Don't Look Up (2021)

Behoorlijke ongekende mix van genres. Maar knap gebalanceerd in een film die je vooral laat stilstaan bij hoe nietig we zijn als mens, en vooral ook hoe we best mogen genieten en samenkomen met elkaar. Een rit aan humoristische dramatische verhaal wendingen weet verassend mooi te eindigden. Al had ik liever de twee credit scènes erna niet gezien. Maarja.

Overigens raakte de film me op een heel ander vlak; ziekte. Hoe herkenbaar het is dat je zelf bezig bent met zo’n belangrijke strijd voor leven terwijl mensen om je heen zich bizar druk maken om ‘nutteloze’ problemen zoals een relatiebreuk van popsterren. Hoe irritant dat kan zijn tegenover jouw strijd, maar je daarna juist de jaloezie gaat voelen. Want ja, soms verlang je naar zo’n zorgeloos leven. En soms wil je het gewoon hebben over de goede koffie die je drinkt terwijl de wereld om je heen vergaat.

Wat spookt zo’n film dan ineens om vele redenen door je hoofd.

Mooi verhaal, imposante mix van genres, top acteerwerk met prachtige muziek.

Don't Look Up is een beetje een mixed bag geworden voor mij. De opzet van de film is bewonderenswaardig, en de problematiek die er wordt aangekaart is ontzettend relevant. En dan niet alleen de komeet als metafoor voor de opwarming van de Aarde, maar vooral de totale gelatenheid, desinteresse en zelfs ongelovigheid van de mensheid als collectief hierin. Plus al de andere facetten van de moderne maatschappij die er compleet worden doorgehaald; fake news, kapitalisme, de internetcultuur, noem het maar op. In principe had hier met die ingrediënten een meer dan prima satirische film uit kunnen vloeien. Helaas is regisseur McKay niet genuanceerd genoeg om daar echt in te slagen. McKay is even subtiel als een man die constant in je gezicht staat te schreeuwen. Het is duidelijk een film gemaakt door mensen die al achter de boodschap staan die de film presenteert, voor mensen die reeds achter deze boodschap staan. Echt goede satire hoort intellectueel te prikkelen, en dat doet Don't Look Up gewoonweg niet. McKay kiest voor de makkelijke weg, de simpele lach. Het satirische aspect en de humor zijn lomp en doorzichtig. Nu klink ik negatief, wat ik over de gehele lijn niet ben, maar de film was gewoon zoveel beter geweest als het materiaal subtieler werd gebracht, en zoiets is dan jammer. Want ja, het is wel een vermakelijke zit. De cast speelt voortreffelijk en met duidelijk veel spelplezier. Veel personages zijn bloedirritant, maar dat is uiteraard doelbewust. Met name Mark Rylance vond ik een fantastisch typetje neerzetten, en Lawrence en DiCaprio zijn beide overtuigend als de meest centrale figuren. Al zet die laatste allesbehalve één van zijn sterkere rollen van het afgelopen decennium neer. De speelduur vliegt voorbij, en ook al levert McKay dan geen intellectueel uitdagende satire af, een vermakelijke film presenteert hij wel. 3*.

Deze satire met de naderende inslag van een komeet op de aarde als metafoor voor de klimaatcrisis begint goed, maar zakt wat in in het midden en duurt eigenlijk ook veel te lang. De satirische ondertoon wordt jammer genoeg niet erg subtiel gebracht.

Goede acteerprestaties van Leonardo DiCaprio en Jennifer Lawrence als de twee wetenschappers die de alarmbel doen luiden maar slechts weinig serieus genomen worden, vooral door de president van de VS en haar aanhang. Meryl Streep als President Orlean doet mij denken aan de vrouwelijke president in de film Iron Sky (2012). De hele film doet eigenlijk qua kolderieke humor aan die andere film denken, zij het wat meer ingehouden. Maar er zijn ook verwijzingen naar o.a. Dr. Strangelove (1965), zie de scène met Ron Perlman en de bom.

De film zet gelukkig zowel de linkse als de rechtse politieke partijen te kakken, alsook zogenaamde 'conspiracy theorists', de media, social media, beroemdheden en de schatrijke elite. Ik vind het weliswaar weinig geloofwaardig dat de media een dreigende wereldramp niet zou aangrijpen om angst te zaaien en zo haar kijkcijfers op te krikken. Kijk maar hoezeer een ziekte zoals covid, ondanks het relatief lage sterftecijfer, nu al bijna twee jaar in het nieuws komt alsof er geen andere problemen meer in de wereld zijn. De nadruk op de luchtigheid, vermaak en onzin die in de media wordt gebracht is natuurlijk wel terecht. Er is weinig aandacht voor enige diepgang. Maar als het om sensatie gaat, dan is de media er toch wel als de kippen bij.

Er zitten ook nog enkele mooie beelden in de film waarin de unieke schoonheid van onze planeet wordt belicht. "We really had everything didn't we? I mean, if you think about it." zijn de wijze woorden van DiCaprio, terwijl het ensemble voor de laatste keer zit te dineren. Deze scène laat goed zien hoe machteloos de mens eigenlijk is in een dergelijke situatie. We denken heer van de schepping te zijn, maar de natuur gaat gewoon haar eigen weg. Het aziatische (ik vermoed Japans?) koppeltje heeft eigenlijk helemaal gelijk, door hun laatste minuten op aarde al vrijend door te brengen. Ik zag geloof ik ook twee walvissen die hetzelfde idee hadden.

Splinters schreef:
Overigens leek de chief of staff uiterlijk gezien behoorlijk op hugo de jonge.

“You guys, the truth is way more depressing. They are not even smart enough to be as evil as you're giving them credit for.”

Zo, de laatste film die ik heb gezien in het jaartal ‘2021’ en hopelijk het afscheid van ik denk wel het meest deprimerende jaar in mijn leven (en dat is nog niet heel lang). Wat dit jaar wel voor mij betekend heeft zijn héél veel nieuwe films die ik heb gekeken en films die ik heb herzien, hierover ga ik uiteraard door op het forum. ‘Don’t Look Up’ leek mij opzich wel een waardige afsluiter. Meestal sluit ik graag een (film)jaar af met een vrij grote naam. Deze film is uiteraard vrij recent op de markt gekomen maar, heeft een ontiegelijk groot en mooie cast om op te schrijven. Neem daarbij een leuk verhaal én een concept wat mijn aandacht snel te pakken heeft en er kan weinig misgaan. Tot je het gaat zien dat het een ‘Netflix’ film is én dan gaan bij mij héél snel de haren overeind staan.

En het is eigenlijk al vrij duidelijk welke kant deze film op wil gaan. En dat is buiten de vele politieke correcte wijzende vingers om best geinig om te zien, het in de zeik nemen van de hedendaagse maatschappij doet mij vaak wel goed, en dat zeker in een situatie waar we nu in leven. Probeer met een film als dit een totale ordeverstoring te creëren en dat toch wel op leuke wijze, niet met één of ander gek virus maar met een verwoestende komeet.

Daarbij de wijzende vingers naar de wereldmacht die eigenlijk overal maar mee afwacht (ook in de huidige situatie van toepassingen uiteraard), en de rijken die eigenlijk over de wereld regeren. We zien hier een man een zakeman die de twee na rijkste man van de wereld is en eigenlijk denkt aan nog meer geld, ook in een noodsituatie als dit. De nieuwszenders die proberen leuke uitzendingen te maken en niet denken aan de maatschappij maar vooral aan zichzelf, en het creëren van zo geheten ‘wappies’ en ‘helden’ voor het land. En dan op het eind toch blijkt dat we één zijn. Arm en rijk, mensen die sterven door de komeet maar, ook de vluchtende rijke mensen (o.a. Peter en de president van Amerika) niet veilig zijn op een compleet onbekende planeet met daar ook levende wezens, die de mensen vervolgens op eten. En dat vond ik toch wel een mooi stukje, hoe rijk je ook bent, technologie en geld gaat ons niet redden van een verwoestende tragedie. Helaas moeten er dan ook vingertjes gewezen worden voor de woke mensen onder ons, door een held van de U.S. over te laten komen als een racistisch persoon, hij bedankt namelijk alleen de witten maar noemt in geen van allen de mensen met een kleur (WE ZIJN ALLEMAAL ÉÉN!), de homohaat kwam hierbij aanbod (wat echt aangepakt mag worden) en ik zat te wachten op een regenboog vlag, die nog niet voorbij was gekomen tot het einde, en het verbaasde me niet eens meer en dat is toch wel het politieke stukje wat mij stoort; het hoorde totaal niet bij deze film.

De cast vond ik overigens wel vermakelijk, al vond ik voornamelijk die ‘Jennifer Lawrence’ echt dramatisch, en dat was ook de enige die mij zo erg opviel. Erg stijve acteerprestaties, totaal niet grappig en vooral emotieloos. Zelf, en hoe kan het ook anders? ‘Leonardo DiCaprio’ vond ik het gewoon weer tof doen, blijf groot fan van die man en ook in deze film niks mis mee. Voor de rest kent de film eigenlijk ook een vrij interessante cast, die ik niet allemaal ga doorlopen.

Dus ja, ik heb best wel vermakelijk naar deze film gekeken. Hoewel voor mij toch af en toe wel wat in kak momenten in de film hebben gezeten, waar ik toch met veel moeite naar de film moest kijken en volgen. Ik heb zelfs wat doorgespoeld, waar de film herhaaldelijk voor de derde keer hetzelfde laat zien. Dat is voornamelijk bij de tv opnames wat mij voor de laatste keer eigenlijk totaal niet meer boeide. Ik vond de film dus vrij lang, en dat was wel irritant.

Neemt niet weg dat de film ook gewoon ontroerend was, en dat vooral op het einde waar eigenlijk de totale mensheid genoegen nam en het lot zich liet overkomen. Met toch wel een hele grote glimlach (misschien wel harde lach) naar de orgy die op het dak bezig was van een flatgebouw, ik dacht dat het eerst een feestje was, een feestje in een totaal verkeerd beeld !

Geen onaardige film en dat niet alleen vanwege de sterrencast. Dat er vergelijkingen gemaakt worden met de virus ontkenners in de huidige coronacrisis ligt er natuurlijk dik bovenop hoewel het oorspronkelijk - zo las ik juist - moest doorgaan als satire voor de klimaat ontkenners. Ook de naam Trump wordt meermalen genoemd. Tja, film is nu eenmaal voor meerdere uitleg vatbaar, Vul het zelf maar in. Ikzelf moest onmiddellijk denken aan die virus ontkenners.
Hoewel als satire best geslaagd vond ik de film op visueel vlak ook best het aanzien waard. Ook van de dierenwereld kregen we regelmatig beelden te zien en ook uiteraard van het universum. Moest zien bij die beelden en de komeet af en toe denken aan de film Melancholia van Lars van Trier.

3,5*

Hier en daar wat steekjes los maar ik heb me goed vermaakt, had de hele film lang een slappe lach op mijn gezicht.

Rake kritiek op de hedendaagse (westerse) wereld verpakt in een vermakelijke en goed ogende satire.

De geschetste situaties en metaforen zijn meestal pijnlijk herkenbaar en wakkeren hier en daar een plaatsvervangende schaamte aan. De sterrencast is lekker op dreef en ondanks dat verschillende types een tikje over the top worden neergezet, voel je de frustratie en machteloosheid van twee eerlijke maar wat naïeve wetenschappers die gewoon willen doen wat ze horen te doen. De komische noot is redelijk in balans met de serieuze boodschap, al is het af en toe een dunne lijn.

Wel had Don't Look Up iets korter gemogen, omdat hij hier en daar een beetje inzakt. Maar in zijn totaliteit is het een sterke en redelijk gewaagde film. Redelijk gewaagd in boodschap, in stijl en voor een Amerikaanse film, in nudity.

Niet grappig en veel te lang.

Het groteske ligt er vingerdik op, satire is nu eenmaal het idioom. Dat moet je accepteren om ‘Don’t look up’ te kunnen smaken. Hoe dan ook zit er donders veel in. Alleszins meer dan een feminiene Trump-persiflage, het op de korrel nemen van de technologiegoeroe’s van vandaag of het lacherig doen met het sociaal onvermogen van de gemiddelde wetenschapper. Ja, veel meer!

In de diepte stelt ‘Don’t look up’ immers de vraag: hoe los je dat immanente doch onzichtbare gevaar dat de komeet (alias klimaatverandering, wakker worden iedereen!) is eigenlijk op? Binnen een democratie die wordt uitgehold door het grote kapitaal lukt dat niet. Zeker niet als die democratie in de greep is van big data die het individu herleiden tot een voorspelbaar verdienmodel, één consument uit de miljarden. Kennis is macht, geld is macht, kennis is geld, en geld maakt blind…dus binnen een niet-gereglementeerd kapitalisme is er simpelweg geen hoop voor de redding van de planeet, lijkt me? En toch moet er redding komen van diegenen die de touwtjes in handen houden. Nou, niet bepaald hoopgevend?

‘Don’t look up’ is zo’n zeldzame komedie waar je niet vrolijk van wordt. Precies daarom kiest Adam McKay voor de complete uitvergroting. Het is de pastiche die het publiek de ogen opent en doet nadenken. Althans: laat ons hopen.

3,25*

Cynische vooruitblik op ons voorland wanneer klimaatontkenners, virusontkenners, lobbyisten en andere wappies het voor het zeggen krijgen en wetenschappers haast achteloos aan de kant worden geschoven. Gezien de luchtige toon is de film waarschijnlijk bedoeld als komedie, maar er valt weinig te lachen. Met zo’n sterrencast had ik meer verwacht van deze film.

Ik zag een artikel dat Jennifer Lawrence moeite had om scènes te doen met Jonah Hill omdat die zo grappig zou zijn. Dat vind ik dus niet echt het geval maar goed, smaken verschillen. Ik vind als je een maatschappelijke kritiek uit in de vorm van humor dan ga je er ofwel helemaal voor ofwel hoeft het voor mij niet. Vandaar dat ik satires vaak niet grappig vind, het zit ergens tussenin en men probeert voorzichtig op de zere tenen te trappen. Dat is ook belachelijk, ofwel trap je door ofwel blijf je van elkaars tenen af. Je kan het ook moeilijk een rampenfilm noemen. Daarvoor is er te weinig actie en drama. De film slaat ook een aantal wegen in die weinig noodzakelijk waren. Verder is het wel goed gespeeld en maakte de speelduur niet echt uit. Het is boeiend genoeg en het tempo bleef erin. Juist Meryl Streep en Jonah Hill waren te parodisch vond ik en het leek mij onnodig.

Stel je toch eens voor. Een komeet dreigt de aarde te vernietigen en niemand is geïnteresseerd. Don't Look Up is een satire over een samenleving die feiten negeert, gevoed wordt door leugens en waarvan de leden enkel in hun eigen nut zijn geïnteresseerd. Tja.

Dat klinkt misschien amusant, maar is het amper. Het is allemaal zo massaal. Het is zo veel. Heel veel karakters. Heel veel locaties. Heel veel verhaallijntjes. Heel veel slappe tekst. Heel veel overtollige prikkels. Heel veel van alles. Don’t Look Up kijkt niet relaxt. En dat terwijl dat best had gekund. Na ongeveer 20 miniuten film is al duidelijk wat de bedoeling van de film van Adam McKay is. De maatschappij is rot. Jaja. Duidelijk. Dat is blijkbaar niet genoeg. Het moet mij blijkbaar 138 minuten lang steeds opnieuw duidelijk worden gemaakt. Steeds maar weer wordt het verhaal “verrijkt” met nog meer overtrokken stampei opdat ik, de kijker, maar geamuseerd bij de les blijf en nooit meer vergeet dat zelfverheerlijking de wortel van alle kwaad is.

Meryl Streep is inderdaad best amusant als president van de Verenigde Staten. Maar laten we eerlijk zijn. De meeste van haar scènes lijken slechts te bestaan om haar een plek in de film te geven. Dat gevoel had ik vaker. Bij andere sterren. Bij andere verhaallijnen.

Het meeste dat Don't Look Up aan boodschappen verkondigt is oude koek. Het is de overdreven hectiek die de film een tijdje fris doet lijken. En het zijn de chaos en de overdrijving die de film een halfuurtje plezierig, grappig en amusant laten zijn. Daarna houdt het wel op.

Don’t Look Up is zo’n film die zo groots is opgesierd met van alles en zo is volgepropt met afleidende prikkels dat je bijna vergeet dat het eigenlijk allemaal niet heel origineel, grappig en bijzonder is. Ach, nu snap ik het! Dat is natuurlijk de echte satire! Briljant!

Ontzettend goede muziek van Nicholas Britell trouwens. Die hielp me om vol te houden.

Totaal oneens met mijn voorganger want ik heb net het omgekeerde gevoel. Een geweldige satire over onze samenleving met al de leugens, egoïsme, macht en het negeren van de feiten. De wijze waarop het verhaal wordt gebracht is grandioos met oog voor een geduldige opbouw, de personages, hilariteit, humor en vooral de crazy world waarin we leven want heel veel dingen hoe we omgaan met elkaar en communiceren lijken knotsgek, maar helaas heeft het ook een realistische benadering gekruid met de nodig humor. Veel karakters, veel prikkels, veel locaties....maar allemaal heel duidelijk en overzichtelijk om te volgen. Het lijkt precies ook dat je geen boodschappen mag geven want ja het is zeker al eens weergegeven in andere films. De vraag is dan wel...Wat is daar nu mis mee? Trouwens bepaalde kritische boodschappen kunnen niet genoeg aangekaart worden, anders zou je wel eens ook zo figurant die voortdurend alles ontkent in deze film kunnen zijn. Prima film die de nagel op de kop slaat met een geweldige cast. 8/10

Wat gaat het toch goed met de filmwereld in tijden van een soort verval.

Verval... en daarmee bedoel ik dat pretpark waarin we ongewild gedwongen worden om in aan te passen om niet als een zwakzinnige of een gekkie weggezet te worden. Er kan geen stukje publieke emotie meer af zonder dat daar domme memes of de meest infantiele remixjes of carnavalsnummers over gemaakt en gemonteerd worden. Er kunnen geen discussies meer gevoerd worden zonder dat je aan moet horen wie of wat er dood moet. En het grote geld lijkt belangrijker te zijn dan ethiek en geweten. Het is niet meer te ontlopen. Zelfs op MovieMeter tref ik zo nu en dan het verval dat enkele jaren geleden nog wegbleef. Zouden mijn 111-zoveel berichten geen gefrustreerd karakter opleveren die jaloers is dat hij zichzelf niet voor de spiegel afrukt terwijl hij met zijn linkerhand de stapels bankbiljetten in het rondte strooit. Dat ik wrijvingen krijg bij het zien van een -smiley is ook iets van de laatste jaren. Ik mis eerlijk gezegd wel die jolige smiley die met zijn vuist op de grond klappert van het lachen, gewoon omdat het me teveel doet associëren met die stuitende domme kinderlijk arrogante soortgelijke gebaren/reacties onder nieuwsberichten over sterfte, vluchtelingen, armoede, eenzaamheid en... klimaat... op Facebook. En nu ik dit uitgesproken heb, mag ik uit gaan kijken voor "verkeerde" users op MovieMeter.

Het gaat sinds de Coronapandemie nogmaals goed met de onderwerpen die er qua literatuur en films naar boven komen. Beginnen we nu eindelijk eens doodmoe van onszelf te worden? Van het eeuwige puberen, grollen en spelen en daarnaast het stoerste jongetje van het schoolplein te zijn. Wat was Don't Look Up toch een verademing.

Leonardo di Caprio is hier weer in topvorm als stijfkop Randell alias astronoom. Jennifer Lawrence weet als de emotionele doch cynische Kate ook goed in de smaak te vallen, maar is het aan Teddy om de boel een beetje te beheersen als de emoties van de twee voorgenoemde op weten te spelen. De emoties zijn ergens wel terecht, want, om heel kort maar krachtig te zijn: de aarde dreigt te vergaan. Er is een komeet onderweg. Een groep olieboorders naar deze vernietigende rots sturen om het ding eventjes ongedaan te maken lijkt volstrekt onmogelijk te zijn dus de beste keuze die je lijkt te kunnen maken is om naar buiten te treden. De regering, de pers. Maargoed, dat blijkt dus een hele slechte keuze... en dan wou ik Social Media al overslaan.

De regering, gerund door een vrouwelijke (!) president Orlean, lijkt het allemaal wel een keertje te geloven: al die doemscenario's die er al eeuwen voorspeld worden, om nog maar over die klimaatgekkies te zwijgen. Moe wordt je er van. En het volk van deze Orlean zit daar ook helemaal niet op te wachten. Die houden zich liever bezig met sekslevens van beroemdheden en politici en de nodige schandalen ervan. En de nieuwslezeressen vinden het veel belangrijker dat hun tieten goed zitten bij hun optreden.

En onderwijl is er nog een zaak wat veel belangrijker en toch ook wel zo positiever is dan dat gehuilie van een paar verwarde astronomen. Namelijk het hele BASH-bedrijf van de onuitstaanbare zweefteef Peter Isherwell. Mijn God... Dit hele onderwerp en dit karakter sloeg bij mij in als een bom. Het cynisme van de regisseur werd gewoon op zo'n venijne manier onder je huid geschoven en als kijker ging je deze man diep verachtten. Heerlijk! Mark Rylance zou hier een nominatie mee kunnen winnen.

Randell en Kate vechten zich maar door de media heen, om gehoord te worden, om bewijs te leveren... maar daarnaast lijkt hun reputatie met de dialoog en gebaar steeds verder af te brokkelen en komen ze in een web van manipulaties terecht... waaronder seksschandalen die in scene zijn gezet. En zelfs als het bewijs er is, zijn het nog altijd gekkies. Met als klap(pen) op de vuurpijl dat de regering helemaal smaalt omdat er goud in de komeet te vinden is, de "reddingsactie" van BASH en dan vervolgens de bewegingen Don't Look Up en Don't Look Down.

En het lijkt maar niet te willen stoppen. De film heeft nog een hoop af te rekenen. Anarchie, de regering tegen het bevolking, de niet meer bij te houden verwisselingen via Social Media, de arrogantie van het volk en de regering en ohja... die mid-credit-scene met capsule dat de regering al die jaren had ingevroren, waarbij ze hun karma op het nieuw gevormde planeet niet kunnen ontlopen. De post credit was leuk gevonden maar klopte dan helaas weer niet.

Dat deze film geen happy end zou hebben wist ik al vanaf het begin. En van alle rampenfilms vond ik dit toch de mooiste en sterkste rampscene die ik heb gezien. Uitgebreid, richtend op zoveel mogelijk bevolkingsgroepen, observaties en zelfs levensvormen onder de dieren. Alsof het een uitgebreid en verzorgde afscheidstafereel van de aarde was.

En het is en blijft gewoon luchtig, je hoeft er een keer geen traantje bij weg te pinken. De film weet ondanks alles gewoon optimistisch doch bijtend te blijven en ons de spiegel voor te houden.

Don't Look Up is voor mij een prachtige stem om het jaar 2022 mee te beginnen. Ik hoop echt dat de wereld daadwerkelijk een beetje een keerzijde maakt na deze film... en misschien na nog wel een paar van dit soort films.

Want zeg nou zelf mensen, het is leuk geweest. We willen toch weer op een fatsoenlijke manier met elkaar communiceren en eventuele problemen in kaart kunnen brengen, is het niet?

4,5*

Aardige satire over het klimaatvraagstuk. Net als in de echte wereld zijn er wetenschappers met serieuze bewijzen, mensen die hen niet erkennen in hun expertise, complotdenkers, machtsgeile politici, geldbeluste ondernemers en media en consumenten die meer geïnteresseerd zijn in roddels uit de showbizz dan in de echte wereldproblematiek.

Al deze thema’s worden degelijk, maar weinig verassend uitgevoerd. De satire is van het niveau van-dik-hout-zaagt-men-planken. Echt scherp wordt het dus nergens, en telkens blijft de luchtige toon van satire overheersen. Tenenkrommend werd het helaas even tijdens de overdreven rally’s met muzikaal intermezzo van Ariane Grande, maar gelukkig trok de film uiteindelijk nog naar een mooi emotioneel einde toe om de film op een goede voldoende te laten eindige voor mij.

Vanwege de klimaat paralel snap ik DiCaprio’s medewerking, maar verder was deze film voor mij beneden zijn gebruikelijke niveau. Hij deed me trouwens sterk denken hier aan Leonard uit The Big Bang Theory, zelfs qua accent. Wellicht één van de vele komische kwinkslagen die de film uitdeelt.

3*

Ik heb me best geamuseerd met deze film. Als enkele van de items die ik eruit haal, echt zo bedoeld zijn dan zitten er geniale stukken in. Een voorbeeld hiervan is de film in de film, waarin de acteur zegt: tja, het is een popcornfilm, het moet voor iedereen zijn. En op zijn eigen manier is Don't Look up dat ook. Een film die dingen vertelt die we allemaal weten, maar als ze een na een zo voor jouw gezicht gehouden worden, komen ze wel hard binnen. Het is makkelijk lachen met de popster is belangrijker dan het einde van de wereld item, terwijl ik gisteren ruim 20 minuten het Antonio Davis verhaal in de NFL gevolgd heb op social. Film die je doet nadenken en eens iets anders brengt, dus zeker 4* waard wat mij betreft.

Langdradige flutfilm. McKay dacht een vergelijkbaar kunstje te herhalen zoals de Big Short (zeer de moeite waard). Maar dit is broddelwerk.

Aardige satirisch drama. Het verhaal is best aardig dankzij de kritische blik op de politiek en media. Het eerste deel is het sterkst. De opbouw is goed en we maken kennis met de hoofdrolspelers. Maar na een goed halfuur kakt de film wat in en wordt onnodig lang uitgerekt en is daardoor niet heel boeiend meer. Gelukkig herpakt de film zich weer vlak voor het het laatste halfuur. Het wordt zelfs een beetje spannend en dramatisch. Maar alles met een dikke kritische knipoog. Sommige grappen zijn geslaagd, maar niet allemaal. De hoofdrolspelers zetten goeie rollen neer, met name Hill zorgt voor de nodige humor. Ondanks dat het geen echte rampenfilm is, ziet de film er visueel best aardig uit. Best leuk maar wel te lang om de aandacht de gehele zit vast te houden. 3.0

Vermakelijke combo van Armageddon en Idiocracy, maar beter dan beide. Zeer ludiek en toch meeslepend. Dat komt door de uiterst goede acteerprestaties van de sterrencast. Origineel entertainment, maar de ironie is duidelijk velen ontgaan. Geen klassieke McKay-komedie alleszins. De finale is absoluut meesterlijk. Een kritisch persiflage, geniale satire. Hoe het ook zij, een zeer goede film.

Een film met bekende acteurs is geen garantie voor een goede film van 2 1/2 uur. Wat een zit zeg, film had een uur korter gekund. Wel een vleugje humor en die di Caprio deed nog wel zijn best. Jennifer Lawrence zie ik liever met pijl en boog op haar rug, dan een nep punkster met een ring door haar neus. Gewoon zonde. Had er meer van verwacht, maar viel dus tegen.

Ik heb me prima vermaakt ook al duurt de film best lang, maar geen moment van verveling. Qua tempo is dit prima, snedig gemonteerd vooral. Soms grappig, maar vaak ook had de film veel grappiger of scherper kunnen zijn. Helemaal de vinger erop leggen kan ik niet. Ik dacht in eerste instantie: het is allemaal wel erg dik aangezet. Maar daana dit nog eens overdenkend kwamen we erachter dat het meeste toch wel waarheid is, of er heel dicht tegenaan zit. Maar toch, in de film werkt het minder. Verder wel leuk gespeeld. Streep irriteert niet, Rylance vermaakt zich prima, Lawrence met een erg fijne rol en DiCaprio mag dan eenmaal lekker losgaan en vond ik sowieso wel sterk. Alleen Jonah Hill blijft pijnljk ongrappig, in welke film hij eigenlijk ook zit. Uiteindelijk wil de film heel veel zeggen en wijst naar iedereen. Allicht wat meer naar de ene groep dan de ander, maar iedereen is wel aan de beurt. Zo'n DiCaprio deed me denken aan Diederik Gommers die ook verliefd werd op talkshows. Maar misschien is dat het euvel wel waardoor dit niet de film is die pakweg Dr Strangelove was. Dat er te weinig focus is. 3,5*.

GVD wat een kak film.

Ongelooflijk ongeloofwaardig en overdreven, maar niet op een leuke manier. Onlogisch en slecht in elkaar gezet. Geen humor, geen drama, geen spanning, alleen maar een langdradige en vervelende film. Vage hints naar de Facebooks en Googles van vandaag maar ook weer bar en bar slecht. Een van de slechtste films die ik heb gezien de afgelopen 365 dagen.

Ik vond er niet veel aan. Slaapverwekkend voorspelbaar zelfs. Bekende en goede acteurs, maar een verhaal en een script die mij niet kon bekoren. Typisch tegenvallende Netflix kwaliteit. En zo dendert de kwaliteit van films al jaren achteruit... Als je een echt ijzersterke film over zo'n zelfde gebeurtenis wil zien, kijk dan Lars von Trier Melancholia.Melancholia (Film, 2011) - MovieMeter.nl

Persoonlijk vond ik dit helemaal niks. Amerikaanse humor is vaak niet mijn humor en combineren met een verhaal, wat spannend zou moeten zijn. Deze combi pakt niet goed uit. Het is een lange zit (2,5 uur), ZUCHT!

Aah Jennifer Lawrence wat is ze toch steeds een geweldige verschijning en top actrice. Ik ben nu niet meteen overbluft, maar ondanks de lange speelduur, wast vermakelijke film met de nodige humor doorheen de film, tijdens het naderend einde vd Aarde. En DiCaprio was ook goed.

Gewoon niet leuk. Geen diepgang. De boodschap hadden ze in een minuut kunnen vertellen. Niet teveel tijd aan besteden. Wel een ster voor het einde.

Soms komt er een film uit die me voor een dilemma plaatst. Dit is er zo een.

Na 32 minuten en 29 seconden wendde ik me af. Zoals in elke parodie is 90% van de grappen niet leuk, en dat is ook in deze film het geval. Ik had enkele platte scènes gezien die ongetwijfeld leuk bedoeld waren, en schudde mijn hoofd: weer zo'n lollige Amerikaanse parodie waaraan alleen achtergrondgelach ontbrak. Geen dilemma. Een uitsluitend negatief oordeel.

'Geef hem toch maar een kans,' appte een goede vriendin mij. Ik heb haar hoog en zag de film toch maar helemaal. En nu weet ik het niet meer.

Zoals bij elke parodie moet je het geparodieerde goed kennen om de parodie te kunnen waarderen. Onze werkelijkheid is er een geworden van haatzaaien, luchtigheid, klimaatcrisis, falende media, wantrouwen in politici, eigenbelang, wetenschap is ook maar een mening, en IK wil vrij zijn. Die werkelijkheid ken ik maar al te goed, en de film toont op schitterende en intelligente wijze een spiegel van deze werkelijkheid. Wie de film heeft uitgezien, zal concluderen: 'We zijn inderdaad stapelgek geworden.' Alle lof dus.

En toch blijf ik met gemengde gevoelens zitten. Boodschap is helder, intelligent scenario, professioneel gemaakt, voorbeeldig geacteerd. Maar wat heb ik me ook geërgerd aan de president die net teveel op Trump lijkt, aan die net te luchtige talkshow, aan die net te...

En dan is het me duidelijk: ik houd wel van satire, maar absoluut niet van komedie, van net-té-parodieën, van grappig willen zijn. Goeie film dus, maar...

Er zijn legio films gemaakt over het gevaar van meteoren en er zullen er nog vele volgen. Een studente ondekt een aanstormende meteoor die de aarde bedreigt en ze doet moeite dit wereld kundig te maken via een sceptische president en media. Zulke meteoren zijn al door tientallen astronomen waargenomen. Dus waarom zo ongelovelijk veel moeite doen met een incapabele president. Parodie op de politiek en sensatie beluste media moet het grappig maken maar is het niet echt. Ik ben al meerdere keren in Amerika geweest en heb veel inwoners gesproken. Ik ben geen antropoloog maar meesten vinden macht, status en veel geld een levensdoel. Dat wordt prima weergegeven in de film die op zich wel vermakelijk overkomt. Verstand op nul en kijken maar. Val niet in slaap. 3 points

Wat een prachtige film! Ik vind het echt bizar dat mensen dit een slechte film kunnen vinden. Dit is een film met een moraal, met een boodschap en ook nog is in een bijzonder verfrissend en grappig jasje.

Ik kan me wel vinden in de reactie van Passiebloempje. Ik ergerde me ook geregeld in deze film. Eigenlijk vond ik maar vrij weinig grappig.Jason (Jonah Hill), die grappig moest zijn, was een ergernis voor mij. Randall (Leonardo Dicaprio), die overigens geweldig speelde, liet zich geheel meeslepen in de idioterie en stapte er pas uit toen het te laat was. Alleen Kate (Jennifer Lawrance) had vanaf het begin tot het einde door wat er echt gaande was, zonder te kijken naar alle poespas wat er verder in de wereld te beleven viel en wat voor velen, o.a. de media, politiek en andere machthebbers, veel belangrijker was dan dat de wetenschap te melden had.

Wat davert89 zegt. ''Deze film legt de vinger op de zere plek en houdt de huidige maatschappij een pijnlijke spiegel voor.''

Ondanks de vele ergernissen kon ik de film wel waarderen. 3,5 sterren.