Les Olympiades (2021)

Hier kan ik niet op wachten, benieuwd wat Audiard hiervan gaat maken!

Vanaf 6 januari 2022 in de bioscoop (Cinéart)

Wat een fijne film! Regisseur Jacques Audiard maakte al eerder heerlijke films als De Rouille et d'Os, Un Prophète en Dheepan. De trailer spreekt al meteen aan. De aanpak van zwart-wit is een echte meerwaarde. We volgen het relaas van 3 personages in Parijs die wat worstelen met zichzelf, niet goed wetend of ze op zoek zijn naar liefde, vriendschap of enkel sex. En wat de ene wil, gaat niet altijd op voor de andere. Heerlijke personages, ontroerende scènes en vooral visueel een parel voor het oog. Overweldigen doet het niet, maar ik heb er zeker van genoten en zonder twijfel is het een mooie film geworden.

Jacques Audiard grossiert in Césars. Zo ook met deze film, waarin jonge mensen in een anonieme nieuwbouwwijk uit de jaren 70 in het zuidoosten van Parijs niet alleen op zoek zijn naar genegenheid, maar ook naar zin in hun leven. Hun dagelijkse beslommeringen worden op openhartige wijze uit de doeken gedaan, waarbij zij elkaar nu eens aantrekken en dan weer afstoten.

Een mooie psychodrama, waarin prima geacteerd wordt. Zonder anderen te kort te willen doen vind ik vooral Lucie Zhang een openbaring. Ik vermoed en hoop dat ik die nog vaker ga tegenkomen.

Psycho drama van lik-me-vestje.

Mijn partner in crime kon niet echt uit de voeten met deze zwart wit rolprent. De totale leegte van de grote stad anno nu en de mens op zoek naar ongebonden sex, wat vertier en de zoektocht naar liefde. De film is erg Frans, hip, trendy, eigentijds en bij momenten ontroerend en grappig. Vooral de relatie tussen Amber en Nora is origineel uitgewerkt. Maar Lucy Zhang steelt de show als Emilie. Film om meerdere keren te kijken.

De eerste 'vrouwenfilm' van Jacques Audiard: Les Olympiades - VPRO Cinema

De laatste tijd lijken veel films uit te komen die het typische leven van millennials weergeven: ‘oudere jongeren’ van een jaar of 30 die (nog steeds) geen vastigheid hebben qua werk of relatie (dus ook nog kinderloos zijn), die daardoor ook een zekere fundamentele leegte of eenzaamheid ervaren en al dan niet onbewust hunkeren naar vastigheid zonder te geloven in romantiek (echte liefde), religie of andere idealen en daardoor maar wat voortsukkelen in het leven op de voet van ‘het leven is wat je overkomt terwijl je bezig bent plannen te maken’, resulterend in een chaotisch leven zonder taboes maar ook zonder doelen. Maar anders dan de meeste andere films over millennials vind ik deze film verrassend geslaagd en vermakelijk: niet alleen weet deze film heel treffend dat eigentijdse leven weer te geven, maar het houdt de kijker ook aldoor geïnteresseerd doordat het verhaal voortdurend kleine onverwachte wendingen neemt, precies zoals in het echte leven van millennials. Dat de hoofdpersonen uiteindelijk echte liefde vinden is misschien wat cliché maar de film weet je dermate mee te nemen in het verhaal dat je de personen en de film ook dat mooie einde gunt.

Prachtig geschoten, luchtige dramafilm. Een komedie eigenlijk, over de zoektocht van millenials naar liefde. Het meest heb ik genoten van de personages en hun interactie. De dialogen staan bol van cynisme en zijn als een façade om onzekerheid en eenzaamheid achter te verbergen. Dat komt erg goed uit de verf, maakt de personages levensecht en de film geloofwaardig. Fraaie prent!

De filosoof
Het stel dat ware liefde vond was Nora en Amber. Daar spatte de romantiek van af. Emilie en Camille vonden in hun eenzaamheid in elkaar een lotgenoot. Of dat leidt tot liefde vraag ik me af. Zo zag ik het althans. En daarom weet ik ook niet of ik die laatste scène (je t'aime!!!) wel zo geslaagd vind.

Op een subtiele manier sterker dan verwacht en oppervlakkig kan lijken. Inhoudelijk redelijk banale verwikkelingen en ontwikkeling maar hoe alles zich ontvouwt gaat fijnzinnig. Zo blijkt wat eerst een pratenneukenpratenneuken-film lijkt toch een stuk gelaagder te zijn. Sterk qua script dus maar ook qua regie, stijl en niettemin acteerwerk. Makita Samba is degelijk, Noémie Merlant geniet ik altijd van en Lucie Zhang is een natuurkracht op scherm.

Inhoudelijk weinig bijzonder maar qua uitvoering zeker bovengemiddeld. Onverwacht genoten; ik ben niet van de romantische dingen maar als het zo is als deze en Worst Person in the World, kan ik het best waarderen.

Léa Mysius en Céline Sciamma werkten mee aan het scenario van Les Olympiades. Ik vond dit zo'n film die goed is in de losse momenten en iets minder goed in de grote lijn. Het is inderdaad millenial-kunst (vergelijkbaar met Joachim Trier en Sally Rooney). Vormgeving vond ik prima, zoals we Audiard kennen, die weinig opheeft met statige shots of overzichtsbeelden maar het altijd bij en rondom de personages zoekt. Alle acteurs zijn goed op dreef, waarbij Lucie Zhang de grootste impressie achterlaat. Grappig ook, de tweede film in korte tijd die ik zie waarbij twee mensen in slaap vallen naast een scherm waarin ze videobellen met de ander (na The fallout). Hoe dan ook, prima film. Iemand een idee hoe we de titel moeten duiden?

Ze denken dat ze Olympische goden zijn maar blijken slechts na te jagen de leegte te vullen met wereldse en egocentrische afleidingen, eigenlijk op zoek naar ware liefde.

Ja, zou kunnen, ik zat eerst ook wat in die richting, maar volgens mij zou de titel dan Les olympiens moeten zijn geweest. Olympiade is meer de cyclus van vier jaar leidend naar een bepaald evenement. Misschien wil het zeggen dat de personages zich aan het voorbereiden zijn op het vinden van een doel ofzo, of dat ze in een tussenfase/wachtfase zitten van hun leven. Of dat alle ervaringen weerkeren, oftewel cyclisch zijn.

Ha! Soms zijn de dingen eenvoudig.

Whaha, okeeee, simple as that, dank je

Ik vind wat De filosoof vindt. Leuk om Jehnny Beth in een film te zien, die ken ik toch vooral van het poppodium. De soundtrack van Rone is ook smakelijk, die had wat mij betreft wel een wat grotere rol mogen krijgen.

Dit is echt de beste nieuwe film die ik in meer dan 10 jaar in de bios heb gezien, een beetje een kruising tussen twee van mijn favoriete films maar met een geheel eigen smoel. Enerzijds is dat Antonio's meesterwerk La Notte, vanwege het visuele aspect vooral. Maar veel meer nog doet dit denken aan Hou's hommage aan Ozu, te weten Kôhî Jikô, vanwege het tempo, de sfeerschets in de grootstad waar de stad zelf ook een hoofdrol speelt en het milieu waarin dit speelt. Niet het chique, maar zeker ook niet de banlieus.

Visueel is dit ding goddelijk. Beginnend met (en vaak terugkomend op) de abstracte vormen van de moderne hoogbouw (enkel in zwart-wit is dit zo naar voren te brengen), vaak gedrenkt in sfeervolle beelden van interieurs en verder vol leuke ideeën en vondsten (dat dansje na een goede seksbeurt!). Met drie enorme boeiende personages, allen toch wel buitenbeentjes, een heerlijke no-nonsense sfeer en realistisch aanvoelende ontmoetingen en vooral seks. De acteurs acteren enorm naturel en Lucie Zhang is een ontdekking. Zo'n subtiel lachje van blijdschap als ze net een appje heeft gekregen van een jongen die haar heft laten zitten maar weer contact opneemt, prachtig. De film kent iets van een verhaal, maar is veel meer zo'n schitterende sfeerschets van enkele personen in een gebied in een bepaalde tijdspanne. Dat alles ondersteunt door een zalige electronische soundtrack. Alles voelt als een film van een millenial die perfect de tijdsgeest raakt van dolende dertigers in een grote stad, maar de beste man mag al met pensioen. Razend knap.

La Notte en Kôhî Jikô staan nog een treetje hoger, maar ik heb deze twee keer in de bioscoop gezien en beide keren intens genoten. 5,0*.

In het 13e arrondissement, ook bekend als ‘Les Olympiades’, begint Émilie [Lucie Zhang] aan een kortstondige, seksuele affaire met Camille [Makita Samba]. Camille ontmoet vervolgens Nora [Noémie Merlant] en begint met haar relatie die gecompliceerd wordt wanneer Émilie ontdekt dat ze verliefd is op Camille. Nora’s leven neemt aan onaangename wending wanneer jonge man in een nachtclub haar verwart met webcamgirl Amber Sweet [Jehnny Beth] en ze besluit zelf contact met Amber op te nemen. Hoewel het in stijlvol zwart/wit is gefilmd gaat het over weinig meer dan over seks en de scheidslijn tussen fysiek verlangen en een liefdevolle relatie.

Slecht opgelet dan.

Artistieke en visuele mooie film van het leven van enkele dertigers in één of ander arrondissement rondom Parijs. Audiard heeft er een knappe lust voor het oog van gemaakt. Die zwartwitbeelden hebben vaak wel iets wanneer het optimaal wordt ingezet met fraaie beelden van de achterbuurten van de stad, maar eveneens van de mooie artistieke naakte lichamen van de protagonisten.

Les Olympiades werkt een aantal liefdesrelaties op zonder liefde, waarbij seksueel genot en 'friends with benefits' voorop lijken te staan. Het zijn ingesteldheden waarbij er een soort angst is voor binding, verantwoordelijkheid en sleur.

Ook de personages sloegen aan met een prima casting. Lucie Zhang doet het inderdaad voortreffelijk, maar Noémie Merlant en Makita Samba deden het erg goed. Het zit hem in die kleine elementen, de minieme veranderingen in het leven die dit verhaal zo authentiek en reëel maken. Fijn!

Een Franse dramafilm in zwart/wit met een momentje kleur voor Amber. Omdat het plot niet veel voorstelt moet het zwart/wit maar voor het beetje extra zorgen naast de erotische scenes. Uit het leven gegrepen zou ik van deze film zeggen. En dat is net het probleem: er zit niets vernieuwends in. Frankrijk is hier in ieder geval erg goed in.

Goeie film over een viertal Parijzenaren die op een romantische manier gelinkt zijn aan elkaar. De film lijkt ergens naartoe te werk qua verhaal, maar doet dat uiteindelijk niet echt. Maar er zijn genoeg mooie scenes en de personages komen goed uit de verf. Een fijn tempo, sfeervol in beeld gebracht met ook een fijne soundtrack.

De film gaat over "zijnskwestie", zinloosheid, doelloosheid, eenzaamheid, onthechting en NIET over seks. Seks is het gevolg daarvan , een drug, een escape ; "'een gevoel te hebben te leven ..te ZIJN."...

Kijk nog een keer...

Frankrijk heeft heel veel troosteloze banlieus , zoals Les Olympiades..grauwe hoge flats , op 20 meter van elkaar, waar met name kansloze allochtone jongeren wonen, maar ook Fransen.. Met name uit Afrika maar ook uit Azië, kortom alle werelddelen.. Ze zijn niet of nauwelijks opgeleid, spreken de taal niet goed en zullen nooit werk vinden. Criminaliteit viert hoogtij. drugs, overvallen, diefstal, moorden voor 20 euro. Nigerianen en Congolezen doen het nog voor 5 eurie.

Ook goed opgeleide , universitaire Franse jongeren vinden vaak geen werk. Met name in het Zuiden. Massaal trekt men naar Parijs in de hoop op een beter bestaan. Tevergeefs vaak. Ook zijn er vrijwel onbetaalbare huren. 1000 euro voor een twee kamer flatje is heel gewoon.

Deze film geeft niet de werkelijke situatie aan, maar houdt zich bezig met "'to be or not to be". Ca c'est la question....om in het Engels verder te gaan)... Een luxe probleem. De Afrikaan is docent ( de enige in Frankrijk denk ik...ja flauw..) en het meisje vindt (wel) werk. Ze slagen er niet in hun leven inhoud te geven , "'fullfilment".. en neuken in het rond onder invloed van drugs vaak..De film gaat dus niet over seks maar over "'Leegte en doelloosheid'.

Nu een film over werkloze ( allochtone) jongeren graag Audiard, , die het nog een paar graden moeilijker hebben.

Maar zo'n film mijden Fransen als de pest...dat weet Audiard ook wel..

O..de film ..Tja..."'kijkt makkelijk weg".

De film gezien, en het commentaar hier gelezen - niet in het minst dat van de filosoof - bekruipt me zoals wel vaker het gevoel dat de filosofie en antroposofie te ver van het leven af staan om hun mening daarover serieus te nemen.

Wat we zien in de film is vrijwel exact hetzelfde als wat in de banlieues van Amsterdam al sinds de jaren-80 ongeveer precies zo toegaat - of toch in ieder geval tot half jaren-0, toen ik daar vertrok. Maarja, dan klinkt het niet zo spannend natuurlijk. En dan komt er nog bij dat in vrijwel alle banlieues van Parijs het eigenlijk ook gewoon redelijk prettig wonen is, met een beetje begrip voor je buren. En dat gaat dus verrassend vaak best goed. Maar Les Olympiades is nauwelijks een banlieue, maar meer de up and coming hipster place to be, binnen de peripherique - en daarmee zet, bedoeld of onbedoeld, Audiard alle goedbedoelende antroposofen nogal stevig op het verkeerde been. Echt geen slechte wijk, en daarmee is dat als verhaallijn of motief dus ook gewoon meteen onzin.

De ledigheid van de millenial dus, maar dan zonder aanleiding of motief. Aan de huisvesting ligt het echt niet, ondanks wat we hier af en toe willen geloven - wie daar aan twijfelt mag voor alle argumentatie net als ik een jaartje of 12 op Uilenstede gaan wonen, daarna praten we verder. En net zo makkelijk ga ik me afmaken van het argument dat de jongeren in de film losjes omgaan met hun relaties en hun lichamelijke betrekkingen - dat was in mijn tijd nog wel een heel stuk losser, dat is dan het enige wat ik daar zo'n beetje over kwijt wil, afgezien van dat het in de film allemaal nogal geromantiseerd en probleemloos verloopt.

Van Audiard valt dit gedoetje me nogal tegen - als je het vergelijkt met zijn eerdere werk lijkt dit toch vooral op een ondoordachte en vluchtige poging om wat centjes binnen te halen. Wellicht begrijpelijk, de tijden zijn niet voor iedereen makkelijk. Maar daardoor wordt het niet tot een goede film.

Iedereen z'n mening natuurlijk maar jouw kritiek op de mijne kan ik niet volgen. Samengevat schreef ik dat ik het een goede film vind omdat hij heel treffend het doodgewone, eigentijdse leven weergeeft. Vervolgens betoog je dat ik ver van het leven afsta omdat - als ik je mening goed begrijp - de film niets bijzonders maar slechts het doodgewone leven toont ...

Hehe ja dat kan ik me voorstellen - zo helder is mijn betoog inderdaad niet. Ik moet het ook niet zo laat maken.

Waar ik in jouw mening op triggerde is de schijnbare causaliteit van vastigheid, kinderen, fundamentele leegte. Ik zie dat gebrek aan vastigheid en traditionele gezinnen 'als hoeksteen van de samenleving' veel meer als een vrij bewuste keuze van de millennial - deels ingegeven door de omstandigheden, vanzelf, maar toch. Vandaar.

Wat ik nog vergeten was ook is dat ik het best een mooie film vind in de technische zin - super mooie beelden, zeker. Het is vooral dat de nauwelijks verhulde maatschappijkritiek en de voor mij te ongefundeerde typering van de wijk me verkeerd schieten. Waarvan me nu eigenlijk pas te binnen schiet dat die misschien door Audiard nauwelijks zo bedoeld is - hij zal tenslotte prima weten hoe het daar is.

Aangename film van Audiard, wel behoorlijk anders dan zijn eerdere werk. Jonge Parijzenaren op zoek naar de liefde binnen een niet-alledaagse Parijse setting, namelijk niet de romantische binnenstad met al zijn bezienswaardigheden, maar ook niet de vervallen banlieues. De drie acteurs doen het meer dan prima, met vooral een opvallende Lucie Zhang als de ontwapenende Émilie. De verhaallijn met Merlant vond ik eigenlijk de minst interessante, vond dat gepest met dat filmpje ook te ver gaan met die hele collegezaal die daarin meegaat.. Erg fijne soundtrack ook, vooral het laatste (door Zhang gezongen) nummer Falling in Love Again komt wel in mijn playlist te staan.