The Card Counter (2021)

Aangekocht door Independent Films. Releasedatum nog onbekend.

De NRC is lyrisch:

Paul Schrader (Taxi Driver) is terug, maar houdt nu wijselijk zijn mond - NRC

Film van het jaar voor mij voorlopig.

Terwijl je "Judas and the Black Messiah" wel een 5* geeft?

Dat was vorig jaar toch? Maar het commentaar op Amerikaanse politiek hier is goed. Judas was de meest radicale film ooit uit Hollywood.

Vanaf 16 december 2021 in de bioscoop.

Teleurstellend...

Juist eigenlijk wel mooi aangepakt qua achtergrond verhaal (het gegeven) en cinematografie maar ik vond t tegen t einde aan lopend toch wat lafjes / eenvoudig.

Het had tegen t einde op verschillende manieren kunnen lopen maar welke weg ook gekozen werd, het deed me niet zoveel omdat ik de opbouw wat 2-dimensionaal vond.

Alles mooi rustig neergezet ja maar daardoor minder de karakters ontplooid dan dat ik graag had gezien.

Ik mag de acteurs verder wel, moet ik zeggen en op zich is het best een "mooie film" met interessante onderwerpen - dus toch maar naar boven afgerond dan maar... 3 min

(Geen straf om te kijken en het is ook vooral wat teleurstellend omdat het bij t kijken mijn verwachtingen opbouwde dat t niet zo mediocre ging worden als ratings de indruk wekten)

Ik vond het geen slechte film, maar om nou te zeggen dat ik 'm aan iedereen zal aanraden dat dan ook weer niet. Wel goed geacteerd en ik heb ook nog eens aan zo'n pokertafel gezeten dus dat was allemaal erg herkenbaar.

“I never imagined myself as someone suited to a life of incarceration.” Deze eerste zin (in voice-over) van The Card Counter grijpt je meteen vast en ook de bijhorende beelden van de gevangenis gaan door merg en been. De steriele, functionele uitstraling van de moderne gevangenis is eigenlijk veel akeliger dan die goeie ouwe ijzeren tralies uit Alcatraz, Carandiru, La Santé of, wel ja, Sint-Gillis. Het hoofdpersonage heeft het er wel naar z'n zin, vanwege de strak afgetekende structuur van het gevangenisleven, wat ik dan weer wel begrijp. Van dat hoofdpersonage (gespeeld door Jason Isaac) krijgen we vaak het gelaat in closeup te zien. Paul Schrader heeft goed begrepen dat je voor zo een rol best iemand met een symmetrisch, egaal gezicht neemt en de pokerkop van Isaac is hiervoor geknipt. Sinds Falconetti heb ik niet meer zo gebiologeerd naar andersmans gelaatsuitdrukking zitten kijken, een hulde. Doch ook de gezichten van de andere personages krijgen we vaak in close-up te zien, vaak geheel mimiekloos en zelfs heimelijk, alsof Schrader hiermee de thematiek van 'ieder zijn kruis om te dragen' in de verf wil zetten.

De setting van aftandse motels, verlaten diners en desolate goktenten dragen helemaal bij aan een sfeer van leegte en menselijk wanhoop. Toch weet Schrader ook wel de bescheiden lyriek van zulke plaatsen te benadrukken: in tijden van Brooklynization zijn kitscherige amusementsresorts onze laatste strohalm, want on-gentrificeerbaar. Ik zou het geen straf vinden om zelf een dergelijke excursie te moeten doen en overweeg ernstig om tijdens mijn volgende vakantie naar Atlantic City of zo te gaan. Het meanderende sfeertje is erg aangenaam, wat mij betreft had de interstate tocht langs de pokertornooien van William Tell, La Lady en The Kid nog zelfs wat langer mogen duren; een paar decennia bijvoorbeeld, tot ik uiteindelijk aan een natuurlijke oorzaak zou overlijden. Maar mooie liedjes duren niet lang, op een gegeven moment was de film wel degelijk afgelopen.

Ik vind The Card Counter gewoonweg de beste Schrader in jaren en heb mij zelfs niet geërgerd aan zijn gebruikelijke ideetjes (zijn moralismegekweel, zijn obsessie met het einde van Pickpocket, etc..). Waarom dan toch maar vier sterren? Ach, mallerd, ik geef ELKE film drie sterren (niet meer, niet minder), aangezien zowat 99,9% van alle filmproducties van een gelijkaardige kwaliteit zijn, laat je niks wijsmaken door beroepsrecensenten. In die optiek is vier sterren toch al een behoorlijke eer, niet waar?

Het verhaal op zich is de moeite waard. Maar de film is zo traag en lusteloos. Het duurt meer dan een uur voor je als kijker weet waarover het hier eigenlijk gaat. Daarbij is het acteren ook vlak en emotieloos. Dus volharding is hier wel nodig maar als je uiteindelijk volhoud ben je niet teleurgesteld

Heb me blijkbaar flink verkeken op deze film.

Ik dacht we gaan hier een leuke kaartfilm ofzo zien, helaas.

Het was een pokke saaie film die mij helemaal niet mee sleepte.

Traag en idd lusteloos en het acteren was zoals mijnen dweil erbij ligt nu.

Deel de hoge scores niet maar ieder zijn mening.

Nee, ik had echt iets veel leukers verwacht.

Wel leuk gefilmd maar uiteindelijk voelt het als een domper.

viel behoorlijk tegen, had meer verwacht.

idee is zeker leuk, maar zo goed als niets over het kaartspel het tellen etc.

ook zeer vreemd einde.

zal het misschien niet goed gesnapt hebben of zo.

zal kijken of ik ergens een uitleg kan vinden of zo ...

Als schrijver en regisseur stelt Paul Schrader vaak personen in het middelpunt die een enorme schuldenlast met zich mee dragen. Personen die met alle middelen die voorhanden zijn op zoek zijn naar een vorm van vergeving voor hun zonden. Ook in zijn thriller-drama The Card Counter is dat het geval.
De film volgt een einzelgänger die van het ene pokertoernooi naar het andere reist. Van buiten is hij stoïcijns en hard. Van binnen wordt hij opgevreten door een enorm schuldgevoel. Op zijn roadtrip ontmoet hij twee mensen die zijn harde buitenkant beroeren. Onder die buitenkant schuilt natuurlijk veel meer dan een verhaal over een man die van het ene naar het andere pokertoernooi reist.
De ontrafeling van zijn zielenroerselen gebeurt langzaam. De man die zich William Tell noemt, legt veel uit over casinoregels, winkansen en spuit filosofieën over diverse gokspelletjes, maar houdt zijn innerlijke wereld verborgen. Zijn motieven blijven lange tijd in nevelen gehuld. Met zijn eeuwige pokerface, donkere kleding en opzettelijk bescheiden winstmarges valt hij amper op. Een man die zich nooit in zijn kaarten laat kijken. Oscar Isaac speelt de onbewogen en onopvallende William Tell fantastisch.
The Card Counter is een boeiende karakterstudie. Mooie sombere beelden ook. De dialogen zijn vlak en soms zelfs nietszeggend. Herinneringen aan Tell’s militaire verleden schieten af en toe op een surrealistische manier dwars door het stroperige verhaal. Nachtmerrieachtige impressies die de uiteindelijke sleutel blijken tot de openstelling van de innerlijke Tell. Schokkend. Kan een man die met dergelijke beelden in zijn hoofd rondloopt ooit zijn schuld inlossen? De film geeft daarop uiteindelijk in een deprimerende slotscène een duidelijk en vernietigend antwoord.
Fascinerend.

Moeilijke man en verschrikkelijke muziek.

Wat een verrassend laag cijfer . Al is het met zo’n titel, interessante hoofdrolspeler en de toch wat mysterieuze trailer wel enigszins te verwachten.

Je moet er van houden, een typische Schrader film met zijn eigenzinnige manier van film maken, heerlijk.

De film oogt als een typische thriller die het pokerspel op het leven zelf toepast – in het begin leren we veel over de verschillende gokspelen zodat je daar een betekenis voor de film in zoekt – waarbij de film aldoor hints geeft dat er veel meer speelt dan de pokergezichten van de personen verraden en die het verhaal spannend moeten maken: de beroepsgokker William Tell komt twee personen tegen die zich wel erg behendig in zijn leven wurmen en mogelijk hele andere plannen hebben dan het lijkt terwijl William zelf een traumatisch verleden heeft en z’n hotelkamer klaarmaakt als martelkamer en dus waarschijnlijk ook heel wat van plan is waarbij hij misschien de voorstellen van de twee anderen een twist gaat geven (de film verlegt nu ook de aandacht van Blackjack, waarbij je probeert te winnen tegen het huis dus het systeem, naar het pokerspel, waarbij je van de andere deelnemers probeert te winnen).

Tegelijk leren we dat William boete wil doen voor zijn zonden, hetgeen ertoe leidt dat de film twee keer op z’n kop wordt gezet en ons als het ware twee keer op het verkeerde been zet zodat uiteindelijk de verrassing is dat er geen verrassing is (er zijn geen geheime agenda’s; het leven is geen pokerspel). Wat dat betreft is de film meer een deconstructie van dit type film – in dat opzicht vergelijkbaar met The Power of the Dog – en hoe interessant het idee ook is dat de typische koelbloedige, mysterieuze dus byronische held dingen recht zet maar ditmaal niet in de vorm van wraak maar door boete te doen (en op dezelfde wijze houdt de held niet van de typische Amerikaanse vrijheid maar van discipline en routine), het anticlimactische maakt de film weinig spannend en het op verschillende wijzen op het verkeerde been zetten van de kijker zonder dat het ergens toe leidt maakt het verhaal leeg en ongeloofwaardig (waarvoor dient de inpakmanie van William?, waarom zouden twee vreemden elkaar vertrouwen?, waarvoor dient de romance?, etc).

Oscar Isaac tilt deze boeiende film naar een hoger niveau, geweldige rol weer van deze man. Verder een typische film van Schrader over een loner die op zoek is naar een soort van boetedoening. Pluspunt ook voor de muziek die constant als een soort dreiging door de film is gemonteerd.

Verwacht geen film a la Rounders, want dan kom je van een koude kermis thuis.

Ik meende dat hij zijn hotelkamer als gevangeniscel klaarmaakt. Alles onpersoonlijk en gelijk maken zodat elke hotelkamer waar hij vertoeft op een saaie onpersoonlijke cel lijkt.
In de cel voelde hij zich rustig en thuis, omdat daar het leven routinematig was, waar hij nog steeds sterke hang naar heeft.

Zou ook kunnen (maar hij deed het ook in het huis van kolonel Gordo) en dit is waarom ik de film niet fijn vond: er worden allerlei vreemde zaken getoond die in een normale film verklaard zouden worden doordat ze later een functie krijgen maar dat bleef hier uit. Alles wat wordt opgedist leidt uiteindelijk tot niets...

Ik begrijp eigenlijk niet wat er in deze film *niet* uitgelegd werd. Het was toch allemaal wel duidelijk, dacht ik zo.

Het plot is wel duidelijk maar veel wordt gepresenteerd zonder functie dus zonder dat het een gevolg en een betekenis krijgt (een simpel voorbeeld is de romance: waarvoor diende die?). De film gooit als het ware puzzelstukjes neer waarvan je juist bij zo'n film als dit verwacht dat de stukjes in elkaar gaan vallen, maar ik vermoed dat het de bedoeling van de film is om ze nu eens niet in elkaar te laten vallen maar dat levert voor mij geen boeiende film op.

Bill Tell heeft in Irak gevangenen op een gruwelijke manier gemarteld. Hiervoor heeft hij 8,5 jaar cel gekregen, terwijl de superieuren vrijuit gingen, maar is nog steeds niet met zichzelf in het reine. Na vrijlating kan hij niet anders dan het sobere routinematige gevangenisregime in stand proberen te houden, door op low profilebasis routinematig casino's te bezoeken (hij heeft een talent voor kaartentellen/geheugen/kansberekening). Hij neemt genoegen met een beetje winst, om van te kunnen leven en zijn saaie bestaan dat bestaat uit trekken van stad naar stad, motelkamer naar motelkamer, te kunnen bekostigen.
Blijkbaar kan hij niet tegen chaos, waar hij zich in de casino's van af kan sluiten door zich volledig op het rationele van het spel te concentreren, en in de motelkamers door het meubilair in lakens te pakken zodat het op zijn saaie, kleurloze gevangeniscel gaat lijken. Dan kan hij werken in zo'n kamer (memoires schrijven of zoiets).
(Hij gruwelt als hij de chaos in de kamer van Cirk ziet.)

Het is al vroeg duidelijk dat La Linda en Tell iets voor elkaar voelen (ze weten precies dat ze elkaar al eerder tegengekomen zijn, terwijl je toch niet zomaar iedereen onthoudt. Uiteraard weet Tell het veel preciezer), maar Tell wil het niet loslaten. Hij zit nog vol wroeging, en kan zichzelf nog niet vergeven wat hij gedaan heeft. Hij dwingt zich zijn saaie leven voort te zetten.

Op het moment dat Cirk in zijn leven komt, en hij beseft dat ook Cirk in zekere zin een slachtoffer is van wat de superieuren de militairen in Abu Graib hebben laten doen, probeert hij in elk geval die jongen te helpen zijn leven weer op de rails te krijgen. Hiervoor gaat hij zijn comfortzone te buiten en doet wel mee aan lucratieve tournooien, hiervoor gesponsord door, of via, La Linda.
Eens Tell genoeg geld heeft om Cirk zijn schulden af te laten betalen, zijn opleiding af te laten maken, en nog wat dingen, op voorwaarde dat Cirk weer contact zoekt met zijn moeder, voelt Tell zich bevrijdt. Hij heeft zichzelf eindelijk kunnen vergeven. Dan laat hij ook zijn gevoelens verder toe en geeft toe aan zijn aantrekking tot La Linda. (Hij zei dat eerder nog tegen Cirk: als jij je moeder opzoekt, zal ik weer seks hebben. Het herstellen van het leed dat zijn militaire collega zijn vrouw en zoon heeft aangedaan ziet hij als doel om in het reine te komen met zichzelf)
Echter besluit Cirk zijn plan om Gordo te vermoorden toch door te zetten, en komt hierbij om het leven. Dan breekt het bij Tell. Die ziet het als zijn schuld. Nu geeft hij uiting aan zijn woede door zelf Gordo wel te vermoorden, en daarvoor de consequentie: terug in de cel, te aanvaarden.
Hij was het immers met Gordo eens dat je zelf verantwoordelijk bent voor je daden.

Dank voor je uitleg. Ik ben het er ook mee eens. Misschien is het gewoon niet mijn soort film omdat het allemaal erg psychologisch is en ik problemen zie in het plot dat meandert in plaats van dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Zoals je zelf ook beschrijft zoekt Tell (zelf)vergeving maar besluit hij uiteindelijk toch om een moord te plegen waarmee in feite de hele film in duigen valt: zo'n einde vind ik plottechnisch gewoon niet sterk, al zal het wel bewust zijn bedoeld om er een 'postmoderne' film van te maken die aldus bewust niet 'klopt'. Dat wil zeggen: psychologisch klopt het wel - mensen veranderen nu eenmaal onder invloed van gebeurtenissen zoals je dat ook uitlegt - maar esthetisch/artistiek deugt het niet naar klassieke maatstaven: een kunstwerk heeft z'n eigen logica en deze film spot (bewust) met die logica en voor mij niet op een leuke manier.

Trage, droge film met een goeie hoofdrolspeler, spannende/dreigende muziek zonder echt plot. Ikzelf houd wel van de Vegas achtige casino sfeer, dat maakt het voor mij iets leuker dan de film waarschijnlijk is.

Eigenlijk is het verhaal vrij dun, het camerawerk en de sfeer en muziek maken veel goed. Uiteindelijk dacht ik; wat heeft het voor een nut gehad allemaal? Iemand die zo gedisciplineerd heeft leren leven laat zich door een dun verhaal van een jongen daarvan afwijken. Komt niet heel realistisch over. Enfin, 3,5 ☆ vooral voor bovengenoemde pluspunten

Een film over gokken en kaarten trekt sowieso altijd mijn aandacht, maar helaas.

Somber en deprimerend kijkende hoofdrolspeler doet je nog net niet naar een touw grijpen.

En dat ventje dat na een kwartier met dat warrige verhaal komt, nee het kon me niet boeien.

Gemiste kans. Na een half uur uitgezet en een koud pilsje uit de koelkast getrokken.

Wilhelm “Bill” Tell [Oscar Isaac] is één van de mensen die is veroordeeld wegens misstanden Guantanamo Bay. Nu leidt hij een onopvallend, maar redelijk lucratief bestaan als gokker waarbij hij gebruik maakt van zijn vermogen om kaarten te tellen. Hij weet echter precies hoe ver hij kan gaan met deze vorm van bedrog zonder te worden ontmaskerd en is daarom nooit uit op de grote bedragen. Tot hij wordt benaderd door Cirk [Tye Sheridan], die Wilhelm probeert over te halen om mee te werken aan een plan waarmee ze wraak kunnen nemen op Gordo [Willem Dagoe], de man die Bill leerder gebruik te maken van de ‘enhanced interrogation’ technieken waarvoor Bill vast heeft gezeten. Ondertussen biedt pokersponsor La Linda [Tiffany Haddish] Bill de kans om voor het grote geld te gaan in groots opgezette pokerwedstrijden. Goed geacteerd psychologisch drama waarin Schrader een ongebruikelijke, maar effectieve stijl gebruikt voor de flashbacks van Guantanamo Bay en waarvoor hij zich duidelijk heeft verdiept in de wereld van casino’s en wedstrijdpoker. Nooit vervelend, maar er zit weinig vaart in het verhaal.

Typische film met William Defoe. Traag, anti-Amerikaanse sentimenten, broeierig. You love it or you hate it. Het is niet aan mij besteed.

Alle films van Paul Schrader hebben één thema: schuld en boete.

De hoofdpersoon in zijn films is een schuldbewuste buitenstaander die door omstandigheden in deze rol terecht is gekomen. Zijn gehele leven is doordrongen van dit schuldgevoel en door zijn rol als buitenstaander slaagt hij erin dit schuldgevoel te hanteren

Zo ook Wilhelm Tell die zijn gestructureerde gevangenisleven kopieert - wanneer hij is vrijgekomen - in zijn regelmatige bestaan als gokker die elke hotelkamer ombouwt tot een onpersoonlijke cel.

Dan dient zich in Schrader's films een moment aan, waarop het mogelijk lijkt om boete te doen en zich te bevrijden van het schuldgevoel. In deze film is dat de ontmoeting met Cirk ('met een C').

Paul Schrader slaagt erin om zijn thema traag, niet sentimenteel, analytisch en koel te vertellen. Wanneer je je er eenmaal aan hebt overgegeven, kruipt de film onder je huid en blijf je na afloop met een weerbarstige vraag zitten: is boetedoening wel noodzakelijk om je leven draaglijk te laten zijn?

Aardige film, maar uiteindelijk een te hoog pseudofilosofisch gehalte. Het moralisme lag er veel te dik bovenop en er is nogal wat aan te merken op het verhaal, dat nogal ongeloofwaardig is. De film oogt een beetje als een goedkope truc om diepgang te veinzen. Wat strak geschoten scènes (zoals in het verlichte park) doen mij eerder vermoeden dat dit een veelbelovende jonge regisseur is met groeipotentie dan een gevestigde regisseur in de nadagen van zijn carrière.