#Saraitda (2020)

#Zombies.

Zuid-Korea lijkt de zombies ontdekt te hebben.

Oh Joon-woo is verslaafd aan gamen en social media. Wanneer het bij hem begint te dagen dat er een mysterieus virus mensen in zombies veranderd, onderneemt hij actie door zichzelf te barricaderen in zijn appartement. De buurvrouw die aan de overkant van de straat woont, lijkt hem te kunnen helpen in deze uitbraak.

De aanloop kan saai overkomen, omdat je eigenlijk alleen Oh Joon-woo in zijn appartement ziet. Het moet een gevoel van eenzaamheid oproepen. Mij deed het helaas niet zoveel en ik vroeg mij meer af wanneer hij eindelijk mans genoeg zou worden om de buitenwereld te betreden. Alhoewel het wel enigszins lijkt op de huidige periode waarin wij nu zitten.

In de tweede helft wordt '#Saraitda' gelukkig wel interessanter. De twee overlevenden belanden namelijk in een hoop penibele momenten. Dit zorgt voor wat aardige actie, maar de echte dreiging ontbreekt soms wel. Daarvoor is het geheel te inconsistent in de gedragingen van de zombies en als kijker zie je jammer genoeg niet de uitkomst van een aantal situaties.

Al met al een redelijke zombiefilm voor tussendoor, zolang je de verwachtingen maar laag houdt.

Kleine 3,0 sterren.

Spannende, goedgemaakte zuid-koreaanse zombiefilm die slim gebruik maakt van de beperkte setting, bestaande uit twee tegenover elkaar gelegen flats. De plot bevat weinig dat we binnen het genre niet vele malen eerder hebben gezien, maar de sympathieke hoofdrolspelers en een grote reeks hachelijke momenten zorgen toch voor een prima filmpje. En de zombies zien er zeer overtuigend uit.

Wekenlang afgesloten van de buitenwereld met nauwelijks te eten en te drinken. En desondanks toch de discipline opbrengen om jezelf twee keer per dag te scheren. En tussendoor je haar op exact dezelfde lengte houden, chapeau! *2.0

#thuisquarantaine

Het is vandaag de dag moeilijk om nog origineel te zijn binnen het horror sub genre van de zombiefilm omdat deze naar mijn idee behoorlijk uitgemolken begint te raken. #Alive brengt hier helaas weinig verandering in al is het zonder meer een prima zombiehorror voor de liefhebber. De eerste helft vond ik zelfs verfrissend, omdat het hoofdpersonage zichzelf als het ware in een Lock down plaatst op het moment dat de stad overvallen wordt door een zombieplaag. Een vrij behoorlijk deel van de speelduur speelt zich in deze Lock down af. Sommige kijkers zullen de film hier wellicht wat traag door vinden, terwijl ik deze juist verassend realistisch aan vond voelen. Want wat zou jij doen als er van het één op het andere moment een virus uitbreekt die je buren opeens in moordlustige zombies laat veranderen?

Gaandeweg springt het verhaal in een stroomversnelling, en daarmee helaas ook op de automatische piloot. De manier waarop de protagonist in contact komt met het buurmeisje wat aan de overkant woont, en in eerste instantie op afstand in contact met haar blijft maakt plaats voor een ondoordachte poging om bij elkaar te komen, terwijl zij kort daarvoor nog zo uiterst voorzichtig waren. Het geheel veranderd vervolgens al snel in een zombiefilm zoals je deze al eindeloos vaak gezien hebt; twee overlevers weten op miraculeuze wijze hordes zombies van zich af te slaan. De regisseur probeert de spanning vervolgens nog verder op te voeren door de twee in contact te brengen met een andere overlever die een verborgen agenda blijkt te hebben. Helaas niet bepaald creatief en behoorlijk voorspelbaar. Het slot is typisch Amerikaans en voelt een beetje gemakkelijk, alsof de regisseur geen creatieve ideeën meer had.

Al met al een prima titel voor de liefhebbers, maar verwacht dus niet te veel verassingen. Vooral niet richting het einde toe.

3,0*

Een iets andere zombiefilm, vooral door de beperkte locatie waarmee de film vooral in één flat en appartement zich afspeelt. Dat is het unieke aan deze film, maar ook het manko. Er zitten veel langdradige en saaie momenten in waarin niks gebeurt, maar waar ook geen spanning of claustrofobisch gevoel uit voort komt. De horrormomenten tussendoor zijn wel prima en het apocalyptische sfeertje ook, maar te weinig om de hele film te redden. 2,0*.

I must survive.

Ik had alleen maar lovende woorden voor de film “The night eats the world” oftewel “La Nuit a dévoré le Monde”. Een eigenzinnige film over een Parijzenaar die plots wakker wordt in een door zombies ingepalmd Parijs. “#Alive” (originele titel "#Saraitda”) is de Zuid-Koreaanse versie. Het enige verschil is dat de zombies hier meer expliciet in beeld worden gebracht. Bij de Franse versie opperde ik dat niet-zombiefilm-liefhebbers gerust konden kijken zonder dat ze zich zorgen moesten maken om remsporen achter te laten in hun ondergoed, telkens er zo’n hologig schepsel om de hoek verschijnt. Deze regel gaat niet op voor “#Alive”.

Als Oh Joon-woo (Ah-In Yoo) ’s morgensvroeg wakker wordt en achter zijn PC kruipt om verder te gamen, beseft hij niet dat de dag heel anders zal verlopen dan gewoonlijk. Algauw komen de nieuwsberichten binnen over een vreemde ziekte die zich razendsnel verspreidt waarna mensen in razernij ontsteken en met bloeddoorlopen ogen medeburgers aanvallen. Als Joon-woo uit het raam van het ouderlijke appartement kijkt, is hij getuige van dit bizar fenomeen. De jonge gamer is snugger genoeg om niet in paniek het appartement uit te stormen. In plaats daarvan barricadeert hij de voordeur, inventariseert wat er te eten valt en tracht contact te maken met de buitenwereld. Dat dit niet zo vanzelfsprekend is, is ook niet echt een verrassing.

Het overgrote deel van de film speelt zich, net als in “La Nuit a dévoré le Monde”, in het appartement af. Je bent getuige van hoe iemand moet omgaan met een levensbedreigende situatie en hoe er wanhopig gezocht wordt naar een manier om aan deze situatie te ontsnappen. Natuurlijk wordt hij geconfronteerd met het onvermijdelijke. Zo is er na een tijd een gebrek aan voedsel en drank. Dat er een afgeladen volle drankkast aanwezig is met liters sterke drank, kan voor kort vertier zorgen. Maar echt dorst lessen ermee is niet echt aanbevolen. Ook het gemis van zijn familie en de eenzaamheid begint zwaar door te wegen. Contact met de buitenwereld lukt niet. En een video-dagboek bijhouden helpt maar gedeeltelijk.

Tijd om de volgende hoofdrolspeler te introduceren. Namelijk het jonge meisje Kim Yoo-bin (Shin-Hye Park) die in een appartement recht tegenover Oh Joon-woo leeft. Wat volgt is een primitieve interactie tussen de beide individuen waarbij gebruik wordt gemaakt van technische hulpmiddelen zoals daar zijn tablets en een drone. Beide hebben hetzelfde doel voor ogen en dat is overleven. Niet dat personen die een gelijkaardige situatie zitten in andere zombie-films, dit doel niet voor ogen hebben. Maar in plaats van zich naar buiten te begeven en hun weg trachten te vinden doorheen een met zombies geplaagde maatschappij, blijven de twee rustig zitten in hun stekkie en wachten het juiste tijdstip af.

“#Alive” is niet bijster origineel en brengt in wezen niets nieuws. De zombies op zich zien er wel uitermate creepy uit . Er zijn momenten dat de spanning oploopt. Er zijn ook een aantal grappige situaties te bekennen. Naar het einde toe hebben ze er nog een aparte verhaallijn aan toegevoegd. Sommigen zullen dit als storend ervaren. Ik vond het daarentegen geslaagd en bracht een beetje variatie in het overkoepeld verhaal over de twee hoofdrolspelers. Misschien was de ontknoping een beetje over-the-top. Maar over het algemeen kon ik me toch vinden in de algemene toon van deze film. Uiteindelijk zitten we nu in een gelijkaardige situatie met de COVID-pandemie. Het zijn dan wel geen zombies, maar velen hebben toch het laatste half jaar voor geruime tijd hun woonst niet verlaten om erger te voorkomen. En eigenlijk is “#Alive” meer dan een gewone zombie-film als je het zo bekijkt. Ben je een aanhanger van zombie-flicks zoals “La Nuit a dévoré le Monde” of in mindere mate ook “Zoo”, dan moet je deze Zuid-Koreaanse variant een kans geven op Netflix. Zeker de moeite waard.

3*

Beter dan deel 2 van Train To Busan. Ik heb me hier wel mee vermaakt al is het nu ook geen absolute hoogvlieger. Het is zelfs bijna een single location movie die zich voornamelijk in 1 kamer afspeelt. Dat is zeker niet makkelijk maar de acteur in de hoofdrol weet dat nog best goed te dragen. HIj lijkt weinig zorgen te hebben gehad in het leven, gamet er op los maar plots begint een levensecht zombiespel zich in zijn stad zich voor te doen. Was hij maar naar de winkel geweest, denk hij. De zombies zien er goed uit, zijn snel en slimmer dan gewoonlijk. Alive is een rasechte survivalfilm die weinig verkeerd doet. Het einde is misschien wat simpel.

Toch wel een fijne zombiefilm hoor. Focus hierbij op de isolatie van een paar bewoners. Geen roadtrip hier richting platteland of winkelcentrum. Gewoon gezellig thuis blijven en naar TV kijken of gamen. Het eten raakt wel een keertje op en de focus ligt prima.

Ook de zombies zagen er goed uit. Vrij vies, maar tegelijk ook slungelachtig en gebogen. Maar slakken waren het allerminst en er zat er af en toe nog een slimme tussen ook. De focus op hun uitstekend gehoor was niet altijd even consequent, maar deze versie zombies deden het zeker niet slecht. Al kan een raam inslaan nu toch niet zo moeilijk zijn?

De redding op het einde kwam écht wel out of the blue. De uiteindelijke vlucht uit het appartement naar het koppel was eveneens mooie afwisseling. Ook de motieven van die oudere man om zijn besmette vrouw te voeden had wel iets. Alles bij elkaar genomen niet vernieuwend - maar welke huidige zombiefilm is dit wel - maar vermakelijk is het zeer zeker!

Weer een prima genrefilm uit Zuid-Korea. Sowieso spreekt het in een tijd van lockdowns en quarantaines tot de verbeelding dat hoofdpersonage Oh Joon-woo (Yoo Ah-In) vastzit in zijn appartementencomplex. In eerste instantie merkt hij weinig van de zombie-invasie, want zijn digitale bestaan is nu ook weer niet zo anders dan voorheen. Maar dan beginnen z'n voorraden op te raken en de eenzaamheid breekt hem op. Met een touw om z'n hals wil Oh Joon-woo net het krukje wegschoppen, maar dan schijnt er iemand met een laserpointer op hem. Een andere levende persoon!? Deze Kim Yoo-bin (Park Shin-Hye) blijkt zelfs een aantrekkelijke leeftijdsgenoot, dus een nieuwe opsteker om samen de apocalyps te overleven. Ondanks de beperkte locatie van een appartementencomplex heeft '#Saraitda' (2020) een charme omdat die zombies er altijd zijn. Dat maakt de buitenscénes ook enorm spannend omdat je elke keer weet dat de personages hun veilige haven op het spel zetten om een stap verder te komen. De romance op afstand tussen een klungelige Oh Joon-woo en een ondernemende Kim Yoo-bin is schattig, maar voelt soms wat geforceerd. Ook omdat deze karakters op een aantal momenten onwaarschijnlijk grote risico's nemen om hun afstand te overbruggen.

Matig.

Het is voor een keertje wel leuk, maar dit soort films lijken ondertussen wel heel vaak uitgepoept te worden. Dat deze iets kleiner opgezet is maakt dan ook weinig uit, want de zombies beginnen ondertussen best populair te worden in Zuid-Korea. Alive is alleen niet de beste film afkomstig uit dat land.

Het is vooral de wat levenloze regie die de film de das omdoet. Er zitten een aantal scenes tussen waarmee je geweldig kan uithalen, maar Cho weet op geen enkele manier adrenaline of spanning mee te geven. De film wordt op die manier nooit snel, intens, spannend of gaaf. Het blijft allemaal maar vlak en veilig, wat wel jammer is.

Aan het acteerwerk stoorde ik me een keer niet zo erg. Nog steeds rare handelingen, zoals dat de personages steeds naar de grond duiken, maar in het algemeen gaat het er hier een stuk humaner aan toe wat de film zeker ten goede komt. Veel irritatie was er dan ook niet, terwijl dat toch 1 van mijn voornaamste kritieken blijft.

Visueel ziet het er redelijk uit. De make-up van de zombies is erg geslaagd, ze zien er beangstigend uit. Verder speelt Alive zijn kaarten zo veilig mogelijk. Bijna geen focus op gore bijvoorbeeld. Ook het camerawerk, de editing en de opzet van de scenes blijven vlak en veilig. Snelheid krijg je nooit te zien, en spanning evenmin. Hierdoor kan je nooit echt lekker in de film komen.

Zeker het tempo had soms wel een schop mogen krijgen. Als er een film is waarmee je kan uithalen qua snelheid, dan is het Alive. Jammer dat de film herhaaldelijk veilig te werk gaat waardoor het resultaat weinig emotie van de kijker weet uit te lokken. Er zitten zeker een aantal goede scenes bij, maar het complete gebrek aan tempo zorgt ervoor dat deze film nooit echt "speciaal" kan worden.

Als geheel blijft het wel redelijk in elkaar gedraaid, en het leek even naar een bijzonder einde toe te werken maar uiteindelijk komt het dan uiteraard toch goed. Veiliger kan deze film eigenlijk niet. Alive vermaakt verder aardig en duurt niet te lang, maar deze film doet gewoon te weinig. Tussendoor wordt de kijker nog wel getrakteerd op een aantal scenes die zeker de moeite waard zijn, maar daar blijft het voornamelijk bij helaas. Nog extra punten voor de cinematografie, make-up scenes en wat leuke scenes tussendoor.

Een vermakelijke zombiefilm in de stijl van 28 Days Later. Het scenario heeft een opvallende gelijkenis met het ‘Kondo Tatsumi’-verhaal in "World War Z – An Oral History of the Zombie War" van Mel Brooks. Beide verhalen gaan over een online gamer die verstrikt raakt in een zombie-apocalypse met beperkte tot geen vaardigheden om te overleven. Deze film speelt zich af in Korea, en het verhaal van Mel Brooks speelt zich af in Japan. In ruim 35 landen stond “#Saraitda” bovenaan in de Netflix daily chart. Met name in de Verenigde Staten, Frankrijk, Spanje, Zweden, Rusland, Australië, Pakistan en Canada. Hiermee werd het de eerste Koreaanse film die bovenaan in de Netflix Movies Worldwide-hitlijst stond. De top van de wereldwijde ranglijst voor “#Saraitda”, is het eerste record onder Koreaanse films die op Netflix zijn uitgebracht. Acteur Yoo Ah-in gaf te kennen dat hij hard werkte om een gezwollen lichaam voor zijn personage te creëren. Dit door middel van zout voedsel. Het was eveneens de eerste keer voor Yoo Ah-in dat hij met gebleekt haar in een film te zien was. In eerste instantie droeg hij een zwarte pruik, nadat hij klaar was met de opnames voor Sorido Eopsi. Terwijl hij zijn pruik op de set afzette, gaf het productiehoofd te kennen dat zijn kort en gebleekte haar beter was. Door middel van meerdere stemmen werd zijn kapsel uiteindelijk bepaald. Op verzoek van het publiek plaatste Yoo later een foto van hem met de pruik op zijn Instagram-account. Tevens werd er een Instagram-account voor het personage Oh Joon-woo aangemaakt om de film mee te promoten. Sinds het begin van de COVID 19-pandemie in februari 2020, was dit de eerste film die een grote opening maakte en miljoenen kijkers naar de Zuid-Koreaanse kassa’s wist te trekken. Ruim 21 dagen bleef hij bovenaan staan, en bleef 4 weken lang de koppositie van video-on-demand-verkopen vasthouden. Tijdens de openingsdag in Zuid-Korea trok “#Saraitda” in totaal 204.071 kijkers, en behaalde 62% van de kassa’s. Dit was het hoogste aantal kijkers tijdens de eerste dag van alle films sinds februari 2020. Dit alvorens de pandemie in februari 2020 in Zuid-Korea een feit werd. Alvorens de tweede pandemie medio augustus 2020 in Zuid-Korea uitbrak, werden in de theaters films vertoond als Peninsula, Steel Rain 2 en Daman Akeseo Goohasoseo.

In het begin had ik weinig verwachtingen, maar halverwege de rit werd ik alsnog lichtelijk verrast. Met name de manier waarop de zombies in beeld worden gebracht. Het scenario was mager, maar de technische aspecten zijn prima. Voor de liefhebbers van zombiefilms is het wel een aanrader.

3,0 *

alle communicatie vermoedt Oh Joon-Wo [Yoo Ah-in] dat hij mogelijk de enige overlevende is in zijn appartementencomplex, en mogelijk in de stad. Verspilt geen tijd aan een proloog of aan een uitleg maar besteedt veel tijd aan de psychologische effecten van isolement en eenzaamheid waardoor je zo nu e dan vergeet welk gevaar er buiten rondwaart. Sterk geschreven combinatie van horror en drama met effectieve makeup-effecten, één van de beteren in dit genre.