Les Olympiades (2021)

Wat een fijne film! Regisseur Jacques Audiard maakte al eerder heerlijke films als De Rouille et d'Os, Un Prophète en Dheepan. De trailer spreekt al meteen aan. De aanpak van zwart-wit is een echte meerwaarde. We volgen het relaas van 3 personages in Parijs die wat worstelen met zichzelf, niet goed wetend of ze op zoek zijn naar liefde, vriendschap of enkel sex. En wat de ene wil, gaat niet altijd op voor de andere. Heerlijke personages, ontroerende scènes en vooral visueel een parel voor het oog. Overweldigen doet het niet, maar ik heb er zeker van genoten en zonder twijfel is het een mooie film geworden.

Jacques Audiard grossiert in Césars. Zo ook met deze film, waarin jonge mensen in een anonieme nieuwbouwwijk uit de jaren 70 in het zuidoosten van Parijs niet alleen op zoek zijn naar genegenheid, maar ook naar zin in hun leven. Hun dagelijkse beslommeringen worden op openhartige wijze uit de doeken gedaan, waarbij zij elkaar nu eens aantrekken en dan weer afstoten.

Een mooie psychodrama, waarin prima geacteerd wordt. Zonder anderen te kort te willen doen vind ik vooral Lucie Zhang een openbaring. Ik vermoed en hoop dat ik die nog vaker ga tegenkomen.

De laatste tijd lijken veel films uit te komen die het typische leven van millennials weergeven: ‘oudere jongeren’ van een jaar of 30 die (nog steeds) geen vastigheid hebben qua werk of relatie (dus ook nog kinderloos zijn), die daardoor ook een zekere fundamentele leegte of eenzaamheid ervaren en al dan niet onbewust hunkeren naar vastigheid zonder te geloven in romantiek (echte liefde), religie of andere idealen en daardoor maar wat voortsukkelen in het leven op de voet van ‘het leven is wat je overkomt terwijl je bezig bent plannen te maken’, resulterend in een chaotisch leven zonder taboes maar ook zonder doelen. Maar anders dan de meeste andere films over millennials vind ik deze film verrassend geslaagd en vermakelijk: niet alleen weet deze film heel treffend dat eigentijdse leven weer te geven, maar het houdt de kijker ook aldoor geïnteresseerd doordat het verhaal voortdurend kleine onverwachte wendingen neemt, precies zoals in het echte leven van millennials. Dat de hoofdpersonen uiteindelijk echte liefde vinden is misschien wat cliché maar de film weet je dermate mee te nemen in het verhaal dat je de personen en de film ook dat mooie einde gunt.

Léa Mysius en Céline Sciamma werkten mee aan het scenario van Les Olympiades. Ik vond dit zo'n film die goed is in de losse momenten en iets minder goed in de grote lijn. Het is inderdaad millenial-kunst (vergelijkbaar met Joachim Trier en Sally Rooney). Vormgeving vond ik prima, zoals we Audiard kennen, die weinig opheeft met statige shots of overzichtsbeelden maar het altijd bij en rondom de personages zoekt. Alle acteurs zijn goed op dreef, waarbij Lucie Zhang de grootste impressie achterlaat. Grappig ook, de tweede film in korte tijd die ik zie waarbij twee mensen in slaap vallen naast een scherm waarin ze videobellen met de ander (na The fallout). Hoe dan ook, prima film. Iemand een idee hoe we de titel moeten duiden?

Ik vind wat De filosoof vindt. Leuk om Jehnny Beth in een film te zien, die ken ik toch vooral van het poppodium. De soundtrack van Rone is ook smakelijk, die had wat mij betreft wel een wat grotere rol mogen krijgen.

Dit is echt de beste nieuwe film die ik in meer dan 10 jaar in de bios heb gezien, een beetje een kruising tussen twee van mijn favoriete films maar met een geheel eigen smoel. Enerzijds is dat Antonio's meesterwerk La Notte, vanwege het visuele aspect vooral. Maar veel meer nog doet dit denken aan Hou's hommage aan Ozu, te weten Kôhî Jikô, vanwege het tempo, de sfeerschets in de grootstad waar de stad zelf ook een hoofdrol speelt en het milieu waarin dit speelt. Niet het chique, maar zeker ook niet de banlieus.

Visueel is dit ding goddelijk. Beginnend met (en vaak terugkomend op) de abstracte vormen van de moderne hoogbouw (enkel in zwart-wit is dit zo naar voren te brengen), vaak gedrenkt in sfeervolle beelden van interieurs en verder vol leuke ideeën en vondsten (dat dansje na een goede seksbeurt!). Met drie enorme boeiende personages, allen toch wel buitenbeentjes, een heerlijke no-nonsense sfeer en realistisch aanvoelende ontmoetingen en vooral seks. De acteurs acteren enorm naturel en Lucie Zhang is een ontdekking. Zo'n subtiel lachje van blijdschap als ze net een appje heeft gekregen van een jongen die haar heft laten zitten maar weer contact opneemt, prachtig. De film kent iets van een verhaal, maar is veel meer zo'n schitterende sfeerschets van enkele personen in een gebied in een bepaalde tijdspanne. Dat alles ondersteunt door een zalige electronische soundtrack. Alles voelt als een film van een millenial die perfect de tijdsgeest raakt van dolende dertigers in een grote stad, maar de beste man mag al met pensioen. Razend knap.

La Notte en Kôhî Jikô staan nog een treetje hoger, maar ik heb deze twee keer in de bioscoop gezien en beide keren intens genoten. 5,0*.

In het 13e arrondissement, ook bekend als ‘Les Olympiades’, begint Émilie [Lucie Zhang] aan een kortstondige, seksuele affaire met Camille [Makita Samba]. Camille ontmoet vervolgens Nora [Noémie Merlant] en begint met haar relatie die gecompliceerd wordt wanneer Émilie ontdekt dat ze verliefd is op Camille. Nora’s leven neemt aan onaangename wending wanneer jonge man in een nachtclub haar verwart met webcamgirl Amber Sweet [Jehnny Beth] en ze besluit zelf contact met Amber op te nemen. Hoewel het in stijlvol zwart/wit is gefilmd gaat het over weinig meer dan over seks en de scheidslijn tussen fysiek verlangen en een liefdevolle relatie.

Artistieke en visuele mooie film van het leven van enkele dertigers in één of ander arrondissement rondom Parijs. Audiard heeft er een knappe lust voor het oog van gemaakt. Die zwartwitbeelden hebben vaak wel iets wanneer het optimaal wordt ingezet met fraaie beelden van de achterbuurten van de stad, maar eveneens van de mooie artistieke naakte lichamen van de protagonisten.

Les Olympiades werkt een aantal liefdesrelaties op zonder liefde, waarbij seksueel genot en 'friends with benefits' voorop lijken te staan. Het zijn ingesteldheden waarbij er een soort angst is voor binding, verantwoordelijkheid en sleur.

Ook de personages sloegen aan met een prima casting. Lucie Zhang doet het inderdaad voortreffelijk, maar Noémie Merlant en Makita Samba deden het erg goed. Het zit hem in die kleine elementen, de minieme veranderingen in het leven die dit verhaal zo authentiek en reëel maken. Fijn!

Een Franse dramafilm in zwart/wit met een momentje kleur voor Amber. Omdat het plot niet veel voorstelt moet het zwart/wit maar voor het beetje extra zorgen naast de erotische scenes. Uit het leven gegrepen zou ik van deze film zeggen. En dat is net het probleem: er zit niets vernieuwends in. Frankrijk is hier in ieder geval erg goed in.

Goeie film over een viertal Parijzenaren die op een romantische manier gelinkt zijn aan elkaar. De film lijkt ergens naartoe te werk qua verhaal, maar doet dat uiteindelijk niet echt. Maar er zijn genoeg mooie scenes en de personages komen goed uit de verf. Een fijn tempo, sfeervol in beeld gebracht met ook een fijne soundtrack.

De film gezien, en het commentaar hier gelezen - niet in het minst dat van de filosoof - bekruipt me zoals wel vaker het gevoel dat de filosofie en antroposofie te ver van het leven af staan om hun mening daarover serieus te nemen.

Wat we zien in de film is vrijwel exact hetzelfde als wat in de banlieues van Amsterdam al sinds de jaren-80 ongeveer precies zo toegaat - of toch in ieder geval tot half jaren-0, toen ik daar vertrok. Maarja, dan klinkt het niet zo spannend natuurlijk. En dan komt er nog bij dat in vrijwel alle banlieues van Parijs het eigenlijk ook gewoon redelijk prettig wonen is, met een beetje begrip voor je buren. En dat gaat dus verrassend vaak best goed. Maar Les Olympiades is nauwelijks een banlieue, maar meer de up and coming hipster place to be, binnen de peripherique - en daarmee zet, bedoeld of onbedoeld, Audiard alle goedbedoelende antroposofen nogal stevig op het verkeerde been. Echt geen slechte wijk, en daarmee is dat als verhaallijn of motief dus ook gewoon meteen onzin.

De ledigheid van de millenial dus, maar dan zonder aanleiding of motief. Aan de huisvesting ligt het echt niet, ondanks wat we hier af en toe willen geloven - wie daar aan twijfelt mag voor alle argumentatie net als ik een jaartje of 12 op Uilenstede gaan wonen, daarna praten we verder. En net zo makkelijk ga ik me afmaken van het argument dat de jongeren in de film losjes omgaan met hun relaties en hun lichamelijke betrekkingen - dat was in mijn tijd nog wel een heel stuk losser, dat is dan het enige wat ik daar zo'n beetje over kwijt wil, afgezien van dat het in de film allemaal nogal geromantiseerd en probleemloos verloopt.

Van Audiard valt dit gedoetje me nogal tegen - als je het vergelijkt met zijn eerdere werk lijkt dit toch vooral op een ondoordachte en vluchtige poging om wat centjes binnen te halen. Wellicht begrijpelijk, de tijden zijn niet voor iedereen makkelijk. Maar daardoor wordt het niet tot een goede film.

Aangename film van Audiard, wel behoorlijk anders dan zijn eerdere werk. Jonge Parijzenaren op zoek naar de liefde binnen een niet-alledaagse Parijse setting, namelijk niet de romantische binnenstad met al zijn bezienswaardigheden, maar ook niet de vervallen banlieues. De drie acteurs doen het meer dan prima, met vooral een opvallende Lucie Zhang als de ontwapenende Émilie. De verhaallijn met Merlant vond ik eigenlijk de minst interessante, vond dat gepest met dat filmpje ook te ver gaan met die hele collegezaal die daarin meegaat.. Erg fijne soundtrack ook, vooral het laatste (door Zhang gezongen) nummer Falling in Love Again komt wel in mijn playlist te staan.

Prima prent van Audiard, die ondanks zijn pensioengerechtigde leeftijd relevant blijft en de vinger aan de pols weet te houden met deze film over zoekende millenials in de grootstad.

Ik ben zelf een groot liefhebber van stadsfilms, en wie inzoomt op de keuzestress, seksualiteit, bindingsangst, onvervulde dromen en eenzaamheid van dertigers in de stad, krijgt mij vlot mee. De personages zijn in een losbandig leven op zoek naar betekenis en verbinding, geen nieuw thema maar Audiard weet het op een tamelijk lichtvoetige manier te brengen.

Ook leuk om een wat onbekendere kant te zien te krijgen van Parijs. Het is geen 'banlieue' in de betekenis die nu al enkele decennia aan de term kleeft voor veel mensen. Geen La Haine-achtige probleemwijk, wel een multiculturele voorstad buiten het overbekende toeristische centrum en waar binnenin de betonnen hoogbouwblokken veel eenzaamheid huist. Met elegante zwart-wit beelden weet Audiard deze micro-kosmos op een sfeervolle manier tot leven te brengen.

Ondanks dat deze film heel veel in huis heeft om mij overstag te doen gaan, was ik niet omvergeblazen door Les Olympiades. De vergelijking met Joachim Trier werd hier al gemaakt, maar die heeft voor mij toch een paar sterkere films (zoals zijn laatste 'The worst person in the world'). Ook het ietwat zoetsappige slot vond ik niet helemaal geslaagd. Niettemin een knappe film, goed voor 3,5*.

Als de liefde pas echt zal of mag gaan beginnen op een begrafenis en het verhaal eindigt met een gesloten deur, als bovendien het acteerwerk uitermate naturel personages op een geloofwaardige manier uit de doeken doet, met eveneens prachtig functioneel naakt, en niet al te platvloerse humor dan kijk ik terug op een heerlijke cinematografische onderdompeling. O ja, die grap van de zus van Camille mag niet onopgemerkt blijven: de grootste angst van mensen is spreken in het openbaar, de tweede is de dood, dus als men moet spreken tijdens een begrafenis zou men liever in de kist willen liggen. En, deze kleurrijke film was in zwart-wit geschoten.

Ik vond hem wel aardig geslaagd, al kan ik mij ook voorstellen dat mensen er minder mee hebben. Heb nauwelijks saaie momenten gezien, maar misschien had het nog iets ambitieuzer en grootser gemogen.

Overigens was ik na een paar minuten screentime al fan van Lucie Zhang.