Blonde (2022)

Een biografische film trekt mij nooit zo, omdat je de afloop meestal al weet. Laat dan op zijn minst de weg daar naartoe iets nieuws brengen. Iets wat je nog niet wist over die persoon. Maar deze film is - vreemd genoeg - bovendien gebaseerd op boek vol fictie, dus je hebt geen idee wat nu echt gebeurd is en wat niet. Wat heeft het dan voor zin allemaal?

En de persoon Marilyn Monroe interesseert mij bovendien ook niet.

Maar ja, ik heb ook een echtgenote. En die wilde hem graag zien.

En het viel niet mee. Wat me nog het langst zal heugen is de opvallende cinematografische stijl. Het is visueel erg interessant in beeld gebracht, zonder dat het echt overdadig wordt. Filters, wazigheid, kleur, zwartwit en vrij naadloze wisselingen. Het staat in dienst van het verhaal en is bedoeld om dit extra diepte mee te geven. En dat lukt wel.

Maar het verhaal is suf, fragmentarisch, selectief, verwarrend enzovoorts. Gewoon een beroerd scenario dat lang blijft hangen in de jeugd en daarna een enorme sprong maakt, een eerste huwelijk overslaat, niets vertelt over het feit dat Monroe zelf een productiemaatschappij oprichtte, enzovoorts. Ze komt over als een dom wicht. Na een half uur ben je die hijgerige fluisterstem ook helemaal spuugzat. Alsof je in 1993 aan het bellen bent met een babbelbox van Menno Buch.

Wel moet gezegd dat Ana de Armas het alleraardigst doet, en de film is ook niet zuinig met tietjes en tepels dus dat is altijd een plus. Het lijkt soms wel een Nederlandse film uit de jaren zeventig.

2 sterren