Blonde (2022)

Aardige film over een jonge vrouw die uitgroeit tot een beroemde filmster. Zeker geen doorsnee biopic (Marilyn Monroe wordt hier ook vrij eenzijdig neergezet). Fragmentarisch van opzet, langdradig en ook redelijk afstandelijk. Wel ziet de film er prachtig uit en ook de muziek is mooi. Ana de Armas weet misschien niet overal te overtuigen als Marilyn Monroe, maar zet wel een goeie rol neer.

De oscar voor beste actrice kan gelijk aan deze actrice gegeven worden!!

Ook verrassend dat dit een Netflix film is ik vind het echt een filmhuis film. Duister, best heftig en zeer aangrijpend deze film heeft me echt geraakt. Vandaar ook 5 sterren.

Ik ben vanaf kleins af aan een enorme fan van Marilyn geweest. Bijna al haar films gekeken en heel veel boeken over haar leven gelezen. Ik had daarom ook onwijs veel zin in deze film. Ana de Armas speelt Marilyn zeer goed, af en toe dacht ik even naar de echte Marilyn aan het kijken was. Echt super knap gedaan. Maar volgens mij praatte Marilyn wat minder hijgerig in haar privéleven. Ik vond de film heel mooi gemaakt. Zeker ook omdat er ook zwart wit scènes in zaten. En ik vond de filmscenes zoals Don't bother to knock, Niagara, Gentlemen prefer blondes en The Seven year itch, Some like it hot zo mooi uitgewerkt. Precies in de details nagedaan. Ook de fotoshoots echt petje af. Het is alleen niet echt een film waar je vrolijk van wordt, maar dat was het leven van Marilyn ook niet. En vond sommige scènes wat te langdradig. Daarom net geen vijf sterren. Maar zeker de moeite waard als je een fan bent van Marilyn Monroe. Ook al is veel fictie in deze film, de Marilyn fans zullen wel sommige stukken goed herkennen.

Overdonderend. Een intense trip en tevens een unieke cinematografische ervaring.

Een fenomenale Ana de Armas. Ik denk dat Marilyn Monroe's psyche en voorkomen akelig goed worden benaderd.

Ontwikkelt zich uiteindelijk tot een psychologische horror film, met hinten naar Lynch. Ook in het begin van de film de merkwaardige playboy vrienden die er uit zien als een eeneiige-tweeling.

Wanneer Monroe uiteindelijk de grip op de realiteit kwijt raakt, mede door haar pillengebruik (of misbruik), toont de film heel treffend vormen van derealisatie.

Een zeer treurige film, het is moeilijk om geen medelijden met Monroe te hebben. Monroe's angstschreeuwen dringen diep door in je ziel.

Het is duidelijk dat de film gebaseerd is op een boek en dat het deels fictie of tenminste speculatieve inhoud bevat. Dat stoort me niet. En sommige dingen zijn ook niet uit te sluiten dat ze gebeurd kunnen zijn.

"Fuck Marilyn. She's not here."

Over Marilyn Monroe weet ik nagenoeg weinig, dus deze biopic leek daarin uitkomst te bieden.

'Blonde' vertelt het roerige leven van Norma Jeane en haar alter ego, de immer stralende Marilyn Monroe. Door haar traumatische jeugd wordt zij al vroeg getekend voor het leven. Zo zie je hoe haar Hollywoodcarrière een enorme vlucht maakt, terwijl zij privé blijft worstelen met haar zelfbeeld. Wat een lijdensweg moet dat zijn geweest.

Andrew Dominik hanteert hier een artistieke stijl die niet altijd even lekker werkt; van kleur naar zwart-wit, het wisselen van aspect ratio en verscheidene perspectieven. Daarbovenop voelt de fragmentarische opzet vrij afstandelijk, waardoor ik als kijker nooit helemaal betrokken was. Wel zorgt het voor een opmerkelijke surrealistische ervaring.

Ik begrijp dat de film gebaseerd is op de gelijknamige roman. Derhalve vraag ik mij af wat er daadwerkelijk is gebeurd, gezien sommige gebeurtenissen wel erg gedramatiseerd of nep overkomen. Maar dat is denk ik wel vaker het geval met dergelijke films. Over Ana de Armas is in ieder geval geen twijfel mogelijk. Het is ontzettend knap hoe zij met volledige overgave zo een emotioneel complexe rol neerzet, chapeau.

Al met al een aardige biopic, maar jammer genoeg pakte het mij niet helemaal. De Oscar zie ik over een aantal maanden wel graag gaan naar de Armas.

3,0 Sterren.

Moeilijke film om te beoordelen. Dit is geen biopic, eerder een koortsdroom. Soms mooi dromerig, vaak echt veel te lang. Alleen al het einde, dat ging maar door terwijl de film al vaak had kunnen stoppen. Dat laatste shot ook duurt iets van een minuut, maar na 20 seconden was ik er wel klaar mee.

De Armas is goed. Ze weet heel goed Marilyn te zijn zonder een karikatuur te worden, al mist ze die typische uitstraling van de echte Monroe (en die is niet te acteren) en ze mist een script en film om in te excelleren. Dit is een collage van losse flarden waarin het moeilijk is mee te leven met de personen. De film liet me koud en de De Armas kon dat niet redden. Ik weet ook niet wat Dominik wil zeggen, want ik zie veel Monroe maar had aan het einde van de film niet het idee maar iets meer van haar te weten, ze blijft een raadsel. En als het gaat om gekte tonen, dan deed Polanski dat een stuk beter in de blauwdruk voor zulke films Repulsion.

Visueel mooi, maar ook enorm onevenwichtig. Dan weer breedbeeld, dan weer tv-formaat, dan weer zwart-wit (wel vaak prachtig contrastrijk zwart-wit trouwens, vergelijk dat met het saaie grijze palet van bijvoorbeeld Mank twee jaar terug) dan weer kleur, dan weer focus, etc. Maar ik kon er geen lijn in zien. Allicht zal het allemaal uitgedacht zijn maar ik houd er wel van dat zonder wetenschappelijk onderzoek al bij een eerste kijkbeurt te zien.

De film duurt ruim 2,5 uur en hoewel ik dat veel te lang vond (in 90 minuten had men het punt ook wel kunnen maken en dat had een sterkere film opgeleverd) en ik nogal wat kritiek heb gegeven en ik een enkele keer op de klok keek bleef ik toch kijken en echt verveeld heb ik me niet. En dat stuk montage van het bed naar de waterval verdient alleen al een punt. Dus naar boven afgerond nog een voldoende. 3,0*.

Blonde is een atypische biopic die niet zoals de meeste films in het genre een rise & fall weergeeft met een best of van liedjes of films, wat flashbacks en de nodige drama. De film gaat eigenlijk terug naar het overlijden van Monroe en de maker probeert in meer dan 2u weergeven hoe het komt dat één van de grootste filmlegendes uit de jaren '50 en '60 waar schijnbaar heel de wereld aan haar voeten lag, mentaal ten onder ging om eeuwig 36 te blijven.

Ana de Armas is schitterend in de titelrol. Ik dacht bij enkele scènes dat er archiefmateriaal gebruikt was, maar het is allemaal geacteerd. Het verhaal toont de harde kant van Hollywood. Sommige critici vonden de aanpak seksistisch en weinig respectvol. Maar was dat niet de omgeving waarin Norma Jean groot werd? Hollywood had niet altijd de grootste respect voor vrouwelijke filmsterren en er liepen wel meer figuren stijl Weinstein rond. In mijn ogen laat de film net goed zien dat Marilyn Monroe geen diva was met streken, maar dat haar leven eigenlijk constant een strijd was. Je moet Blonde ook zien als sfeerbeeld en niet altijd als pure feiten. Daar dienen documentaires voor. Al zal de waarheid niet ver gelegen hebben bij Blonde...

Ik zei al dat Blonde niet bepaald een typische biopic is en kijkers zullen ongetwijfeld ook verdeeld zijn. Misschien wat lang en iets te chaotisch, maar de film durft wel creatief buiten de lijntjes te kleuren. Ana de Armas is geweldig, net als veel andere acteurs. Cinematografie van Chayse Irvin en de muziek van Nick Cave & Warren Ellis zijn heerlijk. Je blijft soms wat op je honger zitten en de chaotische aanpak is soms ook een nadeel. Maar het is vooral een interessante en mooie film.

Mijn god, wat een afschuwelijk slechte langdradige film, de meeste hier zijn enorme fan, ik geef de meeste critici gelijk, dit is echt afschuwelijk slecht en het blijft maar duren. Ik kan de review van Filmtotaal alleen maar bijtreden. Een crue en potsierlijke benadering transformeert het icoon Marilyn Monroe

Overweldigend.

Kreeg online een hoop kritiek vanuit een internationale schaal, maar ik krijg dan ook vooral het idee dat het komt omdat de regisseur in het verleden iets heeft gezegd dat tegen het doel van de film leek te zijn. Hoe dan ook, ik trek me er niets van aan en geniet gewoon van de film zelf. En diezelfde film is behoorlijk sterk.

Je zou niet snel denken dat een film met een Cubaanse actrice in een Amerikaanse hoofdrol echt sterk uit gaat pakken, en in Dominik had ik eerlijk gezegd ook maar weinig vertrouwen. Wel een gestileerde, maar uiteindelijk vooral saaie regisseur. Met Blonde pakt hij echter behoorlijk uit, en trakteert ons op een visueel geperfectioneerde en complexe film die zich vrijwel uitsluitend focust op de tragedie van Monroe.

De Armas doet het sterk in de hoofdrol en levert gemakkelijk een prestatie af die maar weinig haar na kunnen doen. De film zelf is een soort biografie, maar dan vooral over de minpunten van haar leven. Het was hoe dan ook een tragedie, dus de keuze is begrijpelijk. Het levert wel een film op die je niet vrolijk zal maken, maar Dominik trekt dit vervolgens verder en levert een resultaat af dat me angstig, woedend en gestrest tegelijk maakte. Weinig films zullen het Blonde na kunnen doen.

Vrijwel elke scene heeft wat te vertellen en de film blijft boeiend tot de laatste seconde. De lange speelduur wordt nooit gevoeld en ik moet zeggen dat ik volledig werd meegesleept in het laatste uur. Dit is de film die Dominik voor mij op de kaart heeft gezet en van wat ik tot nu toe heb gezien mag het zichzelf vrolijk als beste film kronen uit zijn carrière. Positieve verrassing en Netflix kegelt zijn eigen niveau weer eens omhoog.

Overigens kan ik de onconventionele, dromerige vertelling alleen maar begrijpen. Dominik laat ons gewoon zien hoe Monroe zelf door haar leven ging, en dat was ook niet bepaald sober.

Aangrijpend portret van een van Hollywood's meest iconische sterren. Ana de Armas is werkelijk fantastisch in de hoofdrol, je vergeet na een tijdje dat je niet naar MM kijkt. Dat is bij de meeste biopics (ahum, Bohemian Rhapsody iemand?) wel anders. Van de bijrollen valt vooral Julianne Nicholson op als de labiele moeder. De scène dat ze met Norma Jean richting de vuurzee rijdt was prachtig en griezelig.

Blonde is een prachtig vormgegeven film, dan weer ingetogen en van Malick-achtige schoonheid, om dan weer over te gaan in een groteske nachtmerrie met verwrongen koppen. Ook de muzikale omlijsting mag genoemd worden, een erg sterke, sfeervolle score.

Vergeleken met het boek valt wel op dat er wel heer erg veel wordt weggelaten, zo gaan we vanaf het moment dat de kleine Norma Jean wordt achtergelaten bij het weeshuis (een aangrijpende scène, de actrice die de jonge Norma Jean speelt vond ik heel goed) direct naar haar eerste stappen in het sterrendom, en worden belangrijke gebeurtenissen zoals haar tijd in het weeshuis en haar eerste huwelijk overgeslagen. Jammer maar begrijpelijk gezien de lengte van de film.

Over het einde: in het boek wordt duidelijk dat ze wordt vermoord vanwege haar affaire met de president. In de film is gekozen voor een zelfmoord na het lezen dat de brieven van haar vader nep waren. Ik ben er nog niet over uit welk einde me beter bevalt.

Zeer uiteenlopende meningen over Blonde. Ik kan die deels wel begrijpen. Vooral op inhoudelijk vlak dan, want ik laat me vertellen dat deze biopic niet overeenstemt met het leven van Marilyn Monroe en dat het vervolgens beter is dit er totaal los van te zien. Technisch gezien daarentegen vond ik de film wel knap. Er wordt gegoocheld met diverse camerastandpunten, met slomo's, ... Ook de montage al dan niet met een vleugje hocus pocus was verre van slecht. Ik was wel niet goed mee met het constante wisselen van kleurgebruik naar zwartwit (en omgekeerd).

Wat we hier zagen was een getraumatiseerde vrouw die bezit was geworden van het (mannelijke) publiek, de managers, de filmwereld in zijn geheel. Het paradoxale was dat ze deze vrouw wou zijn, maar deze tegelijk verachtte. Het maakte haar groot en ze genoot van de aandacht, maar tegelijkertijd ging ze er totaal aan ten onder. Opmerkelijk was de scène met toneelschrijver Arthur Miller toen die verbaasd was dat ze haar mening kwijt wou én dat ze belezen was. Ook de scène met de dames die haar maquilleerden/kleedden vond ik interessant dat ze opwierpen "Elke persoon zou een ledemaat willen afstaan om jou te zijn. Wie wil nu niet Marilyn Monroe zijn?" Het Hollywood van toen was meer dan ooit een seksistische discriminerende wereld waar haaien genre Weinstein goed in gedijden.

Een geweldige performance van Ana de Armas overigens die een prima weergave neerzet van Marilyn Monroe. Adembenemend en misschien wel terug te zien bij de Oscarnominaties als beste vrouwelijke hoofdrol. Akelig ook om vast te stellen hoe ook zij psychisch en mentaal eronder door ging door de roem en de verwachtingen, mede gesterkt door haar reeds traumatische verleden die ze niet verwerkt heeft. Haar moeder enerzijds, maar ook haar afwezige vader. Vreemd ook dat ze haar echtgenoten aansprak met "papa", dan borrelt er toch iets in die geest tot het ooit knapt ...

Ook ik verwachte een biografische film, maar het blijkt meer een kunstzinnige film te zijn die net zoals Spencer over Diana fragmentarisch is, en meer een gevoel probeert over te brengen dan echt het leven van de hoofdpersone te vertellen. Dat smaakt goed, al zijn er bij deze film kanttekeningen te maken. Allereerst bevat deze film fraaie zwart/wit beelden, maar het is me totaal onduidelijk wat het idee is achter de keuze om de ene scène in kleur en de andere in zwart/wit te schieten. Hetzelfde geldt voor het formaat, soms in een 4:3 formaat, soms vol scherm, maar waarom op het ene moment het ene formaat en op het andere moment het andere formaat is me een raadsel. Verder is de film wel erg lang als het meer om een gevoel gaat dan om trouw het levensverhaal van Monroe te vertellen.

Voor de rest heb ik weinig te klagen. De beelden (ongeacht kleur of formaat) waren fraai, de sfeer is sterk en De Armas zet een ontzettend gelijkende Monroe neer. Ik las kritiek over haar Spaanse accent, wat ik zelf totaal niet heb kunnen horen. Verder begreep ik ook dat er nogal veel woede vanuit de pro-choice beweging was over een pratend embryo. Ondanks dat ik zelf pro-choice ben, vraag ik me af waar mensen zich druk om maken; het is in mijn ogen geen veroordeling van abortus, maar slechts een artistieke uitbeelding van iemand die moeite heeft met haar keuze tot abortus. Maar kennelijk mag dat ook al niet. In ieder geval deel ik die kritieken niet. 3,5*.

Matige biografisch drama. Het verhaal over Marilyn Manroe wordt getoond met wat aannames en feitelijkheden. De uitwerking is sterk wisselend. Er zitten een aantal fraaie scenes die er best in hakken. Maar aan de andere kant is het ook flink doorbijten want de film is behoorlijk saai. Een pittige zit die wat doorzettingsvermogen verlangt. Visueel is de film vrij artistiek met verschillende beeldgroottes, een afwisseling van kleur en zwart/wit en diverse manieren van filmen. Dit zal niet door iedereen even gewaardeerd worden. Het acteerwerk is verder dik in orde met een goeie rol van De Armas. Veelal taai maar soms heel fraai. 3.0

Merkwaardige film en tamelijk moeilijk om te beoordelen (voor mij althans).

Ik had er vooraf geen idee van dat er een hoop fictieve (of op zn minst speculatieve) kanten aan deze film zouden zitten en ik begrijp de Marilyn fans ook wel een beetje dat dit niet altijd een goed idee is.
Aan de andere kant stoorde het mijzelf als kijker niet zo omdat veel er van toch behoorlijk plausibel is binnen haar levensverhaal.
Maar bvb zo'n pijpscene met JFK is toch best raar.

Ook dat alle gekende real life personen dan niet bij naam worden genoemd is wel apart. Zanuck, Joe DiMaggio en Arthur MIller in je film stoppen op deze manier is best vreemd zo.

Ana de Armas is daarentegen wel fantastisch als Marilyn, veel beter nog dan ik vermoedde.
Voorts is de cinematografie inderdaad prachtig, maar het duurde mij allemaal echt wel wat te lang.
Wie weet doe ik er later wel een half sterretje bij.

Getraumatiseerd en hypersensitief. Zo zien we Norma Jeane hier. De gehele speelduur van Blonde gaat het om twee trauma's: de afwezige vader en de verloren kinderen (wat daar dan ook van waar mag zijn). Terwijl dat andere trauma, van de moeder, eigenlijk al snel vervaagt, vreemd genoeg.

Andrew Dominik kiest voor een nogal drukke aanpak, vooral in de cinematografie. Ik kon er weinig consistentie in ontdekken en het af en toe verbreden van het kader had eigenlijk geen impact. Er zijn natuurlijk best momenten, zowel verhalend als stilistisch, waarin Blonde interessant en geslaagd is. Maar het komt allemaal niet lekker samen. Het voelt als een allegaartje.

Misschien wel het grootste struikelblok voor mij, is de lijdzaamheid van Marilyn Monroe. Ze is in deze film gewoon een heel zielige vrouw. Waarom niet laten zien welke stappen ze zet om haar lot in eigen hand te nemen? Bijvoorbeeld, ze zit ineens in dat stuk van A. Miller, maar de aanloop daar naartoe laat Dominik weg, terwijl daar juist een stuk motivatie achter moet zitten. Pablo Larraín, de meester van de biografische film, zou dat volgens mij uitgelicht hebben. Bij hem worden Jackie Kennedy en Diana Spencer handelende vrouwen, die de druk en het keurslijf bekampen, de ene keer strategisch, de andere keer emotioneel. Zo krijg je ineens diepgang, in plaats van het lijdend voorwerp dat Dominik ons voorschotelt.

Ana de Armas acteert goed, hoewel haar gezicht mijns inziens niet zo'n sterke gelijkenis met Monroe heeft, maar het is ook wel een relatief makkelijke rol denk ik (want: het grote gebaar). Zeer expressief, met die oogbewegingen en zenuwtrekjes. Voor wat de film wil is het perfect, maar een rol voor de eeuwigheid is het wat mij betreft niet.

Uiteindelijk vond ik Blonde vooral een vermoeiende film, die ik uit noodzaak in twee stukken heb gezien. Er is zeker ruimte voor een andere biopic over Monroe. En het laatste dan nog, aangaande het waarheidsgehalte: de vermelding dat het een boekverfilming betreft had beter vooraf getoond kunnen worden, dan weet je als kijker direct waar je aan toe bent.

Zwartmakerij eerste klas, deze grondige poging om zowel de reputatie van Marilyn Monroe als de carrière van Ana de Armas om zeep te helpen. Het complexe levensverhaal van Norma Jean wordt teruggebracht tot het relaas van een naïef, behoeftig, dom blondje dat een seksueel speeltje is voor alle mannen die ze tegenkomt. Ook de reputaties van Charles Chaplin en Edward G. Robinson worden door het slijk gehaald in deze combinatie van feit en fictie die gedurende de eerste twintig minuten nog zo slecht is dat het leuk is, maar in de 150 (!) minuten die daarop volgen op één of andere manier steeds slechter wordt. Een volstrekt banaal en rampzalig scenario en een beginnende pornoregisseur had hier ongetwijfeld een betere film van gemaakt dan Andrew Dominik, die blijkbaar in de volstrekt ongefundeerde veronderstelling verkeerde dat dit zijn antwoord was op Citizen Kane en/of Schindler’s List. Veruit de slechtste biografische film die ik ooit heb gezien, al moet ik toegeven dat ik het na 50 minuten zo beu was dat ik maar een boek ben gaan lezen en zo nu en dan een glimp op het televisiescherm heb geworpen om bevestiging te krijgen van wat ik al binnen enkele minuten vreesde: dit is waardeloze bagger en hoogstwaarschijnlijk de slechtste film van het jaar. Dominik mikte mogelijk op Oscars, maar dit gaat hem de nodige Razzies opleveren.

Zoals wel vaker valt ook deze biopic over een geroemde filmster tegen. Als filmliefhebber vind ik het teleurstellend dat er amper aandacht is voor de films die MM gemaakt heeft. Daar zijn er toch heel wat bij die meer dan de moeite waard zijn, want behalve als sekssymbool wist zij zich ook als actrice in de meeste gevallen goed staande te houden. Jammer dus dat regisseur/scenarist Dominik vooral aandacht heeft voor de psychische problemen, terwijl er zoveel meer was in het turbulente leven van MM. Ana de Armas is streling voor het oog, dat weer wel.

De schaduwkant van het leven van Marilyn Monroe en zeker geen makkelijk kijkvoer. De claustrofobische cameravoering werkt opzettelijk behoorlijk verstikkend en door de nachtmerrie-achtige aaneenschakeling van narigheden kwalificeert de film zich eerder als horrorfilm dan als biopic. Regisseur Andrew Dominik brengt alles bijzonder overtuigend in beeld en trekt ieder visueel stijlmiddel uit de kast, daarbij geholpen door het eersteklas spel van Ana De Armas. Hier en daar vliegt de boel overigens wel behoorlijk uit de bocht, met name in de veel te expliciete seksscene met JFK. Uiteindelijk is de film veel te lang en niet overal even boeiend, maar als ontluisterend portret van een onstabiel en diep ongelukkig persoon is Blonde wel doeltreffend.

Een biografische film trekt mij nooit zo, omdat je de afloop meestal al weet. Laat dan op zijn minst de weg daar naartoe iets nieuws brengen. Iets wat je nog niet wist over die persoon. Maar deze film is - vreemd genoeg - bovendien gebaseerd op boek vol fictie, dus je hebt geen idee wat nu echt gebeurd is en wat niet. Wat heeft het dan voor zin allemaal?

En de persoon Marilyn Monroe interesseert mij bovendien ook niet.

Maar ja, ik heb ook een echtgenote. En die wilde hem graag zien.

En het viel niet mee. Wat me nog het langst zal heugen is de opvallende cinematografische stijl. Het is visueel erg interessant in beeld gebracht, zonder dat het echt overdadig wordt. Filters, wazigheid, kleur, zwartwit en vrij naadloze wisselingen. Het staat in dienst van het verhaal en is bedoeld om dit extra diepte mee te geven. En dat lukt wel.

Maar het verhaal is suf, fragmentarisch, selectief, verwarrend enzovoorts. Gewoon een beroerd scenario dat lang blijft hangen in de jeugd en daarna een enorme sprong maakt, een eerste huwelijk overslaat, niets vertelt over het feit dat Monroe zelf een productiemaatschappij oprichtte, enzovoorts. Ze komt over als een dom wicht. Na een half uur ben je die hijgerige fluisterstem ook helemaal spuugzat. Alsof je in 1993 aan het bellen bent met een babbelbox van Menno Buch.

Wel moet gezegd dat Ana de Armas het alleraardigst doet, en de film is ook niet zuinig met tietjes en tepels dus dat is altijd een plus. Het lijkt soms wel een Nederlandse film uit de jaren zeventig.

2 sterren

Wat een strontvervelende film zeg. Ik vind Marilyn Monroe erg interessant als sekssymbool uit de jaren 50 en 60 van vorige eeuw en omdat ik wel wat van haar weet, maar niet overdreven veel leek dit me wel wat. Bittere teleurstelling, want het is nauwelijks een biografie, maar een vage film vol fragmenten uit haar leven waar ze haar heel intens volgen alsof ze van begin tot eind in een soort drugstrip blijft hangen. Het deed me denken aan de film Spencer, die hetzelfde deed met Diana, ook al een vreselijke film. Deze manier van film spreekt me echt totaal niet aan en werkte al snel op de zenuwen. Daar kan zelfs de mooie en getalenteerde Ana de Armas (inclusief diverse shots van haar mooie borsten) niks aan veranderen.

Doodzonde dat een wereldwijd icoon hier zo als een dom, verward, seksueel meisje afgeschilderd moet worden. Misschien is ze daarmee wel bekend geworden, maar ze was meer dan dit. Doe mij maar gewoon weer een biopic op de traditionele wijze, waarbij ik me in kan leven en iets van iemands leven kan volgen. En dat mag ook best afwijkend gedaan zijn, zoals bij Elvis recent, maar daar had ik toen de aftiteling begon wel het idee meer over hem te weten. Bij Blonde ontbreekt dat alles. Afschuwelijke troep.

1*

Moeilijk.

Na een kwartier dacht ik een zware avond tegemoet te gaan: Andrew Dominik kiest voor een erg fragmentarische film. Ik fronste mijn wenkbrauwen bij het gedacht dat dit dan bijna 3 uur zou duren. Want Dominik houdt z'n stijl immers consequent aan. Tot mijn grote verbazing slaagt hij er wonderwel in om de speelduur korter te laten lijken.

Dat wil helaas niet zeggen dat ik kapot ben van Blonde. Men kiest er voor om een nogal labiel beeld van Marilyn Monroe (en haar omgeving) neer te zetten. Er gaat veel aandacht naar (seksueel en psychisch) misbruik. Ik weet niet goed wat daar van te denken. Of het nu waarheidsgetrouw is of niet, daar lig ik niet zo waker van. Ik weet alleen niet zo goed of zo'n opsomming van dergelijke gevallen, fragmentarisch aan elkaar geplakt, echt een goede film oplevert.

Ik blijf in mijn score daar dan ook wat tussen schipperen en ben vooral blij dat Netflix zo nu en dan toch films met een eigen smoel aanbiedt.

2,5

Voor mij is dit toch een van de beste films van het jaar. Ana de Armas zet de rol van het sekssymbool bij uitstek Marilyn Monroe perfect neer. Toen ze I Wanna Be Loved By You zong, dacht ik de echte Marilyn Monroe te zien. Als Norma Jeane had ze misschien iets minder hijgerig moeten praten, dat dan weer wel! De film weet heel goed de psychotische en getraumatiseerde geestestoestand van Norma Jeane neer te zetten door de bijzondere cinematografie: het wijzigen van het beeldformaat, kleur en zwart-wit beelden in elkaar doen overlopen, het gebruiken van een wazige kader enz. Hoewel deze film geen zuivere biopic is maar gebaseerd is op een fictieve roman, was ik toch de hele (lange) speelduur aangegrepen. Als enige minpuntje zou ik willen opmerken dat de papa issues en de gruwelijke abortusen wat teveel worden herhaald. Als kijker weet je het wel na een of twee keer. Volgens mij maakt men op het einde niet echt duidelijk hoe Marilyn aan haar einde komt. Het lijkt wel op zelfmoord, maar je ziet ook schaduwen van mannen in haar kamer staan, wat weer kan wijzen op een ingrijpen van de Amerikaanse geheime dienst. Tenslotte mocht de reputatie van de 'brave' president JFK niet worden besmeurd door zijn vrouwenloperij.

Onlangs de film Elvis gezien en je komt als kijker meer te weten over het leven van Elvis dan Norma Jeane in deze film. Dat komt ook door de vrije interpretatie van de regisseur die bij Norma Jeane meer de focus legt op het visuele aspect ( voortdurende afwisseling zwart/wit en kleur, vervormde beelden) en vooral op het traumatische levensverloop van Marilyn Monroe. De film krijgt veel kritiek dat Marilyn als hoer hier wordt afgeschilderd en dat bepaalde seksbeelden erover zijn, maar toch weten de trauma's van Marilyn alles te overstijgen. Misschien is de nadruk soms wat teveel, maar het laat wel zien wat de regisseur wil bereiken. Is het allemaal zo verlopen, is niet echt de grote vraag want de regisseur heeft duidelijk gemaakt dat deze biografie gebaseerd is op fictie. Kan dus bij fans niet in goede aarde vallen, wat ook te begrijpen valt. Wil je meer weten over deze legende, dan is de documentaire The Mystery of Marilyn Monroe: The Unheard Tapes 2022 zeker een aanrader waar je meer gaat weten over Marilyn en haar verschillende relaties. Hier in deze film wordt dit toch maar magertjes uitgewerkt en zeker de relatie met de president met daarbij de eventuele moord of zelfmoord als gevolg. Ana de Armas als Marilyn Monroe is op zich wel een verrassende keuze, maar eerlijk is eerlijk...een prachtige performance ! Zij maakt dat de twee uur en drie kwartier eigenlijk niet zo lang lijkt te duren. 6/10

Als cinematografisch essay kan ‘Blonde’ in theorie niet mislukken: welk spagaat scheidt Norma Jeane Mortenson van Marilyn Monroe? Hoe staat de mens tegenover zijn eigen mythologisering? Welke prijs betaalt het individu om iemand te worden in de ogen van het collectief? En is het divaschap überhaupt hanteerbaar, of wordt het door anderen gestuurd?

In zijn op de roman van Joyce Carol Oates gebaseerde film ‘Blonde’, suggereert Andrew Dominik dat Marilyn Monroe onvrijwillig tot sekssymbool uitgroeit. Hij legt het accent wel heel nadrukkelijk op een afwezige vadercomplex en psychiatrische genen aan moederszijde. Het getroebleerde, nimmer gewenste kind zoekt het macroklimaat van de schijnwerpers op, als surrogaat voor liefde die ze binnen de microkosmos van haar gezin nooit mocht ervaren. Dat smaakt behoorlijk voorgekauwd, al zit er vermoedelijk een kern van waarheid in.

Problematisch is niet alleen de nogal simplistische psychologisering van Monroe’s karakter, maar ook het gegeven dat Oates en Dominik de in nevelen gehulde biografie van het icoon wel erg vrij interpreteren. Van het binnenrijven van een eerste rol door zich te laten misbruiken tot het pijpen van de president: wie de feiten naleest, komt tot de constatering dat dergelijke aannames eerder speculatief dan waarschijnlijk zijn. Dat soort liberale omgang met het verleden is binnen de kunsten weliswaar gepermitteerd, maar wordt de toeschouwer dan niet beter attent gemaakt op het door en door gefictionaliseerde karakter van de vertelling?

Men zou kunnen zeggen dat de beeldtaal, waarin monochrome zwart-wittinten het leven van Monroe afscheiden van de reële persoon Norma Jeane, in de richting wijst van sfeer en fantasie boven een prozaïsche doctrine van de waarheid. Dominiks verteltrant is zeker intrigerend, en ze houdt het ongrijpbaar-legendarische rondom Monroe’s leven en werk deels in stand. Aangrijpend zijn de klemtonen op haar kinderwens en haar herhaaldelijke zelfdestructie ten aanzien van haar carrière, die haar nota bene almaar eenzamer maakt… Des te spijtiger echter dat ook de gegevens rond haar abortussen vermoedelijk (op zijn minst deels) verzonnen zijn.

Wat blijft er dan over van dit portret, dat uitgaat van een zeer zwakke identiteit op basis van een bijzonder zwaar infantiel trauma met een verslaafde en gestoorde moeder en een vader die nimmer kwam opdagen? Dat de mythe zich zo radicaal mogelijk moest en zou onttrekken aan dit drieste milieu is evident, en dat Monroe daarbij – net als haar moeder – uiteindelijk slechts een speelbal blijkt van zoiets goedkoop en inwisselbaar als mannelijke lust, is hoogst tragisch.

Het slotakkoord, waarin Ana de Armas’ frêle gestalte eindelijk een onwereldse rust vindt, is van een machtige en tegelijk ingetogen schoonheid. Dergelijke momenten laten zien dat hier een groot regisseur aan het werk is, zij het dat ‘Blonde’ zich verslikt in de onnodig aangedikte biografische verzinsels.

Wat een meesterwerk is dit zeg!!!!

Ik heb in geen jaren een film gezien die me met elke scène inspireerde. De regiekeuzes zijn fenomenaal, brutaal, 'in your face'. Het acteren van De Armas bij vlagen zo goed dat ik me regelmatig moest verzekeren dat ik niet naar originele opnames aan het kijken was.

De film kreeg het voor elkaar daar ik bij geen enkele scène wist wat me te wachten stond. Het is vooral een beklemmende nachtmerrie waar je naar kijkt. Een aanklacht tegen het monster dat "Celebrity Life" heet. Dat haar leven een hel was weet iedereen en ik geloof zelfs dat de 'creatieve vrijheid' hier nog best wel eens tegen zou kunnen vallen. Ik heb de hele film ademloos zitten kijken. Wat een lef!

5 Volle sterren van mij.