Don't Look Up (2021)

Ik ben compleet blanco deze film ingegaan en ik heb enkel wat buzz meegekregen rondom de film. De een vind het leuk en de ander vind het vreselijk.
McKay is een regisseur die zijn basis in het komediegenre heeft. Hij is van extreem onbenullige en absurdistische films (en serie) gegaan naar een drogere, satirische vorm van humor die subtieler zijn, maar wel ontzettend slim geschreven zijn. Met Don't Look Up stelt hij zeker niet teleur.

Het thema is ook erg lastig om de film te maken zoals die is geworden. Hoe kan je nou een grappige/komedie film maken over een onderwerp dat zo zwaar op de maag ligt als dit? Ik dacht in het begin nog dat dit een redelijk serieuze film zou zijn, maar zodra ze het Witte Huis instappen druipt de satire op de maatschappij waarin we leven en de kurkdroge zwarte humor van het scherm af. Het eerste uur is het flink lachen geblazen en je merkt dat iedereen ontzettend veel lol heeft in het personage die ze spelen. Het mooie aan Don't Look Up is dat het geen klassieke komedie is waarvan iedereen zich ook bewust is van het feit dat ze in een komedie spelen. Nee, iedereen gedraagt zich juist heel serieus en daar ligt de kracht bij een film als dit. Waar Ridley Scott bijvoorbeeld de mis in ging met het overacteren van Jared Leto in House of Gucci.

Van een Jennifer Lawrence die zich de hele film blijft afvragen waarom een generaal ontzettend gierig is tot aan het druk maken over compleet onzinnige dingen of de bipolaire Ariana Grande, terwijl er ook gasten in de tv show aanwezig zijn die het einde van de wereld willen aankondigen. Het is erg spot on, superdroog en misschien ook confronterend met hoe wij tegenwoordig leven en denken. Er spelen nog veel meer thema's. Krijgen de Jeff Bezosjes en Elon Musks van deze wereld teveel macht? Ook social media is ontzettend toxic en het imago is belangrijker dan daadwerkelijk problemen oplossen. Verder is het meest overduidelijke thema natuurlijk de klimaatrampen waarmee we kampen en dat alles tegenwoordig een hoax of fake news zou moeten zijn. Dit zit op allerlei leuke en scherpe manieren verwerkt in de film.
Waar het eerste uur echt ontzettend hilarisch is en ik vaak zat te lachen, kakt het middenstuk toch een beetje in. Wanneer DiCaprio en Lawrence eindelijk geloof worden neemt de film wat serieuzere tonen aan. Het is even een overgang dat wennen is, maar het draagt zeker bij aan het sterke gevoel dat de film oproept dat we als samenleving zijnde ook beter op elkaar moeten letten. Dat daarna de boel weer compleet misgaat en de film ook rampzalig eindigt draagt ook bij aan de film. Daarbij moet nog wel gezegd worden dat de film er ook best mooi uitziet. Er zitten ook een aantal big shots in vanwege het onderwerp van deze film natuurlijk en ook die zagen er overtuigend uit in de bioscoop.

Soms is het leuk om weer eens verrast te worden door een film. Geen verwachtingen hebben en balen dat je heel lang geen leuke komedie hebt gezien kan dus in deze kijkervaring resulteren. Don't Look Up is een ontzettend scherpe film geworden die heel veel problemen van dit huidige tijdperk op een pijnlijke, maar o zo hilarische manier neerzet.

4,0*

p.s. Blijf na de film nog even zitten, want er volgen nog een mid-credit en een after-credit scene die enorm grappig zijn.

"You want us to sit tight?"

Leuk voor Adam McKay dat hij zo een grote sterrencast voorhanden heeft, maar hij doet er jammer genoeg niet veel bijzonders mee.

Twee astronomen ontdekken per toeval een gevaarlijke komeet die recht op de aarde afstevent. Ze luiden onmiddellijk de noodklok en belanden zelfs in het Witte Huis bij de president. Waar je zou verwachten dat ze vanaf het begin serieus worden genomen, doet men er erg laks over.

McKay legt de satire er gelijk dik bovenop. Zowat iedereen reageert als een idioot en er wordt flink de draak gestoken met onder andere: social media, de politiek en de media. Tevens wordt er sterk gehint naar de klimaatverandering. In eerste instantie zorgt dit nog zeker voor een aantal leuke momenten, vooral door het absurdisme van het geheel.

Een dergelijk gegeven is prima voor een korte sketch, echter wordt dit gebeuren uitgerekt naar een kleine twee en een half uur. Naarmate de serieuzere kant wordt opgezocht begint het almaar te slepen. Zo een running gag met een hoge pief van het leger slaat helemaal plat. En waar Leonardo DiCaprio vaak een film kan dragen, vind ik hem hier niet helemaal goed uit de verf komen. Al zal laatstgenoemde vast komen door het rommelige script.

Al met al heeft 'Don't Look Up' een aardig concept, maar het wordt allemaal zo flauwtjes uitgewerkt. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een grappige scène.

Kleine 2,0 sterren.

Erg genoten weer. Niet het niveau Big Short, maar wel weer erg sterk. Snap dat sommigen de karakters wat te overdreven vinden. Had dat zelf eigenlijk alleen met Hill's karakter en dan eigenlijk vooral als hij in het openbaar moest spreken, daar laakte het wat qua geloofwaardigheid. Maar geweldige performances, veel humor en ook gewoon pakkend verhaal. Plus weer een ijzersterke montage.

Geweldige film, echt van genoten! Gelukkig alle zuurpruim commentaren genegeerd en toch maar gegaan. Het is gewoon een leuke luchtige komedie maar er zit ook zeker wel een boodschap achter. Terwijl heel de aarde in brand staat hebben wij het hier ook over Kim Kardashian en Max Verstappen. De film laat goed zien waar de prioriteiten van de mensheid liggen, wat extreem uitgedrukt uiteraard maar het maakt zeker wel een goed punt.

Fantastische rol voor Di Caprio wat mij betreft. Zoals al gezegd kwam Jonah Hill niet helemaal goed uit de verf, en persoonlijk ben ik ook geen fan van Jennifer Lawrence. Het is een mooi meid maar ik vind het gewoon geen goede actrice. Enkel in American Hustle was ze wel goed, voor de rest heb ik haar nog nergens echt zien schitteren.

Aanrader!

Wanneer zijn stagiaire Kate [Jennifer Lawrence] een nieuwe komeet ontdekt, berekent astronoom Randall Mindy [Leonardo DiCaprio] welke baan die komeet zal volgen. De conclusie: deze enorme komeet zal over iets meer dan zes maanden een einde maken aan het leven op onze planeet. Randall en Kate krijgen hulp van NASA in de persoon van Dr. Teddy Oglethorpe [Rob Morgan] die ervoor zorgt dat ze met spoed een afspraak hebben met President Orlean [Meryl Streep]. Wanneer die om politieke redenen besluit één en ander (nodeloos) verder te laten onderzoeken, lekken de wetenschappers het nieuws naar de media. Maar in de tijd van Social Media blijkt het onmogelijk om de ernst van dit nieuws over te brengen. In plaats daarvan worden Randall en Kate het middelpunt van een mediahetze in een scenario dat nadrukkelijk probeert een moderne variant te zijn op het meesterlijke Network (1976). McKay is echter geen Paddy Chayefsky (hetgeen overigens geen schande is) en wanneer het subplot waarin Kate haar eigen weg gaat is oninteressant en dus overbodig. Maar Lawrences komische timing is voortreffelijk en Streep, Jonah Hill (als Streeps zoon, een opzichtige steek in de richting van Melania Trump) en Ron Perlman leveren prima werk af. Mark Rylance steelt de film als Peter Isherwell, een aimabele, maar zichzelf behoorlijk overschattende multimiljardair die zich met de zaak bemoeit. En ja, ook hij is nadrukkelijk gebaseerd op een bestaand persoon.

De film is een satire op de hedendaagse maatschappij waarin we zo in de bubbels van de sociale media over het irrelevante privéleven van beroemde personen zitten dat we niet eens opkijken als er een relevant gevaar op ons af komt, waarin alles als entertainent wordt gebracht, waarin alles tot politiek wordt gemaakt met polarisatie en complottheorieën als gevolg in plaats van de feiten en het gemeenschappelijke belang voorop te stellen en waarin slimme zakenmensen zichzelf verrijken met data en algoritmen vermomd als wetenschappelijke of zelfs evolutionaire vooruitgang. De film is aldus een kritiek op in ieder geval de ontkenning van de klimaatverandering, het verlies van connectie met de werkelijkheid door virtueel connected te zijn en vooral ook op populistische leugenaars als Trump en bedrijven als Facebook die niet eerlijk zijn over hun ware intenties. De film is een oproep om de wetenschap en niet de machtsbeluste politici en geldbeluste zakenmensen te geloven en om uit de virtuele entertainment-bubbel te komen en echt met anderen te verbinden zodat een einde komt aan de huidige politiek die volkeren en individuen verdeelt en die onze ondergang kan betekenen (de film is zo ook een parodie op de rampenfilm en tegelijkertijd serieuzer dan de gemiddelde rampenfilm die slechts entertainment wil brengen). De film doet dat niet onverdienstelijk en bovendien op een aldoor vermakelijke wijze terwijl het nergens de diepte in gaat, maar dat is misschien kenmerkend voor een satire. Hooguit is de film wat lang(dradig) vanwege het gebrek aan diepgang maar als satire is de film zeker geslaagd.

Aardige film waarin het nieuws over het naderende einde van de aarde niet echt serieus wordt genomen. Een film over een aankomende ramp, maar zeker geen standaard rampenfilm. Deze satire ligt het er allemaal vrij dik bovenop en is aan de lange kant. Zeker wel grappig hier en daar, maar minder scherp dan The Big Short. Een cast met flink wat bekende namen.

Ik vond het buitengewoon middelmatig. McKay heeft jaren terug een stap gezet van oppervlakkige comedy naar iets scherpere satire, maar ik vind zijn eerste poging nog steeds de enige die daar echt in is geslaagd (Big Short). Vice was al minder en dat gebeurt hier gewoon opnieuw.

De satire is duidelijk aanwezig, maar absoluut niet scherp genoeg. Het is allemaal zo voor de hand liggend en gemakkelijk. Alsof het een lange SNL-sketch is (want McKay houdt, ondanks de serieuzere ondertoon, nog steeds van de gekke en onnodige pruikjes) waarvan alle scherpe kantjes zijn afgevijld..... dus eigenlijk een SNL-sketch. Edgy en bijtend, maar enkel voor degenen voor wie sarcasme een nieuw concept is. Amerikanen en satire zullen wel nooit de beste vrienden worden, er zijn er uiteraard die het kunnen, maar meestal zijn het missers.

Ik vind het prima dat banale, oppervlakkige, domme politici te kijk worden gezet, maar als het dan met banale, oppervlakkige, domme humor gebeurt, dan heeft het weinig meerwaarde. Denk dat een iets a-politiekere insteek beter had gewerkt. Focus meer leggen op de betreurenswaardige (sociale) media en politiek meer in de achtergrond in plaats van omgekeerd. Nu preek je enkel voor eigen parochie en dat is iets te gemakkelijk.

Soms heb ik het gevoel dat we het niet verdienen om te overleven als je ziet wat er allemaal om ons heen gebeurt. Wel ja, dat idee had ik dus ook bij deze film. Laat de boel gewoon ontploffen. Ik haal het niet, maar gelukkig mijn domme buurman ook niet. Fijne satirische film in de lijn van McKay’s andere films The big short en Vice. Een film die de draak steekt met de politiek, het medialandschap en de wetenschap.

Film die me een vermoeiende indruk gaf. Of eerder me een druk gevoel gaf. Niet dat het tempo van de film te hoog lag, zeker niet, want halfweg zakt hij wat in en duurt het allemaal wat te lang. Dit komt natuurlijk door de energieke personages, introductie van nieuwe karakters, de humor en de aanpak van de film met nieuwsflashes en een prima montage.

Absurd en overdreven, maar als je er langer bij stilstaat, niet zo geheel irreëel van hoe het zou kunnen verlopen als we hiermee geconfronteerd worden. Misschien wat meer plunderingen natuurlijk, maar dit is eerder een satire dan een puur apocalyptische film. Prima gedaan, maar ik miste toch de inventiviteit en scherpte die The big short wel meer had.

Adam McKay is bij mij een hit-or-miss regisseur. Zijn maatschappijkritiek uit het ondergewaardeerde meesterwerk The Dictator was geweldig, maar het stompzinnige bashen van Bush, Trump en Republikeinen in Vice trok ik maar matig.

Ook hier moet Trump het ontgelden. De parallellen tussen president Orlean en Trump zijn eindeloos. Showbiz politicus, omgeven door schandalen, het plaatsen van familieleden op belangrijke posten, domme keuzes, retoriek gericht op de onderbuik van de onderklasse, noem het maar op.

Toch is het goed te verteren omdat het wordt gebracht in een veel bredere context van maatschappijkritiek. Er komt werkelijk van alles aan bod, zoals het ontkennen van wetenschappelijk bewezen feiten (de komeet staat overduidelijk symbool voor klimaatverandering), sensatiepers, de enorme macht van big tech, het gebrek aan internationale samenwerking, blinde hebzucht en "poen boven fatsoen" om er maar een SP-adagium tegenaan te gooien.

Wetende dat Leonardo DiCaprio zich hard maakt voor behoud van bijv. het Amazone gebied is het niet raar dat hij is ingestapt in dit project.

De komeet hangt continu als een zwaard van Damocles boven de film. Dat je mensen vervolgens de ene domme keuze na de andere ziet maken, verhoogt de spanning en het ongemak bij de kijker nog verder. Een naargeestige ervaring, die echt binnenkomt.

Het einde is een komische noot die het toch nog wat luchtig maakt allemaal, zeker wanneer je de foto van president Orlean met Steven Seagal door het heelal ziet zweven. Ook hilarisch dat de overlevers allemaal stokoud zijn (maar wel steenrijk) en dus nooit een nieuwe beschaving zouden kunnen opbouwen. Geld gaat boven logica.

Het beste, en tegelijk meest angstaanjagende, aan de film is dat de satire, hoe absurd de situaties in de film ook overkomen, niet eens ver bezijden de waarheid is.

Kers op de taart: DiCaprio doet nog even een enorm groteske monoloog zoals alleen hij dat kan.

4,5 sterren

Drama - SF - komedie - parodie - speelfilm - rampenfilm - documentaire - …

Kan geen label plakken op deze bizarre film. Is hij nu geniaal of niet? Vind het alvast een unieke ervaring. Verhaal: komeet zal op aarde neerstorten en alles vernietigen. Dit typische verhaal wordt op een dergelijk speciale manier weergegeven dat het cliché niet meer zo saai en cliché meer is. Door deze originele sfeer kan ik het niet kan thuisbrengen wat betreft filmgenre. En eerlijk, deze speciale ervaring verveelde niet. Leonardo is back in een topprestatie en wat ben ik blij om Jennifer nog eens terug te zien. Topprestaties van alle acteurs, ook Meryl Streep, als vrouwelijke president van Amerika mocht er zijn. Kortom een apocaliptische film met een speciaal sausje. Verwacht echter geen special effects. Deze moet het hebben van dialogen en een ‘boodschap’ naar wat de politiek zich echt mee bezig houdt… Ook de aparte en soms snelle cut scènes om randinfo over verhaal mee te geven dragen bij tot de unieke ervaring. 4* omwille de speciale sfeer

Is me wat tegengevallen. Satire over alles, maar daarmee tandeloos. Ook teveel in de Amerikaanse situatie geworteld, met name op het gebied van politiek en talkshows. Ik snap het wel maar het voelt soms wat makkelijk aan en is ook geen humor die écht schuurt of pijn doet. (Dit is vaker het geval bij (Amerikaanse) satire, zie ook de aflevering van Malcolm Gladwells onvolprezen podcast 'Revisionist history', The Satire Paradox - Pushkin, allemaal gratis te beluisteren).

Anderzijds is Don't look up wel een ambitieuze film, die naast komedie ook een maatschappelijke schets wil bieden en daarbij allerlei zaken belicht. Er zit ook genoeg in dat werkt of grappig is. Ik vond de combinatie van DiCaprio en Lawrence prima, Chalamet weet er ook weer wat van te maken, wonderlijk genoeg. Streep is wat mij betreft de miscast hier, nergens geloofwaardig en ook niet leuk. Eén van de beste grappen is eigenlijk het motto direct aan het begin (en als ik dan mijn twee andere favoriete grappen ook meteen even noem: de perfect getimede molly's van de chief of staff in de situation room en Ariana Grande die zoetgevooisde fraseringen aanbrengt als ze zingt dat we allemaal gaan sterven, whaha, overigens vond ik de rest van haar rol totaal overbodig).

Kortom: wat tegenvallend, hoewel niet zo slecht als sommigen willen doen geloven.

PS. Dit nummer heeft niks met de film te maken, maar ja, de band heet wel even 'The comet is coming', dus check het desgewenst uit: summon the fire!

Zeer te spreken over deze aanklacht tegen de huidige hypocriete maatschappij. Geweldig hoe treffend de overdrijvingen blootleggen wat mensen drijft.

Onderhoudend.

Ik ben niet zo'n fan van Adam McKay's satires. In zekere zin zijn ze pretentieus, al kan dat een neveneffect zijn van iets maatschappelijks aan de kaak te willen stellen. In ieder geval maakt hij het zich met Don"t Look Up erg gemakkelijk. Het is meer komedie dan dat het echt scherp wil zijn, hoop ik. De kritiek zie je mijlenver aankomen en zijn vooral ook makkelijke inkoppertjes. Ze dienen wel gewoon keurig hun doel: Don't Look Up is best grappig. Het kijkt allemaal vlot weg en van de grote sterrencast is het de schitterende Mark Rylance die de meeste indruk maakt. Geweldig typetje. De rest schippert tussen best goed (Leonardo DiCaprio) tot gênant niet-komisch (Meryl Streep).

3

Als satire helaas niet zo scherp als ik had gehoopt, maar vanwege de goede cast toch de moeite waard, ondanks de lengte.

Fijn dat Leonardo DiCaprio en Jennifer Lawrence de hoofdrollen hebben. Zij hebben nog een beetje diepgang, binnen dit universum van leeghoofden. Hoewel die diepgang gedurende de film als sneeuw voor de zon verdwijnt wanneer ze verder in het nauw komen.

Die scènes over het laten betalen van het drinken in het Witte Huis waren leuk.

Als satire had het nog allemaal wel wat pittiger gemogen. Al heeft het oppervlakkige en onnozele hier ook wel z'n charme. Het had ook wel een film van Alexander Payne kunnen zijn, die met Downsizing een soortgelijke satire maakte.

Het kolderieke overheerst. Cate Blanchett zet overtuigend zo'n leeghoofdige tv-presentatrice neer.

Die goeroe van dat techbedrijf is wel een heel eng jeukfiguur. Brrr... Wel knap gespeeld.

Meryl Streep lijkt in deze film wel op Anastacia haha.

Verder vrij voorspelbaar. Niet echt veel diepgaander dan Armageddon.

Parallelen met hedendaagse thema's zijn te maken, maar voelen wat geforceerd en gemaakt aan, net als het televisieprogramma in deze film.

Ik hou wel van films die aan satire doen en vooral de maatschappij een spiegel voor houden, maar dat neemt niet weg dat Don't Look Up deels vrij sterk is, maar ook wel de plank mis slaat. We volgen Leonardo DiCaprio en Jennifer Lawrence die hebben ontdekt dat een komeet de aarde een half jaar later zal verwoesten, maar wanneer ze dit kenbaar maken bij de autoriteiten worden ze zo ongeveer uitgelachen en neemt niemand het serieus want hun eigen leven is veel belangrijker. Het is een vrij idioot scenario, maar best leuk uitgewerkt.

Natuurlijk zijn dit verwijzingen naar de klimaat en corona crisissen waar overheden en bevolking lange tijd net zo hebben gereageerd. De president (Meryl Streep die ik al jaren irritant vind maar hier haar rol wel aardig speelt) doet er vooral grappen over maken en maakt zich drukker over haar herverkiezing (het is moeilijk om bizarrer over te komen dan Donald Trump in zijn presidentsschap echt heeft gedaan) en op tv bij dagelijkse opinieprogramma's moet alles vooral gezellig zijn en telt een nare boodschap als deze niet. Ook de latere reddingspogingen zijn maar halfslachtig. Dit is allemaal wel leuk gedaan, maar de film neemt in het tweede gedeelte wel in kracht af omdat de makers alles maar blijven herhalen. Met bijna 2,5 uur duurt het allemaal veel te lang om te boeien tot het einde. DiCaprio en Lawrence doen het best leuk, al vind ik dit wel een minder opvallende rol van beiden.

Wel credits voor de film met de laatste 20 minuten als het dus toch allemaal fataal af is gelopen met de verwoesting van de aarde, dat overigens sterk in beeld komt. En ik heb oprecht moeten grijnzen over de after-credit scène waar Meryl Streep door een dino-achtig beest op word gepeuzeld haha. En helemaal op het einde blijkt haar zoon nog eens de laatste overlevende op aarde te zijn. Ik weet niet zo heel goed wat ik met de film moet, maar het is ieder geval de moeite van het kijken waard. Hopelijk leren mensen iets van de boodschap. Maar als film had ik er meer van verwacht.

3*

Heerlijk sarcastische film met een topcast. Het is eventjes wennen of de film kleur bekent in het genre hokje waarin hij thuishoort. Dat doet hij echter niet. En dat werkt opvallend goed.

Uiteraard ligt de maatschappijkritiek er metersdik bovenop. Geen dubbele laag. Geen moeilijkdoennerij. Nee, gewoon ubersarcastisch en enorm zwart wit gebracht. Maar zeg nou zelf; de treurnis waar Don’t Look Up de draak mee steekt leent zich er nu eenmaal uitstekend voor.

Niet verrassend steelt DiCaprio de show. Want ondanks de moraal en humor is het ook enorm genieten van zijn ongemakkelijke personage en hoe goed Leo die neerzet. Ook Rylance is echt het vermelden waar. Heel sterk.

4,0*

Heel aardige film in wat het wil doen. Eigenlijk kun je het amper satire noemen, het is alleen dat de gebeurtenissen en personages maar een klein beetje dikker zijn aangezet dan de realiteit. Het gaat dan misschien in real life niet over een komeet (want daarover zal qua ernst en waarheid weinig discussie zijn als het zich aandient) maar maak er klimaatverandering, de covid-pandemie of andere polariserende kwesties van en je hebt exact wat er nu in de wereld gebeurt. Het trieste is dat we met Trump, wappies, nepnieuws, social media en enge kapitalistische techfiguren als een Mark Zuckerberg (of vul maar iemand in) eigenlijk allang in een situatie beland zijn die zich kan meten met deze film.

Daarom misschien ook dat het allemaal wat te lang doorgaat, als kijker heb je al een tijdje door hoe het zit, en dan komt de film in een wat slepend middenstuk terecht waarin er net wat te weinig nieuws gebeurt. Het einde is dan wel weer leuk. Het scheelt dat je ook daadwerkelijk de destructie van de hele wereld ziet, waar andere films zoiets meestal klein houden of niet eens laten zien (of meestal komt het niet eens zo ver natuurlijk).

Het laatste credit-stukje had van mij dan weer niet gehoeven. De hele film is best nog redelijk realistisch, maar met zoiets til je het dan net weer het absurde in waardoor je je eigen satire teniet doet.

De sterrencast is uiteraard leuk, Meryl Streep is weer eens onuitstaanbaar, en Leonardo DiCaprio kan in navolging van Jason Belfort en Calvin Candie weer eens lekker uit zijn dak gaan. Ook erg komische (over de top) rol van Mark Rylance. (En Cate Blanchett bijna onherkenbaar!)

Vermakelijke film, alleen net wat te lang. Zitten soms wat irrelevante scènes in die best op de montagetafel hadden mogen sneuvelen (en hoewel ik Timothée Chalamet altijd graag zie was zijn rol echt nergens goed voor).

3,75*

Een quirky comedy, zo zou ik dit omschrijven. Met een aantal sterke grappen, vooral door de uitingen en gedragingen van een uitstekende Leonardo diCaprio, die als ietwat neurotische professor leuk uit de hoek komt. Hoewel ik het eerste deel van de film nog aan het aftasten was naar wat voor film ik zat te kijken, was dat deel wel het leukst. Enkele rake observeringen over hoe de media en politiek zaken uitlichten en hoe de bevolking daarop reageert. Met wat gevatte dialogen of opmerkingen.

Maar ook vond ik niet alles goed uitgewerkt. Een aantal grappen en personages werkten gewoon niet. Quirkiness is leuk als het een goede grap oplevert, maar alleen quirkiness is niet voldoende. Een beetje dezelfde stijl als McKay's Ron Burgundy-films; ik snap ergens wel wat de bedoeling was van een scene, maar het is dan gewoon niet grappig genoeg.

Vaker was het echter gewoon de onsamenhangendheid van de scenes, wat rare sprongen in de tijd die matig uitgewerkt waren en enkele onnodige personages die wel screentime kregen maar geen wezenlijk onderdeel van het plot uitmaakten.

Dat maakte dat de film af en toe inkakte, met subplotjes die niet zo relevant waren. Ook duurt het (mede daardoor) allemaal net iets te lang, had een stuk korter gekund.

3,5*

Verwacht geen dijenkletser maar een satirische kijk op de polarisatie en media waar wij vandaag de dag mee te maken hebbe. Blijft tot het eind onzeker hoe het afloopt maar dat is ook niet het doel van de film. Leuke film maar op een gegeven moment wordt het wat langdradig.

Wat een verschrikkelijke tegenvaller. Hoe is het mogelijk om met een top cast zo’n belachelijke film te produceren. Het zal aan mij liggen, maar de humor is beschamend slecht. Het verhaal klinkt best oke, maar dit wordt van top tot teen volleding verpest. Na een uur deze film afgezet.

Een serieuze satire, althans een satire die best serieus genomen mag worden.

Het verhaal lijkt een grappige Armageddon re-make te worden totdat je realiseert dat dit belachelijke scenario een spiegel van de samenleving is.

Een Steve Jobs personage die de Donand Trump achtige presidente in zijn macht heeft en zelfverrijking goed praat door het te vertalen naar een humanitaire onbaatzuchtige actie voor de mensheid. Net als in de gewone wereld.

Het laat zien hoe oppervlakkig en egoïstisch we zijn en dat we allemaal, meer dan we lief hebben, beïnvloedbaar zijn door oppervlakkige media iconen.

Het einde van de film wordt prachtig en treffend in beeld gebracht en laat zien dat we rijker zijn als we die rijkdom samen delen dan individueel bij elkaar aan het graaien zijn.

Deze serieuze boodschap wordt afgetopt en overgoten met een heerlijk satirisch sausje.

Kortom, er wordt versneld in beeld gebracht wat er echt gebeurd met de aarde zoals op de wijze waarop we nu omgaan met het milieu.

Best een vermakelijke film

Nog nooit, op "Dr. Strangelove (1964)" na dan, was het einde van de wereld zo schrijnend en grappig tegelijk en het eerste dat opvalt aan "Don’t Look Up" is de bizarre cast. Het is een waar sterrenensemble te noemen. De hoofdrollen worden vertolkt door Leonardo DiCaprio (met bril en baardje en hij zag er ook pafferig uit) en Jennifer Lawrence en de laatste schitterde de laatste jaren voornamelijk door haar afwezigheid in Hollywood. Naast die gigantische hoofdrollen zijn ook personages weggelegd voor andere bekende acteurs, actrices en muzikale artiesten zoals Jonah Hill, Ron Perlman, Hollywood star boy Timothée Chalamet (die ik laatst in de bioscoop nog zag schitteren in "Dune: Part One (2021)"), Meryl Streep, Cate Blanchett, Melanie Lynskey, Ariana Grande (met haar lompe en onverwachte uithaal naar DiCaprio’s karakter) en Kid Cudi.

In "Don’t Look Up" ontdekken twee wetenschappers, te weten Dr. Randall Mindy (Leonardo DiCaprio) en Kate Dibiasky (Jennifer Lawrence) een komeet ter grootte van vijf tot tien kilometer. Kate Dibiasky ziet de komeet als eerste en Dr. Randall Mindy rekent uit dat zij over zes maanden verwoestend zal inslaan op de aarde. Maar hoe overtuig je een Donald Trump-achtige regering, met Janie Orlean (Meryl Streep) als president, en een maatschappij die liever naar reality-sterren kijkt ervan dat er een "planetkiller" aankomt?

Regisseur Adam McKay, die eerder in het sterke en vermakelijke "The Big Short (2015)" de financiële crisis van 2008 al op de korrel had genomen, geeft met "Don’t Look Up" een snijdend commentaar op de klimaatcrisis en de gepolariseerde en opportunistische wereld waarin we nu leven. Deze lang durende (circa 140 minuten en dat inclusief twee extra scènes) Komedie / Drama film over het einde van de wereld wordt af en toe wel een klucht, maar altijd één die bijt en serieus genomen wil worden.

Het verhaal van "Don’t Look Up" is op het eerste gezicht vrij simpel en zeker niet origineel (denk bijvoorbeeld aan "Meteor (1979)", "Armageddon (1998)", "Deep Impact (1998)" en "Melancholia (2011)"), maar de humor in "Don’t Look Up" is best geslaagd. Vooral wanneer Jonah Hill in beeld is, verschijnt er eigenlijk direct een lach op het gezicht. Jonah Hill speelt Jason Orlean, de stafchef van president Orlean, oftewel zijn moeder en beiden rollen zijn overduidelijk geschreven met de Trump administration in het achterhoofd. Het is te merken dat Jonah Hill helemaal thuis is in deze komische rol, die op bepaalde momenten doet denken aan zijn rol als Donnie Azoff in "The Wolf of Wall Street (2013)".

In die film speelde Leonardo DiCaprio de hoofdrol en in "Don’t Look Up" speelt hij samen met Jennifer Lawrence de hoofdrol en dat als twee astronomen die gaandeweg steeds meer in zichzelf en in elkaar gaan geloven. Het was zeer komisch om te zien dat ze op stel en sprong met een legervliegtuig naar Washington werden gevlogen, waar ze dan anderhalve dag moeten wachten omdat de president druk is met de imagoschade door een naaktfoto van een senator Of wanneer ze eenmaal mogen aanschuiven bij het nieuwsprogramma "The Daily Rip" (met o.a. Cate Blanchett in de rol van talkshowhost Brie Evantee), waar er bij de opening gelijk gevaagd wordt aan hun:

"Welkom in de show. Mag ik jullie één ding vragen? Ik moet het weten. Is er leven daarbuiten?"

Waar ze zich op het begin nog erg laten overrompelen door het hele mediacircus dat rond hun personages ontstaat, portretteren ze een prachtige ontwikkeling in hun personages totdat ze werkelijke personalities zijn.

Een ander personage in "Don't Look Up" is miljardair Peter Isherwell, eigenaar van het gigantisch techbedrijf BASH, en hij wordt sterk gespeeld door Mark Rylance, waarbij ik in eerste instantie nog dacht dat het Billy Bob Thornton was vanwege zijn stem. Peter Isherwell is min of meer een combinatie tussen Steve Jobs, Elon Musk en Mark Zuckerberg. Hij ontwerpt eigen telefoontjes (die je emoties, stemming en verlangens kunnen uitlezen), maar zit ook in de ruimtevaart. Peter Isherwell is tevens de grote schurk in het verhaal, omdat hij zich pas voor de komeet gaat interesseren als er enorme voorraden zeldzame aardmetalen in blijken te zitten die essentieel zijn voor de productie van zijn mobieltjes.

Mark Rylance speelt dit personage zo overtuigend dat je aan het nadenken wordt gezet over hoeveel macht zo’n persoon eigenlijk heeft, terwijl de acties die daarbij horen niet echt corresponderen. Uiteraard trekt "Don’t Look Up" het weer naar een compleet uiterste, maar het geeft wel continu stof om over na te denken.

De kleine rol van Ron Perlman als piloot Benedict Drask, met een verleden (schreeuwt tegen kinderen en beledigd ze), van de spaceshuttle was ook leuk en hetzelfde geldt natuurlijk voor de over-the-top rol van Meryl Streep als president, die op een hilarische manier aan haar einde komt op een andere planeet. Er wordt sowieso goed gespeeld door de gehele sterrencast (die zichtbaar ook veel plezier hadden in hun rollen en met elkaar) en "Don’t Look Up" zit ook vol met geweldige dialogen. Visueel (zo werd er o.a. gefilmd op het slagschip USS Massachusetts) gezien mocht de film er ook wezen en verder zit de film vol met intelligente humor en ook zitten er talloze kleine referenties in, die de film zelfs de moeite waard maken om nog een tweede keer te bekijken om het allemaal goed te kunnen begrijpen. "Don’t Look Up" bevat in ieder geval genoeg stof tot nadenken en het is het soort van film dat je even moet laten bezinken.

Hoewel veel dingen uit de film echt zouden kunnen gebeuren, is "Don't Look" een surrealistische film die leunt op een indrukwekkende sterrencast en daarvoor alleen is het al waard om deze Komedie / Drama film te bekijken. Het is fijn om na jaren van afwezigheid Jennifer Lawrence (ik vond haar overigens wat lijken op Juliette Lewis) weer te zien schitteren, maar de spotlight wordt duidelijk gestolen door fantastische bijrollen van Jonah Hill, Mark Rylance en Timothée Chalamet (verschijnt wel pas na circa 80 minuten voor het eerst in het verhaal). De humor komt in ieder geval goed uit de verf en de onderliggende boodschap iets minder.

Normaliter probeer ik dit soort Netflix rotzooi te vermijden. Het doet de cast bij lange na geen eer aan. However, op zichzelf staand is dit best een goede film en een reflectie van de huidige maatschappij. Daarom kan ik deze toch waarderen hoewel ik eigenlijk alleen maar gelokt ben door de cast. Leonardo speelt uiteraard weer een erg goede rol met enkele specifieke uitspattingen. Leuke film, niet zoals al het andere Big Mac menu gehalte dat Netflix produceert.

Onevenwichtige, rommelige en veel te lange media-satire, afwisselend scherp en platvloers. Een hier sullige DiCaprio en maffe Lawrence zijn prima in de hoofdrollen, maar de rest van de cast loopt rond als een kip zonder kop en lijkt niet te beschikken over een script. Het heeft zo zijn momenten, de film begint en eindigt sterk, maar wanneer een lang uitgesponnen en veel te serieus in beeld gebracht optreden van Ariana Grande zich aandient loopt de boel definitief van de rails. Van regisseur Adam McKay mag je inmiddels toch wel iets beters verwachten.

leuke luchtige remake van melancholia.

half uur te lang

leuke metafoor voor de huidige zeer onterechte corona angst en onze slechte regering en evil big pharma

Een leuk inkijkje in wat ons te wachten staat als er daadwerkelijk een komeet op onze Aarde afstevent.

Wel een dikke ster eraf voor de overbodige en irritante Ariana Grande die niet eens haarzelf speelt.

Mannekes en ook vrouwkes dit is in één woord een gigantische flut film.

Verder niks aan toe te voegen. Al het andere is al zeer uitgebreid verwoord.

En oh ja, moet nog een cijfer geven: halve punt en dat is nog teveel, bij deze

Er is al veel geschreven over de film met de nodige analyses er bij. Het zegt alvast veel over de impact van zo'n film. De link met klimaat en antivaxers is dan ook niet ver weg. De film is een satire op de aanpak ervan, maar tegelijk voelt heel veel ook iets al te realistisch aan. De grens tussen satire en werkelijkheid is soms vaag.

Over het algemeen best wel een boeiende film, maar helaas iets te lang en niet scherp genoeg om echt groots te worden. Het is net als de doorsnee blockbuster rampenfilm ook hier allemaal Amerika wat de klok slaat. Maar het wil duidelijk een luchtige en toegankelijke film zijn. Misschien ook goed dat een film als dit zo een breder publiek aantrekt. Maar door te mikken op een breder publiek, mist de film wel de echte scherpte.

Gewoon goed.

Don't Look Up plaatst zichzelf precies in een positie die bijna niet te bekritiseren valt, tenzij de film je beledigt uiteraard. En dat zal vast wel gebeurd zijn, want deze film tikt zoveel soorten groepen op hun achterhoofd dat enige vorm van controverse bijna niet uit kan blijven. Uiteraard ook perfect gekozen met de huidige coronacrisis, waar het veel van zijn beelden door laat beïnvloeden.

McKay weet erg goed waar hij mee bezig is maar draaft hier en daar net wat te enthousiast door. De sterkte van de film is dat het zijn inhoud richt op echt bestaande mensen en situaties. Daar haalt het zijn kracht ook vandaan, en alhoewel ongemakkelijk kan ik er nog wel om lachen want het is erg herkenbaar. Soms gaat de film alleen over in volbloed komedie en springt naar typetjes zoals een Jonah Hill die helemaal nergens op gebaseerd lijkt te zijn.

Veel acteurs komen samen in dit grote project van McKay die makkelijk publiek bereikt door dit op Netflix neer te zetten met een uitstekende marketing. Tik je ook lekker veel mensen mee op de vingers. DiCaprio keert ook weer terug naar zijn films. Leek voor een lange tijd weg te zijn of simpelweg te duur, maar in deze film laat hij weer zien wat hij allemaal kan bereiken. Een nogal onwerkelijk personage voor zijn doen, maar ideaal uitgevoerd.

Overige leden zijn ook prima, zelfs de acteurs die ik totaal niet in de film vond passen. Mag je ook wel verwachten als je een cast bij elkaar raapt van dit kaliber. Er was er echter eentje die ik met kop en schouders boven de andere uit vond steken en dat was Rylance. Ik zie hem alleen maar in nauwelijks zichtbare bijrollen, dit keer besloot hij zichzelf even in de spotlights te zetten en ik vond hem en zijn personage geweldig.

De jammere gedeeltes van de film zitten hem in de allerlaatste scene en te veel elementen die op komedie gericht zijn. Er wordt wel heel hard geprobeerd om het geheel luchtig te houden, maar dat voelt soms net wat te geforceerd aan. Dan voelen de pogingen om de film te doordrenken met een enigszins realistische stijl ook ongebalanceerd aan. Wanneer de film echter herkenbaar is tilt het zichzelf naar hoog niveau. Dan zijn de lelijke speciale effecten zo vergeven. Don't Look Up is de film die we wellicht niet willen zien en daarom maar over random dingen gaan klagen zoals dat "het een film is die alleen maar zeikt", maar de sterkte van de film is dat het juist die mensen te kakken zet.

Ik kan daarom ook erg lachen om deze quote van Stephan. Simpelweg hilarisch.