. Dat principe geldt niet voor The Menu. The Menu is een ander type film. Dat merk je al vroeg. Weliswaar trapt de film af met schitterende beelden van het idyllisch eiland waar het restaurant van de vermaarde chef Slovik (fijn gespeeld door Ralph Fiennes) is gevestigd, maar het onderliggende gevoel bij de paradijselijke beelden is echter ietwat verontrustend.

De verklaring voor dat verontrustende gevoel laat nog even op zich wachten. Regisseur Mark Mylod heeft geen haast. De film begint in een relatief ontspannen ambiance en voert middels kleine voorvallen heel langzaam de intensiteit op. Spanningen en irritaties worden zichtbaar tussen de gasten. Spanningen en irritaties worden ook aangewakkerd door de autoritaire houding van de kok en door de gastvrouw (een hele strenge Hong Chau), die weliswaar correct en gastvrij optreedt, maar dat doet met een bijzonder kille uitstraling.

Het is onduidelijk of topkok Slovik van koken houdt of niet. Het is tevens onduidelijk of hij met zijn wonderbaarlijke creaties, die meer conceptueel van aard zijn dan dat ze een hongergevoel wegnemen, zijn gasten wil plezieren of zijn gasten gigantisch wil belazeren. De bereiding van voedsel is in The Menu verheven tot een kunstvorm. Zoveel is duidelijk.

Het restaurant heeft aanzien. De gast die er dineert heeft dat ook en gebruikt het restaurant om zijn status te demonstreren. In zo’n atmosfeer kan de kunstenaar doen wat hij wil. Slovik neemt met de beoefening van zijn kunsten de realiteitszin bij zijn gasten weg. De gast zal hem altijd bewonderen en dankbaar zijn. Zijn smaak wordt bepaald door de spelregels zoals die in de hogere kringen gelden. Het zijn geen spelregels die het kritische vermogen stimuleren, maar spelregels die dienen om de rijen gesloten te houden en een bepaalde status quo te handhaven. De eter in het restaurant van Slovik zal zelfs mooi getooide bagger als een culinair hoogtepunt beschouwen en met tevredenheid nuttigen.

Te midden van al die hautaine genieters bevindt zich gelukkig een buitenstaander in de vorm van de leuke actrice Anya Taylor-Joy. Zij speelt iemand die de spelregels niet beheerst en de boel opschudt. Zij is de identificatiefiguur voor de kijker. Iemand met een eigen kritisch vermogen. Zij is het nuchtere personage dat afkomstig is uit een lager sociaal milieu dat niet slaafs de protocollen volgt. Zij is de ongeciviliseerde aap die de status quo bedreigt. Zij knaagt aan de enorme ego's vol eigendunk, schijnheiligheid en wansmaak. Het levert confronterende en spannende scènes op.

Heerlijke film, die zich als een mengeling van komedie en thriller presenteert en prettig ongehaast naar een grootse finale toewerkt. Spannend, komisch, mysterieus, sfeervol en met goed acteerwerk. Het is genieten. Ik werd zo opgeslokt door het verhaal en het visuele behang dat ik me achteraf niet eens het bestaan van achtergrondmuziek kon herinneren. Was die aanwezig? Geen idee. Voor iemand die muziek als een belangrijk onderdeel van een filmbeleving beschouwt, een vreemde vaststelling. Het zegt iets. Wat een fijne film, zeg!

Leuke komedie die wel in het rijtje past van o.a. Triangle of Sadness en de serie The White Lotus: het aanpakken van mensen met te veel geld. Het zal een teken van onze tijd zijn dat dat thema nu al meerdere keren wordt verfilmd, met steeds ook eenzelfde, ongenadige toon. The Menu laat zich wel iets te snel in de kaarten kijken, het is geen verrassingsmenu wat de kijker krijgt voorgeschoteld als al tijdens een voorgerecht duidelijk wordt dat er iets staat te gebeuren.

De opbouw had wat beter gekund, de toon is ook over de hele film wat onevenwichtig. Zo voelde de slimme ontsnapping van Margot op het eind te gekunsteld. Je moet dan wel echt meegaan in het redeneertrucje dat ze gebruikt (en dat dus ook nog werkt), terwijl er eigenlijk helemaal geen reden was om aan te nemen dat Slowik zijn regels zo strikt zou volgen. Hier neemt het absurde het opeens te veel over.

Tegenover de tekortkomingen staat een aangenaam zwartkomisch sfeertje met leuke acteurs, en het afzeiken van decadentie gaat nog niet vervelen. Een vermakelijke film dus, die alleen niet zo slim in elkaar zit als gehoopt.

"You will eat less than you desire and more than you deserve.”

Eigenlijk was ik best sceptisch bij de release van deze film. Dat kon toch nooit leuk zijn? Mensen te zien eten, het sprak mij in ieder geval niet aan. Dat was ook voor mij de voornaamste reden dat ik deze film niet hoog had staan op mijn prioriteiten lijst van het afgelopen jaar om hem mogelijk te kunnen verwerken in mijn eindlijst, en had ik dat nu maar wel gedaan. Zo zie je altijd dat er nog onbekende parels verstopt liggen onder de lading films die elk jaar uit komen. Want de film is na het eindejaar lijstje op MM toch weer op mijn radar gekomen, en nadat ik de film weer eens aandrukte zag ik hoeveel positiviteit deze film heeft ontvangen, en sprak het mij daardoor juist wel wat meer aan. Uit voorzorg heb ik de trailer eens bekeken, en het leek me toch wel steeds leuker worden. Nou, gisteravond besloten de film dan maar aan te zetten en we hebben een vermakelijke filmavond gehad, misschien ook wel weer een film die in tijden niet zo wist te verassen als deze.

Je hoeft immers geen bloederige horrorfilm te verwachten, al blijft de film lekker smerig van op zijn tijds. De film speelt veel meer met zijn gitzwarte satirische komedie die, met vlagen ook echt wel om te lachen was. Zoals ik al zie is het horror meer een bijzaak, dit brengt ook echt wel een paar leuke scenes op. Zo schiet één van de sous-chefs van ‘Slowik’ zich door het hoofd nadat hij totaal in de grond is gedrukt door hem, dit was ook een gerecht genaamd ‘The Mess’. En een worsteling tussen ‘Margot’ en de huisvrouw ‘Elsa’ eindigde in een bloederige strijd en wordt de ringvinger van Richard afgehakt met een slagersmes maar, het werd gelukkig nergens echt heel extreem. En dit extreme had ik nou ook niet bepaald nodig in een film als dit, dat zou de film ook totaal uit zijn contrast halen.

Ik vond de achterliggende gedachtes wel een heel belangrijk iets. Ik heb ooit mogen dineren in de ‘Librije’ hier in Zwolle (en ook wel in andere sterrenrestaurants) waardoor ik veel dingen herkende wat er in de film ook gebeurde, vooral qua voeding is het allemaal niet veel wat je krijgt. Een belangrijk iets wat ‘Slowik' ook zegt in het begin, is dat je niet moet eten maar moet proeven. Je kunt hier veel aanvast plakken, het is de waarheid omdat je inderdaad de sensatie in je mond moet laten vloeien, al heeft het in mijn ogen ook wel wat te maken met de huidige gang van zaken in de wereld nu, waar massaproductie centraal staat en veel mensen vooral schansen, en het echt lekkere eten vaak wegvalt in fastfood.

Goed, nadat de eerste paar gangen zijn geweest wordt als maar duidelijker wat er gaande in de film is. Het mooie vooral is dat we hier alle stereotyperende rijke mensen voorbij zien komen. De rijke stinkerd die met een scharrel ook vaker is komen eten, drie mannen die denken dat ze alles zijn omdat ze voor de investeerder aan het werk zijn, een voedingsrecensent die denkt dat ze alles is maar uiteindelijk goede mooie restaurants naar de verdoeming heeft geholpen, een acteur die denk dat hij alles is en dan heb je nog een fan van de kok ‘Slowik’ die met zijn date langs komt om te eten. Deze mensen staan voor een bijzonder samengesteld menu, wat uiteindelijk leidt naar de dood van alles gasten.

De komedie vond ik zeker wel vermakelijk, en de film is ook lekker verfrissend. Daarnaast gaat de film gepaard met een erg vermakelijke en verfrissende cast die het stuk voor stuk er leuk weten te doen, ze hebben allemaal hun eigen excentrieke rol en weten allemaal daar fantastisch mee naar buiten te komen.

Ik denk dat ‘Ralph Fiennes’ de eerste acteur is die hier erg verfrissend uit de verf kwam zetten. En voor mijn maat duurde het even dat hij er achter kwam dat het natuurlijk ‘Lord Voldemort’ is uit de ‘Harry Potter’ reeks. Hij speelde fantastisch als chefkok ‘Slowik' waar zijn rol nogal excentriek is en vooral heel lekker.

En ook ‘Anya Taylor-Joy' is een actrice die we zeker niet mogen vergeten binnen deze film, al zul je dat ook niet zo heel snel doen. ‘Anya’ speelt namelijk erg leuk, en eigenlijk zijn al haar rollen tot zoverre zeer vermakelijk geweest en ook in deze. Ze popt heerlijk uit als ‘Margot’ en weet een nogal trutterige personage neer te zetten zoals je dat ook van haar mocht verwachten. Ze speelt het heel gemeen maar, komt daardoor wel als de beste uit de strijd. Zeker één van de smaakmakers in deze film.

En zo heb ik me toch echt wel uitstekend vermaakt met deze film en, heb ik achteraf toch wel een lichtelijke spijt dat ik hem niet heb mee genomen in mijn eindejaar lijstje. Al krijgt hij nu wel keurig een plekje in mijn ‘Top 20’ op ‘Letterboxd’. Waanzinnig leuke verfrissende zit die uitstekend werkt voor een avondje film kijken.

Ondanks dat er in het eerste deel van The Menu nog weinig gebeurt, weet deze film constant de aandacht vast te houden. Leuk om te kijken na een dinertje

Leuk.

Best geslaagde zwartgallige komedie. De satire werkt uitstekend, te meer dat het culinaire wereldje een dankbaar onderwerp is om door de mangel te halen. The Menu slaagt er toch grotendeels in om de verschillende typetjes aan bod te laten komen: de chefs, de recensenten, de "foodies" en bloggers, noem maar op.

Het begin van dergelijke films is dan vaak ook het beste - omdat je nog niet echt weet hoezeer men welke toer zal opgaan. Het eerste half uur heeft de leukste vibe. Nadien is het een kwestie van balans te houden. Dat lukt niet altijd even goed - de motieven zijn ook maar wat ze zijn en de slachtoffers zijn nogal gewillig.

Maar het is wel heel amusant, de ganse film lang. Ralph Fiennes zet een uitstekende rol neer, maar ook van zo'n Nicholas Hoult in een bijrol kon ik best genieten. De film speelt zich af op een gelikte locatie, hetgeen strak in beeld gebracht wordt. Men houdt een goed tempo aan en als de speelduur dan ook keurig onder de 2 uur blijft, staat de film als een huis.

3,5

Film begint leuk met een origineel verhaal waarvan je wel weet waar het op uit gaat draaien (doden) maar waarvan je hoopt dat de reden voor het doden ook origineel is. En dat viel me wel wat tegen. Het einde vond ik dan ook niet bij de film passen. Een beetje simplistisch helaas.