The Menu (2022)

Absoluut het bekijken waard

Leuk.

Best geslaagde zwartgallige komedie. De satire werkt uitstekend, te meer dat het culinaire wereldje een dankbaar onderwerp is om door de mangel te halen. The Menu slaagt er toch grotendeels in om de verschillende typetjes aan bod te laten komen: de chefs, de recensenten, de "foodies" en bloggers, noem maar op.

Het begin van dergelijke films is dan vaak ook het beste - omdat je nog niet echt weet hoezeer men welke toer zal opgaan. Het eerste half uur heeft de leukste vibe. Nadien is het een kwestie van balans te houden. Dat lukt niet altijd even goed - de motieven zijn ook maar wat ze zijn en de slachtoffers zijn nogal gewillig.

Maar het is wel heel amusant, de ganse film lang. Ralph Fiennes zet een uitstekende rol neer, maar ook van zo'n Nicholas Hoult in een bijrol kon ik best genieten. De film speelt zich af op een gelikte locatie, hetgeen strak in beeld gebracht wordt. Men houdt een goed tempo aan en als de speelduur dan ook keurig onder de 2 uur blijft, staat de film als een huis.

3,5

Aardige en vooral originele film die vlot wegkijkt, en inderdaad nergens verveeld.
Wel mis ik de reden waarom juist nu iedereen moet sterven, inclusief personeel en chef kok himself.

De diverse menu's zijn weer geweldig bedacht, met het venijn in de staart, met die chocolade hoedjes.

Niet een heel originele film meer, of ook maar een die je echt benieuwd maakt, maar wel enorm leuk. Het is geinig om te ondervinden wat de volgende knotsgekke gebeurtenis weer zal worden, en het is uiteindelijk vooral de geslaagde mix van komedie en horror die de film zo de moeite waard maakt. Wat dat betreft vond ik het wel jammer dat de rol van Hoult niet nog wat groter was. Zijn dood en het wat te snel komende geweld halen de angel enigszins uit de film.

Fiennes is gemaakt voor rollen als in deze film, en Chau en dus Hoult zijn ook erg leuk. Taylor-Joy is meer de doorsnee persoon waarmee de kijker zich kan identificeren dan dat ze nou echt veel haar klasse kan laten zien, maar het is altijd leuk als ze in een film opduikt. Vond de scène met de cheeseburger op het einde een sterk slotakkoord.

Film begint leuk met een origineel verhaal waarvan je wel weet waar het op uit gaat draaien (doden) maar waarvan je hoopt dat de reden voor het doden ook origineel is. En dat viel me wel wat tegen. Het einde vond ik dan ook niet bij de film passen. Een beetje simplistisch helaas.

Een erg leuke satire. De mensen die Chef's Table gezien hebben, zullen veel herkennen in deze film. Ik heb slechts het eerste seizoen gezien en dat was al voldoende: diverse chefs in dat seizoen worden geparodiëerd, de gerechten worden in dezelfde stijl gefilmd en de film laat op eenzelfde manier beschrijvingen van de gerechten zien. En de chefs worden ook flink geparodiëerd, zoals in het gerecht zonder brood.

Zoals diverse mensen hier al opmerken, is het plot niet geheel realistisch (waarom zouden de werknemers zich opofferen), maar realisme is niet het doel van deze film, en dus wat mij betreft is die kritiek irrelevant. Het lijkt meer om het de draak steken met de wereld van de fine dining te draaien, en om het verplaatsen van de spanning en angst waarmee de koks te maken hebben naar de klant (en de kijker). Met de nodige humor, met name door een gortdroge rol van Fiennes, zoals hij eerder ook deed in The Grand Budapest Hotel. ik kan me geen andere acteur in deze rol voorstellen. En het is ook altijd een plezier om Taylor-Joy aan het werk te zien.

Visueel is de film degelijk. Niet vernieuwend, maar alles wordt meer dan keurig in beeld gebracht in dezelfde stijl als Chef's Table dus. Dikke 4,5*.

En wat vond ik er nou van:

Erg leuk concept, daar de culinaire wereld makkelijk op de hak te nemen is. Ook leuk al die verschillende karakters die ook nog eens 1 voor 1 aan de beurt komen met de nodige achtergrondinformatie die nodig is voor het verhaal. Plus dat film doordrenkt is met zwartgallige humor, waar ik wel van hou. Ralph Fiennes als de Chef is fantastisch gedaan maar ook Anya Taylor-Joy als Margot staat als een huis. Er wordt gewoon weg goed in geacteerd. Dit soort films is meestal het sterkst bij de opbouw van de film, en de hoe en waarom. Zo ook hier, en voelt het eind afgeraffeld en gemakkelijk. Aanrader? Jazeker, al had ik wel honger na al die gerechten voorbij te zien komen.

Apart, maar niet hoogstaand.

Ik kan heel weinig met deze film. Het was nergens echt héél spannend en ik snap alle lovende reviews ook niet heel erg goed. Het plot vond ik ook aardig zwak en had echt nog wel wat dieper gemogen.

Nee, een standaard film voor mij die in het rijtje Escape Room (2019), Hellraiser (2022) en Fantasy Island past.

Enige dat ik kon waarderen was de manier hoe het eten werd gepresenteerd.

Begrijp al dat gejubel niet over deze film. Niks ten nadele van de hoofdrolspeler, maar ik zie er zowel geen horror als humor in. Beetje ver gezocht allemaal.

Bijzonder cullinair thrillertje deze aparte "The Menu".

Er hangt een lekker oncomfortabel sfeertje in het luxe sterren restaurant.

En alleen dat houdt je als kijker al aan de buis gekluisterd.

Al is het einde wel een beetje ongeloofwaardig,( ik kan niet uitleggen waarom , het zou een enorme spoiler zijn) toch doet dit geen afbreuk aan deze film.

"The Menu", een soort "Soof" maar met een sinister rantje.

3.5*

* Irrelevante en ongepaste posts verwijderd *

Speciale film. Eigenaardig, ijzingwekkend sfeertje. Is wat traag naar mijn smaak, ergens meer style over substance. Wat soort film moet je leuk vinden om dit goed te vinden is een moeilijke. Ik denk dat Triangle of Sadness ergens de satire is die hier wat mee kan vergeleken worden. Misschien een film als Get Out maar het is al een hele tijd geleden dat ik deze gezien heb. Ook Ready Or Not is misschien een optie als je hiervan houdt, maar The Menu is totaal geen slasher.

Een satire over een wereld die normaal gesproken van zichzelf al een satire is.

Best wel genieten, dit. Het is allemaal zo gek origineel niet, zeker het concept niet, maar The Menu speelt hier op een fijne manier mee, en steekt gewoon op een rotsvaste manier in elkaar. Tuurlijk, je kan het verloop wel uittekenen. Maar dat maakt de film er niet minder sterk om. De regie voelt fris en zelfverzekerd aan. De personages worden met minieme schermtijd best fijn uitgewerkt, en zelfs de enorm irritante figuren (het personage van Hoult, bijvoorbeeld) zijn dat om een doelbewuste reden. Visueel is de film op en top in orde, en de manier waarop de structuur van de film is ingedeeld zoals een menukaart is een fijne vondst. Nogmaals: zeker niet hoogst origineel of speciaal, maar wel gewoon supertof uitgewerkt.

Het humoristische aspect is misschien een beetje overroepen - echt grappig is de film niet, buiten de enorm zwartgallige toon zo nu en dan - en een volbloed horror is dit natuurlijk ook helemaal niet. Je zou op basis hiervan denken dat de film tussen twee genres in valt, en weinig te bieden heeft op beide vlakken. Maar niets is minder waar, want de combinatie van het ongemakkelijke cynisme, de paradoxale luchtige toon en de spaarzame geweldsuitbarstingen en psychologische mindgames, maken hier een ontzettend geslaagde cocktail van, die méér is dan louter de som der delen. De maatschappijkritiek is overigens ook helemaal on point. De film heeft - niet al te subtiel, dat wel - best veel dingen te zeggen. De elite die zo vaak naar sterrenrestaurants gaat, zodat ze op den duur niet meer weten hoe vaak ze er geweest zijn, of wat ze er hebben gegeten, wordt volledig door de mangel gehaald. Maar de sterrenrestaurantwereld zelf idem dito. Chefs die van koken zulk een artificiële kunst hebben gemaakt, dat ze ervoor gezorgd hebben dat zowel zijzelf als hun klanten er geen greintje plezier of liefde meer in vinden. Of het personage van Hoult, wat dan weer een hele kritiek is op de foodvlogger die denkt dat hij er iets van kent. Allemaal raak, allemaal interessant.

1 moment wil ik er specifiek uitpikken; de cheeseburger-scène. Wat een heerlijke scène die zowat alles wat de film probeert te vertellen visueel samenvat. En wat een acteerwerk van Fiennes in deze scène; een absolute masterclass in acteren. Sowieso gedurende de hele film. Anya Taylor-Joy doet het goed, maar hoe getalenteerd ze ook is, ze wordt absoluut weggespeeld door Fiennes. Absolute klassenbak die als geen ander zonderlinge figuren weet neer te zetten en dan ook nog eens sympathie weet los te weken. Hij steelt de film zonder twijfel. Het einde gaat wat over the top en laat geen énorme indruk achter, maar dat deed weinig meer af aan de 4* die ik hier aan ga uitdelen.

Dit horror? Afhankelijk met wie je je identificeert in de film dan. Originele satire op de onzin van toprestauratie, aangedreven door steeds veeleisender consumenten die eigenlijk gewoon elitair en interessant willen doen zoals die food critic en Tyler natuurlijk, een figuur die je vreemd genoeg zal haten en met enig leedvermaak beledigd zal zien worden. Ik sta best te kijken dat sommigen niet begrijpen waarom die chef zijn klanten om wil brengen.

The Chef is nu net een film die je als een hard statement moet zien tegen hoe iets eenvoudigs als "eten om onze honger te stillen" geëvolueerd is naar "eten als kunstvorm" of "eten als statussymbool" terwijl daarbij de oorspronkelijke functie van "ons voeden" helemaal naar achter lijkt te zijn gedrongen. Ik kan me dus prima vinden in wat de film te vertellen heeft want de satire over dit ontspoord business model is met humor en de nodige boosheid en verontwaardiging gebracht.

Weg met de onbeduidende porties van hyper-gemodificeerde ingrediënten en de zevengangenmenu's waarna je met de honger terug buiten komt. Fuck Noma, Fuck 't Hof van Cleve... . Geef me maar een lekkere ambachtelijke cheeseburger van 10 euro en Tyler's bullshit zal me misschien ook nog wel smaken.

Deze film kon mij niet echt boeien en ben zelfs in slaap gevallen. Trouwens honger kregen we er ook niet van

Wat een k film, zes keer niks

Grappig, ik zie nu pas dat het van dezelfde regisseur is als 'The Big White', een film die ik al meermalen heb gezien... en hij blijkt ook veel meer interessants te hebben gedaan. Komt dit nog op blu-ray of dvd uit?

Wie een beetje bekend is met horror zal maar weinig origineels vinden in deze film. Waarin een groepje mensen in een situatie terecht komt die eerst heel onschuldig aandoet maar hoe langer hoe gekker wordt. Prima vertolkt door zowat alle acteurs, meer niet.

Vermakelijke film, met leuke satire op de culinaire wereld, al is dat niet zo heel moeilijk belachelijk te maken.

De film laat al snel doorschemeren dat het geen 'gewone' dineersessie is, o.a. door de passief-agressieve gastvrouw en de manier waarop er in het restaurant gewerkt en geserveerd wordt.
De eerste shock voor de gasten komt ook snel, een kok pleegt zelfmoord als onderdeel van de gang 'The Mess'. Ietwat vroeg in de film, ik had liever dat de schijn van een 'onschuldig' diner nog wat langer werd opgehouden, maar het zet iig de toon voor de rest van de film.
De rest van The Menu is al even absurd, bij vlagen grappig tongue-in-cheek, met een aantal leuke vondsten, al vond ik niet alles even goed werken; zo waren sommige gasten minder interessant (of hun achtergrond/relatie onderling) en ze laten soms alles wel heel gedwee over zich heen komen.

Het einde was dan wel weer sterk met Slowik die vol passie een cheeseburger staat te bakken voor 'Margot'/Erin die hem in een doggy bag meekrijgt en zodoende weet te 'ontsnappen'.

Leuke rollen van Nicholas Hoult, Anya-Taylor Joy en Ralph Fiennes.

3,5*

Erg leuke film, vooral omdat ik ook nogal allergisch ben voor die hele haute cuisine-bullshit. Ik kon me in het begin van de film dan ook behoorlijk vinden in het personage van Anya Taylor-Joy en erg lachen om de gerechten en alle poeha er omheen.

Naast dat de film de hele cultus rondom zo’n chef en menu en wat er allemaal voor buitenissigheden worden verzonnen op de hak neemt lijkt het ook de werkdruk en ‘gevangenis’ voor de chef zelf aan te snijden. Het is niet voor niets dat een aantal chefs ter wereld (en in Nederland een paar jaar terug) al hebben aangegeven te willen stoppen op Michelinniveau omdat dat amper vol te houden is. Dat iedereen relatief makkelijk meegaat in hun naderende dood – zeker de hele staff – lijkt mij meer te staan voor de hele sekte-achtige sfeer die is ontstaan rondom beroemde chefs en werken in zo’n keuken waarin het telkens gekker moet, hoewel ik niet weet of het hele ‘iedereen moet dood’ ding nou echt heel sterk was bedacht of uitgewerkt.

Op het einde lijkt chef Slowik even zijn passie voor voedsel terug gevonden te hebben als hij een simpele maar eerlijke cheeseburger moet maken. Margot heeft het begrepen waar het eigenlijk om draait, heeft gewonnen, mag weg.

Maar goed, los van alle achterliggende metaforen en ideeën vond ik het gewoon een heel plezierige film om te kijken. Grappig in zijn satire, over de top af en toe, verrassend, grotesk en met een leuke stijl en sterke pacing. Hoe de gangen bijvoorbeeld een voor een gepresenteerd worden in beeld als een soort hoofdstukken, gewoon leuk gedaan.

4*

Hij is alleen in de VS uitgebracht op dvd en blu-ray tot nu toe.

Heb hem zelf in het vliegtuig gezien

Ik vind het wel raar dat er zowel hier, als in de UK geen release datum is voor een dvd

Wat staat er vanavond op het menu?

Gisteravond bekeken en vandaag het verhaal, want hier moesten we even over nadenken, het even laten bezinken.

Een film zoals je niet iedere week te zien krijgt, jammer genoeg!

Wel, een meervoudig Michelinster waardige fijne kijkervaring!

Een voorbeeld van een film die met succes de massa zal aanspreken, maar voor een selecte groep pure zaligheid is. De selecte groep hier zijn fijnproevers. Vooral fijnproevers die - letterlijk - hun contributie hebben betaald voor het proeven van haute cuisine en het hele scala aan gastronomische ervaringen hebben.

"The Menu" vindt elk fine dining cliché en elk foodie stereotype, zet ze op hun kop; nog beter, het slaagt erin om ze iets hilarisch te maken, maar niet aanstootgevend voor een partij. Dit is een hele prestatie. Het grote publiek begrijpt misschien niet alle overdreven opmerkingen en scenario's (namelijk dat ze helemaal niet bedreven zijn in de belachelijke wereld van fel toegewijde fijnproevers) maar ze zullen toch "The Menu" een fijne film vinden om de ​​hele leuke ervaring van het geheel.

Ralph Fiennes schittert als de ernstig dementerende kwellende ceremoniemeester. Nicholas Hoult vat de essentie samen van de onlogisch verheerlijkende levensgenieter, Anya Taylor als de grote dwarsligger en verschillende andere sterren vormen de magnifieke ondersteunende cast; maar het is Hong Chau als het hoofdfront van huisdame Elsa die echt de show draagt. Je kunt haar niet missen; zelfs als ze niet in de scène is, kun je haar ogen bijna op je voelen gericht en verschillende andere sterren vormen de magnifieke ondersteunende cast.

Ook al komen sommige delen als ongeloofwaardig over en voelt het einde misschien als een lichte ontsnapping, er zijn meer dan genoeg dips en twists, loops en inversies tijdens dit diner om deze Experience de moeite waard te maken voor een diner.. En hoewel de genotzucht duidelijk is en de horror aspecten een beetje apart zijn, is 'een beetje veel' niet een essentieel ingrediënt als het gaat om duistere komische satire?

Ons eindoordeel is een ruime 8+

Spaghetti Biefstuk

We komen rond 20.00u, we hebben ietsje vertraging

Een satirisch kijk op de wereld van de culinaire keuken. Erg verfrissend en originele insteek van de wereld van de topgastronomie die lang niet meer draait om de basics of het genieten. Eten wordt verheven tot kunst en de moleculaire keuken is daar een verlengde van.

Maar ik kan de insteek wel begrijpen en ik zie dat het mes langs twee kanten snijdt. Enerzijds heb je de arrogante hoogdravende manier van koken die van koks rocksterren maakt, maar tegen welke prijs? Anderzijds, als je de medaille omdraait, zie je vakmensen die perfectie nastreven en de ideale balans of mix zoeken tussen de harmonie van alle producten. Bloed, zweet en tranen om dan door enkele onwetende recensenten, kritische journalisten of domme (rijke) klanten ofwel neergesabeld ofwel hypocriet naar de mond gepraat te worden.

Een heerlijke Fiennes die als orkestmeester zijn menu dirigeert. En het vee volgt gedwee. Op eentje na dan die het hele circus maar niets vindt en letterlijk op haar honger blijft zitten. De vele bizarre gebeurtenissen maken het soms wat vreemd en ongeloofwaardig, maar eens je daar doorkijkt, is The menu een heus spektakel. Verrassend!

De film stond al een tijdje op mijn verlanglijstje en nu was het moment om hem eens te bekijken. Vond het wel een leuke film. Natuurlijk wat mysterieus was er precies aan de hand is.

De cast deed het prima. Ralph Fiennes en Anja Taylor-Joy waren weer uitstekend.

Verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort. De moeite om gezien te hebben.

gewoon lekker maffe film

mooie rol van Fiennes, andere acteurs ook prima

Speciaal filmpje sowieso met een duidelijke boodschap over de soms overdreven aanpak en dineren in exclusieve restaurants. Dat wil niet zeggen dat het speciaal mag zijn of dat de kostprijs te duur zou zijn want kwaliteit betaal je ook, maar het zijn de over the top elementen die bij sommige koks of restaurants de bovenhand halen die het aanzien belangrijker vinden dan het genieten. Op een bepaald moment wordt dat in de film heel mooi voorgesteld bij een oudere man die er meermaals komt en geen enkel gerecht kon benoemen wat hij ooit daar had mogen eten. Heel triestig, maar wel willen uitpakken naar anderen toe. Het ontwerp van het menu en de aanpak van de kok

( Ralph Fiennes ) is leuk en origineel bedacht. Zijn plan is heel doordacht en meesterlijk opgezet. 7/10

Prima film, origineel en blijft lang hangen.