Call Jane (2022)

Met het overrulen door het Hooggerechtshof van Roe v. Wade (1973) inzake abortus werd de klok afgelopen zomer in Amerika een halve eeuw teruggedraaid. Deze film gaat nog verder terug, naar de roerige jaren 60 toen abortus een illegale praktijk in sombere achterkamertjes was. De film laat zien hoe de vrouw van een strafrechtadvocaat min of meer noodgedwongen in aanraking komt met die praktijk. Vandaaruit ontwikkelt zij zich tot een van de voorvechtsters. Een interessante film over een pregnant (excusez le mot) onderwerp. De film lijkt mij vooral bedoeld als bijdrage aan de felle Amerikaanse discussie over abortus.

Joy Griffin [Elizabeth Banks] is zwanger wanneer bij haar een hartaandoening wordt geconstateerd. De dokter laat er geen twijfel over bestaan: Joy zal een bevalling niet overleven. Maar het is 1968 en abortus is nog altijd verboden. Joy besluit haar eigen leven te redden en komt via via in contact met een cirkel van vrouwen die onder leiding van Virginia [Sigourney Weaver] wanhopige vrouwen in contact brengen met een ‘chirurg’ [Cory Michael Smith], die bereid om illegale abortussen tegen een behoorlijke vergoeding uit te voeren. Joy besluit zich aan te sluiten bij de groep en krijgt een steeds meer vooraanstaande rol en probeert dat krampachtig geheim te houden voor haar echtgenoot [Chris Messina], een advocaat, en haar dochter [Grace Edwards]. Banks maakt indruk in de hoofdrol en Nagy zet een treffend beeld neer van de illegale abortusbeweging van voor Wade v Roe, maar het scenario van Hayley Schore en Roshan Sethi heeft geen oog voor de lichamelijke en geestelijke tol die het ondergaan van een abortus eist. Het is dus louter preken voor eigen parochie.

Aardig filmpje met een prima spelende cast. En of je nou voor of tegen abortus bent, je houdt het toch niet tegen. Als mensen een abortus willen dan vinden die altijd wel een manier, dus kun je maar beter zorgen dat het op een veilige manier kan met echte artsen. Ik vond het een interessant (waargebeurd?) verhaal over vrouwen die vechten voor hun rechten om te kunnen beslissen over het eigen lichaam en leven. Het jaren '60/'70 sfeertje vond ik ook wel oké.

In L'Événement (Film, 2021) gaat het net als in Call Jane over illegale abortussen in de jaren 60. Die film speelde zich af in Frankrijk, met deze film zitten we in Chicago. Vrijwel overal in het "vrije" Westen was abortus taboe, zelfs als het leven van de moeder (en of het kind) in gevaar is tijdens de zwangerschap. Tot de zaak Roe/Wade daar in 1973 verandering in bracht. De film eindigt er ook mee.

Call Jane schetst het beeld van de zwangere Joy die een illegale abortus laat uitvoeren en nadien beslist om zich mee actief in te zetten met deze praktijken. De film laat iets te makkelijk uitschijnen dat het allemaal een soort van piece of cake was. Iedereen zou het moeten kunnen. Je hoeft er zelfs geen medische achtergrond voor hebben. Zolang alles standaard verloopt zonder complicaties, wel ja...

Een film die niet bepaald neutraal is en duidelijk een kant kiest. Niet toevallig net nadat de abortuswet van 1973 werd teruggeschroefd in de VS? Het plot verloopt iets te makkelijk, is weinig kritisch ook.

Goeie film over een vrouw die haar zwangerschap wil beeindigen. Gebasseerd over een geheim netwerk van vrouwen die abortussen faciliteerden eind jaren '60. Komt wat moeizaam op gang, maar gaandeweg wordt de film steeds beter. De film laat goed zien wat het inhoudt als abortussen illegaal zijn. Een prima companion piece met deze documentaire.

Een actueel onderwerp - of wellicht beter, helaas weer een actueel onderwerp, en ook een onderwerp dat de gemoederen weer eens behoorlijk bezig houdt - en niet alleen in de VS. Ook hier bij ons is het weer meer en meer in de mode om je eigen mening over allerlei onderwerpen op te willen leggen aan de rest van de mensheid, al dan niet met een boek in de hand. Opgestuwd wellicht door de groeiende ongelijkheid in de samenleving, het terreinverlies van de ideologieën van de vorige eeuw, en de winst van het populisme.

Maar al die ophef is geen garantie voor een interessante of goede film, en dat is de fraaie cast ook niet. Je zou toch denken dat er een minder vlak verhaal te vertellen zou zijn. Dat er een minder saaie bruinige cinematografie te vinden zou zijn. Of zelfs maar een leuke soundtrack. Inderdaad zoals al vaker genoemd wordt komt het over alsof de film erg haastig in elkaar geflanst is om mee te liften op de onrust over wat in de VS speelt - en wat mij betreft is dat best een nobel streven, maar doe het dan liever goed in plaats van zo.

Nogal een gemiste kans, al met al.