The Menu (2022)

Proeven is geloven

Eerder dit jaar bezocht ik Pujol in Mexico stad, welke is uitgeroepen tot het beste Mexicaanse restaurant ter wereld. Dit op aandringen van mijn vriendin die zelf een enorme foodie is en een bezoek aan Pujol hoog op haar lijstje had staan. Zelf houd ik ook van lekker eten, maar mis ik er niks aan wanneer dit niet in een van de meest luxueuze restaurants ter wereld is. En ik kan daarnaast evengoed genieten van een goede cheeseburger

The menu geeft je een satirische kijk in de wereld van toprestaurants en hun publiek, en geeft hier vervolgens een verrassende draai aan. Meer hoef je over de inhoud niet te weten. Zelfs het genre weten is al een spoiler op zich.

Er blanco instappen is mij helaas niet gelukt, waardoor ik toch de nodige verwachtingen geschept had. Los gezien gezien daarvan vond ik het concept sterk en origineel en stelde de cast niet teleur. Met als uitschieters de rollen van Ralph Fiennes, Anya Taylor-Joy en Nicholas Hoult. Ook over de uitwerking ben ik grotendeels te spreken.

Wat ik heb gemist is meer achtergrond over de beweegreden van het personeel van Slowik om zichzelf op te willen offeren. Ik heb geen probleem met ruimte voor een eigen interpretatie binnen een verhaal, maar hier begreep ik gewoon niet, hoe zo’n grote groep mensen, zó ver voor hem wilden gaan. Daarnaast stoorde ik mij ook aan het feit dat er door de groep gasten niet harder teruggevochten werd. Zeker nadat de avond alleen maar grimmiger werd en de gasten op een bepaald ogenblik ook konden inschatten hoe zij aan hun einde gingen komen. Ik snap dat mensen verlamd van angst zijn en eerder mislukte ontsnappingspogingen nog vers in het geheugen liggen, maar vond het opmerkelijk dat helemaal niemand zich meer verzette omdat in vlammen opgaan mij in ieder geval geen heel prettig vooruitzicht zou lijken.

Het lijken kleine details, maar ik vond het jammer dat de regisseur deze twee punten niet beter uitgewerkt heeft omdat de film hierdoor in mijn ogen niet helemaal compleet was. En hierdoor is mijn eindbeoordeling toch nog net wat lager uitgevallen dan dat deze had kunnen zijn.

3,5*

Vandaag in de bios gezien.

Heb me goed vermaakt! Orgineel en eens wat anders.

De beweegredenen van het personeel had wel beter uitgelegd mogen worden..

4*

Ik denk dat je vele interpretaties op The Menu los kunt laten, maar volgens mij hoef je niet enorm diep te graven om te zien dat de film iets poogt te zeggen over het zogenaamde kunstenaarschap van chef-koks en de cultus die daardoor rondom hen ontstaat. Gewoon iets lekkers en voedzaams bereiden is hen te min; het eten moet kunst zijn. En voor die kunst moet worden geleden. Alle persoonlijke wensen en dromen moeten wijken, evenals sociale omgangsnormen. Immers, alles voor de kunst. Maar waarom eigenlijk? Om de elite een paar uur een ongebruikelijke eetervaring te bieden? Slowik heeft zijn hele leven gewijd aan het perfectioneren van zijn kunst, maar het eindresultaat blijkt niets anders dan een product voor de allerrijksten, die overigens nauwelijks interesse hebben in de artistieke waarde ervan. Slowik verfoeit zijn publiek, maar is zich er tevens van bewust dat hij medeplichtig is aan de decadentie van de culinaire wereld. De enige manier waarop hij nog kunst met een punt in plaats van een prijskaartje meent te kunnen bedrijven is met een murder-suicide.

Dank, dit vind ik nu eens een heldere uitleg over deze film. Ik las wel dingen die deze kant opgingen, maar niet dusdanig beschreven zoals jij doet.

Ik denk ook wel dat de film daarom minder werkt voor mij (naast de uitwerking en vooral de vreselijke Hoult) omdat ik dit ook wel anders zie. Volgens mij is dat kunstenaarschap, voor zover dat er was, ook alweer iets van begin deze eeuw. Ja er wordt hard gewerkt in de driesterrenkeukens, ja men heeft geen privéleven en wordt afgesnauwd maar ik denk eerder dat men een bepaalde kwaliteitstandaard wil leveren en niet zozeer kunstzinnig wil zijn, terwijl de film wel een beetje nadruk op dat laatste legt. Er is ook niets mis mee om je talenten en kunde te gebruiken om mensen een onvergetelijke ervaring te geven. En de bijstandsontvanger zal dit niet kunnen betalen (maar McDonald's is ook al snel te duur), maar de gemiddelde man zeker wel, ook EUR 300 pp. Alleen kan de een dit maandelijks doen en zal de ander sparen om op een bijzondere avond dat eens te doen. Mijn ervaring is dat velen gewoon een hele mooie avond hebben en genieten van zulk eten. En de happy few heeft op wel meer thema's weinig interesse behalve 'eraan deelnemen', niet per se alleen in dure restaurants. En daarmee is de film pretentieuzer dan het fenomeen dat de film op de hak wil nemen.

Pppfff wat een overdreven concept. Te triest dat ik alweer die John Leguizamo tegenkom na de even trieste Violent Night. Je zou maar je hele carriere dit soort stigmatiserende rollen moeten spelen

Na precies twee jaar ben ik eindelijk weer naar de bioscoop geweest met mijn vriendin.

Aangezien we Triangle of Sadness al thuis hadden gezien, kozen wij voor The Menu in

Pathe's Tuschinski op een love seat. Onze filmavond had niet beter gekund.

Wij hebben enorm genoten van deze bizare maar goed doordachte film.

Genoten van deze film .

Ik hoop dat ie nog lang in de bios blijft en dat het een succes word/is want een bioscoopbezoek is deze film meer dan waard .

Een ding : als je er heel goed over nadenkt is het soms niet heel logisch wat er gebeurd , maar het geheel voelt toch wel aan als realistisch .

Verder niets dan lof : het eerste gedeelte had ik het idee dat ik rond mocht lopen in het restaurant , en naar al die op opmerkelijke figuren . Heel sympathiek vond ik ze niet , het waren ook zeker geen een dimensionale karakters .

Het was een lekker apart wat elitair gezelschap .

I

k had zo nog een uur in het restaurant willen ''rondlopen 'en genieten van het bizar majestatische eten en de reactie van de gasten.

Dan het spel van Ralph Fiennes. Hij speelt een van zijn beste rollen ooit . Dit moet voor hem een rol zijn waar je je heerlijk in kan uitleven .

na het begin komt natuurlijk de onverwachte wending .En het zijn er zeker meer als een .

Ik werd er vaak compleet door verrast . Het is geen minuut saai . De horror is aanwezig , maar zeker geen enorme gore , wat de makers siert .

Er worden hier en daar met filosofische wijsheden gestrooid , sommige liggen wat voor de hand , en soms komt het echt binnen . En het was gelukkig niet pretentieus .

Op een gegeven moment valt de zin : je eet minder dan je zou willen , maar veel meer dan dat je verdiend hebt .

De humor is echt iets wat ik bijna nog nooit heb gezien ,dan wel gehoord .

Vooral het slot stuk was geweldig met die tekst . Maar laat dat maar over aan regisseur Mark Mylod die o.a de serie Succession heeft ontwikkeld , en dat is ook echt hele vreemde en unieke humor .

Maar daar staat deze film los van . Alleen de unieke aparte humor hebben ze als overeenkomst .

het is niet om te schaterlachen, maar gewoon opmerkelijk .

Op de val reep van 2022 nog een film gezien die in mijn top drie van beste films dit jaar komt !

Grote aanrader .

Weer eens wat anders, een lekker wreed avondje uit eten. Ondanks dat ik wel een idee had wat er zo’n beetje ging gebeuren was de uitvoering wel verrassend.

Voorspelbare uitwerking van een aardig idee. De film voegde vrijwel niets toe aan de trailer die ik een poosje geleden voor aanvang van een andere film voorbij zag komen. Ik besloot toen dat ik er niet heen zou gaan, maar na enkele positieve geluiden gehoord te hebben nam ik toch maar een kijkje.

Om in analogie met de film te blijven: het was eerder een goedkope cheeseburger dan een tiengangenmenu in een sterrestaurant. Je kunt daar soms best zin in hebben en tijdens het consumeren zorgt het voor instant bevrediging, maar achteraf voel je je toch een beetje smerig en als je er langer over nadenkt valt er eigenlijk weinig positiefs te melden.

Daarbij moet worden aangetekend dat ik comfort food op een brakke zondag nog best kan waarderen (zolang het vegetarisch is), maar comfort films geven nauwelijks tot geen voldoening.

Excuses voor het lange intro. Wat dus het geval is: een groep mensen gaat eten in een extreem exclusief restaurant. De film komt traag en nogal knullig op gang, met veel uitleggerige dialogen, maar na aankomst in de eetzaal is dat gelukkig voorbij. Al vrij snel komen de gasten er vervolgens achter dat ze het er niet levens vanaf zullen brengen. Zoals anderen al schreven was het niet erg geloofwaardig dat ze nauwelijks pogingen ondernamen om te vluchten, noch dat het voltallige personeel meeging in de gekte van de chef zonder dat het plan uitlekte.

De filmmakers waren zich duidelijk bewust van deze tekortkomingen. Ze lieten een onderchef opdraven die net zo gek was als de chef zelf (die vrouw die het fatale einde had bedacht) en ze lieten de chef benoemen dat het hem verbaasde dat niemand echt zijn best had gedaan om te vluchten. Halfslachtige pogingen om wat krom is recht te praten. Wat mij betreft maakte dat het alleen maar ongeloofwaardiger.

Met mijn welwillende bril op zal ik proberen wat pluspuntjes te noemen. Ralph Fiennes was een zeer overtuigende maniak en de rol van foodie Tyler was heerlijk dik en absurdistisch aangezet. Verder waren de gerechten en de verhalen eromheen soms best geinig.

Maar dat was het wel. De plot werd nogal rechttoe-rechtaan afgewikkeld en de plottwist (dat 'Margot' die cheeseburger bestelde nadat ze de foto's in het huis van de chef had gezien) vond ik nogal vergezocht en weinig overtuigend, om niet te zeggen totaal ongeloofwaardig en belachelijk.

Als kritiek op de foodiecultuur in enge zin en de uitwassen van het kapitalisme in de brede, was het nog best aardig, al lag het er allemaal nogal dik bovenop. Eigenlijk biedt de film nauwelijks tot geen stof tot nadenken. What you see is what you get. Iemand nog een cheeseburger?

Leuk, Fiennes acteert meesterlijk, maar toch hier en daar wat gaten in het verhaal en al bij vrij voorspelbaar. Had ook graag wat meer gore gezien, het mocht uitbundiger.

Apparte film , weer eens wat anders.

4 sterren

Een terechte aanval op decadentie. Want de mensheid slaat natuurlijk op alle vlakken door naar extremen. En het verhaal van The Menu kiest ervoor met het culinaire vlak de draak te steken. Wat tot op zekere hoogte ook goed lukt.

Maar gaandeweg maakt deze thriller zich, zij het lichtjes, schuldig aan wat het anderen aanrekent. Het slaat een beetje door. En daarmee wordt The Menu wat te vaag en te vreemd om echt spannend te blijven. Soms een prachtig opgemaakt bord voor in de etalage in plaats van een verteerbare hap. Wat er voor zorgt dat ik niet echt kon meevoelen met de karakters.

Dat laatste is overigens de acteurs geenszins aan te rekenen. Want ondanks de emotioneel beladen rollen, doen met name Taylor Joy en Fiennes het uitstekend. Maar ook een aardig aantal supporting roles zijn goed bezet.

Gekeken voor de bizarre premisse en Anya, maar het was Fiennes die echt de show stal.

Geen leuke film. Begint goed en spannend maar weer een Rara draai en wending. Verhaallijn niet echt boeiend. Wel goede acteurs. Denk te Amerikaans voor de Europese markt.

Ik heb genoten van deze film en ik zal het proberen uit te leggen. 1x per twee jaar (en met Corona inmiddels al weer 4 jaar) ga ik met mijn vrouw naar een sterren restaurant. Zou niet vaker willen want de gaat de hele beleving er vanaf. Financieel ook niet haalbaar, daar moeten we wat voor aan de kant zetten.

Het is werkelijk een avondje entertainment. Het is iets aparts, iets exclusiefs een avondje wat je verwachtingen te buiten gaat, zeker als je normaal eens naar de Griek gaat of naar Friet van Piet om de hoek. Deze mensen leggen hun ziel en zaligheid in wat ze voor je maken en dat vind ik dan weer mooi, dat Margo (Chef) ook langs de tafels loopt om te vragen of het naar wens is en haar man (sommelier) de aanbevelingen komt doen voor de bijpassende wijnen. Geweldig, temeer als ze je herkennen (ook al ben je twee jaar niet geweest) en ze toch even het gesprek aan gaan of kleine dingen doen als het je laten proeven van nog wat extra cognacjes na de koffie (O, maar er is nog veel meer te beleven buiten de XO,….) en het staat niet op de rekening. Of je laat wat interesse zien in hun wijnen (en ik weet niks van wijn) maar krijg wel met een paar vrienden vervolgens een rondleiding door het assortiment in hun “wijn kelder, geconditioneerde ruimte eigenlijk”. Dat maakt zo’n avond speciaal.

Dus als er dan zo’n avondje een tafel gevuld is met van die rijke bullenbakken die het duurste van het duurste bestellen maar nul respect hebben voor het geen wat je aan het doen bent kan ik me voorstellen dat dit frustrerend is. Heb ook zo’n avond meegemaakt, zaten twee tafels van ons verwijdert in een groep van een man of acht. Die werden overgeslagen en wij kregen de hele premium feel. Heerlijk genoten.

Dus….. kan me min of meer inleven in de chef. Verhaal is totaal over de top maar met dit in mijn achterhoofd heb ik ervan genoten. Snap de Chef, ook al is het erg overdreven maar de boodschap is duidelijk. Waardering voor je werk.

Leuk filmpje The Menu. Dit soort rollen is Ralph Fiennes op het lijf geschreven. Een horrorfilm wil ik het nou niet direct noemen. Ik vind het meer een komische thriller. Maar wel een leuk raar verhaal. Zeker de moeite waard om te kijken. Ik begin die Anya Taylor-Joy steeds mooier te vinden. Ze heeft tenminste iets. Ik weet dat sommige haar totaal niet knap vinden, maar ik vind haar gezicht wel aantrekkelijk. En wat ook niet onbelangrijk is, ze acteert heel goed.

Je meent t...

Haar ogen staan verder uit elkaar dan haar oren joh. Kijk, je hoeft niet knap te zijn om een acteur/actrice te zijn. Voor sommige rollen heb je gewoon aparte koppen nodig. Maar wat me wel stoort is dat zij altijd wordt gecast als hottie, wat ze niet is, en haar gezicht is zo vreemd dat het totaal afleidt van de rol die ze probeert te spelen.

https://image.tmdb.org/t/p/w780/9l4UdxWFihfh0SnUPZWlu5fNfv.jpg

Ik zal hoogstwaarschijnlijk ook wel niet hetzelfde eten lusten als jij

en euh..ja ik meen t

Heerlijke film, precies waar ik zin in had.

Opvallend hoeveel mensen het hebben over ongeloofwaardig of niet realistisch. Alsof er ooit op de wereld een restaurant een menu als deze film zou serveren, natuurlijk niet. Net zoals dat er geen serial killers zijn rond Halloween, de kerstman niet bestaat, en dat een politieagent nooit in z'n eentje een heel leger aan terroristen zal verslaan.... Dat is juist een mooie van film, men kan een werkelijkheid schapen waarin het wél allemaal kan. Een film heeft z'n eigen set regels en zolang de film zich daar aan weet te houden is er niks aan de hand.

Steeds vaker lijkt men echter een film met de werkelijkheid te vergelijken, in plaats van te kijken naar de regels die de film schetst. Zoals bij deze film zou het gebrek aan verzet bij de gasten maar ook het personeel niet geloofwaardig zijn. Een beetje ervaren filmkijker heeft toch wel door dat het personeel een soort sekte is die alle persoonlijke belangen aan de kant hebben gelegd; kijk naar hun verblijf/slaapkamer, kijk naar hun emoties (en het totale gebrek daaraan), hun lichaamstaal, de complete toewijding aan de chef, ze zijn er niet tegen hun wil. En bij de gasten ook, allemaal types met een supergrote mond hoog van te toren blazen, maar als puntje bij paaltje komt zijn het allemaal laffe hondjes, bang om in opspraak te komen, bang om gezichtsverlies te ondergaan in het nabij zijn van andere grote namen, never biting the hand that feeds you. Ok hoe ze aan het einde braaf blijven zitten terwijl ze in vlammen op gaan dat kan gewoon niet (relatisch gezien), maar ook dat is een stijlkeuze, the movie is making it's point. Als je dat verwerpt op basis van realisme, dan is de boodschap vd film vrees ik aan je voorbij gegaan.

Glass Onion, The Menu..... binnenkort maar eens de triologie "verschrikkelijk rijke mensen die verschrikkelijk zijn" maar eens afmaken met Triangle of Sadness. Dit (nieuwe?) sub-genre bevalt me dusver prima!

Vergeet dan vooral de serie The White Lotus niet. Genieten!

Verhip, al gezien, maar realiseer me nu dat die perfect in het rijtje past idd. Erg leuk!

Een prachtige rol van Ralph Fiennes wat heb ik genoten van hem en deze film.En nu nog ff naar de mac

Originele en vermakelijke thriller. Heerlijk absurdistisch. Het is absoluut aangewezen om de logicaknop uit te schakelen bij het bekijken van deze film. Gewoon hersenloos genieten van wat geserveerd wordt. Smakelijk!

Zoals dat met een goed menu hoort, de laatste hap is wel het lekkerst.

Narratief misschien niet de sterkste film ooit, en daarin wordt ook wel wat teveel de scherpte gemist geloof ik - het had wel wat gepeperder gemogen van mij. Maar het grootste issue is wel de hoeveelheid suspension of disbelief die je voor het hele plot nodig hebt. Gelukkig staan daar wel echt geniale vertolkingen tegenover, en niet alleen van Fiennes - heerlijk over the top met zijn enge mimiek - maar ook de perfect griezelige Hong Chau en de altijd wat anderwereldse Taylor-Joy. Oh, en Judith Light natuurlijk, kudos voor wie haar herkend had - ik niet.

Wat ook erg fijn werkt is de hele bedoening in het restaurant, de mannerisms van de haute-cuisine, van de sous-vide tot de pacojet, de stenen op het bord - en breder dan dat, het ziet er toch allemaal bepaald niet appetijtelijk uit, wat onze superkok en zijn equipe op tafel toveren. Het is dat ik niet van kaas hou, meer zeg ik er maar niet over. Want ja, dit is nou echt zo’n film waar je van te voren helemaal niets van moet weten.

Ik kon het niet echt waarderen, in het begin dacht ik misschien wel spannend dus kijk maar verder. Later werd het voor mij echt te vaag

Ik had voorafgaand aan mijn bioscoopbezoek alleen de poster en een aantal zeer positieve reacties gezien. Ik ben zelf niet zo'n restaurant ganger, dus wist niet zeker of ik zou gaan (ik heb een cineville pas, dus hoefde sowieso niet extra te betalen) maar ik ben blij toch gegaan te zijn.

In het begin vond ik het wat vaag, maar toen het horror/thriller element meer naar voren kwam vond ik het echt genieten geblazen. Dit is helemaal mijn soort film.

Ralph Fiennes is fantastisch als creepy chef kok, maar vond ook het karakter van Anya Taylor Joy geweldig.