Yedinci Kogustaki Mucize (2019)

Fijn zou het zijn als er bij dit soort films zou worden aangegeven of dit een Turkse productie is (edit moderator: politiek gescheld verwijderd)

Of dat het een independent film is.

(edit moderator: politiek gescheld verwijderd)

Zo zou ik ook graag een onderscheid zien in films uit India: Bollywood of niet.

Een prachtige film !!

Prachtige ontroerende film! Kijken waard! Vergeet niet je zakdoekjes bij de hand te houden

Poeh ik heb een potje zitten janken zeg, normaal heb ik dat toch niet zo heel snel.... ik was wel alleen haha dat zal gescheeld hebben. Wilde mission impossible 6 opzetten maar zag toen deze film. Echt een pareltje.

Prachtige film! Zeker zien! Eens iets anders dan een gewone film.

Damn dit was dus écht een PRACHTIGE film zeg poehee...

Prachtig verhaal en, en... gewoon prachtig !

Deze zou ik iedereen aanraden !

Dikke 5 sterren meer dan verdiend

****Lingo, lingo! Flesjes?****

Aangrijpende en hartverscheurende Turkse dramafilm over de onterechte gevangenneming van een verstandelijk beperkte man. Gebaseerd op de Zuid-Koreaanse film 'Miracle in cell No. 7' uit 2013. Cinematografie: prachtige beelden van Turkse natuur en dorpsleven. Scѐnes: buitenscѐnes bij het huis van oma, binnenscѐnes thuis en in de gevangenis. Muziek: afwisselend Oosters en Westers klinkende muziek, goed passend bij de film. Cast: hoofdrolspeler Aras Bulut lynemli zet een indrukwekkende en geloofwaardige rol neer als de verstandelijk beperkte Memo en Nisa Sophiya Aksongur speelt op aandoenlijke wijze zijn 6-jarige dochter Ova. Bijrollen ook goed gespeeld. Plot: Memo is een verstandelijk beperkte man die met zijn dochter van 6 jaar bij oma woont. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden wordt Memo beschuldigd van moord op Seda, de dochter van luitenant-kolonel Aydin. Hij komt in gevangeniscel nummer 7 terecht, samen met nog meer andere gevangenen. Memo leert hen anders naar hun leven te kijken.......

Resumé: het oorspronkelijke Zuid-Koreaanse 7-Beon-bang-Ui Seon-Mul (2013) is een komedie/drama, maar de Turkse versie is weinig komisch aan...... Gruwelijk zijn de beelden van dwang tot bekentenis, hartverscheurend als Memo zijn dochter niet mag zien en ontroerend hoe Memo immer positief blijft. Het Turkse leger wordt in deze film als zeer slecht afgeschilderd en luitenant-kolonel Aydin is misdadig. Regelmatig voelde ik de tranen in mijn ogen branden. Uiteindelijk zegeviert het goede in de mens, de film heeft een open einde.......

Boodschap: de film gaat over trouw, onvoorwaardelijke (naasten)liefde, empathie, compassie en zelfopoffering. Zelfs misdadigers zijn mensen en je mag ze niet als 'honden' behandelen! Conclusie: een glanzende parel van een film, uniek in zijn genre........

Een woord: Pareltje

Ik schrijf zelden een recensie, maar WOW is het enige woord wat je kan zeggen als je deze film in 1 woord moet samenvatten. Deze film moet volgend jaar echt de Oscar winnen (kan dat überhaupt nog aangezien hij uit 2019 is?), dat kan bijna niet anders.

Deze film pak je echt vanaf het eerste moment vast en laat je niet meer los, niet normaal. Het acteren, plot, muziek, beelden allemaal fantastisch. Pak de zakdoeken er maar bij, sommige scѐnes gaan echt door merg en been met verschillende emoties die elkaar snel opvolgen.

Prachtige beelden van de Turkse natuur en het dorpsleven worden prachtig in beeld gebracht in combinatie met de prachtige muziek. De scѐnes in de gevangenis zijn zeer aangrijpend. Eerst wordt Memo met de nek aangekeken omdat hij een kind om het leven zou hebben gebracht, daarna gaat blijken dat hij dit niet gedaan kan hebben door zijn zeer onschuldige en lieve karakter. Memo is een verstandelijk beperkte jongen en wordt gespeeld door Aras Bulut lynemli, die deze rol zeer indrukwekkend neerzet. Je zou het bijna echt geloven. Ook zijn dochter Ova die gespeeld wordt door Nisa Sophiya Aksongur wordt erg mooi en geloofwaardig neergezet. Best bizar dat zo'n jong meisje zo goed kan acteren.

Voor de rest wil ik niet veel meer zeggen over het plot van de film want dat is zonde. Het enige wat ik verder nog kan zeggen is kijken deze film.................

⭐⭐⭐⭐⭐

Een film met ontroerende momenten, maar het einde met de wisseltruc is te mooi om waar te zijn, het komt allemaal net te goed uit met zo'n celmaat die dood wil. Je gunt de hoofdpersoon natuurlijk het leven, maar na afloop voelt het voor mij een beetje aan alsof hij had moeten sterven omwille van het drama. Of zoals mijn vriendin zei: "Waarom hebben ze er nou ineens een sprookje van gemaakt? Nu heb ik voor niets zitten huilen."

Maar goed, afgezien van het einde dus redelijk ontroerend, al gaat de dramatiek van de muziek vaak richting maximum tijdens de dramatische scènes en daar heb ik altijd een hekel aan. Verder goed geacteerd, met name de acteurs die vader en dochter spelen, er is zeker sprake van chemie, wat de film natuurlijk ten goede komt.

Kennelijk een remake van een Zuid-Koreaanse film, die wat meer komische elementen heeft. Om die reden ga ik het origineel niet uit te weg, wellicht dat die film net een wat betere toon treft, waardoor het einde beter past. Wel is de vraag of die film net zo hoog scoort wat betreft de schitterende omgeving. Duidelijk één van de sterkste pluspunten van deze film is, al had er wellicht nog wel wat meer mee gedaan kunnen worden. 2,5*.

De eerste keer in mijn leven dat ik een review voor wat dan ook schrijf. Maar deze film laat je geen moment los en zit nog met een soort van brok in mijn keel zo heftig (goed) was dit verhaal! Zelfs mijn vriend heeft het niet drooggehouden deze keer en dat is nog nooit eerder voorgekomen tijdens het kijken van een film. Super goed acteerwerk, ook verbazingwekkend goed door het jonge meisje die de dochter van memo speelt! Je gaat volledig op in dit ontroerende verhaal.

Ik denk dat dit toch echt wel de beste film is die ik tot nu toe gezien heb en het wordt een hele uitdaging om dit aangrijpende verhaal te gaan overtreffen! 5 sterren zijn dik verdient !!!

Tranentrekken als olympische sport.

Het verhaal is natuurlijk wel een beetje gezocht - overduidelijk ten dienste van het effect wat beoogt wordt. Niet dat dat echt stoort overigens, daar is de film als geheel veel te sterk voor. De cast is gewoonweg perfect en ook precies passend, met de voor de hand liggende uitschieters voor Memo en Ova - de voor mij onbekende Aras Bulut Iynemli en Nisa Sofiya Aksongur, waarbij die laatste ook nog eens het schattigste filmdochtertje ooit is. De scene waar ze aan beide kanten van de muur staan zag ik halverwege een erg heet bord pad thai, dus liep het aan alle kanten over m'n smoel. Door de peper, natuurlijk.

Toch twee kleine dingetjes. De raamvertelling, met de mooie bruid die terugdenkt aan het verhaal - in de aanhef werkt dat nog net wel, maar aan het einde vond ik het afdoen. En even vanuit het idee dat het toch nogal een sprookje is, zou ik het logischer hebben gevonden om voor een happy end te gaan zonder vlucht naar het buitenland - gewoon in het oude huis met Mine er bij.

Overigens prachtige beelden ook, niet alleen het voor de hand liggende idyllische landschap thuis, maar ook in de cel. Mooi werk.

Kijken is geloven...geloven is alles! wat wij allemaal heel hard kunnen gebruiken in dezer tijden.

Erg matige remake. Leuk geprobeerd, maar het acteerwerk was niet geloofwaardig en liet soms steken los. Emotioneel niet overtuigend genoeg. Had veel meer in kunnen zitten.

Matige cast en sprookjesachtig.

Krappe *3

Een aanrader ! ik heb hem vanmiddag gekeken en blijf er aan denken , dat heb ik niet vaak ! toppertje !

Ik schrijf niet vaak een review, en geef bijna nooit 5 sterren. Maar wat een film, wat een acteerwerk. Top!

Op aandringen van vriendinlief gekeken terwijl ik niet zwaar van de drama-films ben. Brok in m'n keel, zelfs tranen rolden over m'n wangen. En ben niet zo snel emotioneel maar wauw...

Sjonge, wat een ongeloofwaardige emotroep is dit zeg!

Het verhaal rommelt aan alle kanten, simplistisch gebracht,

dramatische muziek en overacting maken het af. Bah. *2.0

Aandoenlijke film die aantoont hoe "macht" over het lot van een weerloze kan beslissen maar ook hoe echte ouderliefde de ruwste harten kan beroeren.

Af en toe wat humor, die soms de aandoenlijkheid verhoogt, soms het dramatische tempert.

Toch wel een heel opmerkelijke vertolking van hoofdrolspeler Aras Bulut Iynemli.

Minder enthousiast dan de meesten hier, te veel 'tranentrekker'. Hoofdrolspeler speelt wel erg goed.

Wow wat een fantastische film zeg. Ik heb de ogen uit mijn hoofd gehuild, zo erg raakte het me. Zelden zo’n goede film gezien.

Prachtige film... echt de verassing van het jaar... Een lach, een traan, een brok in de keel. Zelden zo ontroerd door een film. Heb het origineel ook maar gekeken, maar deze film is toch pakkender. Topfilm!!!

Vermoeiende film. Twee uur lang krijgen we een gezocht verhaal te zien, waarbij elke scene erop gericht is om op vol op het sentiment te spelen. Oké, het ziet er nog wel aardig gefilmd uit, maar ik krijg spontaan jeuk van het verhaal waarin elke keer weer een geforceerde draai wordt gegeven om tranen te trekken. Schattig klein meisje, goedbedoelende simpele ziel als vader die heel zielig geframed wordt voor een misdaad, harde bolsters in de gevangenis die allemaal een hele blanke pit blijken te hebben en opeens geïnspireerd hele betogen houden over hun arme kindertjes die ze moeten missen en vervolgens allemaal hun gezinsgeluk terugvinden, lief omaatje en schattige lerares die lief dochtertje helpen, een gevangeniscommandant met een vete tegen Memo inclusief openlijke moord op een getuige, en een miraculeuze ontsnapping met heroïsche opofferingsgezindheid waarbij echt iedereen helpt om die lieve Memo met z'n lieve dochtertje te herenigen, mijn tenen krommen ervan. Misschien ben ik dan een botte hork, maar ik kan heel slecht tegen dit soort Net 5-sentimentaliteit.

Mja, op zich een entertainende film, maar eentje die puur draait op vals sentiment en dramaporno. Zo goed als elke situatie in de film wordt uitgebuit om in te spelen op platte emoties. Dit is niet het soort dramafilm die ik hoog in het vaandel draag. Montage en regie zijn prima, maar leiden slechts tot dat ene doel.

Ondanks de dramatische en onrechtvaardige gebeurtenissen wordt er toegewerkt naar een feel good movie. De manier waarop dat gebeurt, is zelfs op het komische af. Hoe je dergelijk complot kunt reconstrueren met zovele personages ontgaat me volledig, laat staan hoe je het probleem van het (verkeerde) lijk oplost. En ook de medegevangenen zijn één voor één pussies geworden, slagen erin een kind de gevangenis in te smokkelen. Hoe verzin je het? Trouwens, vrij fijne sfeer aldaar met een gezellig clubje om te kaarten en in overvloed te eten. Ik had me een Turkse gevangenis anders voorgesteld, zeker 40 jaar terug toen de doodstraf nog werd uitgevoerd.

Maar vlot was de film wel. De chemie tussen vader en dochter was aanwezig, enkele mooie beelden ook. Hier en daar een prima vertolking, dus slecht was het niet overal, maar het plot en het doel van de film was tenenkrullend, sorry.

Geweldige dramafilm, je moet er wel zin in hebben. Ik heb het niet vaak maar moest een traantje wegpinken.

Een typische dramafilm die het moet hebben van sentimentele beelden en een triest achtergrondmuziek welke de emotie van de kijker proberen aan te wakkeren. Dat is aan mij niet besteed en probeer dergelijke films dan ook op een neutrale en objectieve manier te bekijken.

Wat dat betreft was de film wel prima. Goed geacteerd door de vader en vooral ook door de dochter. Situatie in de gevangenis is absoluut niet realistisch, leek wel een buurthuis hoe men zo vriendelijk met hem omging. Maar nogmaals het moet in de trant van een dramafilm gezien worden, dus zie ik dit door de vingers.

Wel mooie beelden van Turkije en niet-Amerikaanse films hebben vaak wel mijn aandacht. Verhaal was prima en de uitwerking ook, maar verwacht geen hoogvlieger.

3*

Zag het voorbij komen op Netflix Nederland op de facebookpagina.

Toch maar eens kijken. Wat een geweldige film en inderdaad ik hield het ook niet droog.

Remake van de gelijknamige Koreaanse film uit 2013. Het verhaal is in grote lijnen hetzelfde, zij het iets meer toegeschreven op de politieke context in Turkije. Geen slechte film, maar kwalitatief toch wel een stuk minder dan de originele tragikomedie.