The Menu (2022)

Ik kon er me wel mee vermaken. De film blijft je boeien tot het laatst. Apart, zwarte humor.

Geniaal zwart absurd!!

It's all part of the menu!

Verder met de derde film van de dag aangeboden door de tv zelf enige tijd terug en toen opgenomen. Fiennes is altijd wel goed nu nog kijken wat de film verder biedt die afgaande op de trailer iets weg heeft van de moderne Sherlock Holmes of een Christie verhaal. Afijn, let's go.

Van meet af aan is er het gevoel van een bepaalde cultus of sekte rond het eiland, personeel dat daar blijft en de selectie gasten die uitgenodigd worden, niet te missen. Uiteraard is er de vraag waar dit heen gaat, iets wat nu niet meteen heel duidelijk is rond de excentrieke chef, zijn opmerkelijk personeel die nergens van schrikken of voor terugdeinzen en het uitzonderlijke menu. Duidelijk is toch wel dat de gasten deze avond lang zullen herinneren zo niet zonder kleerscheuren zullen overleven. En de focus op het menu en het eten is toch wel interessant, waar iedere keer een bepaalde uitleg bij komt, maar waar het eten ook dichtbij de natuur staat zo niet rudimentair genoemd kan worden. Duidelijk is meteen de schifting tussen een x aantal mensen die amper van het eten genieten, dom zitten te lullen en amper benul hebben van hun bevoorrechtheid. Maar draait het daar wel om?

Want het verhaal neemt toch wel een aantal bizarre wendingen rond de voorgeleides van de chef, een zelfmoord, een verdrinking en een ongenode gast en wordt er op scherp gespeeld wanneer er taco's uitgedeeld worden met afbeeldingen die louter provocerend zijn. What the f*** is going on?! Niettemin vind ik het geweldig en zit ik rijkhalsend op de volgende verrassing te wachten binnen een verhaal dat steeds meer bizar wordt zonder een enkele logische uitleg voor handen. En daar hou ik eerlijk gezegd wel van, wat is het? Maakt men zich allemaal schuldig aan één van de zeven hoofdzonden? Is het iets persoonlijks? Is het de frustratie van de gemiddelde chef en personeel dat hun inzet amper wordt gewaardeerd? Een ding weten we zeker, niets is wat het lijkt want iedere keer gaat het roer weer om.

Hoewel er naar een geweldige apotheose met 'marshmallows' wordt toegewerkt valt de uiteindelijke clou, de reden van alles, me toch een klein beetje tegen en gaat de film een heel klein beetje uit als een nachtkaars. Eindoordeel is dan ook dat dit een uitermate vermakelijke film was die op een 3,5 kan rekenen, doch als het motief, het idee van alles en waarom me meer geraakt, had dit toch zomaar een 4.0 kunnen zijn. Helaas, maar wie weet met een herkijk.

Lekkere variant op And then there were none, met als voornaamste attractie Ralph Fiennes die maar weer eens zijn extreme veelzijdigheid demonstreert. Ik weet niet of ik van de verveeld ogende Anya Taylor-Joy een grote fan ga worden, maar ze doet alles hier wel precies naar behoren, en de rest van de cast heeft er ook duidelijk plezier in. Bezwaren dat de film niet een satire is, of geen horror, of geen thriller, tja, wat de film wèl was was vermakelijk, en verder heb ik er niet over nagedacht, want vermakelijk is al leuk genoeg. Het gegeven dat alle koks zover kunnen worden gebracht dat ze allemaal bereid zijn om hun leven te geven voor de idealen van Chef is misschien wat vergezocht, maar ik hoef maar aan Jonestown te denken om te beseffen dat het eindspel van deze film nou ook weer niet zo héél onwaarschijnlijk is, en bovendien is dit voor mij sowieso niet een film die staat of valt met psychologisch of anderszins realisme. Uitstekend vermaak.

The menu is een vermakelijke film die boeiend blijft tot op het einde. De sneren naar de hedendaagse topkeuken zijn zeker herkenbaar, alhoewel ik al die flauwekul natuurlijk zelf niet kan betalen. Ralph Fiennes (Eergisteren nog gezien in Conclave) is weer goed op dreef en ook een pluim voor Annya Taylor-Joy (3 x y in 1 naam) met haar bijzondere oogopslag en frisse spel.

Een aantal mensen oftewel snobs wordt uitgenodigd op een eiland om eens goed uit eten te gaan. De kijker voelt natuurlijk al van verre aankomen dat dit geen gewone maaltijd wordt, nee, het loopt al snel uit de hand.

En daar zit wat mij betreft het manco van deze film; je kunt het als regisseur ook overdrijven. Na een tijdje wist ik niet meer precies waar ik nu naar zat te kijken.

nogmaals: vermakelijke filmervaring, maar op het eind lost the menu de verwachtingen niet helemaal in.

Bizar maar de mooie Tayler Joy maakt indruk

Absurd drama met een heel sterke rol van Ralph Fiennes. Op geheel eigen wijze neemt de topkok wraak op iedereen die hem in het verleden dwars heeft gezeten, hetzij een slechte recensie, een financiële hak, of anderszins.
Aangezien Margot (Anya Taylor Joy) een onbekende is voor chef Slowik ontspringt zij uiteindelijk de dans.
Prachtig absurd scenario met een vurige apotheose!
4☆

Misschien even je spoilers weghalen? Wel zo leuk voor andere kijkers..

Absurde film, voor of tegen. Ik zit in de tweede groep...

Geniale film, van begin tot eind! Ralph Fiennes past perfect in de rol van chef. Ziekmakend. Het is alsof je het zelf meemaakt. Je wordt helemaal meegezogen in het verhaal. En met de plottwists erin maakt het dat de film veel beter is dan ik van tevoren had verwacht!

Kennen jullie het? Je hebt een film al een tijdje op de korrel. Goede reviews, een stevige cast met gerenommeerde namen, een verhaal dat prikkelt. Maar helaas heb je er toch nooit helemaal zin in en in je hoofd heb je het verhaal al een invulling gegeven. Hij blijft op de plank liggen tot het moment aanbreekt dat je er echt niet meer omheen kunt. Na 15 minuten weet je al, dit is een schot in de roos.

Fris, vlot en verassend. Heel anders dan ik me had voorgesteld. Het is van begin tot eind boeiend en kijkt bijzonder makkelijk weg. Echt horror is het zeker niet, maar toch wel een mix van zwartgalligheid met thriller elementen.

Aanrader.