Living (2022)

De film zal misschien niet bedoeld zijn als kerstfilm want het is een remake van een oude Japanse film (Ikiru) maar het voelt wel als een kerstfilm en is wat dat betreft net te laat uitgebracht in Nederland.

De film gaat immers over een bureaucratische dus strikt zakelijke gemeenteambtenaar die net als z’n collega’s eigenlijk niets doet (de belangrijkste les voor een nieuweling is dat de toren werk op z’n bureau ook vooral hoog moet blijven), maar als hij hoort dat hij ziek is en niet lang meer te leven heeft dan beseft hij dat hij is geworden als het kind in de speeltuin dat zich niet verzet als z’n moeder hem roept maar al zat te wachten om naar binnen te gaan in plaats van te spelen en te genieten. Hij probeert dan ook aan het einde van z’n leven weer te leven en niet simpelweg te wachten tot hij dood gaat. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want hoe moet dat eigenlijk: leven? Uiteindelijk ontdekt hij dat hij verantwoordelijkheid moet nemen en persoonlijk in actie moet komen, dus de bureaucratie opzij moet zetten, om goede dingen voor de gemeenschap te doen. In het bijzonder regelt hij een speeltuin waarmee hij ook zelf het leven en het geluk hervindt.

Zo is zijn transformatie van ‘mr. Zombie’, die al half dood is en zich heeft vervreemd van anderen, naar een gepassioneerd mens die weer kan genieten en die zich geliefd maakt bij de medemens in wezen als die van Scrooge en sluiten we het jaar toch nog af met een moraliserende kerstboodschap.

Remake van Akira Kurosawa’s alom geprezen Ikiru speelt zich nog steeds af in de jaren ’50 maar dan in Londen. Peter Wakeling [Alex Sharp] is de jongeman die die op zijn eerste dag op een overheidskantoor kennismaakt met de stoïcijnse, kille en afstandelijk bureaucraat Williams [Bill Nighy]. Williams en zijn team zijn vooral bezig hun eigen straatje schoon te vegen en zorgen dat aanvragen voor subisidies over hulp van de overheid verstrikt raken in een eindeloos spel van kastje-naar-de-muur. Totdat Williams ontdekt dat hij niet lang meer te leven heeft. Nighy kan dit soort rollen op de automatische piloot spelen en is misschien iets té voor de hand in de hoofdrol. Margaret Harris maakt het meeste indruk als de jonge vrouw met wie Williams een veelbesproken vriendschap sluit. Prima aan te zien, maar haalt het niet bij het origineel.

Deze film stond niet per se hoog op mijn lijstje maar aangezien die rol van Nighy vermoedelijk genomineerd gaat worden bij de Oscars en ik altijd probeer zoveel mogelijk nominaties te zien heb ik toch maar dit filmpje meegepakt. En eerst enkele dagen terug het Japanse origineel Ikiru gezien. Dat is niet helemaal een gelukkige combinatie omdat deze Living (Ikiru betekent Living) haast een een-op-eenkopie is van het origineel en tweemaal zo'n film in 3 dagen is wat te veel van het goede.

Enkele stukjes zijn nog wel aangepast naar het Londen van toen (de vrouwelijke medewerkster zoekt geen ontslagbevestiging maar een referentie, ook is de slotakte qua locatie wel echt anders) maar verder qua locaties (dat kantoor) en verhaal vrijwel gelijk. Dusdanig gelijk dat ondanks de universele thema's de film wel in de jaren 50 moet spelen. Ik vraag me echt af waarom daarvoor is gekozen.

Visueel enorm degelijk, simpelweg Brits dus ondanks de Zuid-Afrikaanse regisseur. Het is leuk dat de film eruit ziet alsof deze in 1953 is opgenomen (die openingcredits!) maar er zitten verder weinig bijzondere shots in. Het is allemaal niet slecht, maar daar blijft het bij. Brits en belegen. De Japanse film uit die jaren 50 voelt frisser en moderner aan.

Het acteerwerk is redelijk maar nergens heel briljant, ook Nighy is niet altijd top. Net als zijn Japanse versie soms wat karikaturaal. Pas richting het einde als hij dat los kan (mag?) laten maakt hij indruk. De rest van de cast is degelijk maar springt er nergens uit, ook het frisse jonge meisje is erg behoudend als ik die rol vergelijk met haar Japanse versie. Dat liefdesplotje en de uitgebreidere rol van die jonge medewerker zijn nieuw maar voegen dan weer niets toe. 3,0*.

Living is geen baanbrekende cinema, doet niets nieuws, verrast ook niet echt. Desondanks was ik hier enorm door gecharmeerd, wat een fijne ervaring. De film is ontroerend op de beste manier mogelijk, onderkoeld waar nodig, afwisselend subtiel en melodramatisch, maar het is een cocktail die perfect gedoseerd is en perfect werkt. Dat stijve/formele is iets typisch Brits, en vind ik charmant. Maar het staat dus zeker niet in de weg van oprechte en diepe emoties. Williams' evolutie van Mr. Zombie naar een persoon met levenslust en een doel is daardoor een mooie tocht. Niet eentje die nog nooit getoond is, de film is notabene een remake, maar wel eentje die perfect werkt, én toch ook net even wat anders verloopt dan je zou verwachten. Na Williams' realisatie in het café wordt de kijker een tijdje in het ongewisse gelaten over wat er nu exact gebeurd is, wat ik een heel interessante omkering van de verwachtingen vond. En ook verfrissend dat de film, zelfs in de eindakte, kleinschalig blijft. Geen gekke bucketlist voor Williams, of een laatste hedonistische uitspatting, neen. De waarde van iemands leven ligt eerder, of eigenlijk uitsluitend, in de heel kleine en simpele dingen, zoals je best doen voor een ander. Een helpende hand uitsteken. Een verschil proberen maken. Dat is alles, en dat is genoeg. Het is nooit te laat om jezelf ten positieve te veranderen, zelfs niet na een leven lang Mr. Zombie geweest te zijn. Nogmaals, geen baanbrekende materie, maar de film brengt het zo puur, oprecht, ontroerend, ingetogen en simpelweg lief in beeld, dat ik op het einde niet anders kon dan volledig ingenomen zijn. Bill Nighy speelt hier natuurlijk ook een substantiële rol in; in het begin onvatbaar, passief, - kortom, levenloos inderdaad -, naarmate de film vordert zo aandoenlijk en innemend. Geweldige prestatie. Ook Aimee Lou Wood vond ik ontzettend charmant in haar bijrolletje.

Daarbovenop ziet de film er ook nog eens prachtig uit. Het verhaal speelt zich niet enkel af in de jaren '50/'60; de film lijkt esthetisch daadwerkelijk gemaakt te zijn in die tijd. Oubollig in de beste zin van het woord, authentiek, sfeervol. Het beeldformaat werkte sfeerverhogend. Het Londen uit die tijd komt zo getrouw tot leven, zoals je niet meer vaak in moderne films ziet.

Het schommelt wat tussen een dikke 4* en een kleine 4.5*, maar ach, hier wil ik wel gerust eens voor naar boven afronden.

Wat een verademing dat dit soort films ook nog wordt gemaakt. Ik kan het niet beter verwoorden dan Sven de Schutter "Living is een film die raakt, die essenties in vraag stelt, die finaal weemoed op de kijker overzet maar je dan ook weer niet gedeprimeerd achterlaat. Noem de prent gerust wat melig ook maar niettemin één van de meest treffende films van het jaar. "

"We can keep it here. It can do no harm."

Met het origineel ben ik niet bekend, maar dit leek mij wel een interessante film.

Gesitueerd in de jaren '50 volg je Mr. Williams, een vastgeroeste ambtenaar. De beste man werkt al tig jaar op dezelfde afdeling en voert alsmaar dezelfde bureaucratische taken uit. Wanneer hij op een dag krijgt te horen dat hij terminaal ziek is, besluit hij zijn leven drastisch om te gooien.

Op deze wijze zie je de stijve Mr. Williams, ook wel bekend als Mr. Zombie, langzaamaan een transformatie doormaken. De verscheidene interacties die hij met personages heeft zijn intrigerend om te aanschouwen. Daarbovenop is het allemaal kleinschalig gehouden; groter is zeker niet altijd beter. Deze innerlijke reis kabbelt zo lekker voort.

Bill Nighy speelt degelijk en de tijdsgeest wordt goed gevangen. Er is eigenlijk vrij weinig op aan te merken. Desondanks miste ik voor mijn gevoel iets dat de film pakkender maakt. Met de bijpersonen had eveneens iets meer gedaan mogen worden. Het weemoedige slot kon ik dan weer wel waarderen, prachtig.

Al met al is 'Living' een aardig drama, alleen jammer genoeg geen film die mij lang zal bijblijven.

Dikke 3,0 sterren.

De film valt op door zijn stemmingswisselingen van stereotype Britse humor in het begin via een melancholisch middengedeelte naar een enigszins melodramatisch einde. Dit soort rollen zijn Bill Nighy natuurlijk op het lijf geschreven, maar heel bijzonder vond ik het allemaal niet, net zo min als destijds bij het zien van het Japanse origineel Ikiru (1952), vele jaren geleden.

Bill Nighy als gereserveerde ambtenaar die een dokter zijn doodsvonnis hoort uitspreken en zijn laatste maanden plezierig en nuttig wil invullen. Een Britse remake van Ikiru (1952) van Akira Kurosawa met een magnifiek optreden van Nighy. Rustig, elegant, humoristisch en met de stiff upper lip gewapend, wandelt Nighy fijngevoelig en gedecideerd door het Londen van de jaren 50. Living is een aangenaam rustige film die prettig voortkabbelt en daarbij nog emotioneert ook.

Het Londense decor van de jaren die net na de oorlog liggen, ziet er wonderschoon uit. De stijve kleding, de alomtegenwoordige bolhoed, de gebouwen, de stadse entourage. Een genot voor het oog. Daarenboven is er nog de score. De muziek is aangenaam en ademt de jaren 50. Het verhaal over een man die door een toevallige ontmoeting met een veel jongere en levenslustige vrouw, leert wat levenslust inhoudt, is mede door de nostalgische omlijsting een fijne charmante beleving.

Living vertelt een onschuldig verhaal over een spontane vriendschap tussen een oudere man en een jonge vrouw. Een bijzonder verhaal dat niet echt past in deze huidige tijd van beschuldigingen, gebrek aan relativering en natuurlijk de alomtegenwoordige dreiging van de #MeToo beweging. Dit verhaal gaat heerlijk anachronistisch voorbij aan deze bevooroordeelde ellende en is gewoon menselijk. Roddelende voorlopers van deze ellende worden in deze film netjes en bevredigend weggezet als sneue figuren.

Nighy is goed. Een grijze muis maar wel met de ironische blik waar Nighy patent op heeft. Nighy speelt de grijze muis ingetogen en gebruikt daarbij een zachte monotone stem en speelt met fijnbesneden gelaatsuitdrukkingen in een verder welhaast versteend gezicht. Een heerlijk staaltje acteerkunst waar veel zogeheten acteurs die met buitensporige theatrale uitbarstingen eenzelfde effect (het emotioneren van de kijker) pogen te sorteren, schaamtevol voor mogen buigen.

Genoten!

Eigenlijk lijkt deze film het meeste op de Charles Dickens klassieker A Christmas Carol. Een vastgeroeste ambtenaar die bezeten is van zijn werk, en hierdoor opgeslokt wordt. Te serieus en eigenlijk levenloos, totdat hij verschrikkelijk nieuws te horen krijgt van de dokter... die prima door kan als de geest van de toekomst.

Bill Nighy hoeft weinig aan zijn spel te doen om over te komen als een "levenloze" ambtenaar, maar dit doet hij dan ook wel weer goed. De film is geen tranentrekker, maar zet je wel even met beide benen op de grond. Het zijn de kleine dingen des levens die het leven de moeite waard kunnen maken. Neem het niet al te serieus, en geniet ervan.

De muziek is overigens prachtig in deze film, evenals de Londense setting in de 50's. Met alle rust die de film over zich had, heb ik me geen minuut verveeld.

Met een prachtige rol van Bill Nighy is dit een mooie, subtiel aangrijpende film over een ambtenaar die er vlak voor zijn dood achter komt dat hij eigenlijk nooit echt heeft geleefd. Het gedetailleerde tijdsbeeld van het Verenigd Koninkrijk in de jaren na WOII is knap gerealiseerd en visueel steekt de film fraai in elkaar. Erg mooie muziek ook.

Goeie film over een ambtenaar die te horen krijgt nog maar kort te leven te hebben. De film speelt zich af midden jaren '50 en het tijdsbeeld wordt dan ook uitstekend neergezet. Hetzelfde geldt voor het hoofdpersonage (een mooie, ingetogen rol van Bill Nighy). Verder een aangenaam, rustig tempo. 

Zo’n typische stijve Britse productie. Stiff upper lip stond hier wel centraal. Oerdegelijk en karaktervol, zowel de uitvoering in het geheel als de personages met Nighy op kop. Ingetogen en sereen met prima acteerwerk van dus voornamelijk Nighy.

Ik weet niet waarom, maar nooit echt goed in de film gezeten, waardoor de film wat van me afliep. Humor en meer sombere stemmingen wisselen elkaar af. Vrij onderhoudend allemaal, maar ontzettend boeiend vond ik het allemaal niet.

Degelijk dat zeker, maar geen film die in mijn geheugen zal blijven hangen.

Ik heb gemengde gevoelens over deze Ikiru remake.

Waar ik bij Ikiru echt gegrepen werd door de film, komt Living nogal mat op mij over.

Bill Nighy laat vooral tegen het einde van de film wat zien op acteergebied, zodra hij 'bevrijd' is. Dat zijn de mooiste scènes.

De jaren 50 spruitjeslucht sfeer is wel goed getroffen.

Mja ik weet het niet, ik miste toch wat in deze film. Het is mij allemaal iets te stoffig. Bijna alle locaties hebben iets onaangenaams over zich. Zal wel iets zijn met belichting en kleurfilter.

Het is gelukkig niet zo ongeïnspireerd als de 1-op-1 Psycho remake, maar het viel me dus niet mee.

Een aardige change of pace, wat heet: het is echt ontzettend langzaam en subtiel. Je moet er voor in de stemming zijn. We beginnen met stock footage uit het Londen van de jaren 50. Het beeldformaat is 4:3 en het lettertype is heerlijk retro. De Britse stijfheid en overdreven beleefdheid is haast karikaturaal, maar went snel - eigenlijk niet eens onplezierig om naar te kijken, vooral gezien de samenleving van vandaag.

Het verhaal is redelijk voorspelbaar, maar wordt aardig verteld. Subtiliteit is hier het sleutelwoord. Deze film is niet voor iedereen denk ik.

Het origineel schijnt een geprezen Japanse film te zijn van Kurosawa. Die is niet alleen erg lang, maar ook in het Japans, en in zwart-wit. Weinig aanlokkelijk. Dan liever dit.

3,5 sterren

Behoorlijk.

Bill Nighy is altijd wel een garantie op een toffe kijkervaring. In Living is hij echter zeer onderkoeld en fragiel. De film is in z'n geheel ook iets te stijf en daardoor stug, soms zelfs een tikkeltje saai. Het is wachten op iets waar je van weet dat het komt, 't is enkel de vraag wanneer de ommezwaai komt. Het laatste half uur dreigt geregeld te kapseizen door de meligheid, maar ik kon het nog wel hebben. Vooral omdat het uiteindelijk een sympathieke film is.

3

Ik verschiet er van dat dit nog zo'n recente film is. De film zag er echt oud uit.

Nu de film zelf was ook wel de moeite. De film komt in het begin wel wat stijf over en de humor is ook erg Brits.

De cast deed het ook prima en kwam overtuigd over.

Een klein, maar toch wel fijn filmpje.